Een berg aan uitdaging
Het beklimmen van bergen, we doen het allemaal wel, zowel fysiek als op persoonlijk vlak. De ene berg is uitdagender dan de andere, maar de bergen in Turnip Mountain zijn misschien wel een uitdaging op zichzelf. Vooral als je een biet bent met armen, want daar komt het aardig op neer. Als je wilt weten hoe dat voelt, dan moet je deze game zeker proberen.
Turnip Mountain is een physics-based klimavontuur die draait om een uniek besturingssysteem. Je bestuurt namelijk elke hand onafhankelijk. Dit werkt op de PC met twee muizen, hoe dan? Maar op de console is dit wat makkelijker, namelijk met twee analoge sticks die standaard aanwezig zijn op je DualSense-controller. Ik zeg ‘wat makkelijker’, maar makkelijk is het allerminst, want je bent in principe aan het draaien met je armen, zowel verticaal, horizontaal als diagonaal. Daarnaast moet je op het juiste moment grijpen met de triggers voor zowel je linker- als rechterhand. Ik ben zelf niet zo van het switchen van X- en Y-axis, ook wel omgekeerd spelen en bewegen, maar in deze game werkt het wel deels op deze manier. Zelfs met het switchen van de bewegingsrichting, blijft het echt wennen om de controls onder de knie te krijgen. In principe klim je over een grid, waarbij je onderweg muntjes kunt verzamelen en naar een einddoel toe klimt. Er zijn in totaal zo’n tien levels beschikbaar, waarbij elk level weer verdeeld is over meerdere subgrids die je moet voltooien. Gedurende het spel wordt de gameplay uitgebreid. Zo kun je rollen als biet zonder handen over horizontale platformen, maar je kunt ook je zelf lanceren door je zelf omlaag en snel weer omhoog te bewegen met diezelfde analoge sticks. Ook dit is soms best lastig, gezien elke beweging horizontaal ook geregistreerd wordt, waardoor een sprong dus ook als schuin omhoog geregistreerd wordt. In het begin van het spel speel je dan ook ontzettend houterig, en ik zag in andere speelsessies op het internet dat ik niet de enige ben. Gezegd moet worden dat hierdoor de controls snel als vermoeiend ervaren worden.
Intens
Om alles nog uitdagender te maken, kan het spel ook met twee spelers lokaal gespeeld worden. Iedere speler bestuurt hierbij een arm, waarbij je dus elkaar nog beter moet aanvoelen. Het grijpen op het juiste moment is daarbij een flinke uitdaging, maar is wel leuk en iets minder vermoeiend voor je hand. Iets minder komt het dan aan op gevoel, maar meer op samenwerking. Ik kan mij voorstellen dat met twee muizen, wat ook niet al te gebruikelijk is natuurlijk, het spel wel minder intensief speelt en wat toegankelijker zal zijn qua fysiek.
Het spel is in het begin volledig zwart-wit, maar je kunt kleuren vrijspelen, waarmee er dus meer sfeer vrijgespeeld kan worden, want in zwart-wit is het spel wat saaitjes. De game kent niet echt een UI of HUD en oogt dus best wel to-the-point met weinig toeters en bellen. Qua audio is er een wat eenzijdige soundtrack aanwezig die weinig toegevoegde waarde biedt, maar gelukkig wel uitgezet kan worden.
Zelden heb ik een game gespeeld die zo intensief is als Turnip Mountain. Het spel is uitputtend en na een leveltje spelen voel ik me alsof ik helemaal uitgeput ben en een halve muisarm heb opgelopen. De controls zijn best wel unieke hoor, en eigenlijk ook niet eerder vertoond, maar voor mij was het werkelijk uitputtend op een gegeven moment en na wat levels spelen werd het alleen maar erger. Het wende gewoon moeilijk, al gaat het na wat spelen wel steeds makkelijker allemaal. Het draaien om je biet uit te laten rekken, het jumpen, het slingeren aan kettingen, het werkt allemaal wel, maar is op een gegeven moment best slopend. Al met al is de gameplay wel vrij uniek en leuk om te ervaren. Als je dan ook een echte doorbijter bent, zal deze game je ongetwijfeld goed gevallen en een ontzettende uitdaging voor je betekenen.
