Interactieve films
Bandersnatch, de Dark Pictures Anthology, Until Dawn. Filmische games waarin je simpelweg keuzes maakt die het verloop van het verhaal bepalen; Ik heb er wel een zwak voor moet ik zeggen. Het werkt ontspannend, maar toch ook is het spannend, terwijl je wel lekker relaxed kunt game zonder dat je echt super reactief bezig bent. Niet voor niets sprak de game Love: Fall in Death mij dan ook direct aan. Het spel komt in deze drukke tijd uit, waarbij het te maken heeft met zware concurrentie. Of dat nou zo’n goede timing is gebleken?
Love: Fall in Death is een interactieve horrorkomedie en datingsimulator waarin drie vrienden in een bar een weddenschap aangaan. Kutay wordt door zijn vrienden uitgedaagd om een onbekende vrouw, Ayşil, aan te spreken. Wat begint als een onschuldige avond, blijkt al snel minder onschuldig dan verwacht. De game is volledig opgenomen met echte acteurs op locaties in Istanbul, waarbij gebruik is gemaakt van 2K-videobeelden. Alle scènes zijn daadwerkelijk gefilmd en niet digitaal gegenereerd.
Dobbelen of niet?
Tijdens het verhaal moet de speler meer dan 150 keuzes maken die het verloop van de avond beïnvloeden. Sommige beslissingen moeten binnen een bepaalde tijd worden genomen, terwijl een liefdesmeter bijhoudt hoe AyÅŸil op Kutay reageert. Ook dobbelsteenworpen en interactieve actiescènes spelen een rol, waardoor niet iedere situatie hetzelfde afloopt. Zelfs wanneer Kutay sterft, blijft de humor aanwezig. De game beschikt over meerdere eindes en een overzicht van de gemaakte keuzes, zodat spelers verschillende verhaallijnen kunnen ontdekken. Een eerste speelsessie duurt ongeveer anderhalf tot drieënhalf uur. Leuk is dat je na het uitspelen van het spel terug kan schakelen naar eerdere momenten. Je kunt zien waar het verhaal zich aftakt. In principe zijn er twee echt totaal verschillende verlopen die je kunt volgen. Het eerste verloop met de twee vrouwen die om je vechten – ik zal niet te veel spoilen – viel mij erg tegen en sloeg eigenlijk helemaal nergens op. Het tweede voelde wat beter aan, maar werd zo afgeraffeld qua snelheid, dat je eigenlijk bijna niet van een verhaal kunt spreken. Je gaat in het spel dood wanneer je bepaalde keuzes maakt, en dat gebeurt geregeld. Net die verkeerde beslissing nemen stuurt je naar de hemel, maar je kunt het wel direct rechtzetten met een andere keuze gelukkig. Het dobbelen wat je kan doen voelt verder onhandig aan en onlogisch. Je moet boven een vastgezet aantal gooien, en daar komen zo nu en dan weer aantallen bij, ik snap weinig van de algehele logica, maar goed, beïnvloedbaar is het toch niet echt. In totaal was ik al binnen dik een uur door de eerste playthrough geraakt, waarna ik er nog een ging spelen met totaal andere keuzes. Met zo’n 2.5 uren spelen heb je alles wel zo’n beetje gezien, en het verhogen van de snelheid van afspelen maakt dat je net wat sneller alle momenten kunt bekijken en beleven.
Moeilijk te behappen
Het spel is gemaakt met Turkse acteurs, die hun rol op zich prima vertolken. Echter praten ze ook Turks, waardoor de lip-sync echt flink afwijkt van wat ze zeggen wanneer je de audio op Engels zet. Ik overwoog het spel bijna op de Turkse audio te spelen, zo irritant vond ik het persoonlijk. Het ingesproken Engels is daarnaast ook niet heel overtuigend qua dialogen, maar kan er wel mee door. Daarnaast is er sprake van veel overacting en wordt er veel humor gebruikt met special-effects die de plank wat mij betreft nogal misslaan. Ik vond de humor maar slapjes en die sloeg niet aan bij mij. Ook de abrupte eindes die ineens voorgeschoteld worden zijn gewoon ‘raar’. Kwalitatief is er daarnaast sprake van wat issues. Artifacts vinden plaats en het lijkt erop dat de graphics geupscaled zijn, waardoor het niet volledig op hoge resolutie gestreamed wordt. Al met al ziet het er wel prima uit verder, met hier-en-daar nog wat issues wat betreft de keuze-UI die door de ondertiteling heen kan lopen en dat soort kleine bugjes. Deze zijn echter grotendeels opgelost nadat een update is uitgebracht.
Hoge verwachtingen had ik bij Love: Fall in Death, maar uiteindelijk vielen zowel het verhaal als de humor tegen. Beide hoofdverhaallijnen slaan de plank mis en de eindes worden ineens heel snel afgeraffeld, met tekstuele toekomstperspectieven die zijn gevormd op basis van je keuzes. Er zijn dan wel 16 eindes maar veel komt neer op een enkele andere afslag die je neemt. De humor is gewoon niet goed genoeg, maar de special effects die deze ondersteunen wel. Al met al is de poging van de makers op zich een goede, maar helaas kan de screenplay en het schrijfwerk van het verhaal stukken beter. Het begin van de game waarbij je in een bar gaat flirten werkt op zich nog prima, maar daarna wordt het een chaos van korte momenten, samenkomsten, vampier-elementen en een gevecht dat nergens op slaat, afhankelijk van de keuzes die je maakt. Heel goed is er dan ook niet over nagedacht zo lijkt het. De game is zeker niet heel slecht, maar toch hoop ik dat een volgende poging van de developer wat beter uit de verf zal gaan komen.
