Ruim tweeënhalf jaar na de oorspronkelijke release op Xbox en pc maakt Starfield eindelijk de overstap naar PlayStation 5. Dat doet Bethesda niet stilletjes, want de PS5-versie komt meteen met de Free Lanes-update en de betaalde Terran Armada-uitbreiding. Daardoor krijgen nieuwe spelers in één klap de meest complete versie van Starfield voorgeschoteld. De grote vraag is alleen of dat genoeg is. Want Starfield was bij release vooral een game met een sterke basis, maar ook met heel duidelijke problemen.
Verhaal nog altijd zwak
Het algemene verhaal van Starfield hoeft eigenlijk niet helemaal opnieuw uitgelegd te worden. De opzet is nog steeds hetzelfde: een mijnwerker komt in contact met een mysterieus artefact, sluit zich aan bij Constellation en wordt vervolgens de ruimte ingestuurd om meer van die artefacten te verzamelen. Als uitgangspunt is dat prima, maar het hoofdverhaal blijft ook op PS5 het zwakste deel van de game. De zoektocht naar artefacten voelt nog steeds snel als een verplicht nummertje, en zelfs wanneer het verhaal met grotere onthullingen probeert te komen, wordt het zelden echt spannend of meeslepend. Dat blijft een gemis, juist omdat de schaal van de game doet vermoeden dat er meer in had gezeten.
Gelukkig geldt nog steeds hetzelfde als bij launch: de echte kracht van Starfield zit niet in het hoofdverhaal, maar in alles eromheen. De factielijnen zijn veel beter geschreven en geven de game net wat meer kleur. Missies voor de UC Vanguard, Crimson Fleet of Ryujin Industries voelen nog steeds alsof Bethesda daar veel meer inspiratie in kwijt kon dan in de hoofdplot. Dat is ook precies waarom Starfield vaak het leukste is als je gewoon je eigen route kiest en vooral de sidequests volgt. Daar zitten de betere dialogen, de interessantere situaties en de missies die iets langer blijven hangen.
Werelden erg leeg
Dat Starfield veel content heeft, staat buiten kijf. Je kunt hier belachelijk veel uren in steken en nog steeds nieuwe missies, systemen of side-activiteiten tegenkomen. Maar net als bij de oorspronkelijke release blijft exploratie het lastigste onderdeel van de hele game. De meeste planeten zijn procedureel opgebouwd en voelen daardoor zelden echt handgemaakt of verrassend. Je landt, loopt wat rond, vindt een basis, haalt iets op, schiet wat vijanden neer en gaat weer door. Er zijn zeker mooie uitzichten en af en toe een leuke ontdekking, maar het meeste blijft functioneel. Dat probleem is ook in 2026 niet verdwenen. Buiten de grotere steden en handgemaakte questlocaties voelt een groot deel van de ruimte nog steeds leeg op de verkeerde manier.
Dat sluit ook aan bij hoe de gameplay zelf aanvoelt. Veel quests blijven draaien op een vrij oude Bethesda-structuur: ga naar planeet X, praat met NPC Y, pak item Z en breng het terug. Op zich is daar niks mis mee, als de context sterk genoeg is. Maar Starfield is in deze opzet erg ouderwets. Daardoor voelt het soms alsof je meer bezig bent met het afvinken van doelen dan met het beleven van een avontuur. Dat is misschien het grootste probleem van Starfield in het algemeen: het is enorm, maar zeker niet verrassend.
Free Lanes brengt eindelijk wat lucht in het reizen
De Free Lanes-update is zonder twijfel de belangrijkste verbetering die Starfield sinds launch heeft gekregen. De grote toevoeging is Cruise Mode, waarmee je binnen een sterrenstelsel nu daadwerkelijk tussen planeten en points of interest kunt vliegen, in plaats van alles alleen via menusprongen en fast travel af te handelen. Het is geen enorme aanpassing, want alsnog is het vliegen in Starfield zeer beperkt maar het helpt wel voor het gevoel dat je nu tenminste ergens naartoe kan vliegen. Bethesda heeft er ook slim aan gedacht om dat reizen nuttig te maken. Tijdens Cruise Mode kun je opstaan uit je cockpit, je inventory beheren, craften, met je crew praten of gewoon wat tijd doorbrengen op je schip terwijl de autopilot zijn werk doet. Dat geeft die tussenstukken meer functie, in plaats van dat het alleen “de weg naar het volgende laadscherm” is. Er komen onderweg ook willekeurige encounters voorbij, van vijandige schepen tot kleine interacties in de ruimte. Free Lanes lost het reisprobleem dus niet compleet op, maar het haalt wel een flink stuk frictie weg.
Dat gezegd hebbende: het lost niet alles op. Je bent nog steeds veel van laadscherm naar laadscherm aan het gaan. Vliegen tussen planeten binnen een systeem is verbeterd, maar landen is nog steeds een aparte overgang. Een gebouw in? Laadscherm. Terug naar je schip? Laadscherm. Naar een ander systeem? Menu en weer een overgang. Free Lanes maakt het iets dragelijker maar feit blijft dat het allemaal zeer beperkt blijft.
Meer sleutelen aan loot
Free Lanes voegt gelukkig meer toe dan alleen een betere manier van reizen. Eén van de interessantere nieuwe systemen is X-Tech, waarmee je veel meer grip krijgt op je uitrusting. Je kunt legendary effects op wapens en suits aanpassen, extra quality tiers vrijspelen, rank 4 legendary modifiers gebruiken en zelfs upgrade modules plaatsen die één specifieke stat verbeteren. Voor spelers die graag sleutelen aan hun gear is dat echt een nuttige toevoeging. Een van de dingen die Starfield ook op PS5 overeind houdt, is hoeveel er te doen is naast de missies. Basebuilding en vooral scheepsbouw zijn nog steeds twee van de leukste systemen in de game. Free Lanes heeft ook daar kleine, maar nuttige verbeteringen gebracht, zoals betere object placement bij outposts en makkelijkere plaatsing van weapon workbenches. Dat klinkt niet groots, maar wie graag bouwt merkt meteen hoeveel fijner dat werkt. De scheepsbouw blijft misschien wel het meest verslavende systeem van het hele spel. Er zijn weinig games waarin het zo leuk is om gewoon een uur kwijt te zijn aan het verbouwen van een schip, modules vervangen, layouts aanpassen en daarna kijken hoe het in de praktijk vliegt.
Bethesda’s beste combat, maar nog steeds geen geweldige shooter
Voor Bethesda is dit zonder twijfel hun beste gunplay tot nu toe. Schieten voelt directer en betrouwbaarder dan in Fallout 4 of eerdere RPG’s van de studio. Je hebt genoeg variatie in wapens en het is prima speelbaar. Maar dat is nog iets anders dan echt sterke gunplay. Want als je Starfield naast de betere shooters legt, blijft het allemaal erg standaard. Wapens doen hun werk, maar missen impact. Gevechten zijn functioneel, maar zelden echt spannend op zichzelf. Technisch gezien zijn er wel wat problemen op de Playstation 5. In mijn eigen speelsessies liep de game behoorlijk netjes en duidelijk stabieler dan de launchversie op Xbox en pc, maar veel andere spelers melden juist serieuze problemen. Er zijn genoeg meldingen van crashes, freezes, vastlopers tijdens laadmomenten en zelfs saves of sessies die niet goed doorlopen, op zowel de gewone PS5 als de PS5 Pro. Bethesda heeft zelf inmiddels ook erkend dat er crashproblemen spelen en werkt aan een hotfix.
Grafisch is Starfield nog steeds gewoon prima. Het is niet de mooiste RPG van deze generatie, maar de NASA-punk stijl werkt nog steeds goed en sommige steden, schepen en planeten zien er gewoon netjes uit. De beeldkwaliteit is op PS5 over het algemeen dik in orde en als alles goed draait, oogt het totaalplaatje verzorgd genoeg om die wereld geloofwaardig te maken. Wel merk je dat de behoorlijke verouderde engine van Starfield moeite heeft om de 60 frames per seconde vast te houden in steden of drukke momenten.
Starfield op PS5 is zonder twijfel de beste consoleversie van de game tot nu toe. Free Lanes maakt het reizen merkbaar soepeler, X-Tech geeft loot en builds meer diepte, en ook basebuilding en scheepsbouw profiteren van de extra mogelijkheden. Maar de kernproblemen van Starfield zijn niet verdwenen. Het hoofdverhaal blijft saai, veel quests voelen nog steeds ouderwets, de gunplay is prima maar standaard, het tempo ligt laag en je bent nog altijd veel tijd kwijt aan laadschermen. Free Lanes maakt de game beter, maar niet fundamenteel anders. Starfield komt helaas tekort als je op zoek bent naar een game om uitgebreid de ruimte te verkennen en optimaal gebruik te maken van jouw ruimteschip, maar verder is het een prima Bethesda game. Niet meer, niet minder.
