In de ruimte in het verleden
In deze tijden is het lastig om nog een succesvolle game te lanceren die ook goed verkoopt tussen alle concurrentie. Het is niet voor niets dat GTA alle releases naar achteren of voren weet te schuiven en dat november een vrij lege maand lijkt te worden. RetroSpace lijkt in het midden van al die drukte zijn weg te zoeken, en die weg is vrij complex.
Je was slechts een eenvoudige conciërge, maar nu ben je de laatste hoop van de hele mensheid! Een ruimtestation is opgeslokt door een bewust zwart gat, vreemde hybriden van dieren en planten dwalen door de gangen en zelfs de tijd zelf is volledig op hol geslagen. Baan je sluipenderwijs een weg door het vervloekte station of ontketen een explosief avontuur. Word jij de held die de aarde nodig heeft, of red je al dansend je eigen ziel? De keuze is aan jou! De wereld waarin je speelt brengt veel variatie en je speelt in feite in sectoren waar je via een deur induikt. Je hebt een HUB waar je objectives en side-objectives kunt inzien, maar over het algemeen is alles vrij lineair en is het niet zo dat je echt in een open-wereld rondloopt, al is de wereld best groot.
Meerdere genres door elkaar heen
Wat direct opvalt aan het spel is dat er ideaalbeelden uit andere games zijn gejat. Een beetje Fallout, The Thing, BioShock en Dead Space. Ik noem later nog een game die in dit plaatje past. In de basis is dit een shooter, maar men probeert ook wat Resident Evil-trucjes uit te halen met een inventory waarin je moet puzzelen wat er allemaal in past. De vakjes kunnen namelijk gevuld worden met ammo, pistolen, shotguns, flare guns, Nuka-achtige cola, chocolade en noem maar op. Je kunt ook gebruik maken van een staaf waarmee je kunt meppen, maar het spel combineert ook puzzelen en vrijheid in de omgeving. Deze disco-punk-space-horror is dan ook verre van simpel, want je missies en side-missies bestaan deels uit ‘zoek het maar lekker uit’-gameplay. Dat valt ook te zien aan het level-design, want je progressie valt op doordat je bepaalde shortcuts vrijspeelt die terug leiden naar eerdere stukken van de map. Je opent deuren middels keycards, maar je kunt ook hacken door timed-click-events, waardoor je dus niet altijd vastloopt als je een object niet vindt. Veel gebeurt ook middels codes en soms is het best lastig om deze te vinden. In een audiolog, op de muur, je vindt ze eigenlijk overal wel en zelfs op verschillende locaties. Je activeert stroom, je zoekt keycards, je kunt geld en scrap verdienen en jezelf healen in health-stations waar je in kunt staan en je kunt zelfs vijanden hun lichaam en ziel opzuigen in ruil voor resources. De animaties, het artwork en diverse kleine details hebben veel weg van de Fallout- en BioShock-sfeer, waarbij smiley’s, TV’s en posters echt de sfeer neer weten te zetten op een geweldige manier. Het is jammer dat de graphics wat onderdoen, want audiovisueel stelt het spel het meeste teleur. De combinatie van humor en horror stelt dat echter niet.
De gameplay is zoals gezegd dus vooral rondrennen, kruipen en schieten, maar je kunt ook objecten zoals boxes oppakken en gebruiken om zo in een vent te kruipen en klimmen. Dit opent nieuwe gebieden, maar er is vaak ook wel een tweede manier waarop toegang tot iets nieuws verstrekt kan worden. Via de linkertrigger open je een wiel met wapens en inventory, waarbij je naast wapens ook een Universe Cleaner kunt gebruiken waarmee bloed op muren bijvoorbeeld weg gespoten kan worden. Dit biedt weer codes die dan zichtbaar worden bijvoorbeeld. Opvallend is hoeveel uren het spel te bieden heeft en veel statistieken worden dan ook bijgehouden. Na ‘n uur of 8 was ik pas 135 vijanden lichter, sprong ik 1450 keer en zette ik 30.000 stappen, het zijn van die kleine details die je in het spel kunt inzien en welke gewoon interessant zijn, maar ook laten zien hoeveel effort de developer in deze game heeft weten te stoppen. Zelfs op de WC kun je een disco naar keuze laten verschijnen.
In potentie geweldig maar…
Het hacken van turrets, security systemen, het maken van Mutamods die superkrachten met zich meebrengen, zoals bommen en het vinden van geheime routes in de toch best wel doolhofachtige omgevingen brengen het spel naar een best wel opvallend hoog niveau. Licht en donker kunnen in je voordeel werken en de vijanden, zoals spinnen, beesten met varkenshoofden en Last of Us-achtige Clickers maken de game beangstigend, maar niet opdringerig genoeg met waves aan enemies. Persoonlijk ben ik niet zo van de stealth en gezien de geringe ammo die je krijgt moet je best wel zuinig zijn met je kogels want je kunt je inventory-slots niet onbeperkt volgooien. Echter biedt het spel de mogelijkheid om actievol te werk te gaan. Grafisch wordt dat echter wat minder mooi uitgebeeld. Het lijkt een beetje alsof de game op dat gebied juist niet weet welke kant men op wil. De meerdere genres die gecombineerd worden zorgen ook voor visuele wisselvalligheid. Pixelachtig, blurry, wazig, scherp, het gaat allemaal ‘n beetje door elkaar heen en daarmee oogt het spel wat mij betreft te matig. Een shotgun die scherp en pixelated is, ik snap het niet helemaal. Textures zijn wazig, de performance en framerate op de PlayStation 5 is matig en ook de donkere omgevingen zijn soms moeilijk te plaatsen door de ‘wazige’ graphics. Maps, je hebt er weinig aan en zijn zo onduidelijk als wat. Dat terwijl de audio-log-graphics wel erg nice eruit zien net als de HUD. Ook qua audio voelt het spel een beetje leegjes, met hier-en-daar een missende soundtrack die wel welkom was geweest en echte geluidseffecten die je laten schrikken. De hallucinaties zijn soms wel een beetje schrikken en het gehoest van je character bij verkoudheid is ook wat vaag en onduidelijk maar gelukkig kun je hiervan genezen in de healing chambers. Er is zelfs een unstuck-feature voor als je character ergens vast komt te zitten. Dat je vast zit komt geregeld voor. Net die ene vent vinden, die ene code, het spel vereist urenlang zoeken. Soms tot frustratie, maar op de een of andere manier had het ook haar charme.
Soms moet je niet alles tegelijk willen doen. RetroSpace doet echter veel van dat en eigenlijk ook wel op een goede manier. Als de game grafisch op een hoog niveau had meegedaan, dan kon dit echt wel een pareltje zijn. Het level-design is wel prima, de gameplay-features zijn uitgebreid en de mix van diverse game-genres werkt op zich meer dan prima. Het mooie is vooral dat je gebieden ontdekt en vervolgens uitkamt om vervolgens weer delen van die gebieden te unlocken en verder te geraken. Op een gegeven moment moet je ook weer ontsnappen uit sectoren waardoor gebieden zich weer evolueren door verwoesting of wat dan ook. RetroSpace is daardoor een verfrissende game die qua setting en RPG-elementen, die vrij beperkt blijven maar meer dan voldoende zijn uitgewerkt. Als je in deze drukke tijd dan ook op zoek bent naar een game die de genoemde franchises weet te combineren met elkaar, en daar een licht Half-Life sausje nog overheen gooit, dan is dit echt een onverwachte topper.
