I Want To Be Tōkon Fighting
Soms komen er games voorbij waarvan je in het begin niet zo goed weet wat je er exact van moet vinden. De ene keer komt het omdat die game dingen doet die je niet direct verwacht en een andere keer is het omdat het een IP is waar je dol op bent, maar in een genre wat je niet direct ligt. ‘Marvel Tōkon: Fighting Souls’ is zo een game voor mij. Het heeft even geduurd, voordat het allemaal pas een beetje klikte en vanuit daar was het een kwestie van verder bouwen op de verschillende mechanics die de game heeft. Dat zijn er nogal wat en ik hoop dat je een kladblok bijhoudt.
Ontwikkelaar Arc System Works kennen we onder andere van hun eigen franchises zoals ‘Guilty Gear’ en ‘BlazBlue’. Ze zijn echter niet vies van een crossover hier-en-daar. Het fantastische ‘Dragonball FighterZ’ en ‘Persona 4: Arena Ultimax’ komt uit dezelfde koker. Dat deze studio een nieuwe Marvel tag team fighter ontwikkelde is dus eigenlijk niet zo raar. Ze zijn ook niet onbekend met het maken van vechtspellen die tegelijkertijd voor casuals als voor raketgeleerden die toevallig gamen zijn. Dat is te zien aan deze titel, want je hoeft niet echt heel diep overal in te duiken om veel plezier te hebben. Casuals kunnen vrijwel meteen aan de slag met alle auto combo’s en specials die eenvoudig uit te voeren zijn. Het resultaat is al snel een gigantisch spektakel met allerlei karakters die over het scherm heen vliegen. Voor de raketgeleerde onder ons? Houd je vast.
Voor tag team fighters is het vrij gebruikelijk dat het maximumaantal karakters drie is. Er zijn er genoeg met twee, maar drie is toch vaak wel het maximum. Deze game heeft er vier. Om dat een beetje beheersbaar te maken heb je gelukkig wel maar een health balk die gedeeld wordt door iedereen. Dit geeft wat ademruimte, omdat je niet direct vier movesets moet leren en je niet in de problemen kan komen door één karakter waar je vrijwel niets mee kan. De game heeft ook een wat kleiner rooster dan de gemiddelde tag team fighter. Een rooster van 21 is niet heel groot en er zitten er een paar bij die vast wat mensen laat fronsen. Magik is bijvoorbeeld niet heel erg bekend buiten Japan (wel erg leuk om mee te spelen overigens), Thor heeft plaats gemaakt voor Loki en Peni Parker is een vreemde eend, totdat je beseft dat haar moveset wel erg uniek is. Het gaat meer om het creëren van een rooster met karakters die een unieke moveset hebben dan alle bekende gezichten erin dumpen om zo weer verder te gaan met de rest van de dag.
Fighting Souls Assemble
Het vechtsysteem en alle mechanics daaromheen zijn allemaal gebaseerd op het feit dat je met vier karakters aan het knokken bent. Je hoeft door die gedeelde health balk niet te switchen. Alleen je leider gebruiken is op hoog niveau niet de beste optie, maar voor een leuk avondje knokken op de bank is het meer dan genoeg. Je hoeft de (en daar komen ze) Tōkon assembles, assemble assists, link attacks, assembles smashes, assemble counters, crossovers, super assembles, ex specials, crossover reflects en alle andere mechanics niet te gebruiken. Alle karakters hebben dan ook weer hun eigen speciale aanvallen die metertjes kunnen gebruiken. Star Lord heeft bijvoorbeeld element aanvallen, Magik heeft haar demonchild vorm, de Hulk heeft rage en Storm heeft een balk die haar windkrachten beheerst. Het is veel, heel veel, om initieel te leren. Gelukkig heeft de game een redelijk goede tutorial waar dit allemaal inclusief wat standaard combo’s wordt uitgelegd. Mocht je uiteindelijk je oog op vier karakters hebben laten vallen dan is er nog een missie modus waar je de details van die karakters kan leren.
Gevechten beginnen op de verhaalmodus na ook vrijwel nooit met alle vier karakters. Je begint er met twee en de overige twee moet je vrij spelen door een combo te doen, je tegenstander uit het level te beuken of door andere acties uit te voeren. Het lijkt soms zelfs vanzelf te gebeuren. Op hoog niveau zullen er enorm veel assembles gebruikt worden om karakters op elkaar af te stemmen. Zelf vind ik het handig om een snel karakter als leider te hebben, een assist voor lange afstand, een ander voor verticale aanvallen en één voor “erbij”. Een snel karakter is niet heel erg opgewassen tegen een Magneto, omdat die alleen maar van een afstand stalen balken kan gooien. Dat combineren met een assist voor lange afstand (zoals Star Lord) gaat dan weer wel, zodat je de combo weer kan afronden met een verticale aanval de lucht in, een super van je leider en afsluiten met een super van één of twee andere karakters om het helemaal spectaculair af te maken.
Als dit allemaal klinkt alsof ik deze review in het Hebreeuws aan het schrijven ben, dan ben ik dat volledig met je eens. Dat was initieel ook het probleem wat ik met het vechtsysteem had. Het is achterlijk veel en de hoeveelheid unieke termen is duizelingwekkend. Online heb je nul tijd om je een beetje te oriënteren, want je krijgt zo alweer een auto combo in je gezicht gebeukt. Trainingmodus helpt een beetje, maar is niet voldoende om je voor te bereiden op al het geweld. Het kost wat moeite om alles te absorberen en vervolgens daadwerkelijk te gebruiken in de praktijk.
Champion Der Single Players
Het vechtsysteem zit dus vrij goed in elkaar, maar hoe zit het met de stervelingen onder ons die alleen maar een beetje met hun favoriete Marvel karakters tegen de computer willen rossen? Best wel prima, de game heeft een verhaalmodus genaamd ‘Episodes’. Dit zijn er vijf in totaal waarvan iedere episode zich focust op een bepaald team. Iedere episode heeft soort van een eigen verhaal die redelijk dicht bij elkaar liggen. De motieven van de teams zijn natuurlijk anders. De gevechten daarentegen zijn vrijwel hetzelfde. Het is vooral leuk om de tekenstijlen van de verschillende episodes te zien, want ze zijn allemaal getekend door andere studio’s.
Verder is er nog een Arena en Survival modus. Arena lijkt op de verhaalmodus van ‘Dragonball FighterZ’ waarbij je iedere keer uitkiest van een aantal gevechten met verschillende modifiers. Er zijn wat verschillende paden die je kan bewandelen dus een playthrough kan net wat anders uitpakken.
Als laatst is er dan nog Arcadia Rumble waarvan het idee mij een beetje bijster is. Je loopt met je online lobby karakter een beetje rond in de lobby, hoekt andere karakters met een knop de hoek in en pakt wat power-ups om anderen makkelijker of vaker tegen de grond te werken. Daarna volgt een normaal gevecht met je hele team tegen een ander team en begint de lobby ronde (zo noem ik het maar) weer opnieuw. Na meerdere uren dit geprobeerd te hebben snap ik het doel hiervan nog steeds niet echt. De lobby werkt als menu best prima en is een leuke noviteit. Voor vechten is het te clunky en eigenlijk gewoon niet eens echt leuk.
Deze review is op basis van de PS5-versie. Over de kwaliteit van de PC-versie kunnen geen opmerkingen gemaakt worden. Wel is het bij mij bekend dat de release daarvan niet geheel zonder problemen is verlopen. De laatste patch lijkt wel het één en ander al opgelost te hebben. Ook zijn er ondertussen wat “workarounds” (installeer de ‘Epic Games Store’, zodat de engine beter werkt) bekend om rond de belabberde performance heen te werken. Houdt daar dus rekening mee, mocht PC je enige optie zijn
Het mag duidelijk zijn dat ‘Marvel Tōkon: Fighting Souls’ een geslaagde tag team fighter is. Casuals kunnen met auto combo’s prima spectaculaire gevechten houden en de Tony Stark’s kunnen losgaan met alle bizar genaamde mechanics. De game ziet er geweldig uit, klinkt goed, voelt goed en speelt heerlijk. Gelukkig is ontwikkelaar Arc System Works niet vies van games lang ondersteunen dus waarschijnlijk komen er nog genoeg unieke karakters om het huidige rooster van “maar” 21 nog sterker te maken.
