Toegankelijkheid gereedschap

Dune: Awakening

thumbnail

Dune: Awakening verscheen vorig jaar al op pc en liet Funcom opnieuw doen waar de studio behoorlijk goed in is: een grote survivalgame bouwen waarin verzamelen, bouwen en langzaam sterker worden centraal staan. Alleen werd dit keer Conan Exiles ingeruild voor misschien wel één van de meest interessante sciencefictionwerelden die je daarvoor kunt kiezen. De PlayStation 5-versie verschijnt ruim een jaar later, maar krijgt daardoor meteen een veel completere game voorgeschoteld. Alle grote updates die Funcom sinds de oorspronkelijke release heeft uitgebracht zitten erin, het eerste grote verhaal is inmiddels volledig af te ronden en tegelijkertijd verschijnt Update 1.5. De belangrijkste toevoeging daarvan is zonder twijfel een volwaardige singleplayermodus. Dune: Awakening was oorspronkelijk volledig rond multiplayer gebouwd, maar op PS5 kun je nu vanaf het eerste moment kiezen of je Arrakis met andere spelers wilt delen of helemaal alleen wilt beleven.

Een andere versie van Dune

Het verhaal speelt zich af rond dezelfde periode als het eerste boek van Frank Herbert, maar Funcom heeft één belangrijke wijziging aangebracht: Paul Atreides is nooit geboren. Zelf speel je als een zogenaamde Sleeper. Je raakt verstrikt tussen de grote Huizen, de Bene Gesserit en verschillende andere machten die allemaal iets van Arrakis willen. De opdracht om de Fremen te vinden vormt lange tijd de rode draad, maar ondertussen word je steeds verder de politieke strijd rond de planeet ingetrokken. Het verhaal is zeker niet de enige reden om door te spelen. Dune: Awakening blijft in de eerste plaats een survivalgame. Je verzamelt grondstoffen, maakt nieuwe uitrusting, bouwt bases, onderzoekt nieuwe technieken en krijgt langzaam toegang tot betere voertuigen en gebieden. Maar de duidelijke verhaallijn helpt enorm. Je wordt niet zomaar midden in een zandbak gegooid met de boodschap dat je het zelf maar moet uitzoeken. Er is vrijwel altijd een doel om naartoe te werken.

Singleplayer verandert behoorlijk veel

De nieuwe singleplayermodus verdient extra aandacht, want dit is niet simpelweg een multiplayer-server waar Funcom alle andere spelers vanaf heeft gehaald. Je kiest aan het begin tussen multiplayer en singleplayer. Daarna kun je drie standaard moeilijkheidsgraden gebruiken of vrijwel alles zelf aanpassen. Wil je sneller grondstoffen verzamelen? Dat kan. Minder zware vijanden? Ook mogelijk. Je kunt onder andere de hoeveelheid ervaring, craftingkosten, vijandelijke gezondheid, slijtage van voorwerpen, waterverbruik en zelfs de aanwezigheid van zandwormen en zandstormen aanpassen. Dat maakt de modus opvallend flexibel. Wie vooral het verhaal en de wereld wil meemaken kan een hoop van de strengere survivalelementen zachter zetten, terwijl iemand die juist af wil zien Arrakis een stuk minder vriendelijk kan maken. Belangrijker is wat Funcom met de onderdelen heeft gedaan die oorspronkelijk afhankelijk waren van andere spelers. De Deep Desert is bijvoorbeeld volledig beschikbaar, maar wordt in singleplayer niet gereset. Je gebouwen blijven er staan en de enorme Coriolis-storm vernietigt niet langer automatisch alles wat je hebt opgebouwd. De Landsraad werkt eveneens nog gewoon, maar de game simuleert andere Huizen en groepen zodat de politieke strijd kan doorgaan zonder echte spelers en dat werkt verrassend goed. Multiplayer blijft interessant omdat je andere spelers tegenkomt, samen grotere projecten kunt aanpakken en nooit helemaal weet wat een vreemde speler gaat doen. Toch vond ik het erg prettig om ook gewoon een eigen wereld te kunnen beginnen. Geen rekening houden met wat anderen aan het bouwen zijn, niet afhankelijk zijn van een serverpopulatie en vooral in je eigen tempo door het verhaal gaan.

Het blijft overleven

In de eerste uren ben je vooral bezig met de basis. Water is misschien wel je belangrijkste bezit. Overdag kan de hitte behoorlijk snel toeslaan en zomaar langdurig in de zon blijven staan is geen goed idee. Je zoekt schaduw, verzamelt materialen en probeert langzaam voldoende uitrusting te maken om steeds verder van je veilige omgeving weg te kunnen. Dat verandert later behoorlijk. Waar je in het begin nog voorzichtig van rots naar rots beweegt, krijg je uiteindelijk voertuigen waarmee enorme afstanden veel sneller te overbruggen zijn. Later komen daar natuurlijk de ornithopters bij en verandert de manier waarop je Arrakis verkent opnieuw volledig. Je kunt uiteindelijk zelfs enorme constructies bouwen, spice verwerken en voertuigen produceren. Daar zit ook ontzettend veel content achter. De kaart staat vol locaties om te onderzoeken, bases, grotten, kampen, opdrachten en materialen die je nodig hebt om verder te komen. Sinds de oorspronkelijke pc-release zijn bovendien meerdere nieuwe locaties en verhaallijnen toegevoegd, waardoor PS5-spelers direct met een aanzienlijk uitgebreidere versie beginnen. Dat gevoel van groei werkt erg goed. Een gebied waar je in het begin nauwelijks durfde te komen, rijd je later met een voertuig binnen terwijl je veel betere wapens en bescherming hebt.

Een ander goed werkend onderdeel van de game zijn de zandwormen. Dune: Awakening begrijpt goed dat zo’n gigantisch wezen niet interessant blijft wanneer je hem iedere tien minuten in een traditioneel baasgevecht stopt. De worm is ook nog eens een enorme dreiging omdat je al je spullen die je bij je draagt kwijt bent als je opgegeten wordt. Op rotsen ben je veilig maar zodra je echter een groot stuk open zand moet oversteken verandert dat. Je weet dat je bewegingen aandacht trekken en wanneer de eerste signalen verschijnen begin je automatisch om je heen te kijken. Hoe ver is de volgende veilige rots? Red ik het met mijn voertuig? Moet ik terug? Of neem ik toch het risico? Zelfs na tientallen oversteken blijft daar spanning in zitten. Vooral wanneer je een grotere hoeveelheid spullen bij je hebt die je absoluut niet kwijt wilt. De zandworm is niet alleen iets wat er spectaculair uitziet, maar beïnvloedt daadwerkelijk hoe je de wereld doorkruist.

Bouwen met een controller werkt opvallend goed

Bouwen vormt een ander belangrijk onderdeel van de game. In het begin zet je vooral een eenvoudige schuilplaats neer, maar uiteindelijk kun je behoorlijk grote bases maken met verschillende kamers, machines, opslag, stroomvoorzieningen en craftingstations. Dat soort systemen zijn op console altijd een risico. Op pc kun je met een muis snel stukken selecteren, draaien en exact neerzetten, terwijl een controller daar al snel omslachtig bij kan voelen. Gelukkig heeft Funcom daar duidelijk tijd in gestoken. De volledige interface en besturing zijn voor consoles aangepast en in de praktijk werkt bouwen met controller verrassend prettig. Je selecteert vrij snel het onderdeel dat je nodig hebt, wisselt gemakkelijk tussen verschillende bouwstukken en het draaien van objecten voelt na wat oefenen redelijk natuurlijk. Perfect is het niet, vooral wanneer je iets heel precies wilt plaatsen kan het wat gepriegel worden. Een muur of machine wil soms net niet vastklikken op de plek die je voor ogen hebt en dan merk je toch dat dit oorspronkelijk een systeem is dat uitstekend bij een muis past. Maar dat zijn kleine irritaties. Een complete basis bouwen vanaf de bank werkt gewoon goed en dat is belangrijk in een game waarin je daar uiteindelijk heel wat uren aan besteedt.

Combat blijft het zwakkere onderdeel

Minder overtuigend is de combat. Er zit behoorlijk wat variatie in de mogelijkheden. Je krijgt vuurwapens, melee-wapens en allerlei vaardigheden. Je kunt je personage bijvoorbeeld ontwikkelen richting Swordmaster, Bene Gesserit, Mentat of andere disciplines, waardoor er genoeg ruimte is om een speelstijl op te bouwen. Het probleem zit niet zozeer in wat je kunt doen, maar in hoe het aanvoelt. Gevechten zijn regelmatig wat houterig en statisch. Het vechten met je zwaard is zeer basic en ook het schieten met je vuurwapens verdient geen prijs. Het werkt maar meer dan dat ook niet. Het is gelukkig ook niet het onderdeel waar de hele game om draait maar wat upgrades op de combat was geen overbodige luxe geweest.

Arrakis ziet er fantastisch uit

Grafisch maakt de PS5-versie een veel betere indruk. Arrakis is misschien voor een groot deel zand, rotsen en nog meer zand, maar Funcom weet daar toch behoorlijk veel variatie uit te halen. Grote rotsformaties, enorme zandvlaktes, gebouwen, grotten en de verschillende nederzettingen zorgen ervoor dat de wereld zelden zo kaal voelt als je op basis van de setting misschien zou verwachten. Vooral de schaal maakt indruk. Vanaf een hoge rots over de woestijn kijken en ergens in de verte een enorm wrak zien liggen blijft mooi. Ook de zandstormen en het licht dat over de duinen valt leveren regelmatig indrukwekkende momenten op. Daar komt bij dat de game op PS5 gewoon prima draait.Er zijn twee grafische modi. Quality richt zich op 30fps en Performance op 60fps en daar zijn gelukkig geen gekke dingen in te zien. Tijdens het spelen was Performance zonder twijfel mijn voorkeur. De game voelt daar een stuk prettiger bij, vooral tijdens gevechten en wanneer je met voertuigen door de wereld beweegt.

Succesvolle stap naar consoles

Dune: Awakening heeft een opvallend goede overstap naar consoles gemaakt. Funcom heeft niet simpelweg de pc-versie overgezet, maar gebruikt de console-release om een veel completere versie van de game neer te zetten. De nieuwe singleplayermodus is daarbij veruit de belangrijkste toevoeging. Het is fijn om de keuze te hebben tussen de oorspronkelijke multiplayerervaring en een volledig eigen Arrakis waarin je op je eigen tempo kunt bouwen, verzamelen en het verhaal volgen. Dat Funcom ook systemen als de Deep Desert en Landsraad daadwerkelijk heeft aangepast aan solo spelen, maakt duidelijk dat hier meer werk in zit dan alleen alle andere spelers uitschakelen.

De wereld zelf blijft het sterkste onderdeel. Arrakis ziet er prachtig uit, er is ontzettend veel te ontdekken en de progressie van iemand die in de eerste uren nauwelijks de woestijn durft over te steken naar iemand met een uitgebreide basis en voertuigen werkt uitstekend. Vooral de momenten waarop je een enorm stuk zand over moet en weet dat ergens onder je een zandworm onderweg is, blijven spannend. Op PS5 ziet de game er bovendien erg goed uit en de Performance-modus draait tijdens het spelen prettig. Ook de controllerbesturing is goed aangepakt. Zelfs bouwen werkt verrassend lekker, al blijft het plaatsen van kleinere onderdelen soms wat onhandig. Het grootste minpunt blijft de combat. Die doet zijn werk, maar voelt te vaak houterig en statisch en haalt niet hetzelfde niveau als de rest van de game. Gelukkig draait Dune: Awakening om zoveel meer dan alleen schieten en vechten dat dit geen enorm groot probleem is. De pc-versie legde vorig jaar al een sterke basis, maar de toevoeging van een echte singleplayermodus maakt deze consoleversie voor een veel grotere groep interessant. Wie graag bouwt, verkent en langzaam steeds verder een gevaarlijke wereld binnendringt, kan hier gemakkelijk heel wat uurtjes zoet mee zijn.


  • Daan Nijboer / Survival shooter / 22-09-2026 / Funcom / Funcom
    Graphics: 8.5 Audio: 8.0 Gameplay: 8.0 Controls: 7.5 Replay: 8.0
    8.0
    Arrakis tof om te verkennen
    Bouwen is goed gedaan met controller
    Singleplayer optie
    Combat is houterig
    Bouwen kan soms ook lastiger zijn met controller

    guest
    Vul je email-adres in. Dit veld is niet verplicht voor het plaatsen van een reactie.
    Vul hier een naam of nickname naar keuze in. Hiermee kun je zonder registratie reageren op Evilgamerz.

    2 Reacties
    oudste
    nieuwste meest gestemd
    Z@3 Redrum
    Lid
    1 maand geleden

    Geweldige films en Dune 2000 was ook top. Weer eens een wat andere game ditmaal, ook buiten het Dune-genre om. Leuke score, maar niet super geïnteresseerd nog om de game te gaan kopen in deze tijden van drukte.

    Anoniem
    Gast
    Anoniem
    1 maand geleden

    Heb maar weinig gehoord van deze game, beetje ondergesneeuwd.


    Naar boven
    2
    0
    Klik hier om anoniem of als lid te reagerenx