It’s Bennings!
Supermassive Games heeft zichzelf uitstekend op de kaart gezet met The Dark Pictures Anthology. Het is dan ook tijd voor een nieuwe trilogie met games in deze franchise. Ditmaal gaan we een genre/kant op die mij uitstekend ligt. Ik las namelijk de film ‘The Thing’, een film die in mijn top 3 ooit te vinden zal zijn en mij goede herinneringen brengt. De film van regisseur John Carpenter gaat over een aantal onderzoekers op Antarctica die in aanraking komen met een buitenaardse levensvorm die eenieder kan imiteren (assimilation). Je weet dus niet of iemand echt mens is, of overgenomen is qua celstructuur en dus de vijand is. Het zorgt voor bloedstollende spanning waarbij niemand te vertrouwen is, en waarbij uiteindelijk het hele kamp in rook op gaat, letterlijk en figuurlijk. Heb je deze film nog niet gezien? Bij deze een tip dus. Echter, deze game heeft veel raakvlakken dus met die film uit 1982, maar speelt zich in de verre toekomst af. Eens kijken of de raakvlakken dan ook werken, of juist niet.
De aarde sterft en de tijd van de mensheid raakt op. Op 12 lichtjaar van huis biedt Tau Ceti f een sprankje hoop. Wanneer het kolonieschip Cassiopeia neerstort op de planeet, beseft de bemanning al snel dat ze niet alleen zijn. Opgejaagd door een buitenaards organisme dat zijn prooi perfect kan imiteren, moet de bemanning van de Cassiopeia hun achtervolgers te slim af zijn om levend thuis te raken. Terwijl ze vechten om te overleven, worden ze geconfronteerd met de moeilijkste keuze van allemaal: om zichzelf te redden, moeten ze mogelijk het leven van iedereen op aarde op het spel zetten, maar ook dat van hun reisgenoten. Het verhaal is in potentie een geweldig verhaal, maar de uitwerking is net wat minder helaas. Daar waar de spanning in bijvoorbeeld Alien of The Thing opgebouwd wordt en waarbij wantrouwen heerst, daar is dat in deze game een stuk minder het geval. Je weet eigenlijk al bij voorbaat wie je om wilt leggen en niet vertrouwt, en je weet ook al redelijk wanneer er iets gaat gebeuren. Het ‘assimilation’-proces en vooral het ‘wantrouwen’ mist. Het verhaal is daarnaast opgebouwd uit momenten en minder uit een aaneengesloten storyline. Je bent dus bepaalde situaties aan het beleven, maar echt een rode draad vindt er lang niet altijd plaats.
Turning Points
De gameplay in de game kent wel een rode draad want dat is anders dan we gewend zijn van Dark Pictures-games. In deze titel ben je namelijk veel aan het sneaken. In het begin voelt het alsof je een Assassin’s Creed-character aan het ontwijken en volgen bent, en later voelt het alsof je een on-track assimilatie aan het voorbij sluipen bent. De AI van de opponenten is zeer zwak, maar kan ook naar wens deels ingesteld worden qua gevoeligheid. Dan nog word je amper opgemerkt, terwijl je achter een stalen kist zit, op 50 cm afstand van de sluipmoordenaar. Het is soms lachwekkend, al wordt wel een bepaalde spanning opgebouwd door het sneak-element. Of het dan ook werkt is een beetje ja-en-nee eerlijk gezegd. Overtuigend is het echter nog niet. Naast dat bevat de game ook Turning Points, waarbij je bepaalde keuzes kunt rewinden, waarbij je dus kunt zien wat bepaalde andere keuzes tot gevolg zouden hebben. Het hele verhaal wordt echter niet aangepast, maar het chapter (8 in totaal) past zich aan. Soms zijn lichte keuzes van groot gevolg. Zonder al te veel te spoilen; De beslissing om een computer snel te rebooten, in plaats van te blijven zitten, had al snel de dood tot gevolg van één van de vijf speelbare karakters. Maar of je de één redt of de ander, blijft een interessante keuze, om daarna nog eens te herzien. Het rewinden is dan ook iets dat je meteen moet doen, zodat je het verhaal nog naar jouw wens kunt aanpassen. Dit 3 chapters later doen heeft een stuk minder effect. Verder kun je ook nog je Crew bekijken met daarbij enkele lichten eigenschappen, zoals symphatie, speelsheid en doordacht en ook zijn er geheimen die je kunt ontrafelen door computers, kladblokjes en tablets te doorzoeken in het spel, waar je ze ook allemaal tegen mag komen. In het algemeen is de gameplay vrij basaal, je kunt kruipen, rennen en interacties uitvoeren met bepaalde objecten, en dat is het dan ook wel redelijk. Echter, ten opzichte van eerdere Dark Pictures-games, ben je wel meer aan aan het lopen in plaats van, van cinematic naar cinematic aan het wandelen. Ook het aantal Quick-Time-Events is minder geworden ten opzichte van eerdere games, waarmee men dus iets meer richting gameplay aan het gaan is dan filmische ervaring.
Kwalitatief zijn we veel kwaliteit gewend van de Dark Pictures-franchise, en dat is ook nu weer het geval. Grafisch oogt het spel bijna subliem en uitermate realistisch, maar ook qua audio mag het spel er zeker wezen. De jump-scares zijn hier en daar tenenkrommend eng en ook de audio die door je DualSense heen geleid wordt, zoals krakend glas en communicatie met elkaar klinkt erg hoogwaardig. Je kunt overigens ook chatten met elkaar in de game, al voegt dat weinig toe en zijn de chats kort van stof, al zal men hiermee wat interessante side-details hebben willen toevoegen aan het verhaal. Een toegevoegde waarde is het helaas niet. Qua sfeer is het spel op zich best wel prima, maar de setting is wel erg eenzijdig. Het Antarctica van The Thing was gevarieerder, met de verschillende gebouwen en kamers. Ook de ‘bloedtest’, die in deze game net wat anders is in de vorm van een scanner, is het gewoon net niet, al zie je wel echt overgenomen elementen van John Carpenter’s film, zoals het één voor één testen van iedereen’s identiteit, waarbij iedereen zelfs over zichzelf twijfelt. In deze game voelt alles aardig het zelfde. Het staal, de computers, het glas, de vents, de deuren, het voelt allemaal erg hetzelfde aan en matigt de overall ambiance. Ook de UI is niet altijd even geslaagd. Keuzes zijn soms wat lastig leesbaar door de high-tech belichting en de sense-knop waarbij je door objecten heen bepaalde stroomkabels of vijanden kunt zien, maken het spel ook niet veel beter en realistischer eerlijk gezegd. In zowel performance als quality mode draait het spel overigens meer dan prima op een base PlayStation 5.
Vergelijkingsmateriaal misschien misleidend
Je moet ook niet alles te veel vergelijken met de inspiratie waaruit deze game is ontstaan. Het spel wordt vanaf chapter 6 een stuk beter moet ik zeggen, en creëert daar ook echt wat meer de elementen die ik hier boven wat meer mistte, maar briljant wordt het helaas nooit echt. Toch moet je echt morele risico’s nemen, die zo nu en dan veel vergen van de turning points-feature, waarbij je dus ook echt gokjes dient te nemen gebaseerd op weinig context. Dat maakt het dan wel weer een stuk interessanter. Ook het gore-element neemt drastische vormen aan, waarbij de imitatie-vormen deels hun ware aard tonen.
Toen ik hoorde dat Directive 8020 deels elementen uit The Thing met zich mee zou brengen, waaronder de assimilatie-processen en het wantrouwen, had ik torenhoge verwachtingen van het spel en was ik al verkocht. Echter, als je de aloude cult-classic vergelijkt met het verhaal en setting van deze game, dan kan het helaas nog veel leren van de science-fiction titel. De omgevingen in Directive 8020 voelen te eenzijdig aan, het ‘wie kan je vertrouwen?’-element is er eigenlijk veel te weinig en niet overtuigend genoeg en ook de echte horror ontbreekt een beetje. Hier-en-daar zie je wel wat bloederige tentakels voorbij komen, maar je weet eigenlijk wel al wat je moet denken over bepaalde karakters (of de duplicate ervan), en het zou juist ‘de charme’ zijn geweest als dat verrassingselement er wel meer was geweest qua wantrouwen in elkaar. Je kunt het spel natuurlijk alleen spelen of met elkaar, al voelde beide ervaringen aardig hetzelfde aan. Het terug kunnen spoelen naar gemaakte beslissingen is een goede toevoeging, en ontbrak in eerdere games vaak, waarbij je praktisch bijna weer een nieuwe playthrough moest gaan doen. Dat hoeft nu niet, al kun je vooral de resultaten per fragment bekijken, en verandert dus niet alsnog de gehele playthrough met terugwerkende kracht. Directive 8020 is uiteindelijk geen slechte game, zeker niet, ik heb me prima vermaakt, maar had nog veel meer potentieel in zich, mits men nog meer gekeken had naar diens inspiratiebronnen.
