Death Stranding 2: On The PC
Het is veel te makkelijk om te beginnen aan deze review en meteen een opmerking te maken over dat ik zelf momenteel op een pakketje aan het wachten ben. ‘Death Stranding’ was een vreemde game met een nog vreemder ontvangst. Een middenmoot was er vrijwel niet. De één vond het fantastisch terwijl de ander het een DHL-simulator noemde. Ik moet bekennen, het heeft bij mij ook even geduurd, voordat ik pas echt in de game zat. Het heeft zowat geduurd tot de pandemie (wie zich dat nog kan herinneren) en een director’s cut. Wat eigenlijk helemaal geen director’s cut was. Afijn, ‘Death Stranding 2: On The Beach’ was een heel ander verhaal. Ja, de game is wat verloren om toegankelijker te worden. Ja, het verhaal is een stuk eenvoudiger geworden. Is het nog steeds op-en-top Kojima? Ja, dat is het nog steeds. Daar zou ik het zowat al bij kunnen laten. Je houdt van de games van Kojima of je vindt het helemaal niets. Zijn stempel is onmiskenbaar aanwezig en ‘Death Stranding’ was zijn ongeremde poging om los te gaan. ‘Death Stranding 2: On The Beach’ is zijn poging om los te gaan, maar dan met de rem er enigszins op.
Ter informatie, deze game is gespeeld op drie verschillende machines:
Een desktop met:
- RTX 3080 10GB;
- 5600X;
- 32GB geheugen;
- 2560×1440.
Een laptop met:
- RTX 5070 12 GB;
- I7-13650HX;
- 24GB geheugen;
- 5120×1440
Een originele Steamdeck
Op zowel de desktop als de laptop draaide de game op hoge instellingen (very high) vrijwel vlekkeloos op 60 frames per seconde. Technisch gezien is dat redelijk vergelijkbaar met de quality setting op de PlayStation 5, maar dan met 60 frames per seconde in plaats van 30. Er kan her en der wat gesleuteld worden en met bovenstaande specificaties is ultra ook nog wel een optie, maar dan gaat de framerate wel iets fluctueren. 4K kan eventueel ook nog. Je moet dan wel genoegen nemen met 30 frames. Dit is allemaal zonder DLSS, alle andere mogelijke upscalers en frame generation. Ultrawide wordt ondersteund, als je met een DualSense speelt krijg je al die functionaliteiten erbij. De game is echter ook behoorlijk goed te besturen met muis en toetsenbord. Het kan nog steeds afhangen van je eigen hardware en je eisen, maar op deze configuraties had ik vrij weinig te klagen.
De Steameck is een ander verhaal. Er is een standaard grafische preset voor draagbare apparaten, maar je merkt dat zelfs met die instellingen de deck toch wel een beetje verouderd begint te voelen. Rond de 30 frames vindt dat apparaatje het wel gezegend. Voor een game zoals deze is dat niet direct een groot probleem, maar dat is wel iets om rekening mee te houden. De batterij gaat ook nog eens behoorlijk snel leeg en dat is iets wat je dan weer niet wil, want deze game is het best te spelen in wat langere sessies.
Op de port zelf valt niets op te merken. Nixxes heeft hier wederom erg goed werk geleverd en het zou zonde zijn als de geruchten van Sony’s PC strategie waar zijn.
Death Stranding 2: On The Beach
Over de game zelf is al bizar veel geschreven. Net zoals het eerste deel speel je weer als Sam Porter. Ditmaal speelt de game zich niet af in Noord-Amerika, maar grotendeels in Australië en een klein beetje in Mexico. Het doel is wederom om het volledige continent een connectie te laten maken met het chiral network, zodat de mensheid weer met elkaar kan communiceren. Deze zit nog steeds grotendeels onder de grond en op een enkeling na komen ze niet buiten door de Death Stranding. Een bovennatuurlijke gebeurtenis die ervoor heeft gezorgd dat de wereld van de levenden en doden gedeeltelijk door elkaar zijn gehaald. Het gaat veel dieper dan dat, maar vrij algemeen samengevat is dat hetgeen wat er is gebeurd. De game heeft een korte recap in het hoofdmenu om de gebeurtenissen van het eerste deel te vertellen. Als je die game hebt gespeeld, dan is het voldoende als geheugensteun. Het vertelt alleen lang niet alles en het zit iets complexer in elkaar. Echt nodig heb je het niet, aangezien ‘Death Stranding 2: On The Beach’ redelijk losstaand is.
Wat dit deel vooral veel beter doet is de dosering van het verhaal. Het zit niet meer grotendeels in het begin en aan het eind, maar verspreid over alle hoofdstukken. Karakters worden beter geïntroduceerd en komen veel vaker terug, omdat je de hele game lang bij elkaar bent. Deel één was voornamelijk Sam alleen. In deel twee ligt de hoofdmoot van het verhaal meer op connecties maken tussen de belangrijke personages. Hoofdstukken zitten wat beter in elkaar en de emotionele momenten komen veel harder aan. We zijn het van Kojima wel gewend, maar de sterrencast levert weer een topprestatie met Troy Baker als hoogtepunt.
De gameplay is daarbij toegankelijker geworden. Het idee dat je geen mensen neer kan schieten hebben ze laten varen. Het is nu grotendeels vergelijkbaar met ‘Metal Gear Solid 5: The Phantom Pain’. Je bent uiteraard nog steeds bezig met het leveren van allerlei pakketjes. Je hebt echter veel meer manieren. Geen zin in stealth? Schiet alles maar tegen de vlakte? Wil je het liefst zo min mogelijk anderen tegenkomen? Bouw een route om de bergen heen, zodat je niemand tegenkomt. Je hebt nu fast travel en een monorail die je veel sneller kunnen vervoeren. Er zijn veel meer opties voor het verkrijgen van grondstoffen. Het is te begrijpen dat dit voor sommigen een minpunt zal zijn, omdat juist dat hetgeen is waarom ze de eerste zo fantastisch vonden. Het neemt alleen niet weg dat het tweede deel daardoor vele malen prettiger is om te spelen.
De franchise zal waarschijnlijk altijd wel verdeeld ontvangen worden. Het hele idee blijft nou eenmaal een beetje raar. Is deel twee beter dan zijn voorganger? Voor velen is de kans groot van wel. Al is het maar omdat de game een stuk prettiger speelt. De game heeft het DNA van Kojima tot in de diepste krochten van de code en daar moet je van houden. Neemt niet weg dat voor mensen die opzoek zijn naar een filmachtige game je hiermee wel goed zit.
