The Abjuration Stand is officieel een tower defense-game. Bij dit soort games heb je vaak het idee dat je vijanden hebt die van A naar B gaan en zet je torens neer die de vijand proberen neer te halen. Elke wave wordt groter en bedreigender. Maar voelt deze game wel echt als een tower defense? Ja, officieel en onofficieel mag je de game wel in dit genre onderbrengen, maar de eenvoud van dit spel spreekt boekdelen.

Het concept van het spel is uitermate eenvoudig; Je ontwijkt vijanden die van rechts richting jou komen. Je kunt de vijanden met je staf killen, waarna je kristallen krijgt die je na het killen van alle vijanden in een ronde kunt spenderen, of tijdens de run kunt uitgeven aan ‘ammo’. Je kleine tovenaar die je bent kan van links naar rechts lopen en bij de upgrade-rondes heb je keuze uit vier upgrades, waarbij bij elke aankoop weer een nieuwe optie tevoorschijnt komt. De waves zijn relatief kort en kristallen verzamelen is alleen mogelijk als je dichtbij de vijanden bent. Wanneer ze sterven namelijk, laten ze kristallen los, maar deze verdwijnen na korte tijd. Upgrades bestaan uit het plaatsen van orbs die kunnen schieten, maar ook zwaarden en staven kunnen verbeterd worden. Zo kunnen zwaarden sneller om je heen roteren, meer damage doen maar je kunt ook houten verdedigingswerken plaatsen die waves korte tijd tegen kunnen houden.

Oneindig doden

Dit alles kan in drie verschillende omgevingen, namelijk in de bergen, op een begraafplaats en in het bos. De hordes zijn niet heel slim, maar gaan simpelweg op je af, veel meer niet. Het is aan jou dus om soms ook gangen te creëren tussen de hordes door om te ontsnappen, want je kunt niet oneindig terugtrekken. De game kent een standaard speelmodus en een endless game mode, waarbij zelfs mijn PS5 het erg lastig had bij het aantal vijanden dat op een gegeven moment tevoorschijn kwam. De performance kakte daarmee aardig in en op een gegeven moment had ik het wel gezien omdat ik zo krachtig was dat ik vrijwel niet meer dood kon gaan. Het spel gaat echter maar door-en-door, waarmee je na een lange run je het hele spel al snel hebt gezien. Het lokale leaderboard laat highscores zien, maar voegt verder niet heel veel toe.

Audiovisueel ziet de game er best wel prima uit. Het spel is echter te eenzijdig en na ‘n uurtje spelen heb je alles wel gezien. Je kunt weliswaar veel upgraden, maar op een gegeven moment maakt het eigenlijk niet zo heel veel uit wat je nu upgrade en wordt het een kwestie van button-bashen en nog meer button-bashen. Al met al kon ik mij best wel redelijk vermaken, maar daar hield het ook wel redelijk mee op na ‘n uurtje of twee spelen. Vind je dat genoeg voor een eenvoudige tower defense-game? Dan zal dit spel je best wel wat voldoening kunnen brengen.

Het bericht The Abjuration Stand verscheen eerst op Evilgamerz.

Bandersnatch, de Dark Pictures Anthology, Until Dawn. Filmische games waarin je simpelweg keuzes maakt die het verloop van het verhaal bepalen; Ik heb er wel een zwak voor moet ik zeggen. Het werkt ontspannend, maar toch ook is het spannend, terwijl je wel lekker relaxed kunt game zonder dat je echt super reactief bezig bent. Niet voor niets sprak de game Love: Fall in Death mij dan ook direct aan. Het spel komt in deze drukke tijd uit, waarbij het te maken heeft met zware concurrentie. Of dat nou zo’n goede timing is gebleken?

Love: Fall in Death is een interactieve horrorkomedie en datingsimulator waarin drie vrienden in een bar een weddenschap aangaan. Kutay wordt door zijn vrienden uitgedaagd om een onbekende vrouw, Ayşil, aan te spreken. Wat begint als een onschuldige avond, blijkt al snel minder onschuldig dan verwacht. De game is volledig opgenomen met echte acteurs op locaties in Istanbul, waarbij gebruik is gemaakt van 2K-videobeelden. Alle scènes zijn daadwerkelijk gefilmd en niet digitaal gegenereerd.

Dobbelen of niet?

Tijdens het verhaal moet de speler meer dan 150 keuzes maken die het verloop van de avond beïnvloeden. Sommige beslissingen moeten binnen een bepaalde tijd worden genomen, terwijl een liefdesmeter bijhoudt hoe Ayşil op Kutay reageert. Ook dobbelsteenworpen en interactieve actiescènes spelen een rol, waardoor niet iedere situatie hetzelfde afloopt. Zelfs wanneer Kutay sterft, blijft de humor aanwezig. De game beschikt over meerdere eindes en een overzicht van de gemaakte keuzes, zodat spelers verschillende verhaallijnen kunnen ontdekken. Een eerste speelsessie duurt ongeveer anderhalf tot drieënhalf uur. Leuk is dat je na het uitspelen van het spel terug kan schakelen naar eerdere momenten. Je kunt zien waar het verhaal zich aftakt. In principe zijn er twee echt totaal verschillende verlopen die je kunt volgen. Het eerste verloop met de twee vrouwen die om je vechten – ik zal niet te veel spoilen – viel mij erg tegen en sloeg eigenlijk helemaal nergens op. Het tweede voelde wat beter aan, maar werd zo afgeraffeld qua snelheid, dat je eigenlijk bijna niet van een verhaal kunt spreken. Je gaat in het spel dood wanneer je bepaalde keuzes maakt, en dat gebeurt geregeld. Net die verkeerde beslissing nemen stuurt je naar de hemel, maar je kunt het wel direct rechtzetten met een andere keuze gelukkig. Het dobbelen wat je kan doen voelt verder onhandig aan en onlogisch. Je moet boven een vastgezet aantal gooien, en daar komen zo nu en dan weer aantallen bij, ik snap weinig van de algehele logica, maar goed, beïnvloedbaar is het toch niet echt. In totaal was ik al binnen dik een uur door de eerste playthrough geraakt, waarna ik er nog een ging spelen met totaal andere keuzes. Met zo’n 2.5 uren spelen heb je alles wel zo’n beetje gezien, en het verhogen van de snelheid van afspelen maakt dat je net wat sneller alle momenten kunt bekijken en beleven.

Moeilijk te behappen

Het spel is gemaakt met Turkse acteurs, die hun rol op zich prima vertolken. Echter praten ze ook Turks, waardoor de lip-sync echt flink afwijkt van wat ze zeggen wanneer je de audio op Engels zet. Ik overwoog het spel bijna op de Turkse audio te spelen, zo irritant vond ik het persoonlijk. Het ingesproken Engels is daarnaast ook niet heel overtuigend qua dialogen, maar kan er wel mee door. Daarnaast is er sprake van veel overacting en wordt er veel humor gebruikt met special-effects die de plank wat mij betreft nogal misslaan. Ik vond de humor maar slapjes en die sloeg niet aan bij mij. Ook de abrupte eindes die ineens voorgeschoteld worden zijn gewoon ‘raar’. Kwalitatief is er daarnaast sprake van wat issues. Artifacts vinden plaats en het lijkt erop dat de graphics geupscaled zijn, waardoor het niet volledig op hoge resolutie gestreamed wordt. Al met al ziet het er wel prima uit verder, met hier-en-daar nog wat issues wat betreft de keuze-UI die door de ondertiteling heen kan lopen en dat soort kleine bugjes. Deze zijn echter grotendeels opgelost nadat een update is uitgebracht.

Hoge verwachtingen had ik bij Love: Fall in Death, maar uiteindelijk vielen zowel het verhaal als de humor tegen. Beide hoofdverhaallijnen slaan de plank mis en de eindes worden ineens heel snel afgeraffeld, met tekstuele toekomstperspectieven die zijn gevormd op basis van je keuzes. Er zijn dan wel 16 eindes maar veel komt neer op een enkele andere afslag die je neemt. De humor is gewoon niet goed genoeg, maar de special effects die deze ondersteunen wel. Al met al is de poging van de makers op zich een goede, maar helaas kan de screenplay en het schrijfwerk van het verhaal stukken beter. Het begin van de game waarbij je in een bar gaat flirten werkt op zich nog prima, maar daarna wordt het een chaos van korte momenten, samenkomsten, vampier-elementen en een gevecht dat nergens op slaat, afhankelijk van de keuzes die je maakt. Heel goed is er dan ook niet over nagedacht zo lijkt het. De game is zeker niet heel slecht, maar toch hoop ik dat een volgende poging van de developer wat beter uit de verf zal gaan komen.

Het bericht Love: Fall in Death verscheen eerst op Evilgamerz.

In tijden waarin geen enkele gamer droog zal staan, is het gewaagd om een nieuwe platformer uit te brengen waar ongetwijfeld niet veel mensen eerder van hebben gehoord. SURI: The Seventh Note probeert echter iets nieuws te doen, waarbij ritme van de muziek samensmelt met de gameplay en controls. Of dat goed gaat maakten we mee.

SURI: The Seventh Note is een 2D-platformgame van ontwikkelaar Tathvamasi Studios, waarin actie, muziek en ritme centraal staan. Het avontuur speelt zich af in een fantasiewereld die is geïnspireerd op het mythische India, waar een mysterieuze kracht de harmonie van het eiland Suri heeft verstoord. Spelers kruipen in de huid van Ajira, een jong meisje dat op zoek gaat naar een magische vrucht om het leven van haar zieke moeder te redden. Wat begint als een persoonlijke missie, groeit uit tot een avontuur waarin ook het lot van het eiland op het spel staat.

Springen op het juiste moment

De gameplay draait om het volgen van het ritme van de muziek. Spelers moeten sprongen, snelle bewegingen en andere acties nauwkeurig op de maat uitvoeren om obstakels te overwinnen en vijanden te ontwijken. Ook de omgeving reageert op de muziek, waardoor platforms en hindernissen onderdeel worden van het ritmische spelverloop. Tijdens spectaculaire ontsnappingsscènes worden muziek en actie gecombineerd, terwijl spelers nieuwe vaardigheden vrijspelen die hen helpen om steeds uitdagendere gebieden te bereiken. De game onderscheidt zich daarnaast met een kleurrijke, handgetekende grafische stijl en omgevingen die zijn geïnspireerd op de Indiase cultuur, architectuur en mythologie. Ook de soundtrack speelt een belangrijke rol bij het creëren van de sfeer. Persoonlijk vond ik de gameplay maar moeilijk te behappen. De combinatie van gameplay timen met de controls was lastig en het is dan ook niet voor niets dat je voor je begint aan het spel een timing-programma moet doorlopen. In het spel ga je in feite van kamer naar kamer, waarbij je platformen moet zien te overwinnen. Deuren openen wanneer je op het juiste moment springt, bepaalde platformen openen en sluiten op de muziek en ga zo maar even door. Het moet je liggen en aanspreken, wil je er echt van kunnen genieten.

Waar ik de meeste moeilijkheden mee had waren toch wel de controls. Na een uurtje spelen kreeg ik de mogelijkheid om tijdens het springen een soort van double-jump toe te passen. Dit moest echter op een vrij omslachtige manier, waarbij je van de ene knop naar de andere knop moest zien te switchen. De timing ervan ligt erg gevoelig, waardoor het vaak mis zal gaan. Het voelt alsof de mechanics vaak in deze game niet op elkaar afgestemd lijken te zijn. Dat wordt al snel frustrerend en went maar moeilijk.

Hoewel het spel er prachtig uitziet, aardige audio heeft en ook stijlvol is, sluipt de slijtage van de gameplay er al snel in. De gameplay is op een gegeven moment vrij vermoeiend en het heruitvoeren van sprongen omdat je een foutje maakt, zorgt er niet voor dat het leuk blijft. Na een uurtje of wat begon het wat saaier te worden en begon het concept ook eenzijdig te worden. De gameplay wordt weliswaar stapje-voor-stapje uitgebreid, maar het zorgt soms alleen maar voor meer comlexiteit van de platformen. Ook de manier waarop stages worden gepresenteerd oogt een beetje alsof je leveltje voor leveltje aan het verwerken bent. Persoonlijk kon het mij niet direct amuseren. SURI: The Seventh Note is dan ook hoogstaand qua graphics en sfeer, maar extreme middelmaat qua gameplay en controls.

Het bericht SURI: The Seventh Note verscheen eerst op Evilgamerz.

Even overlopen

Joe and Mac: Caveman Ninja is de meest bekende en populairste van de drie. Zoals al vermeld is dit een side-scrolling platformer waarbij je in je eentje of in co-op lekker kan meppen op alles wat beweegt (en maken dat ze uitgestorven blijven). Level per level baan je jezelf een weg door allerhande prehistorische landschappen waarbij je op het einde van elk leven een boss moet verslaan. Je maakt hierbij gebruik van je knuppel, maar krijgt gaandeweg hulp van projectielen zoals beenderen, boemerangs, vuur en rollende stenen wielen. Deze verzamel je vrij snel en kan je ook switchen door middel van de select toets ( ‘-‘ op de Switch). Voor de rest is de besturing simpel. B is springen, Y is slaan, en L/R gecombineerd met een richting is om een sprintje te zetten. Ook kan je een hoge salto sprong doen door naar boven te drukken en B in te duwen. Joe and Mac is in zekere zin heel simpel, maar in die ongecompliceerdheid zit nu net zijn kracht. Er huist een enorme chille vibe doorheen alle levels met superleuke, grappige graphics die typisch waren voor die tijd. Het is ook niet te moeilijk waardoor je meestal met een half uurtje genoeg had om tot het einde te geraken. De levels zijn niet lang maar wel heel gevarieerd, daarmee dat het ondanks de simpele controls en straight forward level design nooit een saaie boel wordt.

Congo’s Caper!

Goed, naast de eerste Joe and Mac heeft deze nog een aantal minder bekende vervolgen. Congo’s Caper is in feite het vervolg op Joe and Mac maar is meer een ietwat spin-off met andere personages. In deze game speel je als Congo, die half aap half mens is. Ook hier is je doel om jouw meisje te redden van een duistere demoon. Ik herinner me dat ik deze een keer vroeger heb gespeeld maar al snel de interesse verloor. Niet dat dit een slechte game op zich is; De graphics zijn superleuk alsook de sprites, maar omdat je in feite maar twee keer kon geraakt worden (1 keer als mens, dan als aap) werd de game vaak onnodig moeilijk. Ik heb na zoveel jaren deze game terug een kans gegeven maar kwam gewoon tot diezelfde conclusie. Spijtig want voor de rest zijn de levels en de bosses best leuk. En ja, je ziet heel duidelijk dat de game gebaseerd is op de originale Joe and Mac.

Joe and Mac 2…euu…3…euu…?

En dan hebben we natuurlijk Joe and Mac 3. In deze retro collectie is het de derde installment, maar deze versie staat ook bekend als Joe and Mac 2. Ik versta wel de verwarring aangezien deze een echte sequel is van de originele Joe and Mac, in tegenstelling to Congo’s Caper. Ook deze heb ik vroeger een aantal keer gespeeld, al was het op een emulator. Geen slechte sequel, maar ook deze kan niet tippen aan de originele Joe and Mac. Deze game zit een beetje met hetzelfde probleem als Congo’s Caper. De game wordt onnodig moeilijk gemaakt door de meer complexe level design en overworld structuur. Er zitten wel leuke dingen in maar het voelt gewoonweg niet echt al een meerwaarde. Grafisch zit het dan wel goed en heeft hier ook dezelfde ‘whacky’ graphics. Dus met andere woorden, Joe and Mac: Caveman Ninja blijft echt de absolute topper van de drie.

Bonus content!

Red Art Games heeft ervaring in het heruitbrengen van oudere games, en laat ook hier zien dat deze dat doet met veel passie en zorg. Ook al zegt Joe and Mac je geen moer, de presentatie op Switch oogt echt super en zit boordevol extra’s. Alles wat je maar kan bedenken over het heruitbrengen van klassiekers zit er beslist in: verschillende achtergronden, CRT-filters, aspect-ratio’s, boss rushes, terugspoelen van je playthrough et cetera. Het zit er echt allemaal in. Alles is superleuk ogend en de UI die ermee gespaard gaat is prima verzorgd en is ook heel duidelijk in zijn navigatie. Wat ik ook heel leuk vind is dat je bij de extra’s alle muziek kan afspelen op een virtuele vinylplaat en dat je alle cartridges en boxes kan bekijken (en uitpakken) met de handleiding. Dit allemaal in de Japanse, Amerikaanse en Europese versie. Ja, het is beslist een van de best verzorgde heruitgaven van 16-bit games die ik al heb gezien, en Red Art Games verdient hier dan ook beslist alle lof voor.

Of je van de games zelf zal houden zal wellicht niet voor iedereen hetzelfde resultaat geven, maar qua presentatie en nostalgie/fan factor is dit beslist een topper. Er zijn verschillende versies van deze retro collectie, maar het gemiddelde prijskaartje is rond de 40 euro. Persoonlijk vind ik dit niet goedkoop maar als je echt interesse hebt in deze retro editie, en omdat deze echt prima verzorgd is, kan dit wel eens de moeite zijn.

Het bericht Joe and Mac Retro Collection verscheen eerst op Evilgamerz.

Een verhaal dat vooral vreemd wil zijn

Gennady is een roguelike action-platformer. Dat betekent dat je steeds opnieuw door een reeks gebieden probeert te komen. De verschillende kamers zijn vooraf ontworpen, maar worden tijdens iedere poging op een andere manier aan elkaar gekoppeld. Je weet daardoor wel ongeveer welk soort obstakels en vijanden je in een bepaald gebied kunt verwachten, maar niet precies welke route je krijgt. Onderweg verzamel je verschillende upgrades en artefacten waarmee je Gennady sterker maakt. Die gelden vooral voor de poging waar je op dat moment mee bezig bent. Sterf je, dan verlies je een groot deel van wat je hebt opgebouwd en begint de cyclus opnieuw. Dat klinkt misschien alsof je iedere keer weer volledig vanaf nul begint, maar de game heeft verschillende manieren om toch vooruitgang te boeken. Sommige systemen en voorwerpen zorgen ervoor dat je een volgende poging sterker kunt beginnen. Daardoor is een mislukte run zelden volledig weggegooide tijd. En dat is belangrijk, want doodgaan hoort hier simpelweg bij de gameplay.

Verwacht geen uitgebreid verhaal waarin ieder personage twintig minuten uitlegt wat er met de wereld is gebeurd. Gennady wordt wakker in een bizarre buitenaardse vleesfabriek en probeert vooral uit te vinden waar hij terecht is gekomen en hoe hij weer thuis kan komen. De omgeving zit ondertussen vol buitenaardse wezens, vreemde machines en allerlei andere dingen die hem liever dood dan levend zien. De game geeft bewust niet meteen alle antwoorden. Door de gebieden heen kun je pagina’s vinden die langzaam iets meer vertellen over de wereld en wat er precies aan de hand is. Het leuke is dat Gennady zichzelf totaal niet serieus neemt. De humor is vreemd, soms behoorlijk flauw en regelmatig gewoon absurd. Het ene moment vecht je tegen een grotesk buitenaards wezen en even later draait alles weer om het feit dat je hoofdpersoon praktisch in zijn onderbroek door deze nachtmerrie loopt.

De tekenstijl steelt de show

Het sterkste onderdeel van Gennady is zonder twijfel de presentatie. De game is volledig met de hand getekend en gebruikt frame-voor-frame animaties. Het grootste gedeelte van het beeld bestaat uit zwart, wit en grijstinten, waarna felle kleuren worden gebruikt voor bijvoorbeeld slijm, bloed, projectielen en andere belangrijke onderdelen. Het resultaat ziet er fantastisch uit. Niet omdat Gennady technisch indrukwekkend is, maar omdat de game onmiddellijk herkenbaar is. Je kunt één screenshot zien en waarschijnlijk direct vertellen uit welke game hij afkomstig is. De personages bewegen expres een beetje overdreven en de vijanden zijn vaak heerlijk smerig ontworpen. Sommige zien eruit als enorme insecten en andere meer als mislukte experimenten. Vooral wanneer de actie echt op gang komt ziet het er goed uit. Bloed, groene smurrie, explosies en lichaamsdelen vliegen over het scherm terwijl Gennady zelf met hoge snelheid door de ruimte beweegt. Daar zit soms ook meteen een nadeel aan. Wanneer er meerdere vijanden, projectielen en vallen tegelijk op het scherm staan, kan het behoorlijk druk worden. De zwart-witte stijl helpt normaal gesproken om alles duidelijk te houden, maar op de chaotischste momenten is het soms even zoeken waar je zelf precies bent. Dat wordt extra belangrijk omdat de game weinig fouten vergeeft.

Niet stilstaan

De combat draait voor een groot deel om beweging. Je kunt natuurlijk gewoon vijanden aanvallen met je wapens, maar de dash is minstens zo belangrijk. Daarmee verplaats je jezelf razendsnel door een ruimte, ontwijk je gevaar en kun je tegelijkertijd vijanden beschadigen of bepaalde obstakels vernietigen. De dash is daardoor niet alleen een manier om sneller van links naar rechts te komen, maar echt onderdeel van je aanvalsmogelijkheden. Een kamer begint soms nog redelijk overzichtelijk. Er lopen een paar vijanden rond, er staan wat machines en je ziet direct waar de uitgang zit. Een paar seconden later vlieg je met een dash door een vijand heen, schiet je ondertussen op iets aan de andere kant van het scherm en probeer je te voorkomen dat je in een val terechtkomt. Op de beste momenten voelt Gennady heerlijk snel. De game beloont agressief spelen ook met Rage Mode. Door vijanden uit te schakelen bouw je woede op en uiteindelijk kun je in een tijdelijke staat terechtkomen waarin Gennady veel sneller en gevaarlijker wordt. Tijdens Rage ben je zelfs tijdelijk onkwetsbaar. Hoe beter je blijft doden, hoe langer je die toestand kunt vasthouden. Dat levert regelmatig van die momenten op waarbij je ineens door een hele kamer heen raast en alles voor je kapotmaakt. En dan gaat het meestal vijf seconden later alsnog mis.

Soms behoorlijk pittig

Want makkelijk is Gennady zeker niet. De eerste biome is tijdens de ontwikkeling wat toegankelijker gemaakt, maar ook daar kom je al snel kamers tegen waarin vijanden, lasers, bewegende machines en andere vallen tegelijkertijd je aandacht vragen. Daarbij voelt niet iedere dood even eerlijk. Soms weet je precies wat je verkeerd deed en kun je jezelf alleen maar de schuld geven. Op andere momenten gebeurt er zoveel tegelijk dat je nauwelijks tijd krijgt om te begrijpen waar de schade vandaan kwam. Dat hoort natuurlijk gedeeltelijk bij dit genre. Het hele punt is dat je steeds beter wordt en leert omgaan met situaties waar je de eerste keer compleet door wordt overrompeld. Toch zit Gennady soms net aan de verkeerde kant van uitdagend en frustrerend. Voor spelers die juist plezier halen uit dat patroon van proberen, doodgaan en opnieuw beginnen werkt het uitstekend. Wie na drie keer dezelfde baas vooral zijn controller door het scherm wil gooien, zal hier waarschijnlijk minder gelukkig van worden.

Iedere run een andere Gennady

De roguelike-opzet komt vooral tot zijn recht bij de upgrades. Tijdens een poging vind en koop je artefacten die allerlei effecten hebben. Sommige verbeteren simpelweg je aanvallen, terwijl andere je speelstijl behoorlijk kunnen veranderen. Je kunt daarmee langzaam een build samenstellen die bijvoorbeeld meer gericht is op je wapens, snelle aanvallen of bepaalde speciale mogelijkheden. De game gebruikt daarbij larven als levende valuta. Die kom je tijdens het spelen tegen en kun je vervolgens uitgeven aan nieuwe artefacten en upgrades. Ook bestaan er zogenaamde Frienemies: speciale wezens die tegelijk een voordeel én een nadeel geven en daardoor een run behoorlijk kunnen veranderen. Dat laatste is vooral leuk omdat je soms bewust iets moet accepteren wat je run moeilijker maakt om daar een ander sterk voordeel voor terug te krijgen.

Ook de verschillende gebieden helpen om de vele nieuwe pogingen interessant te houden. De game begint onder andere in een bizarre vleesfabriek vol machines en gevaarlijke apparatuur, maar daar blijft het niet bij. Feed 64 heeft meerdere biomes gemaakt met een eigen stijl en eigen gevaren. Zo kom je onder andere terecht in een kantine, een bos en een stad en wacht uiteindelijk zelfs een koningin op je. Iedere biome eindigt bovendien met een grote baas. Die gevechten behoren tot de lastigste onderdelen van de game en vragen meestal dat je eerst leert welke aanvallen eraan komen. Zeker tijdens de eerste ontmoeting is de kans groot dat je behoorlijk snel wordt afgestraft. Maar dat maakt het uiteindelijk ook bevredigend wanneer zo’n baas eindelijk neergaat.

Vreemd, maar wel lekker

Toch ontkomt Gennady niet aan een bekend probleem van vrijwel iedere roguelike. Op een gegeven moment ga je dingen herkennen en treedt de herhaling flink in. De kamers worden weliswaar steeds anders aan elkaar gekoppeld, maar de afzonderlijke ruimtes zijn niet iedere keer compleet nieuw. Na genoeg pogingen weet je welke vallen ergens kunnen staan en herken je vijandelijke combinaties sneller. Dat is aan de ene kant natuurlijk onderdeel van je vooruitgang. Je wordt beter omdat je de game leert kennen. Aan de andere kant kan het ervoor zorgen dat de eerste stukken van een nieuwe run na verloop van tijd wat als verplichte kost beginnen te voelen. Vooral na een goede poging waarin je ver bent gekomen is het soms lastig om daarna weer helemaal opnieuw aan de eerste biome te beginnen. Gelukkig zorgt het upgradesysteem voor genoeg variatie om de herhaling grotendeels op te vangen. Een andere combinatie van artefacten kan ervoor zorgen dat dezelfde ruimtes toch anders gespeeld worden.

Gennady is een vreemde game en dat is absoluut als compliment bedoeld. Het ene moment spring je door een handgetekende vleesfabriek, het volgende moment verander je in een razende moordmachine terwijl groene smurrie en lichaamsdelen over het scherm vliegen. Het verhaal probeert nauwelijks normaal te zijn en de game lijkt zich daar volledig bewust van. De prachtige getekende artstyle is zonder twijfel het hoogtepunt. Het combineren van artefacten blijft leuk, de verschillende biomes hebben genoeg eigen ideeën en het steeds opnieuw proberen werkt precies zoals een goede roguelike dat moet doen: na een dood ben je geïrriteerd, maar een paar seconden later wil je toch weer beginnen. De moeilijkheid kan soms flink oplopen, het scherm wordt af en toe te chaotisch en na genoeg runs begint onvermijdelijk wat herhaling op te treden. Maar onder die scherpe randjes zit een snelle en vooral enorm eigenzinnige action-platformer. Gennady wordt niet de nieuwe standaard voor het roguelike-genre, maar wel een game met zoveel eigen karakter dat hij makkelijk tussen alle concurrentie opvalt. Vooral wie houdt van pittige platformers, vreemde humor en het principe van nog één laatste poging zal hier waarschijnlijk veel plezier aan beleven.

Het bericht Gennady verscheen eerst op Evilgamerz.

Een oorlog op twee fronten

De campaign speelt zich enkele jaren na Modern Warfare III af en vertelt twee verhalen die langzaam bij elkaar komen. In Zuid-Korea speel je als Private Park, een jonge soldaat die midden in een grootschalige invasie van Noord-Korea terechtkomt. Wat begint als een routinepatrouille verandert in korte tijd in een volledige oorlog. Aan de andere kant staat Captain Price. Task Force 141 bestaat niet meer in de vorm waarin we die uit de vorige games kennen. Price is na de gebeurtenissen van Modern Warfare III behoorlijk ontspoord en is uit op wraak op Makarov. Price gaat achter hem aan, maar ontdekt al snel dat er achter de schermen een groter plan speelt. Daarbij komt hij opnieuw in aanraking met Valeria Garza en uiteindelijk met een mysterieuze figuur die bekendstaat als The Archer.  Het verhaal is typisch Call of Duty: groot, overdreven en vaak tegen het onlogische aan. Maakt dat wat uit? Nee, totaal niet. Het past bij de serie en is heerlijk simpel.

Eindelijk een uitstekende campaign

Modern Warfare 4 bevat zestien missies en is in ongeveer zes tot acht uur uit te spelen, afhankelijk van hoeveel tijd je in het open gedeelte stopt. Infinity Ward kon het blijkbaar niet helemaal laten. Halverwege de campaign krijg je met Stranded opnieuw een open wereld missie. Park en zijn squad worden achter vijandelijke linies in Noord-Korea neergehaald en moeten in een groot besneeuwd gebied zien te overleven. Je krijgt drie grote hoofddoelen die je in willekeurige volgorde kunt aanpakken. Daarnaast liggen verspreid over het gebied voorraden, vijandelijke posities en containers met extra spullen. De materialen die je verzamelt gebruik je bij je tijdelijke basis om bijvoorbeeld wapens te repareren, explosieven te maken en ondersteuning vrij te spelen. Wie daarvan houdt kan hier behoorlijk wat tijd in steken. Zelf vond ik het opnieuw het minste deel van de campaign. Zodra Call of Duty je loslaat in een groot gebied en je minutenlang laat zoeken naar supplies en optionele doelen, verdwijnt veel van het tempo waar de lineaire missies juist zo sterk in zijn. Dit was ook een grote fout in Modern Warfare III. Gelukkig is er nu een belangrijke toevoeging: fast travel. Je kunt gewoon naar de volgende hoofddoelstelling reizen en daarmee een groot deel van het openwereldgedeelte overslaan. Daardoor hoef je niet verplicht uren door hetzelfde gebied te zwerven. Wel een hoogtepunt is de jacht van Price op Makarov. Price volgt hem een nachtclub in New York binnen en moet zich aanvankelijk zonder vuurwapens een weg door het gebouw banen. Zodra hij uiteindelijk wel een pistool in handen krijgt, verandert de missie bijna in John Wick. Neonverlichting, harde muziek, vuurgevechten op korte afstand en Price die zich razendsnel door verschillende ruimtes heen werkt. Daarna gaat de missie direct over in een achtervolging waarbij je Makarov te voet door de stad en over daken achterna zit. Het is precies het soort opbouw waarin Call of Duty uitblinkt en met Modern Warfare 4 zet Infinity Ward één van de beste, zo niet de beste, campaign neer van de serie.

DMZ krijgt eindelijk de diepgang die het nodig had

DMZ keert terug nadat Infinity Ward de oorspronkelijke versie uit Modern Warfare II uiteindelijk als een soort uitgebreide beta achterliet. Het idee was toen al sterk: een toegankelijkere extraction shooter waarin je niet uren bezig hoefde te zijn met ingewikkelde inventarissen en munitietypes. Alleen ontbrak het op langere termijn aan genoeg progressie en systemen om spelers echt vast te houden. Modern Warfare 4 probeert dat probleem duidelijk op te lossen. Deze keer voelt DMZ veel meer als een zelfstandige game binnen Call of Duty dan als een extra modus die voortbouwt op Warzone. De basis blijft eenvoudig te begrijpen. Je trekt alleen of met een squad de grote regio Hajin in, neemt één of meerdere opdrachten mee en probeert zoveel mogelijk bruikbare spullen te verzamelen voordat je weer evacueert. Ondertussen zit de wereld vol AI-soldaten, speciale vijanden, locaties waarvoor sleutels nodig zijn en andere spelers die precies hetzelfde proberen te doen. Daardoor kan een rustige missie heel snel veranderen. Je kunt twintig minuten vrijwel probleemloos resources verzamelen om vervolgens vlak voor extractie ineens een ander squad tegen te komen. Sterf je daar, dan kan een groot deel van die opgebouwde buit alsnog verdwijnen.

Tussen missies door keer je terug naar je Forward Operating Base. Die basis is nu veel belangrijker dan voorheen. Je beheert hier je voorraad, maakt nieuwe spullen, koopt en past wapens aan en investeert resources in permanente verbeteringen. Ook Operators hebben een eigen voortgang. Je kunt meerdere personages tegelijk opbouwen, waarbij hun uitrusting en status afzonderlijk worden bijgehouden. Raakt een Operator vermist na een mislukte missie, dan kun je hem later terughalen, maar daar hangt wel een prijskaartje aan. Daarbij zijn er skill trees waarmee je steeds meer voordelen vrijspeelt. Hierdoor heb je ook na tientallen deployments nog concrete doelen om naartoe te werken. Er is daarnaast veel meer structuur in wat je in Hajin kunt doen. Story Missions geven DMZ een eigen verhaallijn, terwijl Dynamic Ops en kleinere opdrachten zorgen dat je ook zonder lange verhaalmissie altijd iets hebt om naartoe te werken. Tegelijk hoef je helemaal geen marker te volgen. Gewoon naar binnen gaan, loot verzamelen en kijken welke situaties onderweg ontstaan blijft net zo goed mogelijk. Dat maakt deze DMZ toegankelijker dan iets als Escape from Tarkov.

De ontvangst is tot nu toe dan ook behoorlijk positief, maar er zijn wel duidelijke kritiekpunten. Vooral de economie zorgt voor discussie. Vrijwel alles kost geld: een verloren Operator terughalen, wapens samenstellen, attachments kopen en verschillende onderdelen van je basis verbeteren. Daardoor kan één slechte avond behoorlijk hard aankomen. In de oorspronkelijke DMZ kon je na het verliezen van je beste spullen vaak één of twee potjes gebruiken om weer redelijk uitgerust te zijn. Nu kan het herstellen van een slechte reeks veel meer tijd kosten.  Ook het crafting-systeem schiet op sommige punten door. Er zijn veel materialen en upgrades om rekening mee te houden en daardoor raakt DMZ iets kwijt van de eenvoud die de oorspronkelijke versie juist zo toegankelijk maakte PvP blijft eveneens een discussiepunt. Zelf vind ik juist dat de aanwezigheid van andere spelers voor de beste spanning zorgt, maar het betekent ook dat extractiepunten aantrekkelijke plekken zijn om op andere squads te wachten. Er zijn inmiddels genoeg verhalen van spelers die een half uur rustig opdrachten uitvoeren en vervolgens vlak voor het einde worden neergeschoten door iemand die al minutenlang bij de extractie ligt te wachten. Vooral solo kan dat behoorlijk frustrerend zijn. Ondanks die kritiek is deze nieuwe DMZ een enorme stap vooruit. De oorspronkelijke versie had een goede basis maar te weinig om spelers maandenlang bezig te houden. Modern Warfare 4 bouwt daar eindelijk een serieuze progression-loop omheen. Nu moet Infinity Ward vooral de economie en een aantal vreemde perks beter balanceren. Als dat lukt, kan DMZ zonder problemen uitgroeien tot één van de sterkste onderdelen van Modern Warfare 4.

Multiplayer voelt weer goed

De gewone multiplayer ligt gelukkig weer veel dichter bij Modern Warfare 2019 dan bij de laatste Black Ops-delen. Het tempo is nog steeds hoog, maar alles voelt iets zwaarder en tactischer. Je sprint nog steeds veel, je kunt agressief spelen en sliding is absoluut niet verdwenen, maar de extreme movement uit Black Ops 6 en 7 is duidelijk afgezwakt. Dat doet de gunplay ook goed. Wapens voelen krachtiger en het positioneren van je personage wordt weer iets belangrijker. Je kunt nog steeds heel snel spelen, maar je hoeft niet constant rekening te houden met tegenstanders die vanuit iedere mogelijke hoek door het beeld vliegen. De time-to-kill is wel kort. Als iemand je als eerste ziet, krijg je vaak weinig tijd om nog te reageren. Dat kan frustrerend zijn, maar het past beter bij deze stijl van Modern Warfare dan bij de snellere Black Ops-gameplay.

Qua content zit de multiplayer goed vol. Bekende modi als Team Deathmatch, Domination, Hardpoint, Kill Confirmed, Search & Destroy en Gun Game keren allemaal terug. Daarnaast zijn er nieuwe varianten die voor genoeg afwisseling zorgen. Inflation draait om geld verzamelen. Uitgeschakelde spelers laten geld vallen en wie veel bij zich draagt wordt steeds interessanter voor de tegenstander. In Hijack proberen beide teams een Data Spike te bemachtigen en bij het communicatiestation van de tegenstander te plaatsen. Je kunt het apparaat bovendien naar teamgenoten gooien, waardoor het wat meer samenwerking vraagt. Collateral is in principe Counterstrike. Je begint met beperkte uitrusting en gebruikt verdiend geld om tussen rondes betere wapens en spullen te kopen. Voor grotere gevechten is er Combat Outpost, waarin twee teams van 32 spelers om verschillende posities vechten. Veroverde bases leveren niet alleen punten op, maar kunnen ook extra voordelen en voertuigen vrijspelen. En dan is er nog Kill Block, de modulaire map die zichzelf tussen rondes opnieuw kan samenstellen waardoor geen potje hetzelfde is.

Eindelijk afscheid van de vorige generatie

Grafisch profiteert Modern Warfare 4 duidelijk van het feit dat Infinity Ward de PlayStation 4 en Xbox One heeft losgelaten. Het verschil zit niet alleen in scherpere textures of mooiere gezichten, maar vooral in hoeveel meer er tegelijk op het scherm kan gebeuren. Straten zijn drukker aangekleed, gebouwen bevatten veel meer kleine objecten en tijdens grote gevechten zie je aanzienlijk meer rook, puin, rondvliegend glas en andere effecten. Vooral de belichting maakt regelmatig indruk. De nachtclubmissie is daar het duidelijkste voorbeeld van. Neonreclames, bewegende lampen en rook zorgen ervoor dat de hele ruimte constant van kleur verandert, terwijl kogels en explosies die verlichting weer veranderen. Reflecties op natte vloeren en metalen oppervlakken vallen daarbij veel meer op dan in eerdere delen. Meerdere keren stopte ik echt even tijdens het spelen om de mooie plaatjes goed te bekijken, zeer indrukwekkend.

Audio is minstens zo belangrijk voor de presentatie. Wapens hebben niet alleen een ander geluid, maar klinken ook duidelijk anders afhankelijk van waar je ze afvuurt. In een kleine kamer krijg je harde galm en een veel droger schot, terwijl een geweer buiten veel opener klinkt. Ook kogels die vlak langs je heen gaan zijn goed hoorbaar en explosies hebben genoeg laag om tijdens grotere gevechten echt impact te maken. Vooral in de campaign wordt dat goed gebruikt. Tijdens grote aanvallen hoor je niet alleen de schoten recht voor je, maar ook gevechten die verderop plaatsvinden, radioverkeer, voertuigen en squadleden die vanuit verschillende richtingen roepen. In multiplayer is die positionering nog belangrijker. Voetstappen zijn duidelijk genoeg om hoogte en richting redelijk goed in te schatten, terwijl schoten je vaak al vertellen welk type wapen ergens wordt gebruikt. Een vijand die boven je rent klinkt anders dan iemand achter een muur op dezelfde verdieping. Daardoor levert de audio niet alleen sfeer op, maar nu ook daadwerkelijk goede informatie om een gevecht aan te gaan. Dat is helaas wel eens anders geweest in Call of Duty.

Een waardige afsluiter

Zonder grote gebeurtenissen uit het slot te verklappen, is Modern Warfare 4 zeer waarschijnlijk het einde van de huidige verhaallijn. De reboot begon in 2019 met Price, Gaz, Ghost, Soap en de nieuwe Task Force 141 en verschillende verhaallijnen krijgen hier duidelijk een afsluiting. Dat betekent waarschijnlijk niet dat de naam Modern Warfare verdwijnt, maar hoe dit opgevolgd gaat worden is nog een grote vraag. Hoe het ook verder gaat, Modern Warfare 4 is de Call of Duty die de serie na een paar mindere jaren nodig had. De campaign bevat eindelijk weer missies die echt blijven hangen. Vooral de nachtclub en de achtervolging op Makarov laten zien hoe goed Infinity Ward nog steeds is in strak geregisseerde actie. De multiplayer is weer meer in het tempo van MW2019 en vele malen beter dan de vorige game Black Ops 7. Natuurlijk is niet ieder onderdeel van Modern Warfare 4 perfect en de openwereldmissie had wat mij betreft zonder problemen geschrapt mogen worden. Maar als totaalpakket is dit de sterkste Call of Duty in jaren en een overtuigend laatste deel voor Task Force 141.

Het bericht Call of Duty: Modern Warfare 4 verscheen eerst op Evilgamerz.

Vorig jaar gingen we nog aan de slag met Dog Man: Mission Impawsable. Dog Man is inmiddels een gevestigde naam voor kinderen en ook die van mijn zijn er bekend mee. In Dog Man: Bark in Action moet Dog Man de stad redden van Dr. Scum, die met behulp van Hypno Screens de inwoners onder controle houdt. De game is gebaseerd op de populaire stripboeken van Dav Pilkey, die ook bekend is van Captain Underpants. Spelers nemen het op tegen Dr. Scum en zijn handlangers in een kleurrijk avontuur vol actie, humor en uitdagende eindbaasgevechten.

Spelers kunnen wisselen tussen Dog Man, Li’l Petey en 80-HD, die ieder over unieke vaardigheden beschikken om obstakels te overwinnen en vijanden te verslaan. Daarnaast kunnen ze hulp inschakelen van andere personages, zoals Commander Cupcake en Chief. In totaal zijn er tien speelbare personages, terwijl speciale gadgets extra mogelijkheden bieden tijdens de gevechten en het verkennen van de spelwereld. Je kunt rennen, springen, sprinten en slaan of botten gooien, afhankelijk van met wie je aan het spelen bent. Via de trigger kun je makkelijk van character wisselen en bij gadgets die gehackt worden of wanneer een muur gesloopt moet worden, kun je via je telefoon hulp inschakelen van je vriendjes die je vrijspeelt.

Veel van hetzelfde, wat al vrij perfect was

Het mogen duidelijk zijn; De vorige game was een extreem degelijke platformer. Dit vervolg borduurt voort op dat succes. De gameplay is vrijwel identiek, met uitzondering van het level-design dat er net wat anders uitziet en de dingen die je vrijspeelt. In totaal zijn er 6 regio’s in de stad met elk 10 levels die je kunt spelen, waarbij er ook bonus-levels zijn waar je simpelweg items kunt verzamelen. Je speelt Epische dingen vrij, waaronder kostuums, tekeningen en vrienden – waaronder Kapitein Cupcake en Baas. Tevens zijn er gadgets, waaronder een schep, gieter en nog veel meer. Deze gadgets zijn alleen bruikbaar door een verschillend karakter. Zo kan alleen A2-HD de gieter gebruiken bijvoorbeeld om planten te laten groeien waar je dan weer op kunt platformen. En Kleine Karel heeft dan weer een geweer waarmee je voorwerpen kan vergroten en verkleinen.

De gameplay van de game voelt ontzettend lekker aan – dat was al in deel 1 het geval – en die lijn zet men door in dit nieuwe deel. Het gooien van botten, het springen op de platformen, het graven en vinden van collectibles, het geeft allemaal veel voldoening zonder echt lastig te worden. De vormgeving helpt daarbij. De UI, het character-design, vrijanden – zoals WC’s met haaientanden – en vooral de ontzettend scherpe, gedetailleerde omgevingen zien er gewoon schitterend en strak uit. Alles oogt druk genoeg, maar ook weer niet te druk, waardoor je nooit echt de indruk krijgt dat het storend wordt. Ook de animaties zien er geweldig uit, komt bij dat alles Nederlands vertaald is. De teksten die verschijnen bij vijanden die vernietigd worden ogen stripboek-achtig en ook de muzikale ondertoon die per gebied verschilt voegt veel sfeer toe. Daarnaast kent de game een co-op optie waarbij speler 2 bijvoorbeeld telekinetische kikkervisjes kan besturen. Dit kikkervisje kan vrij vliegen en vooral op jacht gaan naar botten die net wat te hoog vliegen bijvoorbeeld. Vooral voor iemand die weinig ervaring heeft met gamen en dit langzaam wil opdoen, is dit een zeer toegankelijke manier van kennismaken met spellen als deze. Je bent in feite vooral dus met de stick bezig, maar kunt ook schieten waar nodig.

De bossfights zijn er natuurlijk ook en die zijn kort. Het komt veelal neer op simpelweg meppen of botten gooien, net wat je wilt met welk character, meer is het vaak ook niet. Alleen de aanvallen van de boss zijn wat differentieel. Wanneer het balkje van de opponent vervolgens leeg is, heb je gewonnen, wat echter niet echt een heel voldaan gevoel geeft. Je wordt namelijk ook doodgegooid met hartjes die je in staat stellen om bijna niet te kunnen verliezen van de boss. Afijn, ze zijn goed behapbaar, maar het had iets inventiever gemogen.

Dog Man: Bark in Action doet precies wat de titel al vertelt: Terug in actie, dezelfde actie als zijn voorganger. Die game was echter al erg goed en deze titel zet dit voort met ontzettend veel levels die je een kleine tien uren aan gameplay te bieden hebben. Wil je alles vrijspelen en verzamelen, dan ben je nog wel wat meer tijd kwijt. Als je dus fan was van het eerste deel, of nog nooit kennis hebt gemaakt met deze titel, dan maakt het niet zoveel uit met welke van de twee games je begint. Deze titel is minstens net zo goed en voelt meer aan als een uitbreiding qua content dan een volledig nieuwe game. Echter is het spel minstens zo lang, minstens zo goed en minstens zo leuk

Het bericht Dog Man: Bark in Action verscheen eerst op Evilgamerz.

HELLBOUND INC is een uitdagende platformgame waarin spelers de rol aannemen van een ondode koerier die werkt in een distributiecentrum dat onlangs is overgenomen door Satan. Het is jouw taak om vervloekte pakketjes op tijd af te leveren in verschillende gevaarlijke gebieden van de hel. Daarbij moet je dodelijke vallen ontwijken, helse puzzels oplossen en ervoor zorgen dat iedere bestelling op de juiste bestemming aankomt. Wie een deadline mist, riskeert een eeuwige verdoemenis.

De levels zitten vol met stekels, vuurstralen, demonische machines en instortende platforms. Om de pakketjes veilig af te leveren, moet je onder meer kratten verplaatsen, schakelaars bedienen en transportbanden activeren. Ook zijn je timing en reflexen belangrijk om de vele obstakels te overwinnen. HELLBOUND INC combineert daarmee uitdagende platformactie met puzzels die spelers flink op de proef stellen. Pakketjes kunnen in diverse vormen geleverd worden. Zo moet in de ene box nucleaire boxen gegooid worden en in de andere weer andere boxen. Soms moet je zelfs boxen gebruiken om erop te staan, zodat je een bepaald platform beter kan bereiken met een verre sprong. Je kunt ook tegen een muur op bouncen om vervolgens aan de andere kant op een platform terecht te komen. Of je gooit een pakketje iets voor je uit, waarna je zelf via een andere weg op het platform terecht komt. Zo ontstaan er allerlei manieren om het eindpunt te bereiken en de vuurpoort naar de volgende hel te openen.

Pakketje hier, pakketje daar

De bedoeling is dus om te bewegen, springen en pakketjes op tijd af te leveren. Daarna opent zich een portaal naar het volgende level. Zodra een level is uitgespeeld kun je diverse modi vrijspelen voor hetzelfde level, zoals een time-trial, al had ik zelf niet de drang om dezelfde levels nogmaals, sneller bijvoorbeeld, uit te spelen. Het springen werkt op een wat apartere manier dan je gewend zult zijn. Je kunt een quickjump doen, maar je kan ook de springknop inhouden om vervolgens op te laden en verder en hoger te springen. Dood ga je veel in de game, en dat is ook niet erg, want je gaat verder waar je gebleven was, en hoeft dus niet alles opnieuw te spelen. Er zijn 8 Hell Circles die je kunt spelen, waarbij in totaal zo’n 100 puzzel-rooms beschikbaar zijn. Daarnaast kun je diverse uitdagingen tegemoet zien, waaronder Time trials en een gelimiteerd aantal keren dat je dood mag gaan. Ook zijn er verstopte verzamelobjecten en bonuskamers die je kunt ontdekken.

Dit alles speelt dus prima weg, maar wordt ook nooit echt heel bijzonder en wordt aardig uitgeknepen. Op een gegeven moment heb je het wel redelijk gezien. Meer pakketjes die je moet afleveren en levels die groter worden, heel veel meer is het niet. Toch is het weer een verfrissende platformer in een genre dat ook uitgeknepen lijkt de laatste jaren. Audiovisueel ziet het spel er prima uit. De stofwolken die onder je voeten uit komen, de strakke platformen waar je doorheen manoeuvreert en ook het character-design zien er prima uit. HELLBOUND INC is dan ook een game die een ruim voldoende scoort en een lekkere uitdaging vormt voor elke liefhebber van puzzelplatformers.

Het bericht HELLBOUND INC verscheen eerst op Evilgamerz.

Een bescheiden verjaardagscadeau

Dat je deze uitvoering afzonderlijk kunt aanschaffen, is een aardig gebaar van Microsoft. Een speciale console is een flinke aankoop om vooral vanwege het uiterlijk te doen, terwijl een extra controller een stuk makkelijker te verantwoorden is. Daarmee is de X25 een toegankelijkere manier om iets van die jubileumuitstraling in huis te halen. Het ontwerp hangt ook niet aan één game vast. Dat helpt voor mij behoorlijk: dit is een controller die ik over een tijdje waarschijnlijk nog steeds graag op mijn bureau zie liggen, ook wanneer de festiviteiten rondom het jubileum alweer voorbij zijn.

Bij het uitpakken merk je alleen nog weinig van deze speciale ervaring. De verpakking volgt grotendeels het vertrouwde recept van de andere Xbox-controllers. Daar is op zichzelf weinig mis mee, maar bij een jubileumuitvoering hoop ik toch op een extra detail dat het uitpakken net wat leuker maakt. Binnenin blijft het eveneens eenvoudig: de controller, een set batterijen en het gebruikelijke boekje. Vooral de keuze voor gewone, niet-oplaadbare batterijen vind ik jammer. Natuurlijk is het prettig dat je direct kunt spelen maar het voelt wat kaal aan. Juist bij een uitvoering waarvoor je iets extra’s betaalt, zou een meegeleverd accupakket de inhoud van de doos aantrekkelijker maken. Een USB-kabel mis ik persoonlijk minder; met een paar goede oplaadbare batterijen kom ik ook prima uit de voeten. Maar die moet je dus ook zelf toevoegen. Een extraatje dat deze uitvoering wat meer karakter geeft, ontbreekt dus. Het feest zit duidelijk vooral in de controller zelf.

Groen dat gezien mag worden

Zodra de controller uit de doos komt, wordt gelukkig duidelijk waar de aantrekkingskracht zit. Het transparante groen ziet er in het echt ontzettend goed uit. Je kunt de binnenkant bekijken, zonder dat het geheel rommelig oogt of tijdens het spelen om aandacht schreeuwt. Voor mij zit de balans hier erg goed. Het doorzichtige materiaal geeft de controller iets speels en technisch, terwijl de kleur hem een herkenbaar Xbox-karakter geeft. Ook mooi om de knoppen in de originele kleuren weer te zien. Over de keuze rondom de schouderknoppen ben ik nog steeds wat verdeeld. Het wit deed me aanvankelijk aan de Xbox 360-controller denken, al verwijzen de zwarte en witte bumpers volgens Microsoft naar de oorspronkelijke Duke-controller. Die gedachte achter het ontwerp is leuk. Vooral het witte gedeelte trekt behoorlijk de aandacht. Misschien had ik het mooier gevonden wanneer die kleur ook in de bijbehorende trigger was doorgetrokken, zodat het geheel wat meer samenhang kreeg. Tegelijkertijd geeft het de X25 wel iets wat veel van de andere controllers niet hebben.

De achterkant is hier niet vergeten. Het oorspronkelijke Xbox-logo past mooi bij het jubileumthema en geeft ook deze kant van de controller iets herkenbaars. Alleen heeft die transparantie een onbedoeld bijeffect: de meegeleverde Duracell-batterijen zijn wel erg goed zichtbaar. Waar je aan de voorkant vooral geniet van de kleur en de techniek daaronder, kijk je achterop ineens nadrukkelijk naar twee batterijen. Het is een klein punt, maar bij een controller waarvan het uiterlijk de voornaamste reden voor aanschaf is, valt zoiets extra op. Ik zal deze dan ook snel vervangen door iets wat minder opvalt.

Vertrouwd in de handen

Tijdens het spelen voelt de X25 vooral als de Xbox-controller die je al kent. De sticks en knoppen bieden die vertrouwde bediening, en de vorm ligt wat mij betreft nog steeds heerlijk in de handen. Dat is uiteindelijk een belangrijke reden waarom ik graag naar een Microsoft-controller grijp. Je pakt hem op en hoeft nergens aan te wennen. Het uiterlijk verandert de ervaring niet ingrijpend, maar zit die ook nergens in de weg. Wel was ik even vergeten hoe nadrukkelijk de d-pad van een vers exemplaar kan klikken.

Dat vertrouwde gevoel is tegelijk de kracht en de beperking van deze uitvoering. Wie tevreden is met een gewone Xbox-controller, zal zich hier onmiddellijk thuis voelen. Verwacht alleen geen nieuwe mogelijkheden die de aanschaf op zichzelf rechtvaardigen. De meerwaarde zit volledig in het ontwerp. Ook het inschakelen verloopt zoals je verwacht: het Xbox-logo knippert tijdens het verbinden en blijft vervolgens branden. Op mijn pc werd de controller netjes herkend en verscheen er een pop-up. Dat is prettig, omdat je na het bewonderen van de behuizing gewoon wilt kunnen gaan spelen.

Een klein feestje

De Xbox controller is simpelweg een controller die altijd al heerlijk in de hand heeft gelegen. De Xbox Wireless Controller X25 Special Edition weet mij dan vooral met zijn uiterlijk te overtuigen. Het transparante groen is bijzonder geslaagd en de verwijzingen naar eerdere Xbox-hardware geven hem genoeg karakter om langer interessant te blijven dan een uitvoering rondom één game. Het blijft jammer dat er geen nieuwe functies of een completere bundel tegenover staan. Vooral een meegeleverd accupakket had deze jubileumeditie meerwaarde gegeven. De witte schouderknop is nog steeds even wennen. Het is in ieder geval een leuke manier om het jubileum te vieren en het ziet er top uit op je bureau.

Het bericht Xbox Wireless Controller X25 Special Edition verscheen eerst op Evilgamerz.

Eerst luisteren, dan praten

We Were Here Tomorrow speel je met twee personen, die ieder een eigen exemplaar van de game nodig hebben. Voor de beste ervaring zit je in verschillende kamers met een headset op. Via de walkietalkies probeer je duidelijk maken wat er aan jouw kant gebeurt. Daarbij kan maar één persoon tegelijk praten. Terwijl jij enthousiast uitlegt wat je hebt ontdekt, kan je medespeler dus niet even door je verhaal heen praten. Goed luisteren en afspraken maken is dus wel handig. Deze beperking maakt de serie al vele delen interessant. Een symbool dat jij onmiddellijk herkent, zegt je medespeler misschien helemaal niets. De game vraagt voortdurend om informatie die de ander bezit, waardoor beide spelers betrokken blijven. Het helpt weinig als één van de twee razendsnel een oplossing ziet, maar vergeet de ander mee te nemen in het denkproces.

Wie de eerdere games kent, weet dat de puzzels behoorlijk pittig kunnen zijn. Tomorrow zet die lijn door. Alleen wat knoppen indrukken in de hoop dat er toevallig iets gebeurt, brengt je meestal niet ver. Daarvoor zijn combinaties van symbolen en handelingen te ingewikkeld en ben je te afhankelijk van de informatie van je partner. Ook timing kan een rol spelen, waardoor een goede oplossing alsnog vraagt om een nauwkeurige uitvoering. Je moet eerst begrijpen wat er moet gebeuren en vervolgens samen zorgen dat het ook lukt. Dat levert mooie momenten op, maar vraagt wel om twee spelers die bereid zijn tijd voor deze game vrij te maken.

Een welkome stap vooruit

De toekomstsetting vind ik een geslaagde verandering. De serie heeft een herkenbaar stijltje, maar een nieuwe omgeving geeft de makers ruimte om ook andere soorten puzzels te bedenken. Ditmaal vormt een retrofuturistische faciliteit het decor, met technologie die meer mogelijkheden biedt dan alleen een nieuwe aankleding. Ook visueel vind ik Tomorrow een duidelijke stap vooruit. De nieuwe uitstraling geeft de reeks een frisse impuls en maakt het aantrekkelijk om weer samen op onderzoek uit te gaan. Voor mij helpt dat om ook de bekende formule opnieuw interessant te maken. Je weet ongeveer wat voor gameplay je kunt verwachten, maar de omgeving is weer lekker anders.  De futuristische wereld biedt een geloofwaardige plek voor de vreemde hulpmiddelen waarmee je aan de slag gaat.

De game bevat nu namelijk een setje geweren die ieder een eigen functie hebben. Het ene wapen schiet klodders die samen een kubus vormen. Daarmee kun je bijvoorbeeld een hoger gelegen plek bereiken of een drukplaat ingedrukt houden. De andere speler krijgt een geweer met een uitschuifbare, rubberachtige hand, waarmee schakelaars en hendels op afstand bediend kunnen worden. Daarmee heb je verschillende mogelijkheden om de omgeving te beïnvloeden. Waar de één iets kan neerzetten, kan de ander juist ergens bij komen. Een oplossing vraagt daardoor ook dat je begrijpt wat je partner met zijn nieuw stuk gereedschap kan uitvoeren.

Gekke geweren

Die toevoeging is een goede vernieuwing. Het overleg gaat verder dan beschrijven welke tekens je ziet. Je moet ook bedenken hoe de mogelijkheden van beide wapens op elkaar aansluiten. Later krijgen ze aanvullende functies. Het ontdekken van die eigenschappen hoort bij het plezier. Mijn advies is dan ook om ermee te experimenteren. Probeer eens ergens op te schieten en bekijk wat het effect is. Een ogenschijnlijk onbruikbare eigenschap kan ineens de ontbrekende schakel blijken.

Technisch laat vooral de audio helaas nog steken vallen. Gesprekken komen soms niet door, waardoor je op een antwoord zit te wachten terwijl je medespeler allang iets heeft uitgelegd. In een game die zo sterk op communicatie leunt, is dat behoorlijk vervelend. Je moet erop kunnen vertrouwen dat de ander je hoort, zeker wanneer timing onderdeel van de puzzel is. De makers werken aan een patch, maar dit soort problemen zie je bij de release liever niet.

Geduld gezocht

Hoewel je via openbare lobby’s een medespeler kunt vinden, zou ik Tomorrow vooral met een vriend spelen. Die mogelijkheid om iemand te zoeken is welkom, maar een bekende partner is hier de enige keuze. Er zijn veel puzzels, de variatie is groot en je moet beiden bereid zijn door te zetten. Met iemand die je kent, weet je eerder wanneer een uitleg verkeerd valt of wanneer het tijd is om even opnieuw te beginnen. Bovendien kun je samen makkelijker lachen om een misverstand.

Dat vastlopen kan behoorlijk frustrerend worden. De moeilijkheid loopt uiteen van stevig nadenken tot situaties waarin je je hardop afvraagt wat je vriend nu eigenlijk probeert te zeggen. Het plezier hangt daardoor sterk samen met hoeveel geduld je voor elkaar hebt. Soms werkt een uitdaging heerlijk omdat alle informatie na veel overleg op zijn plek valt. Op andere momenten blijft vooral het gevoel hangen dat je langs elkaar heen praat. Toch hoort ook dat bij deze serie. De opluchting wanneer een hardnekkige puzzel eindelijk is opgelost, voelt top.

Puzzelen in de toekomst

Met Tomorrow staat de teller op zes We Were Here-games, en de serie blijft trouw aan kern van de ervaring. Vond je het overleg en vastlopen in eerdere delen vooral vervelend, dan zal deze game niet veel anders zijn. Waar It Takes Two en Split Fiction hun samenwerking voortdurend in andere spelsituaties gieten, ligt de nadruk hier nadrukkelijk op stevig puzzelen. Voor liefhebbers is er juist genoeg om enthousiast van te worden: een fraaie nieuwe setting, uitdagende opdrachten en geweren die de samenwerking extra mogelijkheden geven. Dit is een geslaagde toevoeging.  Ze geven de bekende formule een fris tintje zonder het plezier van gezamenlijk puzzelen kwijt te raken. Zoek dus een vriend met een lange adem en zorg dat de microfoons werken. Jullie zullen elkaar hard nodig hebben, ook wanneer jullie daar tijdelijk anders over denken.

Het bericht We Were Here Tomorrow verscheen eerst op Evilgamerz.

Als fan van de serie was ik een beetje verbaasd toen de eerste trailer van ‘Final Fantasy Resonance’ uit kwam. Een volledig nieuwe 2D game in de serie? Mijn interesse was gewekt. Tot ik wat beter keek en het hoofdpersonage Rain me wel heel erg bekend voor kwam. Niet omdat ik nou zo een fervent speler van van ‘Final Fantasy Brave Exvius’ ben, maar waarschijnlijk omdat ik ooit iets van een avatar had gezien in de Android Store. Na wat gezoek bleek dat deze game hetzelfde pad zou belopen als ‘Octopath Traveler 0’. Het grootste deel van het materiaal wordt gehaald uit Brave Exvius (een mobiele gacha game die ondertussen is stopgezet), maar het spel wordt meer ontwikkeld als een losse standaard RPG. De moed zakte bij mij persoonlijk alweer in de schoenen. Dat gevoel was niet helemaal eerlijk, want ‘Final Fantasy Resonance’ doet een aantal dingen beter en valt tegelijkertijd in dezelfde valkuilen.

Na een korte proloog start de game in de wereld van Lapis met Rain en Lasswell. Er zijn wat probleempjes bij de tempel van het aarde kristal en het is hun taak om deze te onderzoeken. Alles gaat verder prima, Rain maakt nog wat grapjes tegen zijn “mannen” in de krijgsmacht van de koning. De tocht uit de tempel is echter geen grap, want voor ze het weten wordt het aarde kristal vernietigd door een veel te sterke vijand, ontploft de boel en staan ze weer buiten terwijl het leger van Rain dood op de grond ligt. Terug naar huis dan maar om de koning te informeren. Staat het volledige koninkrijk in brand. Dat maak je ook niet iedere dag mee natuurlijk. Al snel leer je dat er meer mensen uit zijn om de overige kristallen te vernietigen en het verhaal kan beginnen om zo veel mogelijk compagnons te verzamelen, zodat je de wereld kan redden.

World of Resonance

Net zoals ‘World of Final Fantasy’ is deze game een liefdesletter. De game doet heel veel om dat nostalgische gevoel te geven. Een verhaal dat zo uit één van de SNES-games getrokken kan zijn, karakter cameo’s in de vorm van visions, een soundtrack met allerlei hints naar titels in het verleden en een berg een hergebruikte assets uit Brave Exvius. Het is daarom ook een vrij traditionele game geworden met een lineaire verhaallijn die op plekken wat opties geeft om af te wijken, zodat de achtergronden van de karakters wat uitgediept kunnen worden. Het verhaal is echter niet heel veel aangepast ten opzichte van Brave Exvius. Soms zijn er wat zaken en toegevoegd, maar de hoofdlijn blijft hetzelfde. In dat opzicht had het zo een Final Fantasy 6.5 kunnen zijn.

Waar Resonance wel anders is is het gebruikt van de Visions en het battle system. Visions krijg je voortaan door shrines te vinden in de wereld (verrek dat had ‘Octopath Traveler 0’ ook) en je maakt ze krachtiger met behulp van Magicite (waar kennen we dat ook alweer van?). Er zijn een aantal karakters uit eerdere games in de serie als Visions, maar ook totaal nieuwe. Bereid je maar wel alvast voor een kleiner aantal, want het aantal bekende karakters is ook een stuk minder.

Visions functioneren nu meer als een soort skilltree waar je karakters mee kan uitrusten. Iedere Vision heeft in feite een berg aan skills die je per level kan leren. Heb je ze geleerd dan worden ze permanent aan een karakter toegevoegd en kan je ze in een skill menu weer uitkiezen. Het is een beetje vergelijkbaar met het systeem van ‘Final Fantasy IX’ waar je bijvoorbeeld een specifiek wapen gebruikt om een skill te leren om poison te neutraliseren. Visions zijn tevens een soort super aanval die je kan gebruiken in gevechten. Deze aanvallen zijn vrij spectaculair, doen veel schade en gaan gepaard met FMV’s die er soms heel goed uitzien en soms totaal niet passen bij de rest van de graphics.

St. St. Stagger stagger. St. St. Stagger stagger

Oké, combat is dus ook totaal anders. ‘Final Fantasy Resonance’ is volledig turnbased met menuutjes, skills, magie, items en (wederom) een stagger mechanisme. Ieder monster heeft een levens- en staggerbalk. Iedere aanval van jou slaat een deel van beide weg. Monsters hebben zwaktes en die zwaktes doen meer schade aan beide balken. Langzaam loopt die staggerbalk en zodra die leeg is raakt een monster in een status waar je maximale schade kan doen. Als je van alle monsters op het veld die balk leeg ramt, komen je karakters in een soort super modus waar je de super aanval van een Vision in kan zetten. Dat moet je vrijwel ieder gevecht doen, zodat je in één keer alle monsters van het veld kan ruimen met zo een super aanval.

Deze game doet verder niets aan wat dit systeem zo oninteressant maakt. Je doet constant minimale schade, hakt een beetje los op die staggerbalk en vervolgens veeg je het scherm leeg met een super aanval. Op den duur worden alle gevechten op alleen de duur na hetzelfde, want de game doet niets om wat af te wisselen. Bazen zijn wat uitdagender, omdat ze harder slaan. Je tactiek verandert alleen niet echt, totdat je bij de endgame bent. Dan heb je alleen al tientallen uren dom staan rammen op iedere staggerbalk die je maar tegenkomt.

Ik snap het eerlijk gezegd niet zo goed. In de essentie is dit geen slecht systeem, want iedere game die Square-Enix uitbrengt met dit systeem heeft interessante gevechten. Ze zitten alleen allemaal ver achter in de game of zijn zelfs optioneel. De moeilijkheidsgraad verhogen helpt niet veel. Het enige wat dat doet is het jojo-effect van de staggerbalk met minuten verlengen. Het wordt niet per se moeilijk, maar vooral langdradiger.

Losstaand van het oninteressante stagger systeem is dit wel degelijk een interessante game. Het verhaal is simpel, maar wel leuk genoeg om te doorlopen. De personages zijn niet origineel en toch charmant genoeg. Er is genoeg te doen en de leukste uitdagingen zitten in de optionele missies. Het is alleen een beetje zonde dat het battle systeem wat achterblijft. Er is een demo beschikbaar met de volledige eerste chapter. Als die je bevalt, dan kan je deze game eigenlijk zonder problemen aanschaffen.

Het bericht Final Fantasy Resonance verscheen eerst op Evilgamerz.

Hardhandig met passagiers

Je dagelijkse werkzaamheden als buschauffeur klinken aanvankelijk behoorlijk overzichtelijk. Je bestuurt een bus, haalt passagiers op en brengt ze naar een volgende halte. Toch draait de uitdaging niet alleen om op tijd aankomen. De passagiers  moeten ook dankbaar blijven, want hun bedankjes leveren extra tijd op. Daarmee krijgt een doodnormaal ritje al snel iets chaotisch. Je probeert de route te volgen, de klok in de gaten te houden en tegelijk te voorkomen dat iemand achterin de sfeer verpest. Die bedankjes tellen bovendien mee voor het vrijspelen van nieuwe extra’s. Helaas hebben je passagiers nogal uiteenlopende manieren om elkaar op de zenuwen te werken. De één zit te bellen, de ander verspreidt een onprettige geur en weer een ander stelt het bijzonder op prijs als je onderweg geen ongelukken veroorzaakt.

Gelukkig mag je als chauffeur stevig optreden. Wie de regels overtreedt, kun je een klap verkopen. Blijft iemand vervelend doen, dan kun je die passagier zelfs uit de bus gooien. Het is precies het soort absurde oplossing dat bij deze game past. Het lastige is alleen dat je daarvoor naar achteren moet kijken. Terwijl jij uitzoekt wie er nu weer overlast veroorzaakt, rijdt de bus gewoon verder. Even de orde herstellen kan dus betekenen dat je de volgende bocht mist of ergens tegenaan knalt. Hoe langer je het volhoudt, hoe voller de bus wordt en hoe meer bedankjes er te verdienen zijn, maar ook hoe lastiger het wordt om iedereen tevreden te houden.

Alles vraagt om aandacht

De manier waarop de interface in de bus is verwerkt, maakt die chaos extra geslaagd. Je moet hier namelijk goed rondkijken om de informatie te verzamelen. De meter voor bedankjes zit in het dashboard en via de spiegel houd je het gedrag van je passagiers in de gaten. Wil je weten waar je heen moet, dan pak je een  kaart erbij. Die verschijnt daadwerkelijk voor je neus en neemt daarmee een deel van je zicht weg.

Dat levert een leuke wisselwerking op tussen rijden, kijken en ingrijpen. Je wilt nog snel controleren of je goed zit, ziet ondertussen iets gebeuren in de spiegel en moet eigenlijk ook nog even de bus veilig op de weg houden. Daar zit de kracht van Thank You Bus Driver. Los zijn je taken eenvoudig, maar samen vormen ze een toffe chaos. De omgeving leren kennen helpt daarbij merkbaar. De wereld is tof vormgegeven en bevat namelijk genoeg shortcuts en alternatieve routes waarmee je slimmer naar een halte kunt rijden.

Nog één dienst

Als de tijd op is of je de volgende halte te laat bereikt, eindigt je dienst. De verzamelde bedankjes zorgen vervolgens voor voortgang op een kaart met nieuwe beloningen. Daardoor werk je ook tijdens een minder succesvolle rit ergens naartoe. Soms speel je een nieuw filter vrij, terwijl andere beloningen veranderingen in het level brengen. Denk bijvoorbeeld aan vuilniswagens die ineens minder makkelijk . Dat is een leuke manier om je vooruitgang zichtbaar te maken. Niet alleen cosmetische aanpassingen, maar ook extra’s die de wereld aanpassen.

Tussendoor verschijnt er als passagier een verkoper met handige hulpmiddelen. Koffie laat je sneller rijden, terwijl een luchtverfrisser helpt tegen stinkende passagiers. Zulke extra’s zijn erg handig, maar het blijft redelijk simpel. Een ronde duurt maar een paar minuten en meestal staat er alweer een volgende beloning binnen bereik. Voor een game van ongeveer vijf euro is dat een prima basis. Even spelen, wat vooruitgang boeken en nog een keer een poging wagen.

In het zwart wit

Visueel laat Double Fine zien waar de studio goed in is. De zwart-witstijl geeft de wereld een eigen karakter en de vreemde passagiers passen daar uitstekend bij. Ook zonder een uitbundig kleurenpalet valt er genoeg te bekijken. De muziek sluit daar prettig bij aan en ondersteunt de speelse sfeer. Het geheel voelt daardoor erg verzorgd voor een kleinere titel. Die uitgesproken personages zijn tijdens de drukste momenten alleen niet altijd even makkelijk te lezen. Soms is onvoldoende duidelijk wie precies de boosdoener is. Je weet dat er iemand zit te bellen, maar moet toch langer zoeken dan prettig is om de juiste reiziger aan te wijzen. Een deel van die verwarring hoort waarschijnlijk bij de bedoelde chaos. Toch hadden iets duidelijkere visuele aanwijzingen geholpen. Het is leuk om onder druk een keuze te moeten maken, maar minder leuk als je geen idee hebt waar je nu naar aan het kijken bent.

Een andere minpunt is dat je na een aantal rondes het grootste deel van de game hebt gezien. De extra’s en veranderingen geven je redenen om terug te keren, maar veranderen de ervaring te weinig om langdurig te blijven boeien. Uiteindelijk probeer je beter te worden door hetzelfde te doen. Wie graag een eigen prestatie verbetert, vindt hier een toffe game. Maar zoek je voortdurend iets nieuws, dan valt dat hier toch wel tegen.

Even een snel rondje

Thank You Bus Driver is daarmee vooral een geslaagd tussendoortje en in die rol komt het goed tot zijn recht. De unieke vormgeving, vreemde figuren en frisse combinatie van busrijden en orde handhaven dragen duidelijk het stempel van Double Fine. De leesbaarheid kan soms wat beter en de game valt wat sneller in herhaling. Daar tegenover staat het kleine prijskaartje en een toffe nieuwe ervaring. Dit is zo’n game die je even speelt voor een glimlach tussen de grotere titels door en soms is dat precies wat je zoekt in je volgende game.

Het bericht Thank You Bus Driver verscheen eerst op Evilgamerz.

Rustig rijden loont

De eerste aanwijzingen krijg je bij een groot Boeddhabeeld, waar je de basis leert: de handrem bedienen, rondkijken, accelereren, sturen en schakelen tussen een hoge en lage gearing. Dat heb je vrij snel door. De bediening vormt dan ook nauwelijks een drempel. Het terrein is hier de uitdaging. Je merkt al snel dat een gaspedaal indrukken weinig oplost wanneer je wagen over een rots gelanceerd wordt. Je wagen reageert duidelijk op de ondergrond en de obstakels die je tegenkomt. Modder heeft minder grip, water remt je af en op een helling kan het voorkomen dat je niet omhoog komt. In Over the Hill moet je dus opletten hoe en waar je rijdt.

Dat levert een fijne combinatie van ontspanning en kleine uitdagingen op. Je hoeft geen wedstrijd te winnen, maar een lastige klim halen voelt toch als een overwinning. Bovendien kan je voertuig schade oplopen wanneer je te vaak ergens tegenaan knalt. Vooral bomen bleken voor mij behoorlijk vervelende tegenstanders. Ik zag regelmatig een aantrekkelijke shortcut, om vervolgens te ontdekken dat mijn wagen daar toch iets minder makkelijk doorheen paste. Ook het veranderende weer kan een route moeilijker maken. Je rustig houden en vooraf even kijken waar je naartoe wilt, bespaart je een hoop gedoe.

Een groot stuk natuur

Visueel heeft Over the Hill een eenvoudige, gestileerde uitstraling. De omgevingen hoeven niet vol kleine details te zitten om aantrekkelijk te zijn. Bossen, waterpartijen en heuvels vormen samen een wereld waar je graag doorheen rijdt. De weerseffecten dragen daar flink aan bij en geven het landschap steeds een andere sfeer. Juist doordat de vormgeving overzichtelijk blijft, kun je goed genieten van het geheel. Hoewel in het zonnetje rijden toch echt een stuk aangenamer is dan in een regenbui in het donker.

Op de kaart staan verschillende kampeerplekken en vraagtekens die je nieuwsgierigheid prikkelen. De kampeerplekken werken als savepunten en locaties waar je via fast travel naartoe kunt reizen. Dat maakt ze prettig om te ontdekken, ook wanneer je nog geen concreet plan hebt. De onbekende plekken kunnen een uitdaging, een beloning of simpelweg iets moois om te bekijken opleveren. De wereld is behoorlijk groot en geeft je genoeg aanleiding om even ergens anders heen te rijden. Een vraagteken dat ogenschijnlijk dichtbij ligt, kan bovendien nog een aardige onderneming worden wanneer er lastig terrein tussen zit.

Foto’s maken en sleutelen

Je bent onderweg ook met andere dingen bezig dan nieuwe locaties ontdekken. Zo kun je dieren fotograferen en daarmee je boekje aanvullen. Dat past goed bij het rustige karakter van de game: even stoppen, je camera erbij pakken en aandacht schenken aan wat er om je heen gebeurt. Daarnaast zijn er opdrachten, zoals het terugbrengen van een kapotte truck naar de eigenaar. Zulke klusjes zorgen ervoor dat je de mogelijkheden van je voertuig net even anders gebruikt.

Met het geld dat je verdient, kun je vervolgens je wagen verbeteren. Denk aan betere banden, een andere motor en verdere upgrades, maar ook aan andere voertuigen en cosmetische aanpassingen. Het systeem is eenvoudig en zal niemand verrassen. Toch werkt het prima als motivatie. Je wilt weten wat je nog kunt vrijspelen en hoe je volgende verbetering je helpt tijdens een moeilijke passage. Tegelijkertijd had ik hier graag wat meer diepgang gezien. Meer mogelijkheden om aan je truck te sleutelen zouden het ontdekken en opdrachten uitvoeren nog aantrekkelijker maken.

Een handige lier

Van de beschikbare hulpmiddelen is de lier voor mij een van de belangrijkste. Vastzitten hoort bij het avontuur en met een kabel aan een boom in de buurt kun je jezelf vaak weer lostrekken. Dat maakt een verkeerde routekeuze niet meteen het einde van je poging. Je kunt de lier bovendien gebruiken om andere voertuigen te verplaatsen, waardoor hij ook bij opdrachten goed van pas komt. Het is een logische toevoeging aan een offroadgame, maar wel eentje die leuk blijft om te gebruiken.

De muziek verdient eveneens aandacht. De game heeft een uitgebreide lijst nummers die speciaal voor Over the Hill zijn gemaakt en die uitstekend bij de sfeer passen. Terwijl je langzaam een route door het landschap zoekt, maakt de soundtrack de ervaring compleet. Helaas haperde de muziek tijdens mijn speelsessies af en toe. Omdat die zoveel bijdraagt aan de ervaring, merk je dat meteen. Hopelijk wordt dat verholpen, want verder is de soundtrack juist één van de sterkste onderdelen.

Wat meer leven zou welkom zijn

De wereld voelt ondanks alle natuur soms wat leeg. Er zijn dieren om te ontdekken, maar die geven het landschap voor mijn gevoel nog onvoldoende leven. Ook kan het uitvoeren van doelen na verloop van tijd wat op heen en weer rijden gaan lijken. Daar zit ruimte voor meer verrassingen en ontdekkingen. Tegelijkertijd merkte ik dat mijn plezier toenam wanneer ik minder strak een lijstje afwerkte. Zelf een uitdagende route kiezen en kijken of je daar heelhuids doorheen komt, past goed bij wat Over the Hill te bieden heeft. Maar de game beloont de speler hier niet genoeg voor.

Een ander klein struikelpunt was de uitleg op sommige momenten zoals bijvoorbeeld wanneer mijn wagen volledig ondersteboven lag. Het was mij niet direct duidelijk dat ik naar een fast-travelpunt moest reizen om weer verder te kunnen rijden. Je leert wel hoe je rijdt, maar zulke praktische situaties hadden duidelijker toegelicht mogen worden. Het zorgde vooral voor wat onnodig zoeken. Een korte aanwijzing op het juiste moment zou hier al helpen.

Op avontuur zonder haast

Over the Hill is een fijne cozy game waarin verkennen, rustig rijden en kleine terreinuitdagingen goed samengaan. De aantrekkelijke vormgeving en uitstekende muziek maken het prettig om door de natuur te trekken, terwijl beloningen en upgrades je onderweg bezighouden. De haperende muziek en onduidelijke uitleg zijn jammer, maar stonden mijn plezier nauwelijks in de weg. Wel voelt het alsof de wereld en de voertuigaanpassingen nog meer mogelijkheden kunnen bieden en dit met een grote update een beter gevulde game kan worden. Wie vooral van opdracht naar opdracht rijdt, zal daardoor soms wat afwisseling missen. Met vrienden zal de game een stuk leuker zijn om lekker met elkaar te kletsen. Geef jezelf de ruimte om rond te dwalen en een lastige helling te proberen, en Over the Hill komt beter tot zijn recht. Alleen moet je die verleidelijke shortcut tussen de bomen misschien toch even niet nemen.

Het bericht Over the hill verscheen eerst op Evilgamerz.

Je start natuurlijk in je huisje waar je dingen gedaan moet krijgen zoals eten maken, strijken, vegen etcetera. Ik speel dit zoals gewoonlijk met de gamepad. De linker joystick is voor te bewegen, de rechter joycon om rond te kijken, X voor interactie en A om te springen (wat vrijwel nuttloos is maar goed). Je hebt RB om te kijken vanuit je vrouwelijke intuïtie. Dat betekent dat je voorwerpen ziet oplichten die je kan gebruiken en of hanteren. LB is dan om het uur te bekijken en je takenlijstje te bezien.

Desperate housecontrols

De controls zijn zeker niet de beste. Zeker als je specifieke en kleinere items wil vastnemen merk je dat dit toch wat mikwerk kost. Er zijn in de game niet veel richtlijnen dus moet je het zelf maar een beetje uitzoeken aan de hand van je takenlijstje. Ik wandelde wat door de gangen en merkte een aantal vieze sokken in het huis die je kan oppakken. Intuïtief zocht ik dus naar een wasmand ofzo om deze daarin in te gooien. Ik probeerde ze daarin te gooien maar dat ging heel moeizaam. Ik zocht dan maar naar een wasmachine. Maar ook deze kreeg ik met de beste wil niet open. Normaal kan je toch op zijn minst het luikje opendoen? Nah, goed dan. Ik ging dus weer kijken naar wat je nog kon doen. Aha, koken! In de keuken kon ik inderdaad een kookboekje inkijken met recepten. Ik probeerde dan maar wat aardappelen te snijden en te koken. Dat ging wel, maar echt spetterend nu ook weer niet. Er dook wel wat informatie op in verband met gaartijd enzo (in de UI) en wanneer het tijd was om het eten te draaien (in een kokende pot…tja) maar ook daar had ik geen idee meer hoe en wanneer het eten gaar was of wat dan ook. Ach ja, ik ging dan maar een afwasje doen. Lekker het kraantje opendoen (lalala) en een paar bordjes kunnen afwassen. Met de gamepad ging dit heen en weer bewegen heel moeizaam, maar met de gewone muis ging dit dan stukken sneller. Ik heb dus lekker twee vuile bordjes proper kunnen afwassen! Puntje bij voor de super house wife!

Swap…swap…geeuw

Daarna probeerde ik maar eens om een veger te pakken en je eigen voetspoortjes weg te vegen. Ook deze functie had niet de beste controls maar goed, het ging uiteindelijk wel. Goed, wat ik eigenlijk wil zeggen is…deze game is gewoon saai. Ik heb het een aantal speelsessies gegeven maar telkens was het alsof mijn oogleden dicht wouden vallen tegen het einde van elke sessie. Wat ik ook deed, alles was zielloos tijdverdrijf. Ik had gehoopt dat deze game een soort parodie was ofzo op het leven van een huisvrouw. Maar deze game is gewoon super bland. Het lijkt alsof er gewoon een 3D template in gegooid is, snel wat controls op geplakt zijn en hupla, hier is onze game. Daarom dat ik er na een paar keer gewoon de brui aan heb gegeven. Ik kon er gewoon niet inkomen. Ik weet dan ook niet wat ik meer kan zeggen. Ergens is het een beetje spijtig want ik had gehoopt dat er op zijn minst een soort van humor of enig sarcasme in verwerkt was of iets origineels te bieden heeft.

Maar ook dat bleef hier bijna volledig achterwege. 1 keer heeft de game me wel verrast. Toen ik in de keuken stond te koken (zeg maar klungelen) schrok ik me lam toen ik me omdraaide en plots de echtgenoot achter mij zag staan. Maar na een korte uitleg verdween die weer en deed ik gewoon verder. Het joeg me wel serieus de stuipen op het lijf dat wel. Maar er ontbreekt buiten dit gewoon veel te veel in deze game. Woman Simulator is een concept dat razendsnel in elkaar is gestoken en zonder enige bezieling op de markt is gebracht.

Deze game heeft een prijskaartje van 7.50 euro. Enkel als je op sterven na dood verveelt kan je dit overwegen. U ziet maar!

Het bericht Woman Simulator verscheen eerst op Evilgamerz.

Het is ondertussen alweer langer dan een half jaar geleden dat de laatste remaster in de ‘Tales Of’ franchise is uitgebracht. Het remaster project loopt vrij gestaag door met nu alweer de vierde in de rij. Wat volgorde betreft is er geen touw aan vast te knopen, want na ‘Tales of Berseria’ is ‘Tales of Eternia’ aan de beurt. Een game die oorspronkelijk in 2000 is uitgekomen op de PS1. PAL regio’s werden toen echter overgeslagen. Wij zagen de game pas in 2006 uitkomen voor de PSP. De grap? De PSP-versie is dan weer nooit uitgekomen in de Verenigde Staten. Waar deze game overigens ‘Tales of Destiny II’ heet. Wellicht legt dat wel een beetje uit waarom juist voor ‘Tales of Eternia’ is uitgekozen als volgende remaster. Deze is namelijk gebaseerd op de PSP-versie, de Japanse welteverstaan.’

Puinzooi? Klein beetje, de PSP-versie was niet veel aangepast, maar het één-en-ander moest wel gedaan worden om te passen op dat kleinere breedbeeld scherm. Het scherm is een stuk ingezoomd en werkt meer met scrollen waardoor sommige achtergronden in het spel wat claustrofobisch zijn. Gevechten zijn volledig opnieuw gemaakt om het in breedbeeld te laten werken. Deze zijn daarentegen ook ingezoomd waardoor het er voornamelijk in de hoogte een beetje vreemd uit kan zien. Alsof er niet genoeg ruimte is voor alle informatie die je zou moeten zien. Het spelen van deze remaster op een grote televisie vergroot dat probleem enigszins. Verder was co-op verwijderd, dat heeft deze variant dus ook niet, en werd de framerate verhoogd naar 60 (PS1 was 30).

Celestia, Inferia, BOOM

‘Tales of Eternia’ draait om de wereld van… Eternia. Eentje die bestaat uit twee verschillende landmassa’s die horizontaal op elkaar leggen en uit elkaar worden gehouden door de Orbus Barrier die daar tussenin hangt. Deze barrière toont tekens van verzwakking waardoor beide landmassa’s steeds dichter naar elkaar toe gaan om op grandioze wijze tegen elkaar te klappen. Dat kunnen we natuurlijk niet laten gebeuren dus stuurt Celestia het zestienjarige meisje Meredy naar Inferia om hulp te zoeken, zodat die catastrofe tegengehouden kan worden. Net zoals alle andere JRPG’s in die tijd verzamel je een vrij standaard groepje karakters om dit te doen. Het fijne aan ‘Tales of Eternia’ is echter dat de game bijna geen tijd besteed aan filler of andere zaken in het verhaal die als onbelangrijk beschouwd kunnen worden. Het vloeit vanaf het begin vrij lekker door, buiten de skits om wordt er vrij weinig onzin verteld en de vier hoofdpersonages hebben een leuke dynamiek. Is het origineel? Niet echt, maar het is vrij aangenaam dat het hoofdverhaal niet treuzelt en verzuipt in onbelangrijk geneuzel.

‘Tales of Eternia’ is de derde titel in de volledige franchise en maakt, net zoals zijn twee voorgangers, gebruik van het linear motion battle system. Ten opzichte van die voorgangers waren er eigenlijk maar vrij weinig echte upgrades. Gevechten worden uitgevoerd op een 2D veld waar je zelf één karakter bestuurd en van links naar rechts monsters aanvalt. De andere drie worden bestuurd door de computer. Je hebt daarbij menu opties om ze spreuken af te laten vuren of bijvoorbeeld items te gebruiken. Verschil is nu wel dat spreuken de actie niet stoppen. Dat was bij ‘Tales of Phantasia’ wel het geval bijvoorbeeld. Het enige nadeel daarvan is wel weer dat er maar één spreuk “actief” kan zijn tijdens gevechten. Meerdere karakters spreuken laten afvuren is dus niet altijd even verstandig, omdat ze dan constant op elkaar moeten wachten.

Gezien de leeftijd van het origineel zijn dit niet echt vreemde dingen. Voor hedendaagse begrippen is het wellicht wat eenvoudig en heeft het weinig om het lijf. Persoonlijk bevalt de simpliciteit me wel en voor een korte speelsessie op een Steam Deck of Switch (2) is dit ideaal.

Nu met skits

Wat doet deze remaster dan anders in vergelijking met het origineel? Ik zou liegen als ik zeg dat het spectaculair is. Het remaster project lijkt niet bedoeld te zijn om de games naar een echt hoger niveau te tillen. Het is simpelweg een manier om de games op moderne platformen beschikbaar te stellen. Net zoals de eerdere drie van het project zijn er tal van quality of life opties toegevoegd zoals markers op de map, er is een waslijst aan boosters beschikbaar om bijvoorbeeld meer experience per gevecht te krijgen, alle geluidseffecten zijn verbeterd (meningen zullen hierover verschillen), de graphics zijn “opgepoetst” (daarover later meer) en de bonus dungeons zijn direct beschikbaar. De grootste aanpassingen zijn het herstellen van alle skits (die waren buiten Japan nooit aanwezig), een volledig nieuw voice cast en een nieuw script.

Maar, over die graphics, het doet een beetje hetzelfde als ‘Chrono Cross: Radical Dreamers Edition’. Het precieze proces weet ik niet, maar het resultaat is in mijn ogen alsof er vaseline over alle achtergronden is gewreven. Ik vind het over het algemeen geen succes. Het titelscherm werkt nog wel, want het origineel is daar wel heel erg pixelachtig. In stadjes of kerkers is het een ander verhaal. Gelukkig is het geen groot probleem. Je kan dit namelijk via het menu overal weer uitzetten. Meer opties daaraan toevoegen zou wel fijn zijn. Zo is het op de wereldkaart en tijdens gevechten weer net andersom. Ik had ook wel graag een optie gezien om de plekken te highlighten waar je op kan lopen. Sommige “achtergronden” in kerkers zijn niet altijd heel duidelijk.

Net zoals ‘Tales of Graces f’ en ‘Tales of Xillia’ is dit een vrije eenvoudige remaster van een erg goed deel in de franchise. Het maakt de game op alle moderne platforms beschikbaar en voegt een aantal dingen toe die we in 2026 voor dit soort spellen verwachten. Had het meer kunnen doen? Absoluut, maar voor liefhebbers van het genre is dit een vrij charmante en nog steeds fantastische game.

Het bericht Tales of Eternia Remastered verscheen eerst op Evilgamerz.

Een vertrouwd gevoel

Wie Ratatan opstart krijgt weer datzelfde lekkere gevoel als bij Patapon. De kleurrijke personages, de gekke muziek en het ritmisch aansturen van je kleine is hier weer aanwezig. Toch merk je dat de game niet zo makkelijk oppakt als je zou verwachten. Waar je in Patapon een soort goddelijke dirigent was die van een afstand zijn leger aanstuurde, krijg je in Ratatan zelf ook een personage onder de knoppen. Je beweegt hiermee over het speelveld en stuurt tegelijkertijd je eenheden aan. Dat klinkt als een kleine aanpassing, maar het maakt de game wat ingewikkelder. Je moet namelijk niet alleen nadenken over welke commando’s je invoert, maar ook waar je eigen personage zich bevindt. De positionering wordt daarmee een extra strategisch element dat in de vorige games nauwelijks een rol speelde.

Die extra vrijheid is op papier een interessante toevoeging, maar in de praktijk voelt het niet altijd even natuurlijk. Je bent regelmatig met twee verschillende dingen tegelijk bezig. Aan de ene kant probeer je het ritme vast te houden en je troepen de juiste acties te laten uitvoeren, terwijl je aan de andere kant ook nog eens je eigen personage veilig moet positioneren. Vooral wanneer het scherm volloopt met vijanden en aanvallen, kan dat behoorlijk onoverzichtelijk worden. Het is zeker iets waar je na verloop van tijd beter in wordt, maar ik mis toch een beetje de eenvoud van Patapon. Daar draaide alles om het aansturen van je leger en het perfect timen van de commando’s. Ratatan probeert daar een extra laag aan toe te voegen, maar haalt daarmee ook een stukje van die oorspronkelijke focus weg.

Roguelike aanpassingen

Een veel grotere verandering vinden we in de structuur van de game terug. Ratatan leunt namelijk behoorlijk op roguelike-elementen, iets wat tegenwoordig overal opduikt. Dat hoeft natuurlijk helemaal geen probleem te zijn. Star Wars Galactic Racer liet bijvoorbeeld zien hoe verfrissend zo’n structuur binnen een racegame kan werken. Bij Ratatan ben ik daar alleen een stuk minder enthousiast over. Waar Patapon je regelmatig op pad stuurde met een specifieke opdracht of een duidelijk doel, draait het hier vooral om het doorlopen van opeenvolgende gebieden en proberen zo ver mogelijk te komen. Iedere wereld bestaat uit verschillende stukken waarbij je via deuren bepaalt wat je volgende uitdaging wordt. Achter zo’n deur kan bijvoorbeeld een winkel zitten, een gevecht of een beloning waarmee je je troepen sterker maakt. Het geeft je enige invloed op het verloop van een run, maar de rest blijft iedere keer grotendeels hetzelfde.

Dat is misschien wel mijn grootste probleem met Ratatan. Naarmate je meer runs achter de rug hebt, begint de herhaling steeds nadrukkelijker op te vallen. Je vecht tegen vijanden, verzamelt beloningen, maakt je eenheden sterker en probeert uiteindelijk een eindbaas te bereiken. Vervolgens begint het proces grotendeels opnieuw. De verschillende keuzes achter de deuren veranderen onvoldoende aan de manier waarop je de game beleeft. Hierdoor krijg je soms meer het idee dat je aan het grinden bent dan dat je een spannend avontuur beleeft. Juist omdat Patapon zo sterk was in zijn afwisseling tussen missies en doelstellingen, voelt deze nieuwe opzet voor mij als een gemiste kans. Het is begrijpelijk dat de makers de formule wilden updaten, maar voor mij hoefde deze game geen roguelike te worden.

Een kleiner leger

Gelukkig heeft Ratatan op andere gebieden wel degelijk interessante vernieuwingen te bieden. Zo is de manier waarop je je eenheden samenstelt behoorlijk veranderd. In Patapon werkte je vaak toe naar een steeds groter en gevarieerder leger, waarbij je verschillende soorten krijgers combineerde om een goede balans te vinden tussen aanval, verdediging en ondersteuning. Ratatan kiest voor een compactere aanpak. Je beschikt over een relatief kleine groep strijders die je directer aanstuurt en om je heen probeert te houden. Hierdoor krijgen individuele eenheden en hun uitrusting een belangrijkere rol. Ook de beschikbare acties zijn anders ingericht. Je bent niet langer uitsluitend bezig met het invoeren van de bekende mars- en aanvalscommando’s, maar moet ook gebruikmaken van sprongen en speciale aanvallen om op vijandelijke acties te reageren. Zeker tijdens de lastigere gevechten is het belangrijk dat je goed oplet wat de tegenstander doet en daar op het juiste moment op inspeelt.

Het aanpassen en verbeteren van je uitrusting is hier het grootste pluspunt. De mogelijkheden om wapens te verzamelen, te upgraden en met elkaar te combineren zijn behoorlijk uitgebreid. Je vindt tijdens je avonturen verschillende wapens, waaronder zeldzamere exemplaren die je eenheden een flinke verbetering kunnen geven. Vooral het systeem waarbij je oudere wapens kunt gebruiken om je huidige uitrusting sterker te maken, werkt uitstekend. Het zorgt ervoor dat verzamelde spullen ook op langere termijn nuttig blijven en dat je voortdurend bezig bent met het optimaliseren van je team. Hier komt de strategische kant van Ratatan veel beter tot zijn recht. Het is leuk om verschillende combinaties uit te proberen en te ontdekken welke samenstelling het beste bij je speelstijl past.

Rataport als veilige haven

Tussen de verschillende runs door keer je terug naar Rataport, de centrale hub van de game. Hier kun je even bijkomen van alle muzikale chaos en je voorbereiden op de volgende poging. Je kunt er praten met verschillende personages, winkels bezoeken, upgrades aanschaffen en je eenheden opnieuw samenstellen. De hub is behoorlijk uitgebreid en geeft je voldoende mogelijkheden om aan je voortgang te werken. Niet ieder onderdeel is overigens even interessant. Vooral de perks zijn redelijk rechttoe rechtaan en bieden minder keuzes dan je misschien zou verwachten.

Wat de toegankelijkheid betreft, heeft Ratatan gelukkig rekening gehouden met verschillende soorten spelers. Zo is er een Welcome Mode waarmee je op een wat vriendelijkere manier kennis kunt maken met de gameplay. Dat is geen overbodige luxe, want ondanks de vrolijke uitstraling kan Ratatan behoorlijk intens worden. Zeker wanneer je nog moet wennen aan het gelijktijdig bewegen van je personage en het aansturen van je troepen. Voor spelers die juist op zoek zijn naar een stevige uitdaging kunnen de Welcome Mode uitzetten. Dit is absoluut de moeite waard wanneer je de verschillende systemen goed onder de knie hebt. Vijandelijke aanvallen vragen dan om meer precisie en je kunt minder gemakkelijk fouten maken.

Een nieuwe artstijl

Visueel heeft Ratatan een eigen uitstraling gekregen. De handgetekende stijl is heel anders dan de zwart/wit stijl van Patapon. Vooral de ontwerpen van de verschillende personages zijn erg geslaagd. De kleine krijgers hebben ieder hun eigen uitstraling en ook de vijanden passen uitstekend binnen de bijzondere wereld die de makers hebben neergezet. Toch heeft deze visuele aanpak ook een nadeel. Waar Patapon juist uitblonk in zijn minimalistische en bijzonder duidelijke vormgeving, is Ratatan een stuk drukker. Er gebeurt ontzettend veel op het scherm: allerlei effecten, bewegende personages en aanvallen. Dat ziet er spectaculair uit. Maar soms is het lastig om precies te zien wat er gebeurt.

Gelukkig is er één onderdeel waarbij Ratatan exact lijkt op Patapon en dat is de muziek. De aanstekelijke ritmes, de vrolijke geluiden en de manier waarop de muziek onderdeel wordt van de gameplay zijn opnieuw fantastisch. Het is moeilijk om stil te blijven zitten wanneer je eenmaal lekker in het ritme zit en je troepen op de maat hun aanvallen uitvoeren. Technisch gezien is er op de PlayStation 5 echter nog wel wat ruimte voor verbetering. Er zijn momenten waarop het beeld wat hapert, bijna alsof de game moeite heeft om alles tijdig in te laden. Opvallend genoeg lijkt dat verderop in de game minder aanwezig te zijn. Hopelijk is dit iets wat met een update rondom de lancering nog verbeterd kan worden.

Niet de opvolger waarop ik hoopte

Ratatan is voor mij een game waar ik ontzettend lang naar heb uitgekeken, maar die uiteindelijk toch een wat dubbel gevoel achterlaat. Dat heeft voor een groot deel te maken met de enorme kwaliteit van Patapon en de verwachtingen die daardoor automatisch ontstaan. De makers hebben duidelijk geprobeerd om de oorspronkelijke formule nieuw leven in te blazen en op verschillende vlakken lukt dat ook. Het aanpassen van je eenheden, het verzamelen en combineren van wapens en de extra strategische mogelijkheden bieden voldoende diepgang. Ook de muziek is opnieuw fantastisch en de kleurrijke vormgeving heeft absoluut zijn charme.

Tegelijkertijd zijn het juist de grootste veranderingen die mij minder goed bevallen. Het zelfstandig bewegen van je personage voegt weliswaar een extra laag toe, maar maakt de gameplay ook wat omslachtiger en haalt de aandacht weg bij het ritmisch aansturen van je troepen. Nog teleurstellender vind ik de roguelike-structuur, die te vaak aanvoelt als een herhaling van dezelfde handelingen. Ik had veel liever een meer missie gedreven of verhaal gedreven opzet gezien, zoals we die van Patapon gewend waren. Ook de drukke presentatie en de haperende performance aan het begin helpen niet mee. Ratatan is zeker geen slechte game en fans van ritmische actie zullen hier absoluut plezier aan kunnen beleven. Maar waar Patapon destijds een bijzonder frisse en unieke ervaring was, probeert Ratatan iets teveel andere ideeën over te nemen.

Het bericht Ratatan verscheen eerst op Evilgamerz.

Met het armpje uit het raam

Voordat we het over bezorgen hebben, verdient de presentatie alle aandacht. Truckful ziet er ontzettend kleurrijk uit. De vormgeving combineert een handgeschilderde uitstraling met celshading en pixelart. Het resultaat is een wereld met veel karakter. Tijdens het rijden beweegt en rammelt er van alles, waardoor het voertuig bijna een eigen persoonlijkheid krijgt. Alleen al kijken hoe je truck met zijn lading over de wegen schudt, is lekker ontspannend. Ook de omgevingen doen hun werk. Je rijdt door dorpjes, over kronkelende landwegen en langs diverse bossen en bezienswaardigheden. Op muzikaal gebied blijft Truckful juist vrij bescheiden. Vooral het geluid van je truck en het gerammel tijdens het rijden bepalen wat je hoort.

Het isometrische perspectief werkt hier erg goed. Wanneer je een bocht maakt, verandert regelmatig ook de kijkhoek. Daardoor krijg je steeds een ander beeld van het landschap. Dat maakt het rondrijden niet snel saai en zorgt ervoor dat je graag wilt zien wat er verderop ligt. Die wisselende hoek is bij het navigeren wel even wennen. Soms moest ik even goed nadenken over waar een weg precies naartoe liep en welke afslag ik nodig had. Rechts is ineens niet altijd rechts. Het kompasje biedt hulp, maar de kaart geeft weer een beter overzicht. Jammer genoeg zit die achterin het menu verstopt, waardoor je telkens een paar handelingen moet uitvoeren om je route te bekijken. Een aparte knop voor de kaart had hier veel gemak opgeleverd. Zeker wanneer je onderweg bent met een kwetsbare lading, wil je snel kunnen controleren of je nog goed rijdt.

Even stapelen

De basis van Truckful is eenvoudig: spullen ophalen, inladen en afleveren. De uitdaging ontstaat zodra je met die spullen onderweg bent. De vracht reageert dankzij het physics systeem op de bewegingen van je truck. Een hobbel waar je te hard overheen rijdt, kan genoeg zijn om voorwerpen te laten verschuiven of uit de laadbak te gooien. Je houdt daardoor voortdurend rekening met je snelheid en het wegdek. Haast werkt hier dan ook tegen je. Een succesvolle bezorging begint al voordat je vertrekt. Het vullen van de laadbak heeft iets weg van Tetris, met voorwerpen die allemaal hun eigen vorm en formaat hebben. Zelfs mensen vervoer je liggend of ondersteboven in je truck. In het begin lijkt het weinig uit te maken waar je iets neerlegt, maar met meer vracht wordt de indeling steeds belangrijker. Hoe je spullen stapelt, bepaalt mede hoe goed ze onderweg blijven liggen.

De opdrachten brengen je in contact met allerlei dorpsbewoners, en die vormen een belangrijk deel van de charme van de wereld. De personages zien er grappig uit en hebben elk hun eigen persoonlijkheid. Hun gebrabbel in een eigen taaltje past daar goed bij. Gelukkig blijven de gesprekken beknopt, zodat je snel weer verder kunt. Ondertussen krijg je via die ontmoetingen meer verhaal mee dan je op basis van het bezorgwerk zou verwachten. Het platteland blijkt genoeg geheimen te hebben om je nieuwsgierigheid op te wekken.

Een onvriendelijke kennismaking

Dat er gevaar schuilt achter de gezellige uitstraling, maakt de game al in het eerste halfuur duidelijk. Een bijzonder agressieve truck probeert je meteen van de weg te beuken. De schrik zat er meteen goed in. Alleen was de kennismaking meteen flink pittig. Tijdens het geweld raakte ik pakketjes kwijt die nodig waren voor de opdracht waarmee ik bezig was. De pakketjes terughalen terwijl een moordlustige vrachtwagen je blijft achtervolgen, bleek een stuk lastiger dan gedacht. Daardoor voelde het al vroeg alsof ik vastzat. Het idee achter zo’n ontmoeting is interessant, maar de uitvoering had voor deze eerste confrontatie wat aardiger mogen zijn. De dreiging was ook met minder geweld duidelijk geweest. Nu moest ik tegelijk omgaan met een vijand en de gevolgen voor mijn bezorging, terwijl ik de basisbeginselen van game nog aan het doornemen was.

Gelukkig kun je het geld van je bezorgingen investeren in je truck. Er zijn flink wat mogelijkheden om hem op te knappen, aan te passen en uit te breiden. Die onderdelen hebben bovendien invloed op hoe prettig je rijdt en hoeveel risico je lading loopt. Vooral de laadbak wissel je regelmatig, omdat bepaalde opdrachten om meer ruimte of het vervoeren van grotere voorwerpen vragen. Ook zijn er bijzondere upgrades die spullen beter laten kleven of vijanden vertragen. Het kan wel voorkomen dat je de verkeerde upgrade kiest. Ik had op een gegeven moment meer laadcapaciteit nodig, maar onvoldoende geld om die aan te schaffen. Gelukkig zijn er naast het hoofdverhaal extra opdrachten waarmee je kunt bijverdienen. Zo kon ik alsnog verder werken aan de benodigde onderdelen. Dat is een prettige oplossingen, al merk je hierdoor ook hoeveel verschil de juiste upgrades maken. Met een minder geschikte truck kan een opdracht snel mislukken.

Niet zo makkelijk

Het grootste struikelblok zit uiteindelijk in de standaardmoeilijkheid. Truckful heeft een toegankelijkere verhaalmodus, maar de gewone moeilijkheidsgraag kan behoorlijk pittig zijn. Opdrachten vragen soms dat je binnen een tijdslimiet bezorgt, terwijl je tegelijkertijd moet voorkomen dat er spullen uit de laadbak vallen. Zonder voldoende verbeteringen aan je truck komt dat soms wel erg nauw. Een foutje kan betekenen dat je opnieuw moet beginnen, en wanneer dat meerdere keren gebeurt, is de game ineens een stukje minder rustgevend.

Dat is jammer, want het rijden en ontdekken zijn juist zo aantrekkelijk. De game geeft je een wereld waarin je graag op je gemak rondkijkt, maar vraagt tijdens bezorgingen regelmatig om veel precisie. Uitdaging mag er zeker zijn; voorzichtig rijden en slim laden horen bij het plezier. Alleen voelt de ruimte om fouten te maken soms te beperkt. De balans had op die momenten wat beter gekund, zodat het gezellige karakter van de game bij elke rit aan de orde is.

Een mooie rit met een paar flinke hobbels

Truckful heeft me verrast met zijn prachtige vormgeving, leuke gameplay en een wereld die meer te bieden heeft dan een aantal bezorglocaties. Het inladen, verbeteren van je truck en ontmoeten van vreemde bewoners zorgen samen voor een toffe ervaring. Ook de geheimen en onverwachte gevaren maken je nieuwsgierig naar wat er nog komt. Wel is de game op de standaard moeilijkheid flink pittig en vooral de vroege confrontatie met de agressieve truck had beter gedoseerd mogen worden. Daardoor voelt dit gezellige avontuur soms erg hobbelig aan.

Het bericht Truckful verscheen eerst op Evilgamerz.

Allereerst speelt Nomori via de gamepad als een echte 3D platformer. De linker joycon is om te bewegen, de rechter om rond te kijken. A is om te springen, X om interactie aan te gaan en Y is de ‘actie’ knop. De bewegingen werken allen heel soepel. Gelukkig, want de werelden in Nomori hebben dat ook nodig.

The…upside down?

De levels in Nomori zijn op zijn zachts gezegd uitzonderlijk in opbouw. Op het eerste gezicht lijken het gewone eilandjes. Maar per level zijn er steeds een aantal magische portaaltjes ingewerkt. Eens je daardoor gaat kom je uit in een ander portaaltje van dit level, maar je omgeving wordt hierbij gedraaid. Dit betekent dat eens je door een van deze portaaltjes wandelt, de omgeving plots gekanteld is waardoor je een hele nieuwe level structuur hebt. Het kan dus zijn als je een portaal betreedt dat het level plots volledig op zijn kop staat. En dit is natuurlijk wat heel deze game ontzettend boeiend maakt. Tijdens je playthrough van deze levels kun je ook gebruik maken van een soort zwevend blubberig blokje genaamd Slimebun. Je kan dit blokje meenemen met de Y toets. Deze mechanica doet trouwens een beetje denken aan die van  Zelda: Breath of The Wild wanneer je de magnetische kracht toepast.

Slimebun!

Het doel van elk level is op zich eenvoudig: Breng de Slimebun naar het gewenste portaal. Maar door de veranderingen die de portalen met zich meebrengen is dit toch niet zo makkelijk als het lijkt. Je zal beslist wat ruimtelijk inzicht moeten hebben om de levels tot een goed einde te kunnen brengen.

Grafisch ziet het er mooi uit voor een indie game en speelt het ook heel vlot. Het doet zeker denken aan recentere 3D Legend Of Zelda avonturen. Zeker de geluiden van vele personages in deze game alsook de soundtrack zijn sowieso geïnspireerd door deze franchise. Maar het resultaat mag er absoluut zijn. Het verhaal alsook de personages in dit verhaal zijn heel leuk gemaakt en zorgen voor een boeiend geheel. En ja, het heeft wel iets weg van Alice In Wonderland. Jij als meisje komt in een wereld terecht die heel mooi maar ontzettend bizar is. Ook hier heb je diverse pratende dieren waaronder ook een enorme zwarte kat. Het draaiend portaal mechanisme werkt heel goed en zorgt zeker en vast voor een deftige uitdaging.

Not bad!

Het enige wat merkbaar beter kan zijn de beweging van de zogenaamde Slimebun. Het is qua gameplay zeer gelijkend op die van het gebruik van Magnetisme in Breath Of The Wild. Maar je ziet dat het soms beetje stroef loopt als je de Slimebun nauwkeriger wil laten bewegen, of over platformen wilt trekken. Niet dat het een game breaking iets is, maar het is wel een merkbaar iets dat nog kan verbeterd wordt. Ook kan het zijn dat je een beetje verloren kan lopen tussen al dat interdimensionaal gedoe. Hier en daar de speler net iets meer wegwijs maken kan wonderen doen. Maar ook dit is een meer minuscule opmerking. Er zijn hier en daar dus wel wat kleine dingen die kunnen verbeterd worden, maar in het algemeen is dit een boeiende game met stevige fundamenten.

Een dikke aanrader dus als je houdt van 3D puzzel platformer met een snuifje Legend Of Zelda (en Alice in Wonderland natuurlijk). De prijs is zo’n 17.99 euro, wat ik zeker gerechtvaardigd vind.

Het bericht Nomori verscheen eerst op Evilgamerz.

Kent iemand nog This War of Mine? De setting van die game was ongekend destijds. Veel vergelijkbaar materiaal hebben we destijds niet meer gezien. Echter is er nu Silver Pines, een nieuwe game van Wych Elm, die het metroidvania horror-survival genre volledig op zijn kop moet zetten en zelfs veel weg heeft van Twin Peaks.

Je bent detective Red Walker, een man met een opdracht. Je bent beland in Silver Pines, een verlaten stad die onder water loopt door alle regen en zo goed als leeg aanvoelt. Maar er zijn nog wat personages aanwezig en jij moet op zoek naar Eddie Velvet. Hij is een musicus die spoorloos is. In de stad hebben donkere wezens de schaduwen overgenomen. Ze hebben het op jou gemunt. Ontrafel jij het geheim dat schuil gaat onder de verdwijning van Eddie? Alleen al het mysterie achter de opdrachtgever die je steeds pusht om verder te gaan zorgt al voor de nodige vraagtekens! En is die Eddie wel zo’n idool waardig, of heeft hij ook van alles in zijn schild gevoerd?

Wat een setting!

Veelal begin ik niet met de graphics en audio van een game, maar gezegd moet worden dat dit spel uitblinkt in die aspecten. De omgevingen zijn uitermate gedetailleerd; Van flikkerende lichten in en rondom gebouwen, de waterdruppels die op het scherm vallen, het artwork-achtige design van het main character, de gevechten die uitermate stijlvol zijn uitgewerkt. Het oogt een beetje als een mix tussen Max Payne en This War of Mine, en dat werkt geweldig. Vooral de schaduwen en geflikker van licht is geweldig gedaan, maar ook de details van gebouwen en de diepgang van objecten werkt subliem. Dan heb ik het nog niet eens gehad over de voice-acting. Deze is zo gevoelig en sfeervol, dat ik er af en toe bijna de rillingen van over mijn lijf kreeg. Alleen al de uitspraken van de detective, zoals “The door is open from the other side”, de scherpte en gevoeligheid van dat soort monologen liggen zo hoog, al valt het lastig te verwoorden en uit te leggen. Hetzelfde geldt voor de NPC’s en de zeer lichte achtergrondgeluiden, wat je niet eens echt een soundtrack kan noemen, die de duistere toon zetten van het spel. Maar over naar de gameplay!

Silver Pines is een metroidvania waarin je horizontaal beweegt. Je kunt weliswaar dieptes bewandelen door simpelweg paden te kruizen en interactie uit te voeren, waarna je character naar de volgende horizontale laag navigeert. In principe beloop je dus delen van de stad, die weer verdeeld zijn over verschillende lagen die je van links-naar-rechts kunt bewandelen, en visa-versa. Veel gebouwen zijn toegankelijk, maar delen van die gebouwen zijn pas later te zien, waardoor je vaak terug zult komen bij diezelfde shops, garages en noem maar op. Je unlockt delen van de districten door codes, sleutels en objecten te vinden waarmee je door bepaalde muren heen kunt slaan. Een spiegel die je kapot slaat, doeken die je middels melee weg mept, maar ook sloten die je met een pistool of shotgun kapot kunt schieten, openen de wereld verder en verder. Dit aspect van de game – ook wel ontdekken – zet direct de toon, want veel combat is er op zich niet, maar wel net genoeg om actievol genoeg te zijn.

De actie die plaatsvindt, bestaat vooral uit melee-aanvallen, dodgen, stampen en schieten. Je hebt een inventory vergelijkbaar met Resident Evil, waarbij je slots hebt die naar mate het spel vordert uitgebreid wordt. Van kogels tot guns, van molotov cocktails tot herbs die je health weer een boost geven. Zelfs een emmer cement neem je mee op een gegeven moment. Daarnaast heb je ook een camera waarmee je momenten kunt archiveren door foto’s te maken. Ook zijn er de Mementos, actieve verbeteringen die je kunt inzetten, waarmee bijvoorbeeld headshots meer damage doen, , sneller herladen of damage reductions ingezet kunnen worden. Hiervan kun je er later meer tegelijk van inzetten. Zoals gezegd is er ook een map die bestaat uit meerdere lagen, van begane grond tot de vijfde vloer op gebouwen. Deze map wordt ook wel gemarkeerd met belangrijke hotspots, wat in feite hints zijn voor bepaalde gebieden en waar je iets moet zien te unlocken. Soms maakt de map het er echter niet duidelijker op, en is het zoeken naar een speld in een hooiberg. Als je dus een bepaalde code niet vindt, zijn er vaak te weinig alternatieven om hetzelfde probleem alsnog mee op te lossen, en ben je dus veel aan het verkennen, soms zelfs te veel mijn inziens. Iets meer side-options waren dan ook welkom geweest. De Notes bieden soms ook diverse handvaten, waarmee je weer een stukje verder weet te komen. Echt biedt het verkennen zoveel voldoening op de een of andere manier, waardoor het toch leuk blijft om rond te blijven lopen en te zoeken naar nieuwe inventory die je verder weet te helpen.

Soms (te) lang zoeken

Silver Pines is misschien qua gameplay niet ongekend, maar speelt gewoon heerlijk weg. Het speelt rustig weg kan ik beter zeggen, zonder echt veel druk op de speler te gooien. De minieme details maken echter het spel. Het saven door middel van een muntje in een telefooncel te stoppen en te bellen naar een bepaald nummer. De geveegde gezichten van NPC’s tijdens de dialogen die plaatsvinden, het manueel herladen van je guns door quick-time-events, het koffie zetten voor stamina, het combineren van objecten in je inventory om daar een ultiem item van te maken, de impact die een slag op een vijand doet, alles is tot in de puntjes uitgewerkt, en dat voel je. Hetzelfde geldt voor de puzzels. Het vinden van een radio-frequency, en dan net die mode-switches vergeten, het zijn de kleine details die je moet vinden, maar wel net uitdagend genoeg zijn om ze op te sporen. Het zorgt soms ook net voor dat beetje onnodige frustratie waardoor je een tijdje vast blijft lopen op een bepaald stuk van de game. Vooral het vinden van de code bij de Union en het vinden van de triangle-shaped-vorm die je in gaten kunt steken om te activeren zorgde voor flink wat hoofdpijn. Zo zat ik daarnaast ook lange tijd te klooien totdat ik de crowbar kreeg, welke een wereld voor mij opende, al dacht ik dat ik in hetzelfde gebied gewoon door moest zoeken tot in de eeuwigheid, maar dat bleek dus niet het geval. Loop je dus tegen barricades aan, ga dan vooral verder met zoeken in andere gebieden, en blijf niet hangen. Gelukkig zijn er na de launch ongetwijfeld walkthroughs die je verder kunnen helpen, al is het jammer dat je vast kunt lopen als je één puzzel overslaat of niet opgelost kunt krijgen.

Silver Pines voelt als een waar kunstwerk, maar kent één nadeeltje, en dat is eigenlijk dat je soms wat door moet zetten om je volgende sleutel tot succes weer te vinden door de map heen. Dat heeft echter ook haar charme. Vooral in het begin sta je echt met open mond te kijken naar de stijl van deze titel, en dat vind ik bewonderenswaardig. De wereld opent zich met elk stapje dat je neemt en elk item dat je vindt. De dialogen zijn kort genoeg en niet langdradig waardoor je ze eigenlijk nooit overslaat, waardoor je echt het verhaal wilt en probeert te blijven volgen, hoeveel uren je ook al in de game hebt zitten, en dat zijn er zeker wel vijftien tot het eind. Daarnaast hoef je niet perse alles te ontdekken, maar wil je dat wel. Alleen al daarom is Silver Pines misschien wel één van de meest verrassende games van dit najaar, en dan moeten er nog heel wat toppers komen. Wat mij betreft verdient dit spel zeer veel respect, ondanks veel mensen waarschijnlijk deze titel nog niet hebben voorbij zien komen in de overvolle line-up.

Het bericht Silver Pines verscheen eerst op Evilgamerz.

Een compleet gestoord oorlogsverhaal

Wie eerder een Ace Combat heeft gespeeld weet dat je bij het verhaal eigenlijk nooit moet verwachten dat alles rustig en logisch blijft. Wings of Theve vormt daarop absoluut geen uitzondering. De game speelt zich af in 2029 in de fictieve wereld Strangereal. De Federation of Central Usea, kortweg FCU, wordt onverwacht binnengevallen door de Republic of Sotoa. De aanval verloopt desastreus en de FCU verliest in korte tijd een groot deel van zijn grondgebied. Jij wordt na een gevecht uit zee gevist door de Endurance, één van de laatste vliegdekschepen die de FCU nog tot zijn beschikking heeft. Daar begint het vreemde gedeelte. Je wordt gekoppeld aan piloot Jan Cope, die onder de naam Wings of Theve bekendstaat als een legendarische luchtmachtpiloot en nationale held. Alleen blijkt zijn reputatie vooral door propaganda en sociale media te zijn opgebouwd. Cope is helemaal niet de onverslaanbare ace die het publiek denkt dat hij is en krijgt zelfs de opdracht om gevechten zoveel mogelijk te vermijden, zodat de FCU zijn held niet kwijtraakt. Wanneer Cope tijdens een missie om het leven komt heeft de FCU ineens een probleem. De Wings of Theve is inmiddels veel te belangrijk geworden voor het moreel van de bevolking en het leger. De oplossing is even simpel als belachelijk: jij neemt zijn identiteit over. Vanaf dat moment wordt gedaan alsof de legendarische piloot nog steeds leeft en word je als nieuwe Rex leider van Joker Flight. Daarna wordt het vanzelf alleen maar gekker. Propaganda, enorme superwapens en steeds grotere militaire operaties volgen elkaar in hoog tempo op. Niet alles werkt even goed en soms wordt er zoveel informatie over landen, organisaties en militaire eenheden over je heen gegooid dat het lastig wordt om alles bij te houden.

Ook de personages helpen daarbij. Je brengt veel tijd door met de andere leden van Joker Flight en dat werkt beter dan verwacht. Baxter is de meer ervaren en rustige piloot van het gezelschap, terwijl Tasha juist een stuk opvallender en energieker is. Coster is weer veel rustiger en heeft bijvoorbeeld een flinke liefde voor muziek. Het zijn geen enorm diepgaande personages, maar ze geven de campaign wel persoonlijkheid. Je hoort ze voortdurend over de radio en tussen missies door krijg je meer van hun onderlinge gesprekken mee. Veel scènes worden vanuit een eerstepersoonsperspectief getoond. Je loopt niet echt vrij door het vliegdekschip, maar je beleeft gesprekken wel vanuit de ogen van je eigen personage. Af en toe kun je rondkijken of een simpele reactie geven. Dat verandert de richting van het verhaal niet drastisch, maar zorgt er wel voor dat je meer onderdeel van Joker Flight voelt dan in eerdere delen. En juist doordat de personages soms behoorlijk vreemd of overdreven zijn, blijft het leuk om naar ze te luisteren. Ace Combat 8 zit regelmatig ergens tussen militaire actiefilm en complete onzin in.

Vliegen blijft heerlijk

Uiteindelijk speel je Ace Combat natuurlijk vooral om met straaljagers door de lucht te knallen en daar stelt dit achtste deel absoluut niet teleur. De besturing blijft toegankelijk. Je hoeft geen echte piloot te zijn om binnen enkele minuten te begrijpen hoe je een toestel bestuurt. Gas geven, afremmen, scherpe bochten maken, doelen selecteren en raketten afvuren werkt allemaal direct. Tegelijk zit er genoeg ruimte in om steeds beter te worden. Zomaar achter een vijand aan vliegen werkt tegen simpele doelen nog wel, maar sterkere piloten dwingen je om veel beter om te gaan met je snelheid en positie. Je probeert achter een toestel te komen, ziet ineens een raketwaarschuwing verschijnen, trekt omhoog, rolt weg en probeert daarna opnieuw positie te pakken. Het helpt ook dat de campaign genoeg verschillende doelen voorschotelt. De ene missie draait vooral om luchtgevechten, terwijl je een volgende keer grondtroepen ondersteunt of vijandelijke schepen moet uitschakelen. Sommige missies veranderen halverwege volledig en gooien ineens een nieuwe bedreiging het strijdveld op. Daardoor blijf je ook nadenken over welk vliegtuig je meeneemt.

Dat is meteen één van de onderdelen waar Ace Combat 8 erg verslavend wordt. Tijdens het spelen verdien je punten waarmee steeds meer vliegtuigen en uitrusting beschikbaar komen. Aan het begin moet je het doen met relatief eenvoudige toestellen, maar langzaam werk je richting steeds snellere en betere vliegtuigen. Een vliegtuig vrijspelen voelt niet alleen als een nieuwe skin met iets betere statistieken. Verschillen in snelheid, wendbaarheid en bewapening zijn merkbaar en sommige toestellen zijn beter geschikt voor een specifieke missie. Vooraf krijg je informatie over wat je ongeveer kunt verwachten. Veel luchtdoelen? Dan kan een snelle fighter met goede lucht-luchtraketten een slimme keuze zijn. Veel tanks en schepen? Dan wil je juist iets meenemen waarmee je gronddoelen sneller kunt uitschakelen. Je kunt bovendien speciale wapens en verschillende onderdelen gebruiken om je toestel verder aan te passen.

Wat ook leuk is, is dat je niet alleen met je eigen vliegtuig bezig bent. Voor iedere missie kun je ook nadenken over de vliegtuigen waarmee je crew opstijgt. Daardoor ben je niet alleen je eigen loadout aan het samenstellen, maar eigenlijk die van Joker Flight als geheel. Je kunt bijvoorbeeld zelf een toestel kiezen waarmee je vooral luchtdoelen aanpakt en één van je teamgenoten juist in een vliegtuig zetten dat beter geschikt is voor doelen op de grond. Tijdens missies kun je je squad vervolgens opdrachten geven, bijvoorbeeld om zich te verspreiden, specifieke doelen aan te vallen of jou te ondersteunen.  Je hoeft er gelukkig geen complete strategiesimulatie van te maken. Wie gewoon snel een missie in wil kan dat nog steeds. Maar vooral later in de campaign is het leuk om wat langer naar de briefing te kijken en daarna de vliegtuigen van je team daarop af te stemmen.

Soms veel chaotisch

Het probleem is alleen dat grotere gevechten regelmatig behoorlijk onoverzichtelijk worden. Op sommige momenten zitten er zoveel vijandelijke toestellen, raketten, doelen en bondgenoten om je heen dat het lastig wordt om nog precies te begrijpen wat er gebeurt. Overal staan icoontjes op je HUD, meerdere vliegtuigen vliegen door elkaar en tegelijkertijd schreeuwt de radio dat drie andere groepen ergens hulp nodig hebben. Dat levert spectaculaire momenten op, maar niet altijd overzichtelijke gameplay.

Juist tijdens die gevechten zou het handig zijn om snel om je heen te kunnen kijken. Dat kan met de rechterstick, maar dat systeem werkt niet prettig. Je kunt de camera bijvoorbeeld naar rechts draaien om te kijken waar een vijand vliegt. Zodra je de stick loslaat schiet het beeld echter weer terug naar de neutrale positie achter je vliegtuig. Daardoor is het lastig om een toestel met je blik te blijven volgen terwijl je ondertussen zelf een bocht maakt. Dat klinkt misschien als een klein probleem, maar bij een game waarin alles met honderden kilometers per uur langs je heen schiet merk je het constant. Vooral in de grotere dogfights had een vrijere camera enorm geholpen.

Waar weinig op aan te merken valt zijn de graphics. Ace Combat 8 ziet er op PlayStation 5 erg goed uit. Uiteraard zijn vooral de vliegtuigen indrukwekkend. De modellen zijn zeer gedetailleerd en ook vanuit de cockpit valt op hoeveel aandacht er aan de verschillende toestellen is besteed. Maar het zijn ook de wolken die indruk maken. Ze zijn niet simpelweg een platte witte laag waar je doorheen vliegt. Complete wolkenvelden hebben volume en je kunt er daadwerkelijk middenin verdwijnen. Vlieg je door een dikke wolk, dan neemt het zicht snel af en verschijnen er kleine druppels op de cockpitruit. Zodra je er weer bovenuit komt krijg je vervolgens enorme uitzichten over het wolkendek. Het klinkt als een detail, maar tijdens het spelen voegt het enorm veel toe aan het gevoel van vliegen.

Verschillende manieren om online te vliegen

Na de campaign is er vervolgens nog Ace Combat Online, en dat is een veel groter onderdeel dan in eerdere delen. Het begint al met de presentatie. In plaats van alleen een standaard multiplayer-menu krijg je een echte online luchtmachtbasis. Hier loop je met je eigen piloot rond tussen andere spelers, kun je je avatar aanpassen en vervolgens verschillende activiteiten en multiplayer-missies starten. De Air Base kan tot honderd spelers tegelijk bevatten. De online modus heeft bovendien zijn eigen progressie. Je begint daar dus opnieuw als piloot en speelt door wedstrijden nieuwe vliegtuigen, uitrusting en cosmetische spullen vrij.

De belangrijkste online modus is Co-Op Assault. Hier nemen twee teams van vier spelers deel aan dezelfde missie. Beide groepen bestrijden computergestuurde vijanden en proberen ondertussen een zo hoog mogelijke score te behalen. Je werkt dus samen om het grotere doel te halen, maar tegelijkertijd ontstaat er competitie omdat beide teams willen laten zien wie de meeste punten verdient. Co-Op Warfare gaat een stap verder. Ook hier speel je vier tegen vier, maar nu vechten beide teams rechtstreeks tegen elkaar terwijl er tegelijkertijd computergestuurde eenheden op land, zee en in de lucht rondvliegen. Daardoor moet je voortdurend kiezen wat belangrijker is. Ga je achter een menselijke tegenstander aan of pak je eerst een aantal gronddoelen om snel punten binnen te halen? Het team met de hoogste totaalscore wint.

Het leuke van multiplayer is vooral dat de basis van Ace Combat zich hier uitstekend voor leent. In de campaign kun je behoorlijk voorspelbaar worden in hoe je vijanden aanpakt. Online weet je nooit precies wat iemand gaat doen. Een speler die je denkt te hebben vastgezet kan plotseling scherp wegdraaien, een teamgenoot kan een vijand precies jouw richting opsturen en een ogenschijnlijk simpel luchtgevecht kan binnen enkele seconden compleet escaleren. Vooral Co-Op Warfare vond ik interessant omdat je daar niet alleen op menselijke tegenstanders jaagt. Het slagveld blijft ondertussen gewoon doorgaan. Schepen, vliegtuigen en grondeenheden leveren allemaal punten op en daardoor is er meer te doen dan alleen eindeloos achter één vijandelijke piloot blijven hangen. Ook hier kan het overigens weer behoorlijk chaotisch worden.

Spectaculaire terugkeer

Ace Combat 8: Wings of Theve doet uiteindelijk precies wat een nieuw deel in deze serie moet doen. Het vliegen voelt heerlijk, de missies zijn spectaculair en het vrijspelen van steeds betere vliegtuigen zorgt ervoor dat je constant nog één missie wilt spelen. Grafisch is het bovendien een flinke stap vooruit. De vliegtuigen zijn zeer gedetailleerd, de enorme wolkenvelden voegen echt wat toe aan de gameplay en kleine details zoals waterdruppels op de cockpitruit doen veel voor het gevoel.  Ook de uitgebreidere rol van Joker Flight werkt goed. Voor een missie niet alleen je eigen vliegtuig en bewapening kiezen, maar ook nadenken over wat je team meeneemt, geeft net wat meer diepgang aan de voorbereiding. En het blijft simpelweg leuk om steeds weer een nieuw toestel vrij te spelen en te kijken wat het kan. De grootste irritatie zit wat mij betreft in het overzicht. Grote gevechten kunnen enorm chaotisch worden en de camera helpt daar niet genoeg bij. Dat is vooral jammer omdat juist het manoeuvreren en achter tegenstanders komen zo’n belangrijk onderdeel van de gameplay is. Desondanks is Ace Combat 8 één van de sterkste delen in de serie met een uitgebreide campaign en een meer dan prima multiplayer. Aanrader!

Het bericht Ace Combat 8: Wings of Theve verscheen eerst op Evilgamerz.