Het komt niet heel vaak voor dat er een game uit Zuid-Korea voorbijkomt. Het is niet het eerste land waar je aan denkt als je over games aan het praten bent. Toch was er op Gamescom een stand te vinden die volledig gericht was op games uit dat land. Bij mij stak vooral ‘Monowave’ erboven uit met zijn unieke grafische stijl en puzzel platform gameplay. Het leek initieel eenvoudig, maar de volledige game heeft genoeg verassingen om het puzzelen uitdagend te houden. Dat de game een “cozy” sfeer heeft speelt ook mee aan de ervaring.

In de wereld van ‘Monowave’ zijn er problemen met emoties, nadat er een viertal scherven zijn verdwenen van een centrale magische boom. Deze scherven zijn verspreid over een viertal gebieden die nu worden overheerst door chaos. De scherven hebben deze gebieden veranderd in grote turbulente emotionele havens. Aan jou (als Mono) de taak om deze gebieden te doorkruisen en de balans van de wereld te herstellen. Het verhaal is verder niet zo heel erg belangrijk, maar geeft wel een leuke achtergrond om de verschillende gebieden een eigen thema te geven. Woede zit bijvoorbeeld verstopt in een vulkaan en verdriet in een diepe geul vol met water. Leuke toevoeging is nog dat alle wereld worden afgesloten met een toch wel heel schattig plaatje van Mono met die emotie in de vorm van een heel klein wezentje.

Puzzels zijn volledig gebaseerd op het doorgeven van emoties naar andere wezens in de wereld. Het begint vrij simpel met enkel de vier basis emoties die de game bevat. Met woede kan je van muren afspringen, verdriet kan door nauwe tunnels kruipen, geluk laat je hoger springen en met angst kan je niet geraakt worden gevaarlijke objecten in de omgeving. Door deze door te geven aan andere wezens kan je weer andere stukken van een level bereiken. Woede zorgt er bijvoorbeeld meestal voor dat er vuur gespuugd wordt waardoor dingen verbranden of ontploffen, angst laat ze wegrennen waardoor je ze weer met geluk hoger kan laten springen terwijl je op ze staat en met verdriet worden tunnels gegraven. Initieel worden deze niet heel erg vaak gecombineerd, maar aan het einde van de game moet je door de levels meer dan regelmatig allemaal combineren om verder te komen.

Krassen met kleuren

Iedere wereld geeft je aan het eind nog een extra actie voor de betreffende emotie. Met verdriet kan je bijvoorbeeld zweven, doordat je een bubbel om je heen krijgt. Uiteindelijk heb je een best wel uitgebreid arsenaal aan opties om uitdagende puzzels te maken. Ze kunnen her-en-der wat vermoeiend worden, omdat je de oplossing ver van te voren al weet en alleen nog maar aan het uitvoeren bent. Over het algemeen is het echter wel zo dat ze redelijk origineel zijn. Lang vastzitten zal niet vaak voorkomen, maar er zijn wel levels geweest waar ik me toch wat vaker moest oriënteren op hetgeen wat nou beschikbaar was en wat ik kon bereiken met het doorgeven van de emoties. Eén level heeft bijvoorbeeld een grote hoeveelheid aan wezens die in het midden van het level zijn gevangen. Je kan er niet direct bij, maar met toeters kan je een emotie wel doorgeven om zo één van de wezens te gebruiken om ijsblokken te laten smelten. Je moet dan dus wel wat vaker op-en-neer om te controleren of je nog wel goed bezig bent en welke mogelijkheden er nog zijn.

De grafische stijl en muziek verdient nog wel een aparte vermelding. Grafisch lijkt het een beetje op die zwarte tekenborden die je wellicht wel eens als kind gezien hebt. Mij sprak het aan, omdat het deed denken aan de kleurplaten die volledig waren bedekt met zwarte was en die je dan kon open “krassen”. Het geeft de game een simpele herkenbare stijl waarmee de emoties direct duidelijk worden. De muziek past daar perfect bij met melodieuze rustige pianoklanken in de wereld van verdriet en de vrolijkere deuntjes van die van geluk.

Als puzzelgame zijnde doet ‘Monowave’ eigenlijk niet zo heel veel verkeerd. Sommige levels zijn wat vermoeiend, maar de game is niet behoorlijk lang en ideaal voor kortere speelsessies. De werelden zitten erg leuk in elkaar en grafisch is het weer eens iets wat we niet veel vaker hebben gezien. Dit is een erg geslaagde puzzelgame die zowel waar fans van het genre als platform fans veel geluk aan kunnen beleven.

Het bericht Monowave verscheen eerst op Evilgamerz.

Tegenwoordig is creativiteit ver te zoeken in de gamesindustrie. Veel games worden heruitgebracht en men speelt vooral op safe met aloude franchises uit te breiden. Ditmaal gaan we echt ver terug in de tijd, namelijk de jaren 90, met Jaleco Sports: Faceoffs, games die verschenen voor de (S)NES en Famicom.

Jaleco Sports: Faceoffs is een verzameling van klassieke sportgames. De collectie brengt drie verschillende sporten samen: tennis, basketbal en ijshockey. Het gaat om Racket Attack / Moero!! Pro Tennis, Hoops / Moero!! Junior Basket – Two on Two en Pro Sport Hockey / USA Ice Hockey. Daarmee krijgen liefhebbers van retro-games een gevarieerd pakket met sporttitels uit het NES- en SNES-tijdperk. De titels zijn speelbaar in Amerikaanse/Europese vorm en Japanse vorm. Zo speelt de Japanse versie van de tennisgame een stuk lekkerder dan de standaard versie. De tennisgame hapert namelijk geregeld en zelfs na elke opslag houdt het spel een korte pauze – waarom? geen idee.

In Racket Attack kunnen spelers deelnemen aan een tennistoernooi met acht mannelijke en acht vrouwelijke spelers, terwijl Hoops zich richt op snel straatbasketbal met één-tegen-één- en twee-tegen-twee-wedstrijden. Pro Sport Hockey is het meest uitgebreide onderdeel en bevat 24 teams, een volledig seizoen van 84 wedstrijden, play-offs en bekerfinales. Ook kunnen spelers hun lijnen aanpassen voor verschillende situaties, zoals aanvallen, verdedigen en powerplays.

De verzameling is voorzien van verschillende moderne functies die de klassieke games toegankelijker maken. Zo kunnen spelers op ieder moment terugspoelen wanneer een actie mislukt, zijn de originele handleidingen inbegrepen en zijn er verschillende beeldopties, waaronder een CRT-filter voor een authentieke retro-uitstraling. Ook kun je backgrounds instellen die je breedbeeld TV opvullen aan de zijkanten. Daarnaast zijn er maandelijkse ranglijsten en ondersteuning voor Remote Play. Jaleco Sports: Faceoffs is daarmee vooral gericht op spelers die de eenvoudige, directe gameplay van klassieke sportgames opnieuw willen ervaren.

Te saai, te oud

Helaas lukt dat wat mij betreft echter niet. Het tennissen werkt ongelofelijk log, met timings die vaak nergens op gebaseerd en maar moeilijk te begrijpen zijn. Ook het richten is lastig, en is puur gebaseerd op timing van de slag. Vooral aan het net kun je punten scoren, want in de rally zelf is het vaak kansloos om te winnen. Het basketballen is nog een stukje saaier en nog slechter qua gameplay. Het verveelt al na vijf minuten en ook het op het juiste moment klikken waarbij pijltjes op de basket zich afwisselen werkt gewoon ontzettend ouderwets en saai. Je bent vooral als een gek aan het bewegen om onderscheppingen zoveel mogelijk te ontwijken. Het dunken voelt en op afstand gooien voelt zo nu en dan nog wel leuk aan, maar dat verdwijnt vrij snel. De ijshockey games zijn nog het meest uitgebreid. Deze games hebben ten minste nog iets meer game modi, naast de vrij standaard ‘play’ modes die de andere games aanbieden. De ‘leagues’ die je speelt, tja, inhoudelijk kun je het amper ‘leagues’ noemen want je speelt gewoon potje na potje. De twee verschillende ijshockey-games wijken een jaar van elkaar af qua release, maar voelen wel totaal anders, zowel grafisch als qua gameplay. Echter, alle games ben je wel erg snel moe. Alles voelt even log en ouderwets aan en zijn ook nog eens sfeerloos qua audio.

Soms moet je oude games niet meer willen uitbrengen. De titels werden in het verleden bij hun originele release al niet al te best beoordeeld, en dan probeert men met een sausje nostalgie de spellen alsnog aan de man te brengen onder het mom van; “Toen was dit cool!” De basketbal-game is wat mij betreft verschrikkelijk, de vermoeiende controls van de Racket Attack is even leuk en wennen, maar verveelt ook vrij snel en de ijshockey-games tillen de verzameling ook niet naar een hoger niveau, al moet ik wel zeggen dat die het leukst en lekkerst, vooral met twee spelers, wegspelen. Het terug spoelen wanneer je foutjes maakt voelt erg als valsspelen, en waarom zou je dat überhaupt doen vraag ik mij af? Om jezelf voor de gek te houden, of omdat de games gameplay-matig gewoon erg slecht in elkaar steken? Jaleco Sports: Faceoffs is vast goed bedoeld, maar zonder zelfs de haperingen uit de tennisgame te halen, lijkt het erop alsof men de slechte aspecten van de games ongemoeid wilde laten. Helaas, want als men hier-en-daar de gameplay, audio en controls wat had gemoderniseerd, had er meer in gezeten.

Het bericht Jaleco Sports: Faceoffs verscheen eerst op Evilgamerz.

Port Of Yumanah speelt zich af in een duidelijk Arabisch/Oosters geïnspireerd gebied. Na een korte onderwater missie word je naar de oppervlakte gebracht door een mysterieuze zeemeermin, waarna je belandt in een dorpje die fungeert als HUB. Vanaf deze plaats kun je vertrekken met een boot naar verschillende zeeën. In het begin heb je natuurlijk enkel de Arabische zee om te verkennen. Zoals gewoonlijk gebruik ik hierbij een gamepad en dat werkte ook hier zonder problemen. De linker joycon gebruik je om je voort te bewegen. X is voor je standaard aanval/wapen, Y voor je secundaire aanval en met B kun je een dodge/ontwijk move uitvoeren. De schouderknoppen (LT en RT) gebruik je dan om door UI menu’s te navigeren.

2.D

Wat alvast opvalt zijn de 2D sprites in een 3D omgeving. Dit is leuk gedaan en geeft de game een frisse cartoonachtige look. In het begin van de game kun je nog niet zoveel doen in je dorpje, maar gaandeweg verandert dit natuurlijk wel. Na een aantal babbeltjes met een aantal inwoners word je al snel geadviseerd om de boot te nemen en op verkenning te gaan. Daar gaat het natuurlijk om, en op die manier verken je alvast snel de eerste onderwaterdoolhof. Op zich is de eerste onderwaterdoolhof mooi gemaakt, al vond ik de designs van de meeste onderwater vijanden een tikkeltje te eenvoudig ogend. Je merkt wel dat ook de hit detectie en sommige animaties toch iets verfijnder mochten zijn. Het speelt in het algemeen goed, maar kon gewoon net iets beter afgewerkt zijn omdat je hierdoor net die “punch” mist. In de doolhof zelf maak je gebruik van een mapje in de bovenhoek van je scherm. Je kunt hierbij makkelijk zien waar je geweest bent en waar niet. De symbooltjes zeggen duidelijk waar er vijanden zijn of waar er een item te vinden is. Zoals een echte roguelike game zal je met veel vallen en opstaan, en door regelmatig updates te vinden, door de levels moeten ziet te geraken. Als aanval heb je een zwaard als melee wapen en een “schietwapen” als secundaire aanval. Het zwaard kan je natuurlijk ter alle tijde gebruiken. Je schietwapen heeft echter een beperkt aantal ladingen. Deze kunnen dus wel degelijk opraken, maar je kan gelukkig steeds extra ladingen vinden in de levels zelf.

Oxigen!

Ook heb je een levensmeter die eveneens als zuurstofmeter fungeert. Begrijpelijk, maar ook een beetje frustrerend. Ook als je niet geraakt wordt, raakt je meter na een tijdje leeg. Doorheen de levels kom je wel wat items tegen die je zuurstofmeter wat aanvullen, maar het blijft vaak opletten. Er bevindt zich in elke doolhof ook een oude zeeschildpad. Als je deze vindt kun je steeds kiezen tussen 2 abilities om mee te nemen. Deze zijn natuurlijk handig om heelhuids door het level te geraken. Kun je door één van de doolhoven spelen? Dan ga je verder naar de volgende (soms met keuzes op je pad), tot je uiteindelijk bij een boss battle uitkomt.

Ondanks de leuke setting en graphics bestempel ik deze game meer als ‘okay’. De 2D graphics zijn vooral boven water leuk uitgewerkt. De personages en locatie boven het water zijn ook best leuk, maar onderwater vond ik toch dat het iets te snel repetitief werd. Ook heb ik nog niet echt veel variatie gezien in wapens en dergelijke, wat in het begin van je game toch belangrijk is als je mensen echt wil meeslepen in je game. Ik heb gezien dat er later in de game wel wat meers te vinden is, maar het begin voelt op deze vlakken toch wel iets te magertjes aan. Niet dat het geheel op zich slecht is, maar deze mist vooral op vlak van vlotte combat gameplay toch wat afwerking en ”punch” om echt te spreken van een uitblinker in de ellenlange rij van roguelike games.

Het bericht Port Of Yumanah verscheen eerst op Evilgamerz.

Eerlijk, heb ik veel met Star Wars? Nee, niet echt, maar als een groot deel van je crew met vakantie is, dan moet een game alsnog gespeeld worden. Na de release ontvingen we de review-key van de nieuwe STAR WARS-game, en ik kan je zeggen; Zelfs als je geen fan bent van STAR WARS, is dit een game naar mijn hart.

STAR WARS Zero Company speelt zich af tegen het einde van de Clone Wars, wanneer de Republiek en de Separatisten steeds verder uitgeput raken. Je kruipt in de huid van Hawks, een voormalige Republic-officier die leiding geeft aan Zero Company: een groep huurlingen en andere buitenbeentjes uit verschillende hoeken van het sterrenstelsel. De groep wordt door Republic Intelligence ingeschakeld voor een gevaarlijke missie rond de Infinite Coil, een aan de Separatisten gelieerde cultus onder leiding van Kundri Fathom. Zij vormt een steeds grotere bedreiging en verspreidt een dodelijke plaag die uiteindelijk de hele galaxy kan treffen.

Het verhaal draait niet alleen om het redden van de galaxy, maar ook om de onderlinge relaties binnen Zero Company. Je verzamelt een uiteenlopende groep personages, waaronder huurlingen, droids, clone troopers en zelfs een Jedi. Tijdens de campagne leer je de verschillende teamleden beter kennen en kunnen er onderlinge banden ontstaan. Je keuzes en prestaties tijdens missies kunnen bovendien gevolgen hebben voor het verloop van het avontuur, waardoor de game sterk de nadruk legt op de personages naast het grotere Star Wars-verhaal.

Qua gameplay is Zero Company een singleplayer turn-based tactics-game, vergelijkbaar met games als XCOM. Het spel wordt ontzettend veel met die game vergeleken, maar dat kan ik zelf niet bevestigen gezien ik deze zelf niet heb gespeeld. Dat laat ik dus aan anderen om te beoordelen. Je bestuurt je squad tijdens gevechten en moet per beurt zorgvuldig bepalen waar je personages naartoe bewegen, wie ze aanvallen en welke speciale vaardigheden ze gebruiken. Ieder personage beschikt over Action Points waarmee je kunt bewegen, schieten en abilities kunt inzetten. Dekking, positionering en het combineren van vaardigheden zijn belangrijk om vijanden te slim af te zijn. Je kunt ook speciale acties inzetten dus, zoals melee, maar je kunt ook bommen gooien en explosieve objecten laten exploderen op afstand. Ook kun je mensen  bepaalde zichtzones laten coveren, zodat tegenstanders die daarin lopen beschoten worden. En er is natuurlijk de light-saber!

Tussen de missies door kun je je team verder ontwikkelen, personages uitrusten en hun vaardigheden aanpassen aan jouw speelstijl. Ook de samenwerking tussen squadleden speelt een belangrijke rol: door samen te vechten kunnen ze nieuwe synergieën en combinaties vrijspelen. Daarnaast bevat de game tactische missies en onderzoeken, waarbij je telkens opnieuw je team en strategie moet aanpassen. Daarmee combineert STAR WARS Zero Company de sfeer en personages van Star Wars met een vrij diepgaande tactische gameplay. Hier onderscheidt de game zich wellicht van veel andere turn-based strategie-games. Het spel is namelijk ongekend uitgebreid en bijna overwhelming te noemen.

Ziekelijk veel customizables

In je HUB kun je praten met NPC’s die ook in je crew kunnen zitten, want je team kun je zelf samenstellen en uitbreiden. Ook zie je een gedenkplek waar gesneuvelde NPC’s te vinden zijn. Je kunt characters qua look customizen met outfits, maar ook qua haar, gezicht en body-art. Dan is er de Armory, waar je mods kunt toevoegen aan wapens en ook de look kunt aanpassen. Via de Utilities kun je inventory toewijzen aan wapens. Zo kun je iemand medpacs laten uitdelen of bepaalde granaten toewijzen die hij of zij dan tijdens turns kan gebruiken. Verder is er ook een zwarte markt te vinden, waar je ook weer allerlei gear kunt kopen zoals stabilizers, granaten, noem maar op. Dit kun je kopen door valuta in te zetten (nee, geen microtransacties). Via de ‘Personnel’-sectie kun je het team bekijken en ‘bonds’ zien. Dit zijn de relaties tussen de karakters en je kunt ze ook op bepaalde talenten trainen, zoals accuracy of snelheid. Verder is er de Focus Tree, waarmee je upgrades kunt toepassen. Extra assist-damage, verder kunnen lopen in een turn, critical hit-increases, noem maar op. Dan zijn er ook nog de Recruitments; Hier kun je mensen aannemen met elk hun eigen specialiteit. De een is gespecialiseerd in scouten, de ander in melee-vechten. Ook hebben ze hun eigen wapen-klasse. Dan zijn er nog de missies, operaties en influences die je kunt uitoefenen. Missies zijn simpelweg in de gameplay duiken, maar je kunt ook invloed uitoefenen op bepaalde zones. Ook kun je crisis-besluiten nemen die effect hebben. Een bepaalde approach kan leiden tot escalatie of juist meer vrede en leveren ook nog eens extra rewards op. Tot slot zijn er nog de standaard upgrades, waarmee je de zwarte markt, networking, medbays en de droid repair bay kunt maken en verbeteren. Eerlijk is eerlijk, het is bijna te veel om op te noemen en als relatief nieuwe speler zul je best wel overwhelmed raken van alle mogelijkheden en opties. Gelukkig biedt het spel veel toegankelijkheid door de moeilijkheidsgraad in te stellen naar jouw niveau.

Glitches

Nee, ik ga niet elke feature van de game tot op het bot ontleden en uitleggen, want dan kun je een hele Wikipedia schrijven over de game. Terugkomend op de gameplay; Deze is enorm verslavend en geeft uitermate veel voldoening. Elke keer dat een tegenstander sneuvelt voel je een bepaalde emotie die erg veel voldoening geeft, waarom weet ik niet. Ook de tactische features die men heeft toegevoegd maken dat je niet altijd rustig aan kunt doen. Er zijn levels waar tegenstanders blijven spawnen, waardoor je dus moet bewegen, en tegelijkertijd verdedigen zodat je crew niet te exposed is in de gebieden. Een extraction zone moet je echter wel bereiken voordat er te veel tegenstanders zijn gekomen om elkaar te hulp te schieten. Het voelt ook een beetje als Fallout’s V.A.T.S., waarbij je percentages ziet van een hit-rate van een opponent. Het spel is strategisch gezien best wel prima, maar toch ook best toegankelijk gehouden. Dat staat mij dan ook zeer aan, zelfs als niet-fan van STAR WARS.

Het spel is helaas niet perfect. Op een base PlayStation 5 heb je regelmatig te maken met glitches. Een baard van een NPC die pixelig eruit ziet en zelfs glitcht, turns van tegenstanders die soms lang blijven hangen en hier-en-daar wat physics-issues waardoor tegenstanders door objecten heen staan, characters die Parkinson aan hun been lijken te hebben wanneer ze net verkeerd staan, het komt allemaal wel lichtelijk voor, maar is nooit irritant. Ook framedrops komen voor. De cinematics die door de missies door verschijnen zien er strak uit en ook de wisseling van top-down view naar third-person ogen cool. In de HUB bijvoorbeeld is als derde-persoons, maar in-game tijdens de turn-based actie werk je vooral vanuit boven, maar kun je eigenlijk ook vrij rond kijken en vanuit elke hoek strategisch alles overzien. Grafisch oogt alles scherp en keurig met vooral vette looks van de characters. De epische Star Wars-muziek maakt alles af. Veel hapert echter in de quality-mod, wat een beetje de glans eraf weet te halen.

STAR WARS Zero Company is een game die mij erg verrast heeft. Zelfs als je niets hebt met STAR WARS is dit een turn-based actie-game naar ieders hart. De setting mag je dan misschien wel of niet aanspreken, dat maakt niet zoveel uit. De gameplay geeft voldoening maar is toch toegankelijk, al zijn de opties qua upgrades en teamsamenstelling misschien wat over-the-top en zullen die in het begin wat veel voor je kunnen zijn. Met vele tientallen uren aan gameplay houdt het spel je ook nog eens enorm lang bezig, en dat valt de ontwikkelaar te prijzen, want men had ook simpelweg een spel van 8 uurtjes lang kunnen maken. Er is dan ook echt veel moeite en tijd in gestoken, en dat valt te zien. Vooral fans van de STAR WARS-franchise zullen de vele details kunnen waarderen en ongetwijfeld nog meer plezier hebben aan het samenstellen van hun crew, wapens en samenwerkingen. Houd je dan ook van dit genre, dan is dit een must-play die je niet snel genoeg in huis kunt halen, zelfs in deze drukke tijden die nog komen gaan.

Het bericht STAR WARS Zero Company verscheen eerst op Evilgamerz.

Wie kent ze nog? Die mannetjes met een ronde bom op hun hoofd die naar je toe rende en zich dan tot ontploffing brachten. Serious Sam was ooit ‘de benchmarking game’ van de jaren 90. Het spel was een chaotische game met veel, maar dan ook veel vijanden die in je scherm opdoken. Van groot tot klein, van veel tot weinig, de campaign staat me nog altijd goed bij van de eerste game. Wanneer je het spel op een hoge framerate kon draaien op een hoge resolutie, dan hoorde je PC er echt bij. Die tijden zijn veranderd. Croteam heeft de nieuwe game niet eens meer ontwikkeld, maar laat het nu over aan Behaviour Interactive, en de reeks gaat nu een andere kant op, en hoe kan het ook anders, het is de roguelite-kant.

Gameplay is als vanouds

Laten we kort maar krachtig zijn; Qua shooter is Serious Sam een shooter als vanouds. Je kunt lopen, je kunt zo nu en dan hangen met een touw om platformen te overwinnen, je kan double jumpen en je kunt, niet geheel onbelangrijk, heel veel schieten. Dat laatst kenmerkt het spel, want hordes aan vijanden staan je op te wachten in het spel. Echter is er geen campaign mode meer met een verhaal, al was een verhaal nooit echt serieus aanwezig. Nu hebben we te maken met een co-op game die met vijf spelers in totaal gespeeld kan worden en waarbij je in elke run progressie kunt boeken door upgrades te verkrijgen. Je speelt de runs in willekeurig, voor je samengestelde omgevingen die zoveel mogelijk variëren en terugblikken op oudere tijden. De woestijnachtige omgevingen, de jungles en de ijskoude besneeuwde omgevingen zoals we die vroeger kenden uit de games, ze zijn allemaal aanwezig en herkenbaar. Een run bestaat uit twee levels overleven, waarna een boss verschijnt, vervolgens weer twee levels en een boss, en dit nogmaals. Ik kan je vertellen, het is een hele uitdaging, vooral solo. Ook de moeilijkheid lijkt constant te variëren. De ene keer haal je een boss makkelijk en een volgende run ga je al snel ten onder in het eerste level. Er zijn drie acts die je kunt vrijspelen, maar zelfs het overwinnen van de eerste act is al een hele uitdaging in het begin.

Gelukkig zijn er upgrades, zowel permanent als tijdelijk. Zo kun je tijdens een playthrough resources verzamelen waarmee je nieuwe wapens kunt vrijspelen. Ook is er Intel, ook wel armory upgrades, waarmee je bijvoorbeeld je maximale health-niveau kunt verhogen of meer explosion damage kunt verteren. Deze upgrades, waarvan er heel veel zijn overigens, bestaan ook uit ranks. Deze kun je verhogen door resources in te leveren, waarmee ze dus meer damage doen bijvoorbeeld per rank. Daarnaast zijn er verschillende Sams waarmee je kunt spelen. Alien Sam, Broken Sam, Retro Sam, Orphan Sam en Cartoon Sam. Al deze Sam’s hebben hun eigen bio en Ultimate Ability, die je kunt activeren na een tijdje spelen met de R-triggers. Zo kan bijvoorbeeld Broken Sam wanneer hij gefrustreerd is een Beam uitstralen die verwoestend is voor vijanden. Via Codex kun je extra resources verdienen door vijanden, omgevingen en bosses te ontdekken in het spel. Dan zijn er ook nog de Trinkets. Dit is een bureau waar je bepaalde permanente upgrades kunt opslaan. Het verhogen van je loopsnelheid, meer damage voor een bepaalde Sam, een hogere fire rate, je kunt verschillende boosts hier opslaan en deze worden in elke run meegenomen. Het upgrade-systeem is interessant en gedurende je run kun je kiezen voor een drietal upgrades per level dat je omhoog gaat. Je kunt ook geld verzamelen dat je tussen de runs in kunt besteden voor het restoren van health of het kopen van betere gear. In het begin zul je het veelal moeten doen met machine guns, pistolen en shotguns, maar later komen daar dus ook nieuwe, verwoestendere wapens bij.

Progressie gaat solo te traag

Helaas is de balans vooral solo ver te zoeken. Het upgraden en de perma-upgrades hebben relatief zo weinig impact, dat het soms onmogelijk lijkt om voorbij de eerste helft van een Act te komen. Het gaat om slechts procentuele verbeteringen van bijvoorbeeld 3%. Een beetje meer health, 3% minder inkomende damage bij explosies, het zet allemaal weinig zoden aan de dijk. Dit doet men ook wel redelijk bewust om de lengte van het spel te verlengen en om het roguelike-gedeelte zoveel mogelijk te stretchen. Echter is het in co-op wel wat makkelijker, omdat je dan ook kunt leunen op de kwaliteiten van anderen en omdat dan het upgraden iets sneller lijkt te gaan. Je komt ook sneller, verder in de Act terecht. Al met al is het constant kansloos een nieuwe loop ingaan op een gegeven moment vermoeiend saai als singleplayer-opgave.

Audiovisueel is er op zich weinig mis met deze Serious Sam. De welbekende geluiden van vijanden zijn weer aanwezig en ook Sam kan hier-en-daar wat uitbraken, al voegt het verder weinig toe. Grafisch draait het spel prima op een base PlayStation 5 en ziet het er ook nog best prima uit moet ik zeggen. Textures zijn scherp, schaduwen zijn realistisch en ook wapens zijn scherp uitgewerkt. Echter wordt er wel veel gerecycled. Objecten komen constant weer terug, waaronder dezelfde muren, dezelfde ondergrond, hetzelfde gras en dezelfde stacks en blokken die je kapot kunt knallen voor geld en dergelijke. Een vooruitgang is het dan ook niet echt ten opzichte van eerdere games, vooral niet gezien de toch wel platte omgevingen waarin je constant aan het spelen bent, welke best wel veel op hetzelfde neerkomen.

Deze nieuwe Serious Sam biedt een kant die we nog niet eerder kenden van de franchise. Of dat nu direct een juiste richting is trek ik erg in twijfel. De omgevingen heb je op een gegeven moment wel gezien, de vijanden zijn na verloop van tijd ook wel erg herkenbaar en ook de gameplay is te veel van hetzelfde om echt verslavend te kunnen worden. Na heel wat loops heb je alles wel snel gezien. De progressie die je langzaam maar zeker boekt is het meest attractieve van het spel, maar gaat te langzaam. Co-op is het spel het leukst, en het is eigenlijk een verplichting om dit ook te doen. Wat dat betreft zie ik echter liever weer de aloude campaign terug komen in plaats van deze roguelite-approach waarvoor nu is gekozen.

Het bericht Serious Sam: Shatterverse verscheen eerst op Evilgamerz.

De drukke tijden zijn begonnen; September, oktober, en misschien niet eens november dit jaar door GTA VI, zijn vaak de tijden waarin veel games uitkomen. Soms moet je dus ook keuzes maken want je kunt niet alles spelen. Fear the Timeloop was echter een titel die we niet zomaar wilden laten liggen. Deze game met een sterke Resident Evil-vybe, zou dan ook wel eens kunnen verbazen.

Het verhaal van het spel is simpel; Je wordt wakker in een ziekenhuis dat je nog niet eerder hebt gezien. Je lichaam is zwaargehavend en binnen vijftien minuten bloed je dood. Rose Watters is er om je te redden, maar om contact met haar te krijgen, moet je veel moeite doen en bloeddorstige monsters zien te overwinnen. Echter, wanneer je dood gaat, neem je de herinneringen mee van je eerdere overlevingstocht. Je zou dus denken dat het spel maar een kwartiertje duurt en dat de volledige walkthrough vijftien minuten duurt, maar dat is niet zo. Je hebt namelijk chapters waarin je weer health kunt regainen en je kunt ook allerlei verbeteringen vinden, waaronder bloodpacks en painkillers die de vijftien minuten weten te verlengen, en niet een klein beetje ook. Het betreft hier een third-person survival horror game waarin je relatief langzaam loopt, maar ook kunt rennen, slaan en kunt klimmen hier-en-daar. De gameplay is vergelijkbaar met die van Resident Evil. Je vergaart naar mate je vordert een handgun, shotgun en al snel krijg je een knuppel waarmee je zombies neer kunt slaan. Ammo is schaars, dus elke kogel kan de laatste zijn.

Opnieuw, maar toch ook weer niet

De combat voelt relatief log aan en is ook redelijk traag. Dat maakt het spel zeker niet slecht, maar gecombineerd met de wat overcomplexe controls is het soms even wennen hoe-en-wat. Alles zit ‘n beetje door elkaar heen. De ene knop is sprinten, de ene trigger is het inventory-wiel en weer een andere knop is wisselen van wapen. Ik kon er maar moeilijk aan wennen, maar vaak hebben dit soort survival games een over-gecompliceerde control-scheme als je het mij vraagt. Wat de game echter interessant maakt is de Timeloop. Wanneer je tijd voorbij is en je dood bent gebloed, heb je namelijk ervaringen op gedaan en bepaalde dingen wellicht al ontdekt. Soms heb je bijvoorbeeld deuren waarbij je moet kiezen tussen het openen van de linkse of rechtse deur. Als je de eerste Timeloop de linkse hebt gekozen, en daar lag alleen maar een painkiller, dan kun je bij de herstart kiezen voor de tweede deur. Het is overigens ook niet zo dat je de game totaal opnieuw moet beginnen wanneer je dood gaat. Je blijft namelijk wel redelijk in de chapters hangen, maar moet slechts minieme delen herspelen of anders aanpakken. Als je bijvoorbeeld al een code hebt gevonden voor een deur, dan behoud je die ook in je inventory. Je kunt ook vrij rondlopen tussen verdiepingen in het gebouw waar je jezelf bevindt. Wanneer je dus naar een vloer omhoog gaat, dan kun je later wanneer je eindelijk die ene deur hebt geopend ook weer terug naar het begin en daar weer nieuwe deuren openen. Daarmee vorder je dus gestaag je progressie boekt en onthul je dus nieuwe geheimen en abilities. Je kunt drie abilities aan jezelf assignen welke je dus ook verbeteren en je speelt ook extra opslagcapaciteit vrij, daar waar je in het begin nog amper wat kan meenemen.

Uitstekende horrorsfeer

Als horrorgame doet Fear the Timeloop het erg goed. De beangstigende sfeer en vooral de grotere vijanden maken veel indruk, en jagen je de stuipen op het lijf. Wie kent niet de traumatiserende Mr. X uit Resident Evil? Ook in deze game zit een dergelijke, vergelijkbare vijand en wanneer deze door de muur breekt schrik je je volledig de pleuris. Deze jumpscares bevinden zich veel in het spel en wanneer je jezelf ineens omdraait komen er plots zombies tevoorschijn, al vraag je jezelf wel eens af waar ze überhaupt ineens vandaan komen. Grafisch maakt het spel wat minder indruk, met textures die wat minder scherp zijn, waaronder het hoofd van het main character dat wat wazig oogt. Je ziet wel dat het een politie-agent betreft. Het is dan ook absoluut geen hoogstaande game op dat gebied, maar het ziet er op zich voldoende uit. De regelmatige framedrops op een base PS5 maken het vrij eigenaardig en het lijkt erop dat het spel gezien de toch niet indrukwekkende kwaliteit weinig geoptimaliseerd moet zijn. Wel moet ik zeggen dat het level-design van het spel indrukwekkend is. Hoewel veel donker oogt en er vooral beton om je heen woont, voelt alles toch best gevarieerd aan.

Met in totaal negen chapters is deze game verre van kort. De puzzels zijn best wel uitdagend en zeker niet altijd even makkelijk en de progressie is zeer goed opgebouwd. Pas wanneer je een shotgun krijgt kun je een deur kapot knallen. Pas wanneer je een bepaald item gevonden hebt, kun je in een save-room opslaan en inventory opbergen en zo zijn er veel lockables die je langzaam vrijspeelt. Zo opent de wereld van de game zich langzaam. Toch moet de tijdsdruk je een beetje liggen en zelfs een horloge die toont hoe lang je het nog overleeft is misschien wat te veel van het goede. Het maakt dat je constant een druk voelt om snel te handelen en zoekem. In totaal kost het spel je minstens tien uren om uit te spelen en je zult best wel wat stukjes over moeten spelen gezien je ook op de lagere moeilijkheidsgraden vast het loodje zult leggen. Of je daar zin in hebt en de tijd voor wilt nemen is aan jou, maar doe je dat, dan ontstaat langzaam dat beetje goud dat ergens op de bodem verborgen zit.

Het bericht Fear the Timeloop verscheen eerst op Evilgamerz.

Een wereld waarin je wilt blijven rondlopen

Het eerste wat opvalt wanneer Dawnwalker echt opengaat, is hoe mooi Vale Sangora is. De wereld is ontzettend sfeervol. Bossen, kleine dorpjes, vervallen ruïnes, donkere grotten en grotere nederzettingen zorgen voor genoeg variatie om verkennen interessant te houden. Vooral wanneer het weer verandert of de zon langzaam begint te verdwijnen, kan de game er echt prachtig uitzien. Daarbij helpt de muziek enorm. Dawnwalker heeft regelmatig precies dat soort donkere, rustige muziek waardoor rondlopen door een bos ineens veel meer sfeer krijgt. De vergelijking met The Witcher ligt soms voor de hand en dat geldt zeker voor de soundtrack. Het is daarnaast een wereld waarin kleine details behoorlijk belangrijk zijn. Zilver is bijvoorbeeld verboden omdat de vampieren die over het gebied regeren daar vanzelfsprekend niet bepaald blij mee zijn. Daardoor zijn zilveren spullen waardevol, maar tegelijkertijd lastiger om zomaar bij iedere handelaar kwijt te raken. Het is maar een klein systeem, maar precies zo’n detail waardoor de wereld beter in elkaar voelt te zitten.

Ook tijdens het rondlopen gebeuren er dingen die later nog terug kunnen komen. Zo was er ergens langs de weg een smid die hulp nodig had. Na hem te redden ging de reis gewoon verder, maar eenmaal aangekomen in de grote stad bleek hij daar weer terug te vinden. Als dank leverde dat vervolgens een behoorlijk goed item op. Niets spectaculairs op zichzelf, maar het zijn juist dit soort ontmoetingen waardoor het voelt alsof je niet alleen een lijst met vraagtekens op een kaart aan het afwerken bent.

Sidequests die echt ergens naartoe gaan

Waar Dawnwalker vooral veel indruk mee maakt, zijn de zijmissies. Zelfs vrij vroeg in de game worden opdrachten al een stuk uitgebreider dan je in eerste instantie verwacht. Een goed voorbeeld daarvan begint vrij simpel met het zoeken naar iemands broer. Dat klinkt precies als het soort standaard quest waarbij je naar een marker loopt, iemand aantreft en vervolgens weer terug mag wandelen. Alleen loopt het hier behoorlijk anders. De zoektocht brengt je uiteindelijk naar een grot waar je vreemde tekeningen op de muren begint te onderzoeken. Vervolgens kom je steeds dieper terecht in wat daar gebeurd is, vind je bijzondere gear en eindigt het geheel uiteindelijk zelfs in een baasgevecht. Nog belangrijker is dat opdrachten vaak verschillende oplossingen hebben. Keuzes bepalen niet alleen hoe een gesprek afloopt, maar kunnen ook invloed hebben op wat er later gebeurt. Soms kun je een probleem direct oplossen, ergens omheen werken of tijdens een ander dagdeel terugkomen. Niet iedere keuze heeft direct gigantische gevolgen, maar Dawnwalker doet genoeg om je regelmatig af te laten vragen of een andere aanpak misschien iets totaal anders had opgeleverd.

Dertig dagen klinkt erger dan het is

Het tijdsysteem is tegelijkertijd het onderdeel waar vooraf waarschijnlijk de meeste twijfel over zal bestaan. Een openwereld-RPG waarin je een deadline van dertig dagen krijgt klinkt bijna alsof de game actief probeert te voorkomen dat je rustig kunt spelen. Gelukkig werkt het niet zo. Een dag bestaat uit verschillende dagdelen en bepaalde quests, belangrijke keuzes en andere activiteiten kosten één of meerdere stukken tijd. Genoeg van die acties achter elkaar zorgen ervoor dat het bijvoorbeeld van dag naar nacht gaat en uiteindelijk een volledige dag voorbij is. Omdat gewoon rondlopen en verkennen de tijd niet automatisch vooruitduwt, is er veel meer vrijheid dan het concept in eerste instantie doet vermoeden.

Het interessante is vooral dat je daardoor keuzes moet maken. Dawnwalker is duidelijk niet gemaakt met het idee dat je in één playthrough letterlijk alles doet, iedere skill vrijspeelt, iedere sidequest afrondt en vervolgens als een compleet overpowered monster richting de eindbaas wandelt. Je moet bepalen waar je aandacht aan besteedt. Zelfs het leren van bepaalde vaardigheden kan tijd kosten. Dat is misschien logisch binnen het systeem, maar voelt niet altijd even prettig. Een nieuwe skill vrijspelen is normaal gesproken juist een beloning. Hier krijg je soms het gevoel dat je wordt gestraft omdat je sterker wilt worden. Je levert immers een deel van die kostbare dertig dagen in om jezelf te verbeteren. Daar zit natuurlijk een duidelijke gedachte achter. Het voorkomt dat je eindeloos gaat grinden totdat Coen praktisch onverslaanbaar is voordat je verdergaat met het verhaal. Toch blijft het vreemd wanneer je een skillpoint hebt verdiend, eindelijk een nuttige upgrade kunt nemen en vervolgens ziet dat daar ook weer tijd tegenover staat.

Niet iedereen hoeft gered te worden

Het doel is om Coens familie te redden, maar je kunt er daadwerkelijk voor kiezen om dat niet te doen. Je familie sterft en het verhaal gaat verder met de gevolgen daarvan. Dat zegt eigenlijk veel over hoe Dawnwalker met keuzes omgaat. Er zijn een aantal verschillend eindes voor Dawnwalker en de game probeert niet constant één correcte route af te dwingen. Het redden van Coens familie is duidelijk de belangrijkste motivatie aan het begin van het verhaal, maar zelfs falen wordt onderdeel van jouw verhaal. Je acties hebben daarnaast invloed op hoe Brencis en zijn Council naar Coen kijken. Hoe meer je tegen zijn regime werkt, hoe duidelijker dat in de wereld merkbaar wordt. Er verschijnen meer bewakers en checkpoints en het wordt steeds lastiger om ongezien overal rond te lopen. Activiteiten in de wereld zijn gekoppeld aan leden van die Council. Werk je vaak genoeg tegen één van hen, dan loopt de spanning steeds verder op en kan uiteindelijk een nieuwe quest ontstaan waarin je rechtstreeks met die vampier te maken krijgt. Dat is niet alleen extra content. Het heeft ook invloed op het uiteindelijke gevecht met Brencis. Door zijn belangrijkste bondgenoten uit te schakelen of op andere manieren te verzwakken, maak je uiteindelijk ook hem kwetsbaarder. Je hoeft dat echter niet te doen. In theorie kun je veel van die activiteiten overslaan en veel eerder proberen om Brencis aan te pakken. Alleen wordt dat gevecht dan vanzelfsprekend een stuk moeilijker. Daar komt het tijdsysteem opnieuw om de hoek kijken. Ga je kostbare tijd gebruiken om één van Brencis’ bondgenoten uit te schakelen, zodat het einde makkelijker wordt? Of besteed je die tijd aan een sidequest, nieuwe uitrusting of misschien iets dat met je familie te maken heeft?

Mens overdag, vampier in de nacht

Het dag- en nachtsysteem is bovendien meer dan alleen een andere kleur lucht. Coen is een Dawnwalker en daardoor verschillen zijn mogelijkheden behoorlijk afhankelijk van het moment van de dag. Overdag moet hij het vooral hebben van zijn menselijke vaardigheden, wapens en magie. ‘s Nachts komen zijn vampierkrachten naar voren. Daardoor kunnen locaties en quests compleet anders aanvoelen afhankelijk van wanneer je ze bezoekt. Sommige voorwerpen of mogelijkheden zijn zelfs alleen tijdens een bepaald dagdeel bruikbaar. Vooral Shadowstep is handig om je ‘s nachts veel sneller en vrijer te verplaatsen. Tegelijk is juist die beweging soms behoorlijk onhandig. Coen loopt en klimt niet altijd even soepel en bij Shadowstep wil de game nog weleens moeilijk doen over waar je precies naartoe wilt. Je richt op een plek waarvan je denkt dat je er makkelijk moet kunnen komen, waarna het systeem toch besluit dat het niet kan. Het is geen enorm probleem, maar wel iets dat je regelmatig merkt. Dawnwalker ziet er op veel momenten ontzettend modern uit, terwijl de beweging soms een stuk ouder aanvoelt.

Combat is leuk, maar mist afwerking

Hetzelfde geldt eigenlijk voor de gevechten. Het systeem zelf zit interessant in elkaar, maar de uitvoering voelt niet altijd even soepel. Dawnwalker gebruikt directionele combat. Je kiest vanuit welke richting je aanvalt en moet bij verdedigen ook goed kijken waar een aanval vandaan komt. Gewoon continu op één knop drukken gaat je daardoor niet ver brengen. Vijanden kunnen blokkeren, aanvallen vanuit verschillende hoeken en je dwingen om daadwerkelijk op hun bewegingen te letten. In het begin voelt dat even wennen. Aanvallen hebben behoorlijk duidelijke animaties en Coen reageert niet altijd zo direct als je misschien verwacht van een moderne action-RPG. Daardoor kan combat wat houterig aanvoelen. Hoe langer je speelt, hoe duidelijker echter wordt dat er wel degelijk veel achter zit. Goed blokkeren, de juiste aanvalshoek kiezen en je speciale vaardigheden op het juiste moment inzetten wordt steeds belangrijker. Het is geen systeem waarbij je na twee uur al alles gezien hebt.

Nieuwe mogelijkheden krijg je bovendien niet alleen door simpelweg een level omhoog te gaan. Door de wereld heen zijn Manuals te vinden waarmee je speciale technieken en vaardigheden kunt leren. Ook quests kunnen je naar nieuwe Manuals leiden. Daardoor wordt verkennen beloond waardoor je echt sterker wordt. Het vechten met je zwaard is niet de enige manier om vijanden te verslaan. Coen heeft drie talent trees waar je punten in kan stoppen. Je hebt Witchcraft, Swordmastery en Vampirism. Witchcraft is alleen te gebruiken in je menselijke vorm en maakt logischerwijs gebruik van magie om je te helpen. Vampirism gebruik je zodra het nacht is en je vampier bent, en Swordmastery wordt gebruikt door beide kanten. Aan jou de keuze om een goede balans te vinden tussen de twee of je juist te richten om één kant heel sterk te maken.

Coen zelf overtuigt minder

Het verhaal en de wereld zijn sterk, maar niet ieder personage weet evenveel indruk te maken. Vooral Coen zelf is eigenlijk een beetje vlak. Hij doet wat hij moet doen en zijn situatie is interessant genoeg, maar als hoofdpersoon mist hij wat persoonlijkheid. Een vampier genaamd Lacra werkt bijvoorbeeld een stuk beter. Haar sarcastische opmerkingen geven gesprekken meer leven en ze heeft veel sneller een herkenbaar karakter. Grappig genoeg zijn een aantal van Coen’s beste momenten ook samen met Lacra. De voice acting is over het algemeen prima. Verwacht alleen niet dat iedere dialoog klinkt alsof er op het allerhoogste niveau wordt geacteerd. Sommige gesprekken komen een stuk beter binnen dan andere en af en toe klinkt een personage wat vlak.

Grafisch wel overtuigend

Op de PlayStation 5 ziet Dawnwalker er bijzonder goed uit. Vooral de belichting, dichtbegroeide gebieden en de wereld zelf zien er prachtig uit. Het is jammer dat soms de animaties en de NPC’s wat achterblijven in die kwaliteit. Ook was er tijdens het spelen één opvallende beperking: er waren alleen een Quality-modus en een Balanced-modus beschikbaar. Balanced richt zich op 40 frames per seconde en was daardoor voor deze review eigenlijk de prettigste keuze. Dat speelt duidelijk soepeler dan 30 fps, al heb je daar natuurlijk wel een scherm nodig dat met 120 Hz overweg kan. Een echte Performance-modus ontbrak in de gespeelde versie. Inmiddels is aangekondigd dat die alsnog via de day-one patch beschikbaar komt en zich op 60 fps zal richten. Dat is goed nieuws, want juist een game met directionele combat en veel timing profiteert enorm van de hogere framerate. De huidige Balanced-modus doet zijn werk en is ook goed te spelen, maar 60 fps zou hier absoluut de voorkeur hebben.

Eén van de verrassingen van het jaar

The Blood of Dawnwalker doet een hoop dingen die we eerder hebben gezien. De invloed van andere grote RPG’s is regelmatig merkbaar en vooral de vergelijking met The Witcher zal snel gemaakt zijn. Toch heeft Rebel Wolves genoeg eigen ideeën toegevoegd om ervoor te zorgen dat Dawnwalker niet als een kopie voelt. Vooral het tijdsysteem maakt veel verschil. Die dertig dagen klinken vooraf vooral beperkend, maar blijken juist een slimme manier om keuzes daadwerkelijk betekenis te geven. Je kunt niet eindeloos alles afwerken en daarna pas besluiten dat je misschien ook nog een familie had om te redden. Tegelijk wordt de vrijheid nooit volledig weggehaald. Je kunt urenlang de wereld verkennen zonder dat de klok meteen tegen je werkt. Daarbovenop komen uitstekende sidequests, een prachtige wereld en genoeg kleine gebeurtenissen waardoor Vale Sangora daadwerkelijk interessant blijft om te verkennen. Maar niet alles is even sterk. De combat voelt op het begin wat houterig, Coen is als hoofdpersoon niet altijd even overtuigend en de voice acting wisselt in kwaliteit. Maar daar staat ontzettend veel tegenover. Dawnwalker is precies het soort RPG waarin je van plan bent één quest te doen en twee uur later ergens compleet anders staat omdat je onderweg weer iets tegenkwam. The Blood of Dawnwalker is een ijzersterke start voor ontwikkelaar Rebel Wolves en mag zich gelijk meten met de betere RPG’s van afgelopen jaren.

Het bericht The Blood of Dawnwalker verscheen eerst op Evilgamerz.

Engelen geduld

Aggelos 2 neemt uitgebreid de tijd om alle mogelijkheden te introduceren. Dat is logisch, want de lijst vaardigheden is ouderwets lang. Het probleem is alleen dat de game in het begin nauwelijks duidelijk maakt wat er precies van je wordt verwacht. Je wordt in de wereld gegooid en moet het vervolgens grotendeels zelf uitzoeken. Een duidelijk eerste doel, zoals vindt je vleugels bijvoorbeeld, of een iets uitgebreidere uitleg ontbreekt hier. Het vreemde is dat de game zijn vaardigheden vervolgens wel netjes doseert en goed uitlegt. Een simpel pijltje had hier zeker geholpen om de speler goed op weg te helpen.

Hierdoor voelt het eerste uur trager aan dan nodig is en zul je vooral zelf moeten experimenteren om te ontdekken waar je naartoe moet. De introductie is zelfs zo langzaam dat ik de game bijna aan de kant had gelegd. Het bewaard de coole dingen net te lang en ik wist gelukkig dat de game veel meer te bieden heeft. Dit verandert wanneer je de eerste vaardigheden vrijspeelt en begint te begrijpen hoe de wereld in elkaar zit. Vanaf dat moment verandert het doelloos rondlopen langzaam in een zoektocht naar de volgende vaardigheid, voorwerp of kamer.

Een vleugje Wonder Boy

De inspiratie uit Wonder Boy is duidelijk aanwezig en dat is vooral een positief punt. De combinatie van springen, aanvallen met je zwaard, schieten en door de lucht bewegen voelt nog steeds fris aan. Aggelos 2 is hierdoor geen platformgame waarbij je alleen van links naar rechts loopt en onderweg wat vijanden verslaat. Je moet regelmatig nadenken over hoe je ergens kunt komen en welke vaardigheid je daarvoor nodig hebt. Al vrij vroeg krijg je bijvoorbeeld een grappling hook en die blijkt noodzakelijk te zijn om hoger gelegen plekken te bereiken. Dit gaat perfect samen met jouw mogelijkheid om te zweven. Naarmate je verder komt, worden steeds meer acties en aanvallen aan je arsenaal toegevoegd.

Dat past perfect bij het metroidvania-principe. Aggelos 2 verwacht dat je zoekt, verzamelt en regelmatig terugkeert naar plekken waar eerder nog niets te halen viel. De wereld zit dan ook vol met voorwerpen om te vinden. Denk aan extra hartjes, meer dan 100 eieren, grotere containers voor je orbs en allerlei upgrades waarmee je sterker wordt. Met de orbs kun je vervolgens nieuwe opties aanschaffen of tussentijd jouw hartjes aanvullen. Een plek die eerst onmogelijk bereikbaar leek, kan later ineens toegankelijk worden omdat je een nieuwe beweging hebt geleerd. Hierdoor word je steeds meer beloond voor het onthouden van blokkades en het onderzoeken van alle hoeken van een kamer.

Veel mogelijkheden, weinig knoppen

Al die mogelijkheden hebben helaas ook een keerzijde. De besturing vraagt redelijk wat moeite en op de Nintendo Switch raken de beschikbare knoppen al snel op. Daardoor is het soms oppassen welke knop je indrukt, zeker tijdens de snelle gevechten. Het meest vervelende voorbeeld hiervan is het gebruik van een kristal dat onder de A-knop zit. Met een kristal kun je eenmaal je hartjes aanvullen en dat kan natuurlijk het verschil betekenen tussen leven en dood. Minder handig is dat je zo’n kostbaar voorwerp ook per ongeluk kunt gebruiken. Wanneer je tijdens een hectisch gevecht een paar keer verkeerd drukt en daarmee meerdere kristallen verspilt, voelt dat niet zo tof aan.

De grootste nieuwe toevoeging is dat je kunt veranderen in een alternatieve, duistere vorm. Dit is niet alleen een cosmetische verandering. Je krijgt andere aanvallen en de wereld om je heen verandert. Hierdoor reis je eigenlijk tussen twee verschillende dimensies die over elkaar heen liggen. De donkere variant is duidelijk agressiever en gevaarlijker en vraagt om een andere aanpak. Bovendien kun je niet simpelweg één favoriete vorm kiezen en daar de hele game mee spelen. Sommige vijanden zijn alleen in een bepaalde vorm te raken, terwijl ook obstakels alleen gevoelig kunnen zijn voor een aanval van één van de twee vormen. Regelmatig moet je daardoor snel omschakelen tussen beide varianten. Dit maakt de game een stuk explosiever, maar zeker ook een stuk uitdagender.

Zoeken tot je erbij neervalt

Zodra Aggelos 2 eenmaal op gang komt, begint het geheel een stuk beter te werken. Na het wat moeizame eerste uur komen er steeds meer voorwerpen en vaardigheden voorbij en begin je de logica achter het leveldesign te begrijpen. Je leert dat het vrijwel altijd de moeite waard is om een afwijkend hoekje te onderzoeken of nog eens terug te keren naar een kamer waar je eerder niet verder kwam. Vanaf dat moment ontstaat die bekende metroidvania-verslaving. Nog één kamer bekijken verandert al snel in een compleet nieuw gebied ontdekken, waarna je natuurlijk ook daar weer wilt weten wat er achter de volgende doorgang zit. De moeilijkheid kent af en toe wat pieken, maar meestal is er wel een manier om een lastig stuk te omzeilen.

Het grootste probleem blijft dat Aggelos 2 je tijdens die zoektocht weinig helpt. De plattegrond laat een aantal belangrijke locaties zien, waaronder winkels en teleporters, maar veel meer informatie krijg je niet. Kom je ergens een interessant voorwerp tegen waar je nog niet bij kunt, dan zul je zelf moeten onthouden waar dat was. Hetzelfde geldt voor doorgangen waarvoor je nog een bepaalde vaardigheid mist. Je kunt wel enkele pijltjes op de kaart plaatsen, maar dat is een vrij beperkte oplossing. Zeker omdat je twee versies van de wereld verkent, begint de hoeveelheid informatie die je zelf moet onthouden behoorlijk op te lopen. Een paar verschillende markeringen of simpelweg een indicatie dat ergens nog iets te halen valt, had enorm geholpen.

Ouderwets verdwalen

Aggelos 2 kiest hiermee duidelijk voor een ouderwetse manier van ontdekken. Zit je vast, dan is de oplossing om eerdere kamers opnieuw af te lopen en te kijken of je met je nieuwe vaardigheden ergens verder kunt komen. Voor een deel hoort dit natuurlijk bij het genre. Het moment waarop je ineens beseft dat je een eerder obstakel nu wel kunt passeren, blijft leuk. Alleen schiet de game hier soms te ver in door. Er zijn momenten waarop je niet meer echt aan het puzzelen bent, maar vooral kamers opnieuw bezoekt omdat je geen idee hebt waar je verder moet. Een kleine aanwijzing, een richting of een beter systeem om interessante locaties op de kaart te markeren had veel doelloos rondlopen kunnen voorkomen.

Visueel houdt Aggelos 2 het eveneens lekker ouderwets. De 16-bit pixelstijl ziet er verzorgd uit en er is een grote hoeveelheid verschillende vijanden om tegen te vechten. De gebieden verschillen voldoende van elkaar, al is de aankleding soms wat kaal. Ik miste vooral grote visuele momenten of opvallende setpieces waarbij je een nieuw gebied binnenkomt en even stil wilt staan om naar de omgeving te kijken. De eindbazen maken op dat gebied meer indruk. Ook de soundtrack sluit goed aan op de retro-uitstraling.

Hemels goed

Aggelos 2 komt langzaam op gang en maakt vooral tijdens het eerste uur niet een indrukwekkende indruk. Wie zich door die beginfase heen werkt, ontdekt echter een erg toffe metroidvania waarin het verzamelen van nieuwe vaardigheden, het onderzoeken van beide werelden en het bereiken van eerder afgesloten gebieden steeds leuker wordt. De mogelijkheid om tussen de normale en duistere vorm te wisselen is een sterke toevoeging en zorgt ervoor dat zowel de gevechten als het platformen voldoende afwisseling bieden. De game helpt de speler weinig. Vooral de beperkte plattegrond zorgt ervoor dat ontdekken soms omslaat in doelloos zoeken. Toch bleef ik, nadat de game eenmaal op gang was gekomen, steeds weer op zoek gaan naar die volgende kamer, upgrade of geheime doorgang. Aggelos 2 speelt lekker weg en vormt daarmee een geslaagde nostalgische reis terug naar de tijd van Wonder Boy, inclusief een paar ouderwetse frustraties die we wat mij betreft best in het verleden hadden mogen blijven.

Het bericht Aggelos 2 verscheen eerst op Evilgamerz.

De gameplay van The Sinking City 2 wijkt behoorlijk af van die van het eerste deel. Waar de oorspronkelijke game vooral een detective-avontuur was met horror-elementen, kiest Frogwares nu voor een survivalhorrorervaring waarin gevechten en verkenning centraal staan. Je trekt door het overstroomde en grotendeels verlaten Arkham, waarbij je te maken krijgt met groteske Lovecraftiaanse monsters. Munitie en andere hulpmiddelen zijn schaars, waardoor je regelmatig moet afwegen of je een vijand aangaat of liever een andere route zoekt. Toch zijn de detective-elementen niet volledig verdwenen. Onderzoek en puzzels zijn optioneel en kunnen je belonen met extra informatie, verborgen geheimen, veiligere routes, voorraden en upgrades. Hierdoor kun je zelf bepalen hoeveel tijd je in het detectivewerk steekt.

Grafisch erg mooi en veel details, maar ook wat oneffenheden

Voor deze game, vond ik het eerst belangrijk om jullie inzicht te geven in het grafische aspect. Dit mede omdat ik dat zelf meestal één van de minst belangrijke dingen acht van een game, maar ook omdat het heel lang ontwikkelen kan zijn voordat een studio dat, zoals ze, of hun uitgever, goed af ontwikkeld hebben. Dat gezegd hebbende; de game is overwegend een pareltje om naar te kijken en bevat een rijkdom aan details. In omgevingen, en bijna altijd vanuit de hoek waarmee die in beeld gebracht word, merk je schilderijen, tafelkleedjes en meer van dat soort simpele dingen op. Dat ziet er allemaal qua kleur, vormgeving en de plaatsing in de wereld er goed uit. Alleen in de afwerking is dat niet.

Je merkt dan vooral (ik speelde op Ultra met verder alles op maximaal open), dat er gehaast lijkt te zijn gewerkt soms. Je ziet dat vooral af aan de onzuiverheden aan de randen van bewegende personages, objecten of in beeld gebrachte muren, deuren en andere voorwerpen. Echter: Veel is wel goed gedaan op grafisch vlak. Met name de kleuren, de belichting en het optisch beeld als je visuele details waarneemt, zijn bijzonder mooi. De tegenvaller zit hem in het kort vooral echt in de texturen, en de lipsync (synchronisatie van de lippen, t.o.v. van het audiowerk). Het geluid vertel ik later meer over, maar het grafische deel, gaat voor een groot deel dus goed en wat minder goed. Je moet af en toe wel een kritisch zijn, ongeacht de omstandigheden in het land waar deze game ontwikkeld is.

Een beetje over het verhaal, dat effect heeft op de wereld.

Het verhaal is een ander mooi punt! Je moet als hoofdpersoon (namen en specifieke zaken wil ik bepaald niet bederven voor jullie), op zoek naar een oplossing voor je vrouw. Dat resulteert al snel in Horror-ervaringen en een wereld en stad die veranderd naarmate het verhaal vordert. Hierbij doet het vooral denken, ook als het om locaties gaat, aan games als Resident Evil (met name Requiem), vleugje Silent Hill en een snufje The Last of Us 2. Dat is een goed teken en de setting van het verhaal, zo rond de jaren 20-30, voegt prima toe aan het geheel. De stad zelf, die steeds verder zinkt, is grotendeels fictief. Al deze elementen bij elkaar; de locaties, de regie, het camerawerk en herkenning uit andere franchises, maken dit heel spannend om te spelen. Ik heb een reden om zo afstandelijk over het verhaal te doen: Vanaf seconde één word je namelijk al spoilers ingezogen en dat blijft tijdens tussenfilmpjes altijd zo. Het neemt niet weg dat alle elementen toevoegen aan het geheel van het verhaal. Er is echter wat bedenkelijkheid ontstaan bij mij over het geluid.

Geluid valt soms weg, audio loopt wat achter.

Het geluid in de game valt soms een beetje weg, ook loopt de audio, met uitzondering van de muziek, wat achter. Dit is best wel jammer, want het haalt de ervaring met de game wat naar beneden. Het acteerwerk van de stemacteurs en actrices maakt dan wel weer veel goed. Deze is namelijk overtuigend en geloofwaardig, mits je het herkend uit andere games uit het genre. Het acteerwerk is ook beter dan veel grotere namen uit het genre, en doet hierbij vooral denken aan een Alan Wake 2. Jammer dan dat het geluid wel eens weg valt, en de audio nogal achter loopt. Het valt op te lossen, maar het is ten tijde van het schrijven nog steeds lastig in te schatten wanneer. Opmerkelijk is wel dat alles relatief snel na het eerste deel en de remastered daarvan zijn gemaakt. Helaas kan ik daar, ook niet op audio vlak, een vergelijking mee trekken of naast elkaar leggen, omdat ik het eerste deel niet afdoende heb gespeeld. Voor de rest is het achtergrondgeluid dan wel weer erg goed, dat bijdraagt aan de setting en ook het omgevingsgeluid draagt hier nog een steentje aan bij. Je zou kunnen zeggen ergens tussen de 7 en 8 ongeveer. Niet vreselijk, maar gewoon met ruimte voor verbetering.

Bewust trage besturing, maar geweldige gameplay.

De besturing lijkt bewust van vertraging te hebben hier en daar. In het begin van de game leer je die natuurlijk kennen, maar later kom je meer zogeheten input tegen, die soms de indruk zullen geven van; Hier ga je vreselijk veel spijt van krijgen. Dat heeft vooral te maken met de gameplay, die redelijk uitgebreid en ingewikkeld is. De puzzels zijn vrij complex, maar ook de plekken waar voorwerpen liggen, of bepaalde knoppen die je moet indrukken op het toetsenbord zijn dat soms. Dat heeft, naar mijn ervaringen met de game, vooral met het horror element te maken. Het is insteek, die zorgt voor een ander soort benadering van de ervaring in dit genre. Best origineel, maar dat wil nog wel eens gaan frustreren als je met schrik en spanning krijgt te maken.

De gameplay is dan wel geweldig, omdat je onder andere veel locaties bezoekt die weer een heel andere manier van benaderen nodig hebben. Denk hierbij vooral aan het kunnen pakken van voorwerpen, of het openen van deuren, of het afmaken van puzzels. Frogwares heeft verrassend goed gekeken naar met name Resident Evil Requiem, maar ook naar Silent Hill. Ook zit er een element in, die doet denken aan Ellie als ze op zoek gaat naar Abby in The Last of Us 2, per gemotoriseerd bootje. Technisch zit de gameplay dan ook goed in elkaar en het pakt de juiste elementen uit andere franchises mooi op in dit vervolg. Niet het beste uit het genre, maar gewoon goed gekeken naar wat werkt en wat niet. Rest mij alleen de conclusie nog.

Geen goudprijs, maar ook zeker niet ondergemiddeld.

The Sinking City 2 is zowel mysterieus, als vreemd, als duidelijk en mooi. De game heeft zijn kanttekeningen hier en daar, maar is zeker niet ondergemiddeld. Locaties en veel andere elementen doen denken aan andere franchises uit het survival horror genre. Hoewel ik geen game brekende bugs en glitches ben tegengekomen, heeft de game wel wat technische, grafische en audiovisuele mankementen. De puzzels zijn complex en ingewikkeld soms, wat soms kan leiden tot frustratie. Voor de rest geeft de game een mooi gedoseerd horror-element, en zijn de veranderingen in de wereld goed uitgewerkt naarmate je vordert in het verhaal. Resident Evil, Silent Hill en The Last of Us 2, alle drie in redelijke mate, hebben er een klein broertje bijgekregen. De regie is goed, het camerawerk uitstekend, het verhaal soms erg verrassend en mysterieus, maar nergens vallen die laatste dingen erg uit de toon. Alleen de afwerking laat soms best te wensen over. Frogwares werkt in een moordend tempo op moment, want voordat ik deze review af had, verscheen de eerste grote update al op Steam. Ik heb er in elk geval wel vertrouwen in wat betreft de game, maar het is uiteindelijk aan de consument.

Het bericht The Sinking City 2 verscheen eerst op Evilgamerz.

Terug naar de Zone

Cost of Hope gaat verder met het verhaal van Skif en stuurt je opnieuw diep de Zone in. Dit keer komt vooral de oude strijd tussen Duty en Freedom centraal te staan. Skif raakt opnieuw tussen verschillende belangen verstrikt en moet uiteindelijk bepalen aan welke kant hij staat, terwijl beide groepen proberen dichter bij het afgesloten centrum van de Zone te komen. Dat geeft de uitbreiding meteen een duidelijke richting en past ook goed binnen S.T.A.L.K.E.R., waar facties en hun verschillende ideeën over de Zone altijd een belangrijke rol hebben gespeeld. De uitbreiding opent daarnaast gebieden die eerder niet bereikbaar waren, waaronder Iron Forest en het gebied rond de Chornobyl Nuclear Power Plant.

Het verhaal zelf doet zijn werk. Verwacht geen enorme omslag ten opzichte van de hoofdgame, want ook hier blijft het vooral draaien om opdrachten uitvoeren, informatie verzamelen en langzaam ontdekken wat verschillende partijen eigenlijk van plan zijn. De facties geven de uitbreiding wel een duidelijker gezicht. Duty en Freedom denken totaal anders over de Zone en dat levert genoeg interessante keuzes op om het verhaal overeind te houden. Daar staat tegenover dat een bekend probleem van S.T.A.L.K.E.R. 2 ook hier terugkomt: lopen, heel veel lopen. De nieuwe gebieden zijn groot en de afstanden tussen doelen kunnen behoorlijk oplopen. Een quest stuurt je naar een locatie, daarna weer helemaal naar een andere plek en vervolgens mag je soms weer een flink eind terug. Natuurlijk hoort dat deels bij S.T.A.L.K.E.R. en draagt het rondtrekken door de Zone bij aan de sfeer, maar bij de nieuwe quests had het tempo best iets hoger gemogen. Zeker als je al tientallen uren in de hoofdgame hebt zitten, merk je sneller dat sommige missies vooral bestaan uit grote afstanden overbruggen.

Update 2.0 verandert vooral de basis

Eigenlijk is Update 2.0 minstens zo interessant als de uitbreiding zelf. GSC Game World noemt het de grootste verandering aan de Zone sinds release en dat is niet helemaal overdreven. Onder de motorkap is de game overgezet naar Unreal Engine 5.5.4, maar belangrijker is wat je daar tijdens het spelen van merkt. De belichting is opnieuw aangepakt, zowel buiten als binnen gebouwen, reflecties en schaduwen reageren beter en ook begroeiing en landschappen zijn aangepast.  Grafisch was S.T.A.L.K.E.R. 2 altijd al een aardige game ook al kon dat zeer wisselvallig zijn, maar 2.0 maakt het geheel duidelijk consistenter. De Zone kan er nog steeds grauw en onaantrekkelijk uitzien, maar dat hoort juist bij de stijl. Het verschil zit vooral in de details. Bossen ogen dichter, binnenruimtes hebben betere verlichting en weersomstandigheden hebben meer invloed op hoe een gebied eruitziet. Vooral de nieuwe mist is tof. Dat is niet alleen een grafisch effect, maar heeft ook invloed op hoe goed jij en vijanden elkaar kunnen zien en horen.

A-Life voelt beter

Een ander belangrijk onderdeel van 2.0 is opnieuw A-Life, het systeem waarmee NPC’s, mutants en facties zich door de wereld bewegen. Sinds release is daar al meerdere keren aan gesleuteld en ook nu zijn er weer verbeteringen. De bedoeling is vooral dat niet ieder moment automatisch uitloopt op een gevecht. Stalkers kunnen vaker gewoon ergens zitten, rondtrekken of bezig zijn met hun eigen activiteiten, terwijl mutants verschillende locaties gebruiken en groepen elkaar op een wat natuurlijkere manier tegenkomen. Dat helpt de wereld. In de originele versie had je soms het gevoel dat de game gewoon vlak bij je een groep vijanden neerzette omdat er iets moest gebeuren. Nu voelt dat minder kunstmatig. Je ziet vaker dingen ontstaan zonder dat jij daar direct iets mee te maken hebt. Stalkers komen elkaar tegen, er ontstaan gevechten tussen NPC’s en mutants en soms kom je later weer iemand tegen die je eerder ergens anders hebt gezien. Het blijft geen perfecte simulatie. NPC’s kunnen nog steeds vreemde keuzes maken en je ziet af en toe nog wel typisch S.T.A.L.K.E.R.-gedrag waarbij iemand minutenlang tegen een object staat of een gevecht op een vreemde manier aangaat. Maar vergeleken met launch is het verschil groot.

Ook fijn is de nieuwe mogelijkheid om de moeilijkheidsgraad uitgebreider aan te passen. In plaats van alleen een standaard niveau te kiezen, kun je verschillende onderdelen afzonderlijk instellen. Denk aan hoe zwaar gevechten zijn, hoe gevaarlijk anomalies worden en hoe streng de economie is. Hierdoor kun je de Zone wat beter afstellen op het soort ervaring dat je zoekt. Dat past eigenlijk perfect bij S.T.A.L.K.E.R. 2. De ene speler wil vooral de sfeer en wereld meemaken, terwijl iemand anders juist wil dat elke kogel telt en iedere mutant een serieus probleem vormt. Het is geen spectaculaire nieuwe feature, maar wel eentje waarvan je je afvraagt waarom die niet eerder in de game zat.

Daarnaast zijn er verrekijkers toegevoegd. Klinkt simpel, maar in een game waarin je zo veel grote open gebieden verkent, zijn ze verrassend handig. Je kunt veel beter vooruitkijken, vijanden inschatten en bepalen of het überhaupt verstandig is om ergens naartoe te lopen. Samen met de nieuwe mistmechaniek geeft dat net iets meer mogelijkheden om een gevecht vooraf te plannen.

Nog steeds die typische S.T.A.L.K.E.R.-gameplay

Ondanks al die verbeteringen moet je niet verwachten dat Update 2.0 ineens de hele game verandert. S.T.A.L.K.E.R. 2 blijft traag. Je inventory blijft belangrijk, wapens slijten, kogels kosten geld en een verkeerd gevecht kan je nog steeds een flinke hoeveelheid resources kosten. Hetzelfde geldt voor de quests in Cost of Hope. Er zijn nieuwe gebieden om te verkennen en meer redenen om weer naar de Zone terug te keren, maar de basis blijft hetzelfde. Je praat met iemand, krijgt een locatie aangewezen, trekt eropuit, doet wat nodig is en reist daarna vaak weer een flink eind terug. Daar zit soms iets te veel herhaling in. Dat wordt gelukkig deels opgevangen door wat er onderweg gebeurt. Een simpele tocht naar een questmarker kan nog steeds compleet ontsporen doordat je een groep mutants tegenkomt, een anomaly probeert te omzeilen of ineens midden in een vuurgevecht tussen verschillende groepen terechtkomt. Dat blijft één van de sterkste kanten van S.T.A.L.K.E.R. 2.

Een stuk stabieler

Het belangrijkste verschil met de oorspronkelijke release zit uiteindelijk misschien wel in de technische staat. S.T.A.L.K.E.R. 2 was destijds gewoon niet af. Quests konden vastlopen, personages deden vreemde dingen en de performance kon behoorlijk inzakken. Inmiddels zijn we bijna twee jaar verder en dat merk je. Met 2.0 voelt de game een stuk stabieler. Dat betekent niet dat iedere bug verdwenen is. Dit blijft S.T.A.L.K.E.R. en er zijn nog steeds momenten waarop iets vreemd reageert of een animatie niet helemaal klopt. Maar het is niet meer het soort technische chaos waardoor je constant bang bent dat een quest kapotgaat of dat je een oude save moet laden. Ook visueel oogt de game rustiger en consistenter. Vooral verlichting, vegetatie en weersomstandigheden zijn zichtbaar verbeterd.  Dat is misschien geen spannende verbetering voor een uitbreiding, maar wel een hele belangrijke. Het zorgt ervoor dat Cost of Hope veel fijner speelt dan de originele campaign tijdens launch. Je kunt je nu veel meer bezighouden met de wereld zelf in plaats van met alles wat technisch fout gaat.

Geen revolutie, wel een duidelijke stap vooruit

Cost of Hope en Update 2.0 veranderen S.T.A.L.K.E.R. 2 niet fundamenteel. Wie hoopte op een compleet vernieuwde game gaat hier niet ineens iets totaal anders krijgen. De queststructuur is nog steeds soms ouderwets, je bent tijdens de DLC veel aan het lopen en ook de tragere momenten zijn nog steeds volop aanwezig. De basis was nooit het echte probleem. De wereld, sfeer en constante dreiging waren juist vanaf het begin sterk. Het waren vooral de technische problemen en een aantal systemen die nog niet goed genoeg werkten. Twee jaar aan patches en nu Update 2.0 hebben daar duidelijk verandering in gebracht.

Cost of Hope geeft daar vervolgens een goede reden bovenop om weer terug te keren. De nieuwe gebieden zijn interessant, de strijd tussen Duty en Freedom past goed binnen de serie en er is genoeg nieuwe content om weer behoorlijk wat uren in de Zone door te brengen. Het is alleen jammer dat de quests nog steeds zo vaak vragen om enorme stukken te lopen zonder dat daar altijd genoeg tegenover staat. Alles bij elkaar is dit een duidelijke verbetering ten opzichte van S.T.A.L.K.E.R. 2 tijdens de release. Niet baanbrekend, niet ineens een compleet andere game, maar wel een veel stabielere en mooiere versie met een stevige uitbreiding erbij. Wie het origineel goed vond, krijgt hier precies genoeg nieuwe redenen om weer terug te keren.

Het bericht S.T.A.L.K.E.R. 2: Cost of Hope verscheen eerst op Evilgamerz.

Roguelite, daar is ie weer, het woord van het jaar in gamingland denk ik. Veel games baseren zich op deze speelwijze, waarbij je eigenlijk constant een zelfde run aan het doen bent, maar door upgrades steeds wat verder kunt komen. Ground Zero Hero werpt je in een radioactieve woestenij overspoeld door gemuteerde wezens. Elke vijand die je vernietigt wordt brandstof voor je evolutie en mutaties. Overleef jij de woesternij?

Deze bullet-hell-games waarin je in principe allen maar rond loopt en het schieten automatisch gebeurd, zijn qua gameplay erg eenvoudig en hebben we al veel gezien, slecht en goed. Deze game doet echter meer dan de andere titels. Je loopt weliswaar alleen maar en ontwijkt, maar de vele lichte power-ups maken het spel erg interessant. Pak een koe om iedereen te vermorzelen, zoek naar kluizen waar geld verborgen zit en overleef de nacht door in vaults te gaan. Deze apocalyptische game waarin vijanden rondlopen als gemuteerde zombies, mollen met groene smurrie uit de mond lopend, dansende krokodillen en boksende kangoeroes is vooral qua look uniek in zijn soort. Veelal brengen dit soort games een zo simplistische gameplay en look, dat je het na ‘n kwartiertje wel al redelijk hebt gezien. Ground Zero Hero is echter ontzettend verslavend, mede door de upgrades die je kunt kopen met geld dat je hebt vergaard en permanent zijn. Health verbeteren, meer snelheid vergaren, bonus safe coins verdienen (via kluizen die je vindt), grotere explosies en meer critical hit kansen maken dat je steeds beter wordt. In het spel zelf kun je natuurlijk ook upgraden in de run. Door zombie-slijm op te pakken kun je levelen, waarbij je de meest bizarre verbeteringen kunt krijgen. Een derde been om sneller te rennen, lasers die uit je ogen stralen, een tentakel die tegenstanders een stoot geeft, vuurballen, pinnen die uit je rug knallen, eieren die je kunt leggen en ontploffen en de Vulture Beat, een vogel die om je heen vliegt en tegenstanders kan doden. Je kunt het zo gek niet verzinnen of deze game heeft het. Verder moet je snoepjes verzamelen om in leven te blijven, kun je een radiation-niveau bereiken om te levelen en is het doel om 10.000 vijanden te vermorzelen. Maar let op, want zodra de zon onder gaat, worden vijanden agressiever, en moet je dus zo snel mogelijk gaan schuilen.

Excentriek gek

De bizarheid van de game maakt het spel zo uniek in zijn soort. De mutaties zijn hierbij het interessants en deze kunnen zelfs per soort ook nog eens verbeteren via ‘bonkers’-progressie. Van grote slakken tot een basketbalhand die een bommetje gooit. Van een Pinata-unicorn die je kapot loopt tot een drugsachtige traagheid waardoor iedereen half verlamd raakt en langzaam en zwevend rondloopt. En niet te vergeten de Fairy Queen die een scheet laat waardoor iedereen in de buurt ontploft. Alles in de game straalt mafheid uit, en dat kan ik waarderen. Zelfs de ontwikkelaar zet zichzelf in een kippenpak om maar iets te noemen, het slaat allemaal nergens op, maar heeft wel een bepaalde gekkigheid die serieus goed werkt. Dat komt mede door de kwaliteit van de graphics, die gewoon op-en-top in orde is. Alles is strak, de vijanden en main character zijn in detail vormgegeven en ook de omgevingen zien er gewoon prima uit, al worden natuurlijk vee assets volop gerecycled. Ook de lichte animaties overal, tijdens het muteren bijvoorbeeld en de vallende windmolens, laten zien dat de developer van het spel zich er niet makkelijk van af heeft gemaakt. Het spel straalt passie uit. Ook de verschillende levels, de bosses die je aan het eind te zien krijgt, alles is uitermate sfeervol en weer eens ‘wat anders’. Ook leuk is dat men het spel uitbreidt naar mate je levels overwint. Er komen nieuwe upgrades beschikbaar, nieuwe vijanden en nieuwe missies die je kunt voltooien. De missies zijn in principe gewoon mini-challenges, zoals het killen van 1000 Gophers of het rijden van elke mount (zoals een koe). Dit alles draait dan ook nog eens op een stabiele framerate, zelfs op een low-spec PC.

Ground Zero Hero brengt zeker unieke elementen naar dit genre toe, maar weet ook niet intens te innoveren. Het dag-nacht-ritme heb je al snel gezien en ook de mutaties die je hebt en kunt levelen door de run heen, zijn na korte tijd ook niet meer uniek. Echter, door nieuwe maps en mutaties vrij te spelen, blijft het op de een of andere manier toch addictive om door te spelen. Het duurde voor mij zo’n 5 uurtjes voordat ik bij level vier was, de rode Alien-planeet en dan heb je nog een eindplaneet te gaan. De eindbazen zijn gelukkig wel aardig makkelijk en wanneer je niet meer kan upgraden kun je je health, snoep en geld opwaarderen. Ik was na enkele uren de tijd al snel vergeten, daar waar een run maar zo’n tien tot vijftien minuutjes duurt. Ground Zero Hero is dan ook een titel die mij prima kon bekoren, en is één van de beste Bullet Heaven-titels van dit moment.

Het bericht Ground Zero Hero verscheen eerst op Evilgamerz.

Vechten met de besturing

De eerste indruk is helaas niet zo strak geregeld. No More Room in Hell 2 gooit je flink in het diepe en doet maar weinig moeite om je de juiste kant op te sturen. Er is een trainings level, die ruwweg uitlegt welke wapens, acties en andere mogelijkheden je tot je beschikking hebt. Het is niet meteen duidelijk wat je kunt oppakken, welke ammunitie bij welk wapen past en hoe je alle extra’s inzet op je wapens of in je loadout. Dit is niet een game die je, zoals Left 4 Dead, makkelijk oppakt. No More Room in Hell 2 is serieuzer, trager en vraagt veel meer aandacht voor de verschillende systemen. Dat is op zichzelf geen probleem, maar de game had er goed aan gedaan om de speler wat beter deze systemen uit te leggen.

Ook de besturing heeft tijd nodig voordat deze vertrouwd begint te voelen. Een vuurwapen gebruiken werkt grotendeels zoals je van een first-person shooter verwacht, maar bij vrijwel iedere andere handeling moet je in het begin nadenken over wat je precies aan het doen bent. Je kunt bijvoorbeeld schoppen en slaan, waarbij timing en het combineren van acties belangrijk zijn. Je kunt niet eindeloos om je heenslaan en niet elk wapen is super effectief. Zeker wanneer meerdere zombies dichtbij komen, kan een kleine fout voldoende zijn om in de problemen te raken. Het heeft echt wat uurtjes nodig voor de besturing netjes om mooi samen te komen.

Dat merk je ook bij het verzamelen van spullen. Zoals je van een extraction shooter mag verwachten, kom je onderweg behoorlijk wat handige voorwerpen tegen. Je verzameling wordt via een groot selectiewiel geregeld waardoor je snel iets kunt selecteren. Het wordt lastiger wanneer je snel spullen wilt verwisselen of iets wilt laten vallen. Vooral tijdens hectische momenten wil je niet hoeven nadenken over welk combinatie knoppen er nodig zijn. Hetzelfde probleem ontstaat met munitie. De game laat verschillende soorten kogels zien en verwacht dat je zelf weet welk kaliber bij welk vuurwapen hoort. Je verzamelt dus niet simpelweg “handpistool ammunitie, maar bijvoorbeeld 9mm-munitie, waarna je zelf moet weten of je huidige wapen daar iets mee kan. Vanuit het serieuzere survivalaspect is die keuze logisch en het zorgt ervoor dat looten meer aandacht vraagt. Op een console met een controller merk je helaas dat het niet altijd even soepel gaat.

Een interface die in de weg zit

Daarmee komen we direct bij misschien wel de grootste zwakte van de PS5-versie, de interface. Op verschillende momenten krijg je sterk de indruk dat No More Room in Hell 2 in eerste instantie met een pc-interface in gedachten is gemaakt en vervolgens slordig naar een controller is vertaald. Vooral het hoofdmenu is irritant. Iets simpels als snel een nieuwe ronde beginnen, je personage aanpassen of je loadout bekijken, kost onnodig veel handelingen. Regelmatig ben je verschillende knoppen aan het selecteren terwijl het niet duidelijk genoeg is welk onderdeel op dat moment daadwerkelijk gemarkeerd staat. Een hoofdmenu hoort niet zo ingewikkeld te zijn.

Gelukkig komt No More Room in Hell 2 veel beter tot zijn recht wanneer je eenmaal daadwerkelijk in een missie zit. Visueel ziet No More Room in Hell 2 er op de PlayStation 5 prima uit. De verschillende maps zijn uitgebreid en een volledige sessie kan gemakkelijk rond een uur duren, zeker tijdens je eerste pogingen wanneer je de omgeving nog niet kent. De levels zijn bewust ingewikkeld opgezet. Je zoekt routes, probeert obstakels te omzeilen en moet regelmatig improviseren. Ramen, doorgangen en andere delen van de omgeving bieden mogelijkheden om op een andere manier verder te komen. Ondertussen krijg je verschillende opdrachten voorgeschoteld. Het ene moment ben je informatie aan het verzamelen, daarna moet je batterijen verslepen of ergens de stroomvoorziening herstellen. Daardoor ben je voortdurend onderweg en op zoek naar het volgende onderdeel dat je nodig hebt. De rondes hadden iets korter mogen zijn, want een uur voelt soms net wat te lang aan. Met acht spelers kan dat behoorlijk intens worden, vooral omdat samenwerken steeds belangrijker wordt naarmate een missie vordert.

Samen overleven

Teamwork vormt dan ook de kern van de gehele ervaring. Je begint niet bij elkaar. Spelers, Responders genoemd hier, moeten elkaar vinden en dankzij voice chat kun je communiceren met mensen die zich bij je in de buurt bevinden. Dat levert een heel andere dynamiek op dan wanneer iedereen vanaf de eerste seconde bij elkaar start. Een speler kan in zijn eentje ergens in het donker rondlopen met nauwelijks bruikbare uitrusting, om later samen met anderen een groep te vormen die ineens over vuurwapens en explosieven beschikt. Middelen zijn bovendien schaars genoeg om delen aantrekkelijk te maken.

Op de laagste moeilijkheidsgraad worden de levels niet constant overspoeld met enorme hordes zombies. Toch betekent dat absoluut niet dat je veilig bent. Zelfs een relatief klein groepje zombies kan snel gevaarlijk worden wanneer je niet goed oplet. De balans tussen handwapens, vuurwapens en beschikbare munitie voelt erg goed. Je hebt mogelijkheden om jezelf te verdedigen, maar zelden zoveel middelen dat je nergens meer over hoeft na te denken. Vooral medische hulpmiddelen kunnen schaars zijn. Verbanden zijn niet altijd eenvoudig te vinden en schade herstellen is daardoor lang niet vanzelfsprekend. Een fout die je twintig minuten geleden hebt gemaakt kan later in dezelfde missie nog steeds gevolgen hebben. Dat maakt ieder moment spannender, zelfs wanneer er maar een handvol zombies voor je neus staat.

Geen tweede kans

Het belangrijkste systeem om die spanning vast te houden is permadeath. Wanneer je Responder sterft, ben je het personage daadwerkelijk kwijt. Daarmee verdwijnen ook de opgebouwde progressie, perks en uitrusting. Succesvolle missies maken je personage juist sterker doordat je betere mogelijkheden en voordelen verzamelt. Het zorgt voor een interessante afweging. Help je een teamgenoot die volledig omsingeld wordt en zet je daarmee jouw personage op het spel? Of kies je voor jezelf en probeer je veilig weg te komen? Hoe meer spelers uiteindelijk weten te ontsnappen, hoe interessanter de beloning wordt, waardoor de game je wel degelijk stimuleert om elkaar te helpen. Gelukkig is er ook een solomodus. Die is vooral in het begin handig om de systemen en maps beter te leren begrijpen zonder dat iedere beginnersfout direct een multiplayerpotje verpest. Er bestaan daarnaast mogelijkheden om jezelf enigszins tegen de gevolgen van permadeath te beschermen, maar vaak blijft voorzichtig spelen de beste optie.

Aanvallen van zombies zijn ook niet compleet ongevaarlijk. Je kunt namelijk ook geïnfecteerd raken. Een aanval kan ervoor zorgen dat je besmet raakt, waarna er ineens een tijdsdruk ontstaat om medicijnen of een andere behandeling te vinden. Doe je dat niet, dan kan jouw voormalige personage uiteindelijk zelfs een probleem worden voor de rest van het team. Een leuke twist, waardoor ook een simpele aanval van een zombie gevaar met zich mee kan brengen. Tegelijkertijd laat dit zien waarom de game zoveel sterker wordt met de juiste groep spelers. Wanneer iedereen communiceert, spullen deelt en bereid is een ander uit de problemen te helpen, ontstaan vanzelf spannende momenten. Een riskante zoektocht naar medische spullen of een reddingsactie waarbij je op het laatste moment een teamgenoot uit een groep zombies weet te trekken, blijft beter hangen dan het simpelweg afschieten van de zoveelste horde zombies.

Het verschil tussen spanning en chaos

Daar zit tegelijkertijd de andere kant van No More Room in Hell 2. De kwaliteit van een sessie is behoorlijk afhankelijk van de mensen waarmee je terechtkomt. Met een groep die samenwerkt, voelt het bereiken van het einde als een echte prestatie. Je hebt een lange missie overleefd, samen problemen opgelost en waarschijnlijk meerdere momenten gehad waarop het maar weinig scheelde of iemand was zijn personage definitief kwijtgeraakt.

Met een minder georganiseerde groep kan dezelfde opzet echter omslaan in chaos. Spelers rennen verschillende richtingen op, iemand verdwijnt aan de andere kant van de map en voor je het weet ben je vooral bezig om je teamgenoten weer terug te vinden. Wanneer je ondertussen ook nog eens niet de juiste munitie of medische spullen tegenkomt, kan een lange missie behoorlijk frustrerend worden. De complexe levels versterken dat effect. Verdwalen hoort duidelijk bij de ervaring en levert soms interessante situaties op, maar het is minder leuk wanneer je minutenlang probeert uit te zoeken hoe je weer bij de rest moet komen.

Een sterke coöpgame met ruwe kantjes

No More Room in Hell 2 heeft een interessante combinatie gevonden tussen een coöperatieve zombie survival game en de spanning van een extraction shooter. De uitgebreide maps, schaarse middelen, permadeath en noodzaak om samen te werken zorgen voor een toffe ervaring. Met zeven andere spelers die daadwerkelijk communiceren kan de game fantastische momenten opleveren, vooral wanneer een plan misgaat en je gezamenlijk moet improviseren om toch levend de uitgang te bereiken. Visueel is het geheel degelijk en sfeervol. Tegelijkertijd maakt de PS5-versie het zichzelf onnodig moeilijk. De besturing vraagt flink wat van de speler en vooral de interface voelt erg omslachtig voor een game waarin je regelmatig snel beslissingen moet nemen. Ook de beperkte uitleg aan het begin helpt daar niet bij. Wie door die eerste frustraties heen kan kijken en bereid is de systemen en maps te leren, ontdekt echter een behoorlijk intense survivalervaring. No More Room in Hell 2 is op zijn best wanneer alles net mis dreigt te gaan. Het is niet de toegankelijke Left 4 Dead-opvolger die sommige spelers misschien verwachten, maar juist een veel serieuzere game in het zombie genre.

Het bericht No More Room in Hell 2 verscheen eerst op Evilgamerz.

Dat klinkt op papier als een flinke verandering, maar in de praktijk voelt Vietnam vooral als Hell Let Loose in een nieuwe omgeving. De basis is grotendeels hetzelfde gebleven. Dat is aan de ene kant positief, want die basis was al erg sterk, maar spelers die op een compleet vernieuwde opvolger hopen moeten hun verwachtingen een beetje temperen. De grootste verschillen zitten vooral in de setting, nieuwe voertuigen en mogelijkheden zoals Amerikaanse helikopters en het tunnelnetwerk van de Noord-Vietnamese troepen. De game bevat bij de release zes maps, met onder andere dichte jungles, dorpen, rivieren, stranden en meer open gebieden. Het probleem is alleen dat Hell Let Loose: Vietnam op de PlayStation 5 op dit moment technisch nog lang niet staat waar het zou moeten staan. En juist dat is ontzettend jammer, want als alles goed werkt, is dit opnieuw een fantastische hardcore shooter waarin teamwork voor momenten kan zorgen die je bijna nergens anders krijgt.

Niet zomaar een shooter

Wie nog nooit Hell Let Loose heeft gespeeld, moet vooral niet verwachten dat je hier zomaar een server binnenloopt en vervolgens op eigen houtje richting de vijand rent. Dat kan natuurlijk, maar meestal eindigt het binnen een paar minuten met een kogel waarvan je niet eens weet waar die vandaan kwam. Vietnam blijft een hardcore shooter waarin je vaak met één of twee kogels uitgeschakeld bent en waarin tegenstanders op grote afstand nauwelijks zichtbaar zijn. De jungle maakt dat zelfs nog extremer. Struiken, bomen, hoog gras en schaduwen zorgen ervoor dat een vijand soms praktisch naast je kan liggen zonder dat je hem ziet. Rennen over een open stuk terrein is dan ook bijna altijd een slecht idee. Eerst kijken, luisteren en vooral communiceren met je squad is veel belangrijker.

Dat zorgt ook voor een heel ander tempo dan bij de gemiddelde online shooter. Soms zit je minutenlang zonder dat er veel gebeurt. Je squad beweegt langzaam richting een doel, iemand denkt beweging te zien tussen de bomen en iedereen gaat liggen. Vervolgens hoor je ineens een schot, valt er iemand om en barst binnen enkele seconden een compleet vuurgevecht los. Juist die afwisseling tussen lange rustige stukken en ontzettend korte, chaotische confrontaties maakt Hell Let Loose zo sterk. Het kan tegelijkertijd enorm frustrerend zijn. Je kunt vijf minuten onderweg zijn en vervolgens vanuit een struik worden neergeschoten door iemand die je onmogelijk had kunnen zien. Dat hoort bij de game en daar moet je tegen kunnen. Vietnam is absoluut geen shooter voor spelers die constant actie nodig hebben.

Communicatie is belangrijker dan je wapen

De belangrijkste mechaniek blijft uiteindelijk gewoon teamwork. Een squad waarin niemand praat is bijna altijd minder leuk om in te spelen dan eentje waarin iedereen communiceert. Een goede Squad Leader vertelt waar je naartoe gaat, iemand geeft vijanden door, een Medic probeert gewonde spelers weer overeind te krijgen en andere rollen zorgen bijvoorbeeld voor munitie of ondersteuning. Dat klinkt simpel, maar wanneer iedereen daadwerkelijk samenwerkt ontstaat precies de reden waarom Hell Let Loose zo goed kan zijn. Een aanval waarbij meerdere squads tegelijk oprukken, artillerie boven je hoofd inslaat en je commander nieuwe opdrachten doorgeeft kan ontzettend indrukwekkend zijn. Helemaal wanneer je na een lange aanval uiteindelijk een belangrijk gebied weet in te nemen.

De game kent behoorlijk wat verschillende rollen. De gewone Rifleman is de meest eenvoudige en vooral geschikt om de basis te leren. Een Machine Gunner richt zich meer op het onderdrukken van vijanden, terwijl een Medic gevallen spelers kan helpen en daardoor op drukke momenten enorm belangrijk kan zijn. Daarnaast zijn er rollen voor sluipschutters, granaatwerpers, tanks en andere gespecialiseerde taken. De belangrijkste functies zijn uiteindelijk de Squad Leader en Commander. Een Squad Leader bepaalt grotendeels wat zijn squad doet, communiceert met andere leidinggevende spelers en zorgt ervoor dat zijn team niet als een groep kippen zonder kop over de map rent. Ook het plaatsen van belangrijke spawnpunten hoort bij deze rol. Daarboven staat de Commander. Die kijkt veel meer naar het totale gevecht en probeert alle squads in de juiste richting te sturen. Als Commander ben je daardoor lang niet altijd zelf aan het schieten. Je bent bezig met de kaart, praat met Squad Leaders en moet nadenken over waar troepen en ondersteuning op dat moment het hardst nodig zijn. Een slechte Commander kan een team behoorlijk in de problemen brengen, terwijl een goede Commander een wedstrijd echt kan sturen.

Hell Let Loose: Vietnam bevat bij release vier spelmodi: Warfare, Offensive, Conquest en Domination. Warfare is daarbij de bekende modus uit het origineel en draait om een grote strijd waarbij beide teams proberen steeds meer sectoren van de map in handen te krijgen. Het midden van de kaart begint neutraal en vanaf daar ontstaat een soort touwtrekwedstrijd waarbij je de vijand steeds verder terug probeert te dringen. Offensive werkt anders en verdeelt beide teams duidelijk in een aanvallende en verdedigende kant. De aanvallers moeten sector voor sector veroveren, terwijl de verdedigers proberen om de opmars zo lang mogelijk tegen te houden. Nieuw zijn Conquest en Domination. In Conquest liggen meerdere veroveringspunten tegelijk open en kunnen teams zelf bepalen waar ze de druk leggen. Je hoeft dus niet steeds één vaste frontlinie vooruit te duwen. Domination werkt weer anders. Hier draait het in eerste instantie om drie centrale punten op de kaart. Je team moet minstens twee daarvan in handen krijgen en houden. Lukt dat, dan wordt het hoofdkwartier van de tegenstander kwetsbaar en kun je proberen om dat te veroveren voor een directe overwinning.

Tutorials zijn eindelijk goed aangepakt

Een van de grootste problemen met het originele Hell Let Loose was hoe slecht de game eigenlijk uitlegde wat je moest doen. Nieuwe spelers werden min of meer in het diepe gegooid en moesten vervolgens zelf maar uitzoeken waarom bepaalde spawnpunten verdwenen, hoe resources werkten of wat er precies van een Squad Leader werd verwacht. Vietnam doet dit gelukkig veel beter. Er zijn uitgebreide tutorials waarin je de verschillende onderdelen daadwerkelijk kunt oefenen. Dat klinkt als iets heel normaals, maar voor Hell Let Loose is het een enorme verbetering. De game bevat zoveel systemen die tijdens een normaal potje nauwelijks worden uitgelegd dat een goede tutorial bijna noodzakelijk is. Ook slim is dat je belangrijke rollen niet direct kunt kiezen. Wie als Squad Leader of Commander wil spelen, moet eerst de tutorial voor die betreffende rol afronden. Pas daarna worden deze functies beschikbaar. De ontwikkelaars hebben dit bewust gedaan zodat spelers eerst begrijpen welke verantwoordelijkheden bij die rollen horen voordat ze de leiding over andere spelers krijgen.

Vietnam verandert de formule niet drastisch

Wie veel uren in Hell Let Loose heeft zitten, zal zich vrijwel meteen thuis voelen. Het tempo, de manier waarop squads werken, de grote maps en het belang van spawnpunten zijn allemaal direct herkenbaar. Vietnam is dan ook niet zozeer Hell Let Loose 2, maar eerder een grote nieuwe versie van hetzelfde concept. De setting zorgt gelukkig wel voor genoeg verschil. De Verenigde Staten beschikken bijvoorbeeld over helikopters waarmee spelers en voorraden snel over de map kunnen worden vervoerd. De Noord-Vietnamese troepen hebben daar weer hun eigen antwoord op in de vorm van tunnels. Spelers kunnen tunnelnetwerken aanleggen waarmee troepen zich op andere plekken opnieuw kunnen inzetten. Dat levert een andere manier van oorlog voeren op zonder dat de basis van Hell Let Loose overboord wordt gegooid.

Ook de maps spelen daarbij een grote rol. De ene keer beweeg je door extreem dichtbegroeide jungle waar je amper twintig meter vooruit kunt kijken, terwijl je op andere maps weer tussen gebouwen, langs rivieren of over veel opener terrein vecht. Daardoor moet je je speelstijl aanpassen. Een machinegeweer waarmee je op een open veld een complete route kunt blokkeren is diep in de jungle ineens veel minder eenvoudig te gebruiken. Toch had Vietnam op sommige punten best iets meer mogen vernieuwen. Wie het origineel helemaal heeft uitgespeeld of daar honderden uren in heeft zitten, gaat hier geen compleet nieuwe manier van spelen ontdekken. Veel systemen zijn nagenoeg hetzelfde en ook de structuur van wedstrijden voelt vertrouwd. Dat is niet direct een probleem, maar het maakt wel duidelijk dat Vietnam vooral voortbouwt op een bestaande formule.

De jungle is je grootste vijand

De nieuwe setting past eigenlijk perfect bij Hell Let Loose. In een game waarin zien voordat je gezien wordt ontzettend belangrijk is, maken de jungles ieder gevecht nog spannender. Je kijkt constant tussen bomen en struiken door om te zoeken naar een helm, een beweging of een klein verschil in kleur. Wanneer dat goed werkt is de spanning enorm. Een squad kan langzaam door een jungle trekken terwijl iedereen stil is en naar geluid luistert. Dan valt ineens de eerste speler neer en weet niemand precies waar het schot vandaan kwam. Binnen enkele seconden ligt iedereen op de grond en begint iemand via voicechat richtingen door te geven.

De wapens passen hier ook goed bij. Wapens klinkt hard en realistisch en je merkt vaak aan het geluid welk soort wapen ergens wordt gebruikt. Dat helpt niet alleen voor de sfeer, maar geeft ook informatie. Als je ergens een machinegeweer hoort, weet je bijvoorbeeld dat rechtstreeks die kant op rennen waarschijnlijk geen goed idee is. Daar zitten vervolgens de momenten tussen waarop Hell Let Loose werkelijk schittert. Een aanval met meerdere squads, helikopters boven je hoofd, explosies in de verte en tientallen spelers die proberen dezelfde positie te bereiken kan enorm indrukwekkend zijn. Op zulke momenten is het moeilijk om een andere online shooter te noemen die hetzelfde gevoel geeft.

Technisch is het op PS5 niet goed genoeg

En dan komen we helaas bij het grootste probleem: de technische staat van de PlayStation 5-versie. De game mikt op 60 frames per seconde, maar weet dat tijdens drukke momenten lang niet altijd vast te houden. Vooral op plekken met veel begroeiing, spelers en explosies kan de framerate flink schommelen. In een langzame tactische shooter zou je misschien denken dat dit minder belangrijk is, maar juist wanneer er een vuurgevecht uitbreekt wil je dat de game soepel blijft draaien. Veel vervelender is de vreemde flikkering die regelmatig in schaduwen en begroeiing in de jungle zichtbaar is. Dat is niet alleen lelijk, maar heeft hier daadwerkelijk invloed op de gameplay. Tegenstanders zien is sowieso al ontzettend lastig en wanneer delen van de omgeving constant lijken te flikkeren, wordt beweging herkennen alleen maar moeilijker.

Ook de audio zorgde bij release voor flinke problemen. Op PS5 kon het geluid tijdens wedstrijden simpelweg wegvallen. De ontwikkelaar bevestigde kort na release dat het probleem werd onderzocht en inmiddels is er een hotfix verschenen die het moet oplossen. Dat er snel gereageerd wordt is positief, maar dit soort problemen horen simpelweg niet in een releaseversie thuis.

Een crash kan meer dan een uur spelen weggooien

Het vervelendste probleem zijn echter de crashes. Die zijn ook na de eerste verbeteringen nog niet helemaal verdwenen. In mijn geval gebeurde het inmiddels twee keer nadat een wedstrijd al ruim een uur bezig was. Dat is bij Hell Let Loose extra pijnlijk. Een potje kan behoorlijk lang duren en ondertussen verdien je ervaringspunten voor de klasse waarmee je speelt. Die progressie heb je nodig om verschillende klassen verder te levelen en zo onder andere andere wapens en uitrustingen vrij te spelen. Als de game vervolgens crasht voordat de wedstrijd afgelopen is, ben je die verdiende XP kwijt. Twee keer ruim een uur spelen en vervolgens met lege handen eindigen door een crash is ontzettend frustrerend. Niet omdat je een wedstrijd verliest of omdat iemand je uitschakelt, maar simpelweg omdat de game ermee ophoudt. De ontwikkelaars hebben sinds release aangegeven crashmeldingen te onderzoeken, naast de andere technische problemen die spelers melden. Maar zolang dit nog gebeurt, blijft het een serieus minpunt.

Hell Let Loose: Vietnam bouwt verder op een formule die eigenlijk nauwelijks aangepast hoefde te worden. De setting is nieuw, de jungles veranderen de manier waarop je naar het slagveld kijkt en systemen zoals helikopters en tunnels passen perfect binnen de tactische gameplay. Tegelijk blijft dit voor een groot deel gewoon dezelfde Hell Let Loose die we al kennen. Wie daar op hoopte, krijgt precies wat hij zoekt. De betere tutorials zijn daarbij misschien wel één van de belangrijkste verbeteringen.

Als alles werkt, is Hell Let Loose: Vietnam een prachtige hardcore shooter. Goed teamwork kan voor fantastische momenten zorgen die je niet vaak tegenkomt in andere shooters. Maar op de PlayStation 5 zorgen de technisch problemen ervoor dat je vaker aan het irriteren bent dan aan het genieten. De 60 fps wordt te vaak niet gehaald, flikkerende schaduwen maken de toch al slecht zichtbare tegenstanders nog moeilijker te herkennen en de audio had bij release grote problemen. Het ergste zijn de crashes. Twee wedstrijden van ruim een uur verliezen inclusief alle verdiende XP is meer dan alleen een kleine irritatie, zeker wanneer je klassen juist moet levelen om nieuwe uitrusting vrij te spelen. Onder alle problemen zit een uitstekende hardcore shooter die met goede spelers en communicatie fantastisch kan zijn. Als de ontwikkelaars de framerate, crashes en grafische problemen weten op te lossen, kan dit een titel zijn waar je veel uren plezier van kan hebben, maar op dit moment is Hell Let Loose: Vietnam nog niet in staat om alle potentie eruit te halen.

Het bericht Hell Let Loose: Vietnam verscheen eerst op Evilgamerz.

Bomberman kent vrijwel iedere gamer die al een tijdje mee gaat. Voor mij was het de PC-versie gek genoeg die ontzettend aansloeg. De titel was geweldig tijdens LAN-party’s en het woord ‘schijtziekte’ ging dan ook al snel rond, waarmee we feitelijk aan het godveren waren op elkaar omdat je elkaar kon besmetten met een power-up waardoor je constant bommen kon leggen. De bommen die je kan leggen ontploffen en maken de weg vrij door muren op te blazen, maar je moet opletten, want sta je in de horizontale of verticale baan van een ontploffing? Dan ga je er zelf ook aan. In Kaboomania gaan we aan het werk met dynamieten, maar het concept is precies hetzelfde.

Daar waar Bomberman zich vooral richtte op party-fun, is deze game weliswaar speelbaar met meer spelers tot 4 mensen in een ‘battle-mode’, maar vooral gefocust op de singleplayer. Je speelt hierin simpelweg level-voor-level. Er zijn 1000 levels waarbij je simpelweg alle tegenstanders uit moet zien uit te schakelen, verdeeld over een vijftal thema’s. De maps kunnen groter zijn en je kunt zelfs scrollen naar boven en beneden. Natuurlijk kun je bommen plaatsen in de vorm van dynamieten, maar je kunt ook power-ups scoren door muren en blokkerende objecten te laten exploderen. Power-ups zijn bijvoorbeeld de tijd stilzetten, waardoor opponenten een tijdje stil blijven staan, maar je kunt ook teleporteren, grotere explosies maken, sneller lopen en er kan een regen aan dynamiet naar beneden vallen. Het is allemaal vrij eenvoudig opgezet, zonder eigenlijk enige verdere diepgang. Tijdens het clearen van een level krijg je een password waarmee je verder kunt gaan bij een bepaald level en er zijn diverse tegenstanders die sneller, slimmer of juist dommer reageren. Verder kun je een bepaald aantal explosies tegelijk plaatsen en hebben deze een fire-power die kan toenemen middels power-ups. Het werkt eigenlijk hetzelfde als Bomberman.

Mist een identiteit

De game wil een retro-feeling brengen door 128 AGA-kleurenpallet te geven met pixelated graphics. Het ziet er op zich weinig bijzonder uit en slaat misschien zelfs een beetje de plank mis. De game hapert kort wanneer een vijand explodeert, freezed willekeurig waardoor de game herstart moet worden en het main character ziet er ook wat saaitjes uit. Ook de interface voelt slordig en rommelig aan. In de Battle-mode moet je eerst naar het volgende menu om weer naar het hoofdmenu terug te kunnen gaan en de HUD waarin wordt laten zien wat voor power-ups je kunt scoren ziet er al helemaal niet uit.. Het is een beetje het ‘we hebben het allemaal wel al gezien’-gevoel dat overheerst. Vooral voelt het als een rip-off van Bomberman die eigenlijk op alle fronten minder is en zelf niets anders wil doen. Doe iets unieks waardoor deze game zich juist positief kan kenmerken! De graphics, de gameplay, de verslavingsfactor, het ontbreekt allemaal enigszins. Er mogen dan wel ontzettend veel levels zijn waarbij je een highscore kunt neerzetten, maar een echt doel lijkt ‘n beetje te ontbreken. Daarnaast werkt het als party-game ook niet helemaal. Mijn vrienden wisten eerlijk gezegd ook niet helemaal wat ze nu daadwerkelijk aan het spelen waren, en waren er ook al snel klaar mee. De exclusieve soundtrack van Chris Huelsbeck blijft weliswaar in je hoofd hangen, maar is net zo bijzonder als de rest; Weinig bijzonder.

Dan is er ook nog de Battle-mode. Hierin kun je met meerdere spelers aan de gang, tot vier in totaal lokaal. Heel bijzonder is deze mode helaas ook niet. Je kunt spaarzame instellingen doen, zoals een redrop van tegenstanders en het aantal monsters dat in het level aanwezig is. Jammer want juist die mode had het kunnen maken uiteindelijk. Kaboomania is een namaaksel van het Bomberman-concept, maar de executie is een stuk minder en het brengt ook 0,0 meer dan diens voorbeeld. Audiovisueel brengt het spel niets extra’s, qua gameplay speelt het spel lichtelijk stroefjes en ook qua content zullen er best 1000 levels aanwezig zijn, maar ze komen eigenlijk allemaal aardig op hetzelfde neer, met uitzondering van de thema-werelden die wat wijzigen. Een run spelen was dan ook niet heel interessant om te spelen. Toch voelde het wel lekker om weer het Bomberman-concept te voelen, zij het met de minpunten die deze game met zich meebrengt.

Het bericht Kaboomania verscheen eerst op Evilgamerz.

Soms komen er games voorbij waarvan je in het begin niet zo goed weet wat je er exact van moet vinden. De ene keer komt het omdat die game dingen doet die je niet direct verwacht en een andere keer is het omdat het een IP is waar je dol op bent, maar in een genre wat je niet direct ligt. ‘Marvel Tōkon: Fighting Souls’ is zo een game voor mij. Het heeft even geduurd, voordat het allemaal pas een beetje klikte en vanuit daar was het een kwestie van verder bouwen op de verschillende mechanics die de game heeft. Dat zijn er nogal wat en ik hoop dat je een kladblok bijhoudt.

Ontwikkelaar Arc System Works kennen we onder andere van hun eigen franchises zoals ‘Guilty Gear’ en ‘BlazBlue’. Ze zijn echter niet vies van een crossover hier-en-daar. Het fantastische ‘Dragonball FighterZ’ en ‘Persona 4: Arena Ultimax’ komt uit dezelfde koker. Dat deze studio een nieuwe Marvel tag team fighter ontwikkelde is dus eigenlijk niet zo raar. Ze zijn ook niet onbekend met het maken van vechtspellen die tegelijkertijd voor casuals als voor raketgeleerden die toevallig gamen zijn. Dat is te zien aan deze titel, want je hoeft niet echt heel diep overal in te duiken om veel plezier te hebben. Casuals kunnen vrijwel meteen aan de slag met alle auto combo’s en specials die eenvoudig uit te voeren zijn. Het resultaat is al snel een gigantisch spektakel met allerlei karakters die over het scherm heen vliegen. Voor de raketgeleerde onder ons? Houd je vast.

Voor tag team fighters is het vrij gebruikelijk dat het maximumaantal karakters drie is. Er zijn er genoeg met twee, maar drie is toch vaak wel het maximum. Deze game heeft er vier. Om dat een beetje beheersbaar te maken heb je gelukkig wel maar een health balk die gedeeld wordt door iedereen. Dit geeft wat ademruimte, omdat je niet direct vier movesets moet leren en je niet in de problemen kan komen door één karakter waar je vrijwel niets mee kan. De game heeft ook een wat kleiner rooster dan de gemiddelde tag team fighter. Een rooster van 21 is niet heel groot en er zitten er een paar bij die vast wat mensen laat fronsen. Magik is bijvoorbeeld niet heel erg bekend buiten Japan (wel erg leuk om mee te spelen overigens), Thor heeft plaats gemaakt voor Loki en Peni Parker is een vreemde eend, totdat je beseft dat haar moveset wel erg uniek is. Het gaat meer om het creëren van een rooster met karakters die een unieke moveset hebben dan alle bekende gezichten erin dumpen om zo weer verder te gaan met de rest van de dag.

Fighting Souls Assemble

Het vechtsysteem en alle mechanics daaromheen zijn allemaal gebaseerd op het feit dat je met vier karakters aan het knokken bent. Je hoeft door die gedeelde health balk niet te switchen. Alleen je leider gebruiken is op hoog niveau niet de beste optie, maar voor een leuk avondje knokken op de bank is het meer dan genoeg. Je hoeft de (en daar komen ze) Tōkon assembles, assemble assists, link attacks, assembles smashes, assemble counters, crossovers, super assembles, ex specials, crossover reflects en alle andere mechanics niet te gebruiken. Alle karakters hebben dan ook weer hun eigen speciale aanvallen die metertjes kunnen gebruiken. Star Lord heeft bijvoorbeeld element aanvallen, Magik heeft haar demonchild vorm, de Hulk heeft rage en Storm heeft een balk die haar windkrachten beheerst. Het is veel, heel veel, om initieel te leren. Gelukkig heeft de game een redelijk goede tutorial waar dit allemaal inclusief wat standaard combo’s wordt uitgelegd. Mocht je uiteindelijk je oog op vier karakters hebben laten vallen dan is er nog een missie modus waar je de details van die karakters kan leren.

Gevechten beginnen op de verhaalmodus na ook vrijwel nooit met alle vier karakters. Je begint er met twee en de overige twee moet je vrij spelen door een combo te doen, je tegenstander uit het level te beuken of door andere acties uit te voeren. Het lijkt soms zelfs vanzelf te gebeuren. Op hoog niveau zullen er enorm veel assembles gebruikt worden om karakters op elkaar af te stemmen. Zelf vind ik het handig om een snel karakter als leider te hebben, een assist voor lange afstand, een ander voor verticale aanvallen en één voor “erbij”.  Een snel karakter is niet heel erg opgewassen tegen een Magneto, omdat die alleen maar van een afstand stalen balken kan gooien. Dat combineren met een assist voor lange afstand (zoals Star Lord) gaat dan weer wel, zodat je de combo weer kan afronden met een verticale aanval de lucht in, een super van je leider en afsluiten met een super van één of twee andere karakters om het helemaal spectaculair af te maken.

Als dit allemaal klinkt alsof ik deze review in het Hebreeuws aan het schrijven ben, dan ben ik dat volledig met je eens. Dat was initieel ook het probleem wat ik met het vechtsysteem had. Het is achterlijk veel en de hoeveelheid unieke termen is duizelingwekkend. Online heb je nul tijd om je een beetje te oriënteren, want je krijgt zo alweer een auto combo in je gezicht gebeukt. Trainingmodus helpt een beetje, maar is niet voldoende om je voor te bereiden op al het geweld. Het kost wat moeite om alles te absorberen en vervolgens daadwerkelijk te gebruiken in de praktijk.

Champion Der Single Players

Het vechtsysteem zit dus vrij goed in elkaar, maar hoe zit het met de stervelingen onder ons die alleen maar een beetje met hun favoriete Marvel karakters tegen de computer willen rossen? Best wel prima, de game heeft een verhaalmodus genaamd ‘Episodes’. Dit zijn er vijf in totaal waarvan iedere episode zich focust op een bepaald team. Iedere episode heeft soort van een eigen verhaal die redelijk dicht bij elkaar liggen. De motieven van de teams zijn natuurlijk anders. De gevechten daarentegen zijn vrijwel hetzelfde. Het is vooral leuk om de tekenstijlen van de verschillende episodes te zien, want ze zijn allemaal getekend door andere studio’s.

Verder is er nog een Arena en Survival modus. Arena lijkt op de verhaalmodus van ‘Dragonball FighterZ’ waarbij je iedere keer uitkiest van een aantal gevechten met verschillende modifiers. Er zijn wat verschillende paden die je kan bewandelen dus een playthrough kan net wat anders uitpakken.

Als laatst is er dan nog Arcadia Rumble waarvan het idee mij een beetje bijster is. Je loopt met je online lobby karakter een beetje rond in de lobby, hoekt andere karakters met een knop de hoek in en pakt wat power-ups om anderen makkelijker of vaker tegen de grond te werken. Daarna volgt een normaal gevecht met je hele team tegen een ander team en begint de lobby ronde (zo noem ik het maar) weer opnieuw. Na meerdere uren dit geprobeerd te hebben snap ik het doel hiervan nog steeds niet echt. De lobby werkt als menu best prima en is een leuke noviteit. Voor vechten is het te clunky en eigenlijk gewoon niet eens echt leuk.

Deze review is op basis van de PS5-versie. Over de kwaliteit van de PC-versie kunnen geen opmerkingen gemaakt worden. Wel is het bij mij bekend dat de release daarvan niet geheel zonder problemen is verlopen. De laatste patch lijkt wel het één en ander al opgelost te hebben. Ook zijn er ondertussen wat “workarounds” (installeer de ‘Epic Games Store’, zodat de engine beter werkt) bekend om rond de belabberde performance heen te werken. Houdt daar dus rekening mee, mocht PC je enige optie zijn

Het mag duidelijk zijn dat ‘Marvel Tōkon: Fighting Souls’ een geslaagde tag team fighter is. Casuals kunnen met auto combo’s prima spectaculaire gevechten houden en de Tony Stark’s kunnen losgaan met alle bizar genaamde mechanics. De game ziet er geweldig uit, klinkt goed, voelt goed en speelt heerlijk. Gelukkig is ontwikkelaar Arc System Works niet vies van games lang ondersteunen dus waarschijnlijk komen er nog genoeg unieke karakters om het huidige rooster van “maar” 21 nog sterker te maken.

Het bericht Marvel Tōkon: Fighting Souls verscheen eerst op Evilgamerz.

Twin Stick

Kusan is het beste te beschrijven als een twin-stick shooter. Dat betekent dat je beide joysticks van je Switch nodig hebt om je player te besturen. Met de linker joycon bestuur je de effectieve beweging, met de rechter de richting. Daarnaast heb je voornamelijk de actie toets R toets om aan te vallen. Als basiswapen heb je een soort van bionische arm. Daarmee kun je letterlijk alles kort en klein slaan. Van vijanden tot alles van meubels en allerlei obstakels, wat op zich best leuk is. De punches en andere “crushing” sounds zijn hierbij heel bevredigend. Tijdens je missie kan je ook punten verzamelen die je kan gebruiken voor latere updates. Updates kan je uitvoeren bij een geheime ruimte die wat doet denken aan de films van John Wick. Je wordt geholpen door een soort van butler/bartender die je kan helpen met allerlei soorten updates. Ook deze doet denken aan het personage “Taylor” uit de John Wick films.

Comic style

Grafisch oogt het ok voor een Switch versie. De pixelated personages gecombineerd met de in-game comics werken enorm goed. De artstyle zelf kleurt het verhaal letterlijk en figuurlijk met de juiste tinten: Donker en grimmig. Ze passen immers uitstekend bij de “Neo City” looks. Voornamelijk speelt het verhaal zich af in donker verlichte stedelijke gebieden. Het verhaal maakt vaak gebruik van comics om de volgende stap te illustreren. Ook de soundtrack is heel passend. Er komen veel urban hiphop funk deuntjes die de sfeer nog eens extra versterken. Kortom, Kusan heeft veel te bieden. Ik kon het niet laten om even te kijken bij de andere reviews. Deze titel krijgt alvast een hoop lof en hoge scores. Maar eerlijk, ik heb wel wat bedenkingen….

Questionable aiming

Qua presentatie en unieke art style is deze titel best top. Maar qua gameplay zijn er toch wel wat zaken die niet zo goed uitpakken. Het eerste feit is dat, wanneer je een missie speelt, je geen enkele misstap kan veroorloven. Je hebt maar één tegenschot of slag nodig en je kan jouw missie helemaal opnieuw beginnen. Tweede feit zijn de controls, beter gezegd het richten en uitvoeren van de actie. Het bewegen zelf van het personage is geen probleem, maar het richten gaat echt niet zo soepel op de Switch. Je moet constant de joycon goed uitduwen om de precieze richting te verkrijgen. Neem er dan nog bij dat de meeste vijanden vliegensvlug zijn en natuurlijk zeer accuraat kunnen schieten. Ik ben gigantisch veel moeten herbeginnen bij de paar missies die ik heb kunnen volbrengen. Tijdens deze missies moet je heel snel richten, mikken en schieten om de vijand om te leggen. Met een bionische arm als wapen kan je natuurlijk (nog) niet schieten. Wel kan je een lange aanval doen maar daarvoor moet je eerst “R” een tijdje inhouden en dan loslaten. Je hebt hierbij wel een korte auto-aim die helpt, maar daarbuiten is het te veel hit en mis. Heel soepel ging dit dus niet. Ik heb na tig speelsessies nooit echt goed vat kunnen krijgen op deze gameplay, waardoor een vlotte playthrough voor mij helaas niet was weggelegd.

Kortom

Al lijkt deze game wel een intrigerend plot te hebben, de afwerking op de Switch is dat helaas niet helemaal. Ook de personages hebben, mede door hun puike artstyle, een levendig karakter. Maar de gameplay liet echt te veel steken vallen waardoor het geheel spijtig genoeg maar twijfelachtig overkomt. Een update zou misschien wel helpen, al was het maar om ons hoofdpersonage een kleine healthbar te geven zodat je niet steeds bij de minste “hit” helemaal opnieuw begint. De controls op PC zijn misschien iets soepeler maar toch denk ik dat de Switch versie een deftigere control update kan gebruiken. Mits een update is dit misschien te overwegen waard voor de liefhebbers van top down shooters.

Het bericht Kusan City of Wolves verscheen eerst op Evilgamerz.

Een ontspannen wandeling

De game volgt Friendy en haar trouwe hond Jazz, die tijdens een wandeling een Franse bulldog zien die verdacht veel lijkt op het vriendje van Jazz. Wat begint als een eenvoudige achtervolging verandert langzaam in een rustige ontdekkingstocht door een toffe wereld. De gameplay van Finding Polka is lekker simpel. Het grootste gedeelte van de speeltijd ben je simpelweg aan het wandelen. Onderweg kom je verschillende objecten tegen waarmee je kunt interacteren en af en toe krijg je een kleine opdracht voorgeschoteld. Denk aan het zoeken naar bepaalde voorwerpen, een kort puzzeltje of een klein interactief moment dat de afwisseling iets vergroot. Dat zorgt ervoor dat de gameplay nooit helemaal eentonig wordt, maar verwacht hier absoluut geen grote diepgang. Er zitten geen complexe elementen of uitgebreide systemen in deze game. Zelfs het voltooien van de opdrachten wordt niet bijgehouden. Vrijwel alles draait om rustig de wereld verkennen en af en toe iets activeren om verder te kunnen. Het is dan ook een echte “cozy” game.

Waar Finding Polka zich onderscheidt, is de visuele presentatie. De bijzondere zwart-witte, handgetekende stijl valt direct op. Alles oogt alsof het met een balpen op papier is gezet en juist daardoor krijgt de wereld enorm veel karakter. Het beeld staat dan ook nooit stil om dat getekende gevoel goed weer te geven.De illustraties zitten vol kleine details waardoor je voortdurend nieuwsgierig blijft naar wat er verderop te vinden is. Die nieuwsgierigheid wordt regelmatig beloond. De ontwikkelaar heeft de wereld namelijk gevuld met allerlei vreemde situaties, grappige verwijzingen en creatieve vondsten. Het ene moment loop je rustig door een dorpje en even later beland je ineens in een muzikaal minigame waarbij je muzieknoten uit de lucht moet verzamelen. Even later kom je weer een kleine puzzel tegen waarbij je de juiste route moet ontdekken. Geen van deze onderdelen is bijzonder ingewikkeld, maar ze zorgen er wel voor dat de wandeling regelmatig wordt onderbroken door iets onverwachts.

Op zoek naar je hond

Een ander voordeel van Finding Polka is dat de game precies weet wanneer het genoeg is geweest. Wanneer je alles wilt ontdekken, ben je ongeveer twee tot drie uur onderweg. Dat is lang genoeg om de wereld rustig in je op te nemen zonder dat de simpele gameplay gaat vervelen. Had de game twee keer zo lang geduurd, dan had ik de game waarschijnlijk niet afgemaakt. Juist doordat de speelduur compact blijft, voelt het geheel als een prettig uitstapje. Je kunt de game eenvoudig in één of twee avonden uitspelen en ondertussen genieten van alle kleine details die de ontwikkelaar in de wereld heeft verstopt.

De ontwikkelaar heeft met relatief eenvoudige middelen een toffe erv aring weten neer te zetten. Zonder gesproken dialogen, uitgebreide gameplay elementen en zonder spectaculaire actie weet de game toch een gezellige indruk achter te laten. De verschillende hoofdstukken en locaties zijn dan ook elke keer weer anders. Van de stad, naar onder de grond of in een jungle. Er komt een hoop variatie voorbij.

Klein maar fijn

Finding Polka is een schattige, knusse wandelgame die vooral indruk maakt met zijn prachtige handgetekende zwart-witte stijl. De gameplay is bewust eenvoudig en biedt weinig uitdaging of diepgang, maar dat hoeft ook niet altijd. De kracht van deze game zit volledig in de sfeer, de creatieve details en de bijzondere wereld die je op je eigen tempo mag ontdekken. Dankzij de compacte speelduur blijft het geheel fris en voelt de ervaring precies lang genoeg. Zoek je een rustige cozy game waarin ontspannen rondwandelen belangrijker is dan spectaculaire gameplay, dan is Finding Polka een aanrader.

Het bericht Finding Polka verscheen eerst op Evilgamerz.

Platformers zijn er in alle soorten en maten. Je ziet bijna niet meer de bomen door het bos heen, want ze lijken bijna allemaal wel enigszins op elkaar. Tegenwoordig zijn metroidvania-games erg in trek, maar ook de standaard, klassieke platformers zijn niet weg te denken uit deze wereld. Akatori doet een beetje van alles; Het combineren van een standaard platformer, met daarbij metroidvania-elementen toegevoegd.

Akatori is een avontuurlijke metroidvania en actie-platformer waarin je speelt als Mako, een tienermeisje dat is opgegroeid in de Firebird Temple. Ze begint aan een reis door verschillende werelden om de mysterieuze Amber Storms te stoppen, die levende wezens besmetten en de omgeving vervormen. Tijdens haar avontuur wordt Mako vergezeld door een mysterieuze rode vogel die in een staf gevangen zit. Hoewel zijn achtergrond en motieven onbekend zijn, kan de staf zowel als krachtig wapen tegen vijanden als hulpmiddel bij het verkennen van de verschillende werelden worden gebruikt. Het verhaal van het spel klinkt interessant, maar wordt niet echt prominent. Je bent hier-en-daar wat tekstballonnetjes aan het lezen, maar echt intens wordt het verder helaas niet.

Deze platformer kent een hoge instapdrempel. Je kunt helaas de moeilijkheidsgraad niet door het spel heen aanpassen, dus wees gewaarschuwd wanneer je het spel niet start in de story-mode. Vijanden kunnen je soms met één klap neer maaien, maar laten we even beginnen met de platformelementen zelf. Je kunt lopen natuurlijk, springen, en je unlockt gedurende het spel meer en meer features vrij. Zo kun je dashen en zelfs klimmen aan muren. Natuurlijk kun je ook slaan met vierkantje, waardoor je vijanden kunt verslaan. Je komt ook bosses tegen natuurlijk, en die zijn misschien nog wel het vetste om te verslaan. Er zijn geen grote tactische vaardigheden nodig, het is gewoon dodgen en slaan op het juiste moment, en dan kom je er wel doorheen. Tijdens het platformen ben je best wel lineair bezig, maar de map waarin je speelt maakt het mogelijk om terug te keren naar oude gebieden, of om zijwegen te bewandelen. Je beloopt weliswaar een vrij standaard pad, maar kunt dus wel lichtelijk afwijken van je doelen. Door te mediteren bij checkpoint kun je de game saven en healen, wat ervoor zorgt dat je progressief blijft doorgaan naar de volgende gebieden. Het begint allemaal kleurrijk met schitterende, fleurige kleuren, maar al gauw daal je af richting de dungeons van het spel. Door bepaalde gameplay-features, zoals double-jump en dash, vrij te spelen, kun je nieuwe platformen overwinnen en unlock je dus steeds meer vrij van de spelwereld. De map is wat onduidelijk en lelijk ontworpen hierbij, maar helpt je om na te gaan waar je naar toe moet. Naast het unlocken van gameplay-features, kent het spel ook een rage-meter van vijanden en een attack-meter van jezelf, waardoor zowel vijanden als jij speciale krachten in kan zetten. Daarnaast kun je health- en andere verbeteringen inzetten om jezelf (tijdelijk) te verbeteren wanneer de nood hoog is. Deze kun je aankopen bij merchants en assignen voor je D-pad.

Je staf, in principe de benaming van de game, waarmee je kan gooien en hangen is op zich grappig, maar weet ook niets unieks te genereren. De lichte puzzels waarbij je soms houten platformen moet bewegen en draaien zijn leuk, maar vormen veelal een brug om weer verder te kunnen platformen. Het voelt veel van hetzelfde. Daarnaast is het spel soms dermate uitdagend, dat de checkpoints net te ver van elkaar af liggen, waardoor je frustrerende delen steeds weer opnieuw mag doen. Daar ben ik na vijf keer vaak snel klaar mee. Vooral bij de zwemmende boss fie je achterna zit is het irritant dat je bijna bij het eind bent en dan dood gaat en opnieuw mag.

Oog voor detail

Qua gameplay is Akatori geen bijzondere platformer, maar wel zeer degelijk. Het van hoog naar omloog jumpen en visa versa, het timen van de jumps, de bewegende platformen waar je op kunt springen, we hebben het allemaal wel gezien, maar de spelwereld maakt vooral deze game. Die is namelijk geweldig vormgegeven. Je karakter ziet er wat pixelated uit, maar de omgevingen daarentegen zijn dat zeker niet. Alles is tot in de puntjes uitgewerkt, van de bladeren in de bomen tot de achtergrond-textures in de grotten. Het gesteente is zo variabel in elkaar gezet, dat je soms met open mond staat te kijken naar hoeveel assets de ontwikkelaar ongetwijfeld heeft moeten inzetten om alles zo mooi vormgegeven te krijgen. Natuurlijk wordt er ook veel gerecycled, maar de variatie blijft eigenlijk vrijwel altijd prima aanwezig. Vooral belichtingen zijn vet uitgewerkt. Qua audio kent het spel niet echt een soundtrack, maar je hoort wel wat omgevingsgeluiden, zoals vijanden die geluid maken en een achtergronddeuntje dat weinig te betekenen heeft.

Akatori is geen game die bijzondere features kent. Het is simpelweg een standaard platformer in een hele mooie jas gestoken. Het is alleen maar platformen zoals we dat kennen van elke degelijke platformer, niet heel veel meer dan dat. Ook de gameplay-features die je vrijspeelt zijn de standaard elementen zoals gliden, tegen muren springen, dodgen, double-jumpen en krachtige aanvallen plaatsen. Het zijn de elementen die we wel kennen uit andere platformers. Echter, de spelwereld, het level-design en de graphics maken dit net ietsje meer bijzonder dan veel andere titels. Akatori is dan ook een prima game die je zo’n vijf tot tien uurtjes bezig zal houden, maar verwacht verder geen bijzondere gameplay, verhaal of wat dan ook.

Het bericht Akatori verscheen eerst op Evilgamerz.

Communicatie is alles

Net als in We Were Here krijgen hier beide spelers verschillende informatie voorgeschoteld. Dat betekent dat je constant moet omschrijven wat je ziet, aanwijzingen moet geven en goed naar elkaar moet luisteren. Geen van beide spelers beschikt over alle informatie en daardoor voelt ieder puzzelmoment als een toffe uitdaging. Voice chat is hierdoor echt noodzakelijk. Zonder goed overleg is het vrijwel onmogelijk om deze game te spelen.

Daar staat wel een praktisch nadeel tegenover. In tegenstelling tot bijvoorbeeld It Takes Two biedt BOKURA geen lokale multiplayer of splitscreen. Beide spelers moeten een eigen exemplaar van de game bezitten en beschikken over een Nintendo Switch Online-abonnement. Dat maakt de instap iets minder makkelijk dan bij andere co-op titels. Gelukkig wordt dat nadeel gecompenseerd door de lage aanschafprijs. Voor iets meer dan vijf euro krijg je verrassend veel content voorgeschoteld. Een volledige playthrough duurt ongeveer vijf uur, afhankelijk van hoe snel je de puzzels oplost en hoeveel tijd er genomen wordt voor de diverse keuzes. Je kunt natuurlijk de game ook nog eens omwisselen, waardoor je de andere kant van de game kunt ervaren. Beide kanten zijn flink anders, waardoor een tweede playthrough niet als een simpele herhaling aanvoelt. Voor een game in deze prijsklasse is dat simpelweg een uitstekende deal. Natuurlijk is het jammer dat je twee exemplaren nodig hebt, maar zelfs dan blijft de totale investering relatief beperkt vergeleken met veel andere co-op games.

Slimme puzzels en keuzes

Grafisch kiest BOKURA voor een 8-bit pixel stijltje. Daarmee wijkt de game flink af van de filmische presentatie van bijvoorbeeld Split Fiction of It Takes Two. De eenvoudige graphics zorgen ervoor dat de aandacht volledig naar de puzzels en de samenwerking gaat. De verschillende omgevingen hebben genoeg variatie om interessant te blijven en dankzij de overzichtelijke stijl zijn belangrijke objecten meestal goed te herkennen. Juist doordat alles wat minimalistischer oogt, komt de gameplay extra goed tot zijn recht.

De ontwikkelaar weet voortdurend nieuwe ideeën te introduceren. Sommige puzzels zijn relatief eenvoudig, terwijl andere behoorlijk wat denkwerk vereisen. Regelmatig zul je even vastlopen, maar zelden voelt de game oneerlijk aan. Zodra het kwartje valt, besef je al snel waar je fout ging. Wat ook erg interessant is, is de manier waarop keuzes in het verhaal zijn verwerkt. Regelmatig krijgen beide spelers verschillende informatie voorgeschoteld en moeten jullie samen beslissen welke keuze wordt gemaakt. Dat levert interessante gesprekken op, omdat beide spelers hun eigen argumenten hebben op basis van de informatie die zij hebben gekregen. En dat zie je niet vaak binnen co-op puzzelgames.

Spoilers – de grote twist

Lees dit gedeelte niet als je volledig verrast wilt worden door BOKURA.

De grootste verrassing van de game is zonder twijfel dat beide spelers zich eigenlijk in twee verschillende visuele werelden bevinden. Hoewel je hetzelfde avontuur beleeft, zien beide spelers de omgeving op een andere manier. Bepaalde objecten bestaan in beide werelden, terwijl andere compleet verschillen. Dit verandert eigenlijk de volledige manier waarop je communiceert.

Ineens merk je hoe lastig het is om iets te beschrijven waarvan je partner een compleet andere versie ziet. Je moet veel nauwkeuriger uitleggen waar iets staat, welke vorm het heeft of hoe het zich gedraagt. Daardoor ontstaat vrijwel automatisch het soort communicatie waar de hele game om draait. Het is een ontzettend slimme ontwerpkeuze die ervoor zorgt dat de samenwerking nooit geforceerd aanvoelt. Je moet praten en het is interessant om te horen wat de andere speler ziet.

Veel waar voor je geld

BOKURA bewijst dat je geen groot budget nodig hebt om een uitstekende co-op game neer te zetten. De combinatie van slimme puzzels, constante communicatie en de originele manier waarop beide spelers verschillende informatie krijgen, maakt dit een super interessante co-op ervaring. Vooral de verhalende keuzes voegen iets toe wat ik in vergelijkbare puzzelgames nauwelijks ben tegengekomen. Zonder een goede co-op partner en voice chat is deze game niet aan te raden. Daarnaast blijft het jammer dat beide spelers een eigen exemplaar en een online abonnement nodig hebben. Dat maakt de aanschaf wat lastiger, maar gelukkig maakt de lage prijs veel goed.

Het bericht BOKURA verscheen eerst op Evilgamerz.

Elk kind van deze generatie is wel opgevoed met PAW Patrol. Je kent ze wel die schattige hondjes. Mijn kindjes hebben er niet zo heel veel mee, maar het is dan ook meer een mannending denk ik. Wat past er meer bij mannen dan Dino’s? Nou, laat dat een mooie combinatie zijn voor een nieuwe game.

Deze gloednieuwe 3D-avonturengame speelt zich af in het vertrouwde PAW Patrol-universum en dezelfde prehistorische wereld als de aankomende bioscoopfilm PAW Patrol: De Dinofilm. Spelers gaan samen met Ryder en de PAW Patrol op avontuur in een uniek verhaal op Dino Eiland, vol reddingsmissies, verkenning en verrassingen zo groot als dinosaurussen. De spelwereld is best groots en je gaat in totaal naar vier werelden waar je vrij rond kunt rijden en rennen. Natuurlijk zijn alle honden aanwezig, van Chase, Marshall, Skye, Rubble, Rocky tot Zuma. Elk van deze honden heeft zijn eigen krachten. De een kan met water blussen en schoonmaken, de ander kan tijdelijk zweven en weer een ander kan zwemmem, in dit geval Zuma. Rubble bijvoorbeeld kan dan weer objecten slopen, en zo komen deze eigenschappen van pas in de dynamische spelwereld waarin allerlei verschillende dino’s rondlopen. De gameplay bestaat veelal uit eenvoudig platformen, zwemmen en vliegen. Zo nu en dan kom je zelfs op een rollercoaster terrecht waarbij je de juiste track moet zien te berijden. Het is allemaal erg eenvoudig, zelfs voor mijn kleine van bijna acht.

Weinig bijzondere gameplay en puzzels

De game bevat makkelijke, zeer toegankelijke puzzels, waarbij de controls net zo makkelijk zijn. Je kunt lopen, je kan wisselen van karakter, springen en acties uitvoeren, welke dus per karakter verschillend zijn. Daarnaast heeft ook elke hond een eigen voertuig waarmee je jezelf sneller kunt voortbewegen door de wereld. Puzzels, als je het überhaupt zo mag noemen, bestaan uit het blussen van objecten, het oppakken van dingen en terug brengen naar een base en het zoeken naar van alles-en-nog-wat. Alles komt praktisch gezien neer op; Ga van A naar B en doe daar iets heel minimalistisch, ga vervolgens terug naar de hoofddino, en krijg een zelfde opdracht terug die je al veelal hebt gespeeld. De 4 werelden waarin je rond banjert bestaan uit 6 missies die je moet uitvoeren. Per wereld ben je ongeveer een uur bezig, maar als je echt alle botten wilt oprapen, waarmee je weer customizables kunt scoren, ben je veel langer met het spel bezig. Verder zijn er ook nog eens Dino-eieren die je kunt opsporen door hier-en-daar net iets hoger en verder te kijken dan je neus lang is. Leuk is wel dat het spel een lokale multiplayer bevat waardoor je dus samen door de spelwereld kan rennen.

Audiosvisueel is het spel verre van imponerend. Alles oogt erg blurry en de textures zijn dan ook van matige kwaliteit. Ook de Nederlands ingesproken teksten vallen vaak in herhaling. “Goed gedaan!” en vooral de constante herhaling van wat ik moet doen, terwijl ik daar al mee bezig ben, is soms irritant. De spelwerelden zijn ook wat van hetzelfde. Enige verschillen zijn de textures die gevarieerd overheersen. Bij de een heb je een jungle met veel bomen en daarvoor heb je een omgeving met veel water. Ook de camera vecht soms aardig met de game-engine. Het draaien werkt soms niet en als de camera net verkeerd gepositioneerd staat, flikkert het scherm wat net niet leidt tot een crash. Ook kwam ik wel eens vast te zitten tussen twee rotsen waardoor ik het spel geforceerd moest herstarten. De characters en de UI zijn dan wel weer redelijk vormgegeven. Ook qua kleur biedt het spel een aardig hoog en vrolijk contrast met heldere werelden die alleen maar vrolijkheid uit weten te stralen, en dat hoort natuurlijk ook zo te zijn in een game voor kinderen. Wel oogt het een beetje flets allemaal, met een beetje lelijk gekozen bruin, groen en blauw. Het spat niet echt van het scherm, maar het kan er mee door. Dat er geen laadtijden zijn maakt in ieder geval veel goed.

PAW Patrol: Dinowereld biedt qua gameplay weinig bijzonders. Het valt al snel in herhaling, maar mijn kinderen konden zich best wel vermaken met het simpelweg doelloos rond rijden in de spelwereld, en daar gaat het om. Spellen als Peppa Pig zijn misschien nog toegankelijker, maar dit spel biedt dan wel wat meer content. Het zoeken van grote Dino’s is gewoon leuk en het ook het pakken van botten, zij het totaal doelloos en het customizen van characters is voor kinderen al snel interessant genoeg. Echter, vanuit een vadersperspectief, zie je al snel dat we te maken hebben met een vrij inhoudsloze game, zonder ook maar enige bijzondere gameplay-elementen. De mini-puzzels zijn te simpel, te veel van hetzelfde en te saai om echt aan te kunnen spreken. PAW Patrol: Dinowereld is dan ook vooral leuk voor kinderen die een toegankelijke game zoeken, zonder al te veel diepgang en spanning erom heen.

Het bericht PAW Patrol: Dinowereld verscheen eerst op Evilgamerz.