Kwikee
Het is ondertussen alweer langer dan een half jaar geleden dat de laatste remaster in de ‘Tales Of’ franchise is uitgebracht. Het remaster project loopt vrij gestaag door met nu alweer de vierde in de rij. Wat volgorde betreft is er geen touw aan vast te knopen, want na ‘Tales of Berseria’ is ‘Tales of Eternia’ aan de beurt. Een game die oorspronkelijk in 2000 is uitgekomen op de PS1. PAL regio’s werden toen echter overgeslagen. Wij zagen de game pas in 2006 uitkomen voor de PSP. De grap? De PSP-versie is dan weer nooit uitgekomen in de Verenigde Staten. Waar deze game overigens ‘Tales of Destiny II’ heet. Wellicht legt dat wel een beetje uit waarom juist voor ‘Tales of Eternia’ is uitgekozen als volgende remaster. Deze is namelijk gebaseerd op de PSP-versie, de Japanse welteverstaan.’
Puinzooi? Klein beetje, de PSP-versie was niet veel aangepast, maar het één-en-ander moest wel gedaan worden om te passen op dat kleinere breedbeeld scherm. Het scherm is een stuk ingezoomd en werkt meer met scrollen waardoor sommige achtergronden in het spel wat claustrofobisch zijn. Gevechten zijn volledig opnieuw gemaakt om het in breedbeeld te laten werken. Deze zijn daarentegen ook ingezoomd waardoor het er voornamelijk in de hoogte een beetje vreemd uit kan zien. Alsof er niet genoeg ruimte is voor alle informatie die je zou moeten zien. Het spelen van deze remaster op een grote televisie vergroot dat probleem enigszins. Verder was co-op verwijderd, dat heeft deze variant dus ook niet, en werd de framerate verhoogd naar 60 (PS1 was 30).
Celestia, Inferia, BOOM
‘Tales of Eternia’ draait om de wereld van… Eternia. Eentje die bestaat uit twee verschillende landmassa’s die horizontaal op elkaar leggen en uit elkaar worden gehouden door de Orbus Barrier die daar tussenin hangt. Deze barrière toont tekens van verzwakking waardoor beide landmassa’s steeds dichter naar elkaar toe gaan om op grandioze wijze tegen elkaar te klappen. Dat kunnen we natuurlijk niet laten gebeuren dus stuurt Celestia het zestienjarige meisje Meredy naar Inferia om hulp te zoeken, zodat die catastrofe tegengehouden kan worden. Net zoals alle andere JRPG’s in die tijd verzamel je een vrij standaard groepje karakters om dit te doen. Het fijne aan ‘Tales of Eternia’ is echter dat de game bijna geen tijd besteed aan filler of andere zaken in het verhaal die als onbelangrijk beschouwd kunnen worden. Het vloeit vanaf het begin vrij lekker door, buiten de skits om wordt er vrij weinig onzin verteld en de vier hoofdpersonages hebben een leuke dynamiek. Is het origineel? Niet echt, maar het is vrij aangenaam dat het hoofdverhaal niet treuzelt en verzuipt in onbelangrijk geneuzel.
‘Tales of Eternia’ is de derde titel in de volledige franchise en maakt, net zoals zijn twee voorgangers, gebruik van het linear motion battle system. Ten opzichte van die voorgangers waren er eigenlijk maar vrij weinig echte upgrades. Gevechten worden uitgevoerd op een 2D veld waar je zelf één karakter bestuurd en van links naar rechts monsters aanvalt. De andere drie worden bestuurd door de computer. Je hebt daarbij menu opties om ze spreuken af te laten vuren of bijvoorbeeld items te gebruiken. Verschil is nu wel dat spreuken de actie niet stoppen. Dat was bij ‘Tales of Phantasia’ wel het geval bijvoorbeeld. Het enige nadeel daarvan is wel weer dat er maar één spreuk “actief” kan zijn tijdens gevechten. Meerdere karakters spreuken laten afvuren is dus niet altijd even verstandig, omdat ze dan constant op elkaar moeten wachten.
Gezien de leeftijd van het origineel zijn dit niet echt vreemde dingen. Voor hedendaagse begrippen is het wellicht wat eenvoudig en heeft het weinig om het lijf. Persoonlijk bevalt de simpliciteit me wel en voor een korte speelsessie op een Steam Deck of Switch (2) is dit ideaal.
Nu met skits
Wat doet deze remaster dan anders in vergelijking met het origineel? Ik zou liegen als ik zeg dat het spectaculair is. Het remaster project lijkt niet bedoeld te zijn om de games naar een echt hoger niveau te tillen. Het is simpelweg een manier om de games op moderne platformen beschikbaar te stellen. Net zoals de eerdere drie van het project zijn er tal van quality of life opties toegevoegd zoals markers op de map, er is een waslijst aan boosters beschikbaar om bijvoorbeeld meer experience per gevecht te krijgen, alle geluidseffecten zijn verbeterd (meningen zullen hierover verschillen), de graphics zijn “opgepoetst” (daarover later meer) en de bonus dungeons zijn direct beschikbaar. De grootste aanpassingen zijn het herstellen van alle skits (die waren buiten Japan nooit aanwezig), een volledig nieuw voice cast en een nieuw script.
Maar, over die graphics, het doet een beetje hetzelfde als ‘Chrono Cross: Radical Dreamers Edition’. Het precieze proces weet ik niet, maar het resultaat is in mijn ogen alsof er vaseline over alle achtergronden is gewreven. Ik vind het over het algemeen geen succes. Het titelscherm werkt nog wel, want het origineel is daar wel heel erg pixelachtig. In stadjes of kerkers is het een ander verhaal. Gelukkig is het geen groot probleem. Je kan dit namelijk via het menu overal weer uitzetten. Meer opties daaraan toevoegen zou wel fijn zijn. Zo is het op de wereldkaart en tijdens gevechten weer net andersom. Ik had ook wel graag een optie gezien om de plekken te highlighten waar je op kan lopen. Sommige “achtergronden” in kerkers zijn niet altijd heel duidelijk.
Net zoals ‘Tales of Graces f’ en ‘Tales of Xillia’ is dit een vrije eenvoudige remaster van een erg goed deel in de franchise. Het maakt de game op alle moderne platforms beschikbaar en voegt een aantal dingen toe die we in 2026 voor dit soort spellen verwachten. Had het meer kunnen doen? Absoluut, maar voor liefhebbers van het genre is dit een vrij charmante en nog steeds fantastische game.
