Double Fine heeft met Brütal Legend, Broken Age en Psychonauts een aantal bijzondere games op zijn naam staan. Het zijn titels waarin de eigenzinnigheid van de studio duidelijk naar voren komt. Toch weten de laatste games wat mij betreft niet altijd datzelfde niveau te bereiken. Met Thank You Bus Driver kiest de ontwikkelaar voor een kleinere aanpak: een arcade game met een klein prijskaartje en een interessant idee. Dat past uitstekend bij de experimentele instelling van de studio. Is dit dan eindelijk weer een game die we aan het rijtje bijzonder games kunnen toevoegen?
Hardhandig met passagiers
Je dagelijkse werkzaamheden als buschauffeur klinken aanvankelijk behoorlijk overzichtelijk. Je bestuurt een bus, haalt passagiers op en brengt ze naar een volgende halte. Toch draait de uitdaging niet alleen om op tijd aankomen. De passagiers moeten ook dankbaar blijven, want hun bedankjes leveren extra tijd op. Daarmee krijgt een doodnormaal ritje al snel iets chaotisch. Je probeert de route te volgen, de klok in de gaten te houden en tegelijk te voorkomen dat iemand achterin de sfeer verpest. Die bedankjes tellen bovendien mee voor het vrijspelen van nieuwe extra’s. Helaas hebben je passagiers nogal uiteenlopende manieren om elkaar op de zenuwen te werken. De één zit te bellen, de ander verspreidt een onprettige geur en weer een ander stelt het bijzonder op prijs als je onderweg geen ongelukken veroorzaakt.
Gelukkig mag je als chauffeur stevig optreden. Wie de regels overtreedt, kun je een klap verkopen. Blijft iemand vervelend doen, dan kun je die passagier zelfs uit de bus gooien. Het is precies het soort absurde oplossing dat bij deze game past. Het lastige is alleen dat je daarvoor naar achteren moet kijken. Terwijl jij uitzoekt wie er nu weer overlast veroorzaakt, rijdt de bus gewoon verder. Even de orde herstellen kan dus betekenen dat je de volgende bocht mist of ergens tegenaan knalt. Hoe langer je het volhoudt, hoe voller de bus wordt en hoe meer bedankjes er te verdienen zijn, maar ook hoe lastiger het wordt om iedereen tevreden te houden.
Alles vraagt om aandacht
De manier waarop de interface in de bus is verwerkt, maakt die chaos extra geslaagd. Je moet hier namelijk goed rondkijken om de informatie te verzamelen. De meter voor bedankjes zit in het dashboard en via de spiegel houd je het gedrag van je passagiers in de gaten. Wil je weten waar je heen moet, dan pak je een kaart erbij. Die verschijnt daadwerkelijk voor je neus en neemt daarmee een deel van je zicht weg.
Dat levert een leuke wisselwerking op tussen rijden, kijken en ingrijpen. Je wilt nog snel controleren of je goed zit, ziet ondertussen iets gebeuren in de spiegel en moet eigenlijk ook nog even de bus veilig op de weg houden. Daar zit de kracht van Thank You Bus Driver. Los zijn je taken eenvoudig, maar samen vormen ze een toffe chaos. De omgeving leren kennen helpt daarbij merkbaar. De wereld is tof vormgegeven en bevat namelijk genoeg shortcuts en alternatieve routes waarmee je slimmer naar een halte kunt rijden.
Nog één dienst
Als de tijd op is of je de volgende halte te laat bereikt, eindigt je dienst. De verzamelde bedankjes zorgen vervolgens voor voortgang op een kaart met nieuwe beloningen. Daardoor werk je ook tijdens een minder succesvolle rit ergens naartoe. Soms speel je een nieuw filter vrij, terwijl andere beloningen veranderingen in het level brengen. Denk bijvoorbeeld aan vuilniswagens die ineens minder makkelijk . Dat is een leuke manier om je vooruitgang zichtbaar te maken. Niet alleen cosmetische aanpassingen, maar ook extra’s die de wereld aanpassen.
Tussendoor verschijnt er als passagier een verkoper met handige hulpmiddelen. Koffie laat je sneller rijden, terwijl een luchtverfrisser helpt tegen stinkende passagiers. Zulke extra’s zijn erg handig, maar het blijft redelijk simpel. Een ronde duurt maar een paar minuten en meestal staat er alweer een volgende beloning binnen bereik. Voor een game van ongeveer vijf euro is dat een prima basis. Even spelen, wat vooruitgang boeken en nog een keer een poging wagen.
In het zwart wit
Visueel laat Double Fine zien waar de studio goed in is. De zwart-witstijl geeft de wereld een eigen karakter en de vreemde passagiers passen daar uitstekend bij. Ook zonder een uitbundig kleurenpalet valt er genoeg te bekijken. De muziek sluit daar prettig bij aan en ondersteunt de speelse sfeer. Het geheel voelt daardoor erg verzorgd voor een kleinere titel. Die uitgesproken personages zijn tijdens de drukste momenten alleen niet altijd even makkelijk te lezen. Soms is onvoldoende duidelijk wie precies de boosdoener is. Je weet dat er iemand zit te bellen, maar moet toch langer zoeken dan prettig is om de juiste reiziger aan te wijzen. Een deel van die verwarring hoort waarschijnlijk bij de bedoelde chaos. Toch hadden iets duidelijkere visuele aanwijzingen geholpen. Het is leuk om onder druk een keuze te moeten maken, maar minder leuk als je geen idee hebt waar je nu naar aan het kijken bent.
Een andere minpunt is dat je na een aantal rondes het grootste deel van de game hebt gezien. De extra’s en veranderingen geven je redenen om terug te keren, maar veranderen de ervaring te weinig om langdurig te blijven boeien. Uiteindelijk probeer je beter te worden door hetzelfde te doen. Wie graag een eigen prestatie verbetert, vindt hier een toffe game. Maar zoek je voortdurend iets nieuws, dan valt dat hier toch wel tegen.
Even een snel rondje
Thank You Bus Driver is daarmee vooral een geslaagd tussendoortje en in die rol komt het goed tot zijn recht. De unieke vormgeving, vreemde figuren en frisse combinatie van busrijden en orde handhaven dragen duidelijk het stempel van Double Fine. De leesbaarheid kan soms wat beter en de game valt wat sneller in herhaling. Daar tegenover staat het kleine prijskaartje en een toffe nieuwe ervaring. Dit is zo’n game die je even speelt voor een glimlach tussen de grotere titels door en soms is dat precies wat je zoekt in je volgende game.
Lijkt wat op Mouse PI, vette grafische stijl