Call of Duty heeft inmiddels alweer behoorlijk wat goed te maken. Modern Warfare III voelde in 2023 op veel punten als een haastig tussendoortje en met Black Ops 7 wist Activision vorig jaar opnieuw niet het niveau te halen dat je van zo’n grote serie mag verwachten. Vooral de campaign van Black Ops 7 ging wat mij betreft volledig de verkeerde kant op. Met Modern Warfare 4 ligt er daardoor flink wat druk op Infinity Ward.
Een oorlog op twee fronten
De campaign speelt zich enkele jaren na Modern Warfare III af en vertelt twee verhalen die langzaam bij elkaar komen. In Zuid-Korea speel je als Private Park, een jonge soldaat die midden in een grootschalige invasie van Noord-Korea terechtkomt. Wat begint als een routinepatrouille verandert in korte tijd in een volledige oorlog. Aan de andere kant staat Captain Price. Task Force 141 bestaat niet meer in de vorm waarin we die uit de vorige games kennen. Price is na de gebeurtenissen van Modern Warfare III behoorlijk ontspoord en is uit op wraak op Makarov. Price gaat achter hem aan, maar ontdekt al snel dat er achter de schermen een groter plan speelt. Daarbij komt hij opnieuw in aanraking met Valeria Garza en uiteindelijk met een mysterieuze figuur die bekendstaat als The Archer. Â Het verhaal is typisch Call of Duty: groot, overdreven en vaak tegen het onlogische aan. Maakt dat wat uit? Nee, totaal niet. Het past bij de serie en is heerlijk simpel.
Eindelijk een uitstekende campaign
Modern Warfare 4 bevat zestien missies en is in ongeveer zes tot acht uur uit te spelen, afhankelijk van hoeveel tijd je in het open gedeelte stopt. Infinity Ward kon het blijkbaar niet helemaal laten. Halverwege de campaign krijg je met Stranded opnieuw een open wereld missie. Park en zijn squad worden achter vijandelijke linies in Noord-Korea neergehaald en moeten in een groot besneeuwd gebied zien te overleven. Je krijgt drie grote hoofddoelen die je in willekeurige volgorde kunt aanpakken. Daarnaast liggen verspreid over het gebied voorraden, vijandelijke posities en containers met extra spullen. De materialen die je verzamelt gebruik je bij je tijdelijke basis om bijvoorbeeld wapens te repareren, explosieven te maken en ondersteuning vrij te spelen. Wie daarvan houdt kan hier behoorlijk wat tijd in steken. Zelf vond ik het opnieuw het minste deel van de campaign. Zodra Call of Duty je loslaat in een groot gebied en je minutenlang laat zoeken naar supplies en optionele doelen, verdwijnt veel van het tempo waar de lineaire missies juist zo sterk in zijn. Dit was ook een grote fout in Modern Warfare III. Gelukkig is er nu een belangrijke toevoeging: fast travel. Je kunt gewoon naar de volgende hoofddoelstelling reizen en daarmee een groot deel van het openwereldgedeelte overslaan. Daardoor hoef je niet verplicht uren door hetzelfde gebied te zwerven. Wel een hoogtepunt is de jacht van Price op Makarov. Price volgt hem een nachtclub in New York binnen en moet zich aanvankelijk zonder vuurwapens een weg door het gebouw banen. Zodra hij uiteindelijk wel een pistool in handen krijgt, verandert de missie bijna in John Wick. Neonverlichting, harde muziek, vuurgevechten op korte afstand en Price die zich razendsnel door verschillende ruimtes heen werkt. Daarna gaat de missie direct over in een achtervolging waarbij je Makarov te voet door de stad en over daken achterna zit. Het is precies het soort opbouw waarin Call of Duty uitblinkt en met Modern Warfare 4 zet Infinity Ward één van de beste, zo niet de beste, campaign neer van de serie.
DMZ krijgt eindelijk de diepgang die het nodig had
DMZ keert terug nadat Infinity Ward de oorspronkelijke versie uit Modern Warfare II uiteindelijk als een soort uitgebreide beta achterliet. Het idee was toen al sterk: een toegankelijkere extraction shooter waarin je niet uren bezig hoefde te zijn met ingewikkelde inventarissen en munitietypes. Alleen ontbrak het op langere termijn aan genoeg progressie en systemen om spelers echt vast te houden. Modern Warfare 4 probeert dat probleem duidelijk op te lossen. Deze keer voelt DMZ veel meer als een zelfstandige game binnen Call of Duty dan als een extra modus die voortbouwt op Warzone. De basis blijft eenvoudig te begrijpen. Je trekt alleen of met een squad de grote regio Hajin in, neemt één of meerdere opdrachten mee en probeert zoveel mogelijk bruikbare spullen te verzamelen voordat je weer evacueert. Ondertussen zit de wereld vol AI-soldaten, speciale vijanden, locaties waarvoor sleutels nodig zijn en andere spelers die precies hetzelfde proberen te doen. Daardoor kan een rustige missie heel snel veranderen. Je kunt twintig minuten vrijwel probleemloos resources verzamelen om vervolgens vlak voor extractie ineens een ander squad tegen te komen. Sterf je daar, dan kan een groot deel van die opgebouwde buit alsnog verdwijnen.
Tussen missies door keer je terug naar je Forward Operating Base. Die basis is nu veel belangrijker dan voorheen. Je beheert hier je voorraad, maakt nieuwe spullen, koopt en past wapens aan en investeert resources in permanente verbeteringen. Ook Operators hebben een eigen voortgang. Je kunt meerdere personages tegelijk opbouwen, waarbij hun uitrusting en status afzonderlijk worden bijgehouden. Raakt een Operator vermist na een mislukte missie, dan kun je hem later terughalen, maar daar hangt wel een prijskaartje aan. Daarbij zijn er skill trees waarmee je steeds meer voordelen vrijspeelt. Hierdoor heb je ook na tientallen deployments nog concrete doelen om naartoe te werken. Er is daarnaast veel meer structuur in wat je in Hajin kunt doen. Story Missions geven DMZ een eigen verhaallijn, terwijl Dynamic Ops en kleinere opdrachten zorgen dat je ook zonder lange verhaalmissie altijd iets hebt om naartoe te werken. Tegelijk hoef je helemaal geen marker te volgen. Gewoon naar binnen gaan, loot verzamelen en kijken welke situaties onderweg ontstaan blijft net zo goed mogelijk. Dat maakt deze DMZ toegankelijker dan iets als Escape from Tarkov.
De ontvangst is tot nu toe dan ook behoorlijk positief, maar er zijn wel duidelijke kritiekpunten. Vooral de economie zorgt voor discussie. Vrijwel alles kost geld: een verloren Operator terughalen, wapens samenstellen, attachments kopen en verschillende onderdelen van je basis verbeteren. Daardoor kan één slechte avond behoorlijk hard aankomen. In de oorspronkelijke DMZ kon je na het verliezen van je beste spullen vaak één of twee potjes gebruiken om weer redelijk uitgerust te zijn. Nu kan het herstellen van een slechte reeks veel meer tijd kosten.  Ook het crafting-systeem schiet op sommige punten door. Er zijn veel materialen en upgrades om rekening mee te houden en daardoor raakt DMZ iets kwijt van de eenvoud die de oorspronkelijke versie juist zo toegankelijk maakte PvP blijft eveneens een discussiepunt. Zelf vind ik juist dat de aanwezigheid van andere spelers voor de beste spanning zorgt, maar het betekent ook dat extractiepunten aantrekkelijke plekken zijn om op andere squads te wachten. Er zijn inmiddels genoeg verhalen van spelers die een half uur rustig opdrachten uitvoeren en vervolgens vlak voor het einde worden neergeschoten door iemand die al minutenlang bij de extractie ligt te wachten. Vooral solo kan dat behoorlijk frustrerend zijn. Ondanks die kritiek is deze nieuwe DMZ een enorme stap vooruit. De oorspronkelijke versie had een goede basis maar te weinig om spelers maandenlang bezig te houden. Modern Warfare 4 bouwt daar eindelijk een serieuze progression-loop omheen. Nu moet Infinity Ward vooral de economie en een aantal vreemde perks beter balanceren. Als dat lukt, kan DMZ zonder problemen uitgroeien tot één van de sterkste onderdelen van Modern Warfare 4.
Multiplayer voelt weer goed
De gewone multiplayer ligt gelukkig weer veel dichter bij Modern Warfare 2019 dan bij de laatste Black Ops-delen. Het tempo is nog steeds hoog, maar alles voelt iets zwaarder en tactischer. Je sprint nog steeds veel, je kunt agressief spelen en sliding is absoluut niet verdwenen, maar de extreme movement uit Black Ops 6 en 7 is duidelijk afgezwakt. Dat doet de gunplay ook goed. Wapens voelen krachtiger en het positioneren van je personage wordt weer iets belangrijker. Je kunt nog steeds heel snel spelen, maar je hoeft niet constant rekening te houden met tegenstanders die vanuit iedere mogelijke hoek door het beeld vliegen. De time-to-kill is wel kort. Als iemand je als eerste ziet, krijg je vaak weinig tijd om nog te reageren. Dat kan frustrerend zijn, maar het past beter bij deze stijl van Modern Warfare dan bij de snellere Black Ops-gameplay.
Qua content zit de multiplayer goed vol. Bekende modi als Team Deathmatch, Domination, Hardpoint, Kill Confirmed, Search & Destroy en Gun Game keren allemaal terug. Daarnaast zijn er nieuwe varianten die voor genoeg afwisseling zorgen. Inflation draait om geld verzamelen. Uitgeschakelde spelers laten geld vallen en wie veel bij zich draagt wordt steeds interessanter voor de tegenstander. In Hijack proberen beide teams een Data Spike te bemachtigen en bij het communicatiestation van de tegenstander te plaatsen. Je kunt het apparaat bovendien naar teamgenoten gooien, waardoor het wat meer samenwerking vraagt. Collateral is in principe Counterstrike. Je begint met beperkte uitrusting en gebruikt verdiend geld om tussen rondes betere wapens en spullen te kopen. Voor grotere gevechten is er Combat Outpost, waarin twee teams van 32 spelers om verschillende posities vechten. Veroverde bases leveren niet alleen punten op, maar kunnen ook extra voordelen en voertuigen vrijspelen. En dan is er nog Kill Block, de modulaire map die zichzelf tussen rondes opnieuw kan samenstellen waardoor geen potje hetzelfde is.
Eindelijk afscheid van de vorige generatie
Grafisch profiteert Modern Warfare 4 duidelijk van het feit dat Infinity Ward de PlayStation 4 en Xbox One heeft losgelaten. Het verschil zit niet alleen in scherpere textures of mooiere gezichten, maar vooral in hoeveel meer er tegelijk op het scherm kan gebeuren. Straten zijn drukker aangekleed, gebouwen bevatten veel meer kleine objecten en tijdens grote gevechten zie je aanzienlijk meer rook, puin, rondvliegend glas en andere effecten. Vooral de belichting maakt regelmatig indruk. De nachtclubmissie is daar het duidelijkste voorbeeld van. Neonreclames, bewegende lampen en rook zorgen ervoor dat de hele ruimte constant van kleur verandert, terwijl kogels en explosies die verlichting weer veranderen. Reflecties op natte vloeren en metalen oppervlakken vallen daarbij veel meer op dan in eerdere delen. Meerdere keren stopte ik echt even tijdens het spelen om de mooie plaatjes goed te bekijken, zeer indrukwekkend.
Audio is minstens zo belangrijk voor de presentatie. Wapens hebben niet alleen een ander geluid, maar klinken ook duidelijk anders afhankelijk van waar je ze afvuurt. In een kleine kamer krijg je harde galm en een veel droger schot, terwijl een geweer buiten veel opener klinkt. Ook kogels die vlak langs je heen gaan zijn goed hoorbaar en explosies hebben genoeg laag om tijdens grotere gevechten echt impact te maken. Vooral in de campaign wordt dat goed gebruikt. Tijdens grote aanvallen hoor je niet alleen de schoten recht voor je, maar ook gevechten die verderop plaatsvinden, radioverkeer, voertuigen en squadleden die vanuit verschillende richtingen roepen. In multiplayer is die positionering nog belangrijker. Voetstappen zijn duidelijk genoeg om hoogte en richting redelijk goed in te schatten, terwijl schoten je vaak al vertellen welk type wapen ergens wordt gebruikt. Een vijand die boven je rent klinkt anders dan iemand achter een muur op dezelfde verdieping. Daardoor levert de audio niet alleen sfeer op, maar nu ook daadwerkelijk goede informatie om een gevecht aan te gaan. Dat is helaas wel eens anders geweest in Call of Duty.
Een waardige afsluiter
Zonder grote gebeurtenissen uit het slot te verklappen, is Modern Warfare 4 zeer waarschijnlijk het einde van de huidige verhaallijn. De reboot begon in 2019 met Price, Gaz, Ghost, Soap en de nieuwe Task Force 141 en verschillende verhaallijnen krijgen hier duidelijk een afsluiting. Dat betekent waarschijnlijk niet dat de naam Modern Warfare verdwijnt, maar hoe dit opgevolgd gaat worden is nog een grote vraag. Hoe het ook verder gaat, Modern Warfare 4 is de Call of Duty die de serie na een paar mindere jaren nodig had. De campaign bevat eindelijk weer missies die echt blijven hangen. Vooral de nachtclub en de achtervolging op Makarov laten zien hoe goed Infinity Ward nog steeds is in strak geregisseerde actie. De multiplayer is weer meer in het tempo van MW2019 en vele malen beter dan de vorige game Black Ops 7. Natuurlijk is niet ieder onderdeel van Modern Warfare 4 perfect en de openwereldmissie had wat mij betreft zonder problemen geschrapt mogen worden. Maar als totaalpakket is dit de sterkste Call of Duty in jaren en een overtuigend laatste deel voor Task Force 141.
