Soms zie je binnen een paar seconden al dat een game geen enkele moeite doet om normaal te zijn. Gennady is daar een perfect voorbeeld van. De handgetekende stijl, vreemde vijanden en absurde wereld geven de game direct een eigen gezicht, nog voordat je goed en wel begrijpt wat er precies aan de hand is. Vervolgens word je zonder veel omwegen een bizarre wereld ingestuurd waarin platformen, schieten en vooral heel vaak doodgaan centraal staan. Gennady is afkomstig van de kleine ontwikkelaar Feed 64 en combineert een snelle 2D-platformer met roguelike-elementen. De makers noemen onder andere het tijdperk van Earthworm Jim als inspiratie en dat zie je vooral terug in de vreemde humor en de handgetekende animaties. Toch heeft de game genoeg eigen ideeën om niet alleen als een kopie daarvan aan te voelen.
Een verhaal dat vooral vreemd wil zijn
Gennady is een roguelike action-platformer. Dat betekent dat je steeds opnieuw door een reeks gebieden probeert te komen. De verschillende kamers zijn vooraf ontworpen, maar worden tijdens iedere poging op een andere manier aan elkaar gekoppeld. Je weet daardoor wel ongeveer welk soort obstakels en vijanden je in een bepaald gebied kunt verwachten, maar niet precies welke route je krijgt. Onderweg verzamel je verschillende upgrades en artefacten waarmee je Gennady sterker maakt. Die gelden vooral voor de poging waar je op dat moment mee bezig bent. Sterf je, dan verlies je een groot deel van wat je hebt opgebouwd en begint de cyclus opnieuw. Dat klinkt misschien alsof je iedere keer weer volledig vanaf nul begint, maar de game heeft verschillende manieren om toch vooruitgang te boeken. Sommige systemen en voorwerpen zorgen ervoor dat je een volgende poging sterker kunt beginnen. Daardoor is een mislukte run zelden volledig weggegooide tijd. En dat is belangrijk, want doodgaan hoort hier simpelweg bij de gameplay.
Verwacht geen uitgebreid verhaal waarin ieder personage twintig minuten uitlegt wat er met de wereld is gebeurd. Gennady wordt wakker in een bizarre buitenaardse vleesfabriek en probeert vooral uit te vinden waar hij terecht is gekomen en hoe hij weer thuis kan komen. De omgeving zit ondertussen vol buitenaardse wezens, vreemde machines en allerlei andere dingen die hem liever dood dan levend zien. De game geeft bewust niet meteen alle antwoorden. Door de gebieden heen kun je pagina’s vinden die langzaam iets meer vertellen over de wereld en wat er precies aan de hand is. Het leuke is dat Gennady zichzelf totaal niet serieus neemt. De humor is vreemd, soms behoorlijk flauw en regelmatig gewoon absurd. Het ene moment vecht je tegen een grotesk buitenaards wezen en even later draait alles weer om het feit dat je hoofdpersoon praktisch in zijn onderbroek door deze nachtmerrie loopt.
De tekenstijl steelt de show
Het sterkste onderdeel van Gennady is zonder twijfel de presentatie. De game is volledig met de hand getekend en gebruikt frame-voor-frame animaties. Het grootste gedeelte van het beeld bestaat uit zwart, wit en grijstinten, waarna felle kleuren worden gebruikt voor bijvoorbeeld slijm, bloed, projectielen en andere belangrijke onderdelen. Het resultaat ziet er fantastisch uit. Niet omdat Gennady technisch indrukwekkend is, maar omdat de game onmiddellijk herkenbaar is. Je kunt één screenshot zien en waarschijnlijk direct vertellen uit welke game hij afkomstig is. De personages bewegen expres een beetje overdreven en de vijanden zijn vaak heerlijk smerig ontworpen. Sommige zien eruit als enorme insecten en andere meer als mislukte experimenten. Vooral wanneer de actie echt op gang komt ziet het er goed uit. Bloed, groene smurrie, explosies en lichaamsdelen vliegen over het scherm terwijl Gennady zelf met hoge snelheid door de ruimte beweegt. Daar zit soms ook meteen een nadeel aan. Wanneer er meerdere vijanden, projectielen en vallen tegelijk op het scherm staan, kan het behoorlijk druk worden. De zwart-witte stijl helpt normaal gesproken om alles duidelijk te houden, maar op de chaotischste momenten is het soms even zoeken waar je zelf precies bent. Dat wordt extra belangrijk omdat de game weinig fouten vergeeft.
Niet stilstaan
De combat draait voor een groot deel om beweging. Je kunt natuurlijk gewoon vijanden aanvallen met je wapens, maar de dash is minstens zo belangrijk. Daarmee verplaats je jezelf razendsnel door een ruimte, ontwijk je gevaar en kun je tegelijkertijd vijanden beschadigen of bepaalde obstakels vernietigen. De dash is daardoor niet alleen een manier om sneller van links naar rechts te komen, maar echt onderdeel van je aanvalsmogelijkheden. Een kamer begint soms nog redelijk overzichtelijk. Er lopen een paar vijanden rond, er staan wat machines en je ziet direct waar de uitgang zit. Een paar seconden later vlieg je met een dash door een vijand heen, schiet je ondertussen op iets aan de andere kant van het scherm en probeer je te voorkomen dat je in een val terechtkomt. Op de beste momenten voelt Gennady heerlijk snel. De game beloont agressief spelen ook met Rage Mode. Door vijanden uit te schakelen bouw je woede op en uiteindelijk kun je in een tijdelijke staat terechtkomen waarin Gennady veel sneller en gevaarlijker wordt. Tijdens Rage ben je zelfs tijdelijk onkwetsbaar. Hoe beter je blijft doden, hoe langer je die toestand kunt vasthouden. Dat levert regelmatig van die momenten op waarbij je ineens door een hele kamer heen raast en alles voor je kapotmaakt. En dan gaat het meestal vijf seconden later alsnog mis.
Soms behoorlijk pittig
Want makkelijk is Gennady zeker niet. De eerste biome is tijdens de ontwikkeling wat toegankelijker gemaakt, maar ook daar kom je al snel kamers tegen waarin vijanden, lasers, bewegende machines en andere vallen tegelijkertijd je aandacht vragen. Daarbij voelt niet iedere dood even eerlijk. Soms weet je precies wat je verkeerd deed en kun je jezelf alleen maar de schuld geven. Op andere momenten gebeurt er zoveel tegelijk dat je nauwelijks tijd krijgt om te begrijpen waar de schade vandaan kwam. Dat hoort natuurlijk gedeeltelijk bij dit genre. Het hele punt is dat je steeds beter wordt en leert omgaan met situaties waar je de eerste keer compleet door wordt overrompeld. Toch zit Gennady soms net aan de verkeerde kant van uitdagend en frustrerend. Voor spelers die juist plezier halen uit dat patroon van proberen, doodgaan en opnieuw beginnen werkt het uitstekend. Wie na drie keer dezelfde baas vooral zijn controller door het scherm wil gooien, zal hier waarschijnlijk minder gelukkig van worden.
Iedere run een andere Gennady
De roguelike-opzet komt vooral tot zijn recht bij de upgrades. Tijdens een poging vind en koop je artefacten die allerlei effecten hebben. Sommige verbeteren simpelweg je aanvallen, terwijl andere je speelstijl behoorlijk kunnen veranderen. Je kunt daarmee langzaam een build samenstellen die bijvoorbeeld meer gericht is op je wapens, snelle aanvallen of bepaalde speciale mogelijkheden. De game gebruikt daarbij larven als levende valuta. Die kom je tijdens het spelen tegen en kun je vervolgens uitgeven aan nieuwe artefacten en upgrades. Ook bestaan er zogenaamde Frienemies: speciale wezens die tegelijk een voordeel én een nadeel geven en daardoor een run behoorlijk kunnen veranderen. Dat laatste is vooral leuk omdat je soms bewust iets moet accepteren wat je run moeilijker maakt om daar een ander sterk voordeel voor terug te krijgen.
Ook de verschillende gebieden helpen om de vele nieuwe pogingen interessant te houden. De game begint onder andere in een bizarre vleesfabriek vol machines en gevaarlijke apparatuur, maar daar blijft het niet bij. Feed 64 heeft meerdere biomes gemaakt met een eigen stijl en eigen gevaren. Zo kom je onder andere terecht in een kantine, een bos en een stad en wacht uiteindelijk zelfs een koningin op je. Iedere biome eindigt bovendien met een grote baas. Die gevechten behoren tot de lastigste onderdelen van de game en vragen meestal dat je eerst leert welke aanvallen eraan komen. Zeker tijdens de eerste ontmoeting is de kans groot dat je behoorlijk snel wordt afgestraft. Maar dat maakt het uiteindelijk ook bevredigend wanneer zo’n baas eindelijk neergaat.
Vreemd, maar wel lekker
Toch ontkomt Gennady niet aan een bekend probleem van vrijwel iedere roguelike. Op een gegeven moment ga je dingen herkennen en treedt de herhaling flink in. De kamers worden weliswaar steeds anders aan elkaar gekoppeld, maar de afzonderlijke ruimtes zijn niet iedere keer compleet nieuw. Na genoeg pogingen weet je welke vallen ergens kunnen staan en herken je vijandelijke combinaties sneller. Dat is aan de ene kant natuurlijk onderdeel van je vooruitgang. Je wordt beter omdat je de game leert kennen. Aan de andere kant kan het ervoor zorgen dat de eerste stukken van een nieuwe run na verloop van tijd wat als verplichte kost beginnen te voelen. Vooral na een goede poging waarin je ver bent gekomen is het soms lastig om daarna weer helemaal opnieuw aan de eerste biome te beginnen. Gelukkig zorgt het upgradesysteem voor genoeg variatie om de herhaling grotendeels op te vangen. Een andere combinatie van artefacten kan ervoor zorgen dat dezelfde ruimtes toch anders gespeeld worden.
Gennady is een vreemde game en dat is absoluut als compliment bedoeld. Het ene moment spring je door een handgetekende vleesfabriek, het volgende moment verander je in een razende moordmachine terwijl groene smurrie en lichaamsdelen over het scherm vliegen. Het verhaal probeert nauwelijks normaal te zijn en de game lijkt zich daar volledig bewust van. De prachtige getekende artstyle is zonder twijfel het hoogtepunt. Het combineren van artefacten blijft leuk, de verschillende biomes hebben genoeg eigen ideeën en het steeds opnieuw proberen werkt precies zoals een goede roguelike dat moet doen: na een dood ben je geïrriteerd, maar een paar seconden later wil je toch weer beginnen. De moeilijkheid kan soms flink oplopen, het scherm wordt af en toe te chaotisch en na genoeg runs begint onvermijdelijk wat herhaling op te treden. Maar onder die scherpe randjes zit een snelle en vooral enorm eigenzinnige action-platformer. Gennady wordt niet de nieuwe standaard voor het roguelike-genre, maar wel een game met zoveel eigen karakter dat hij makkelijk tussen alle concurrentie opvalt. Vooral wie houdt van pittige platformers, vreemde humor en het principe van nog één laatste poging zal hier waarschijnlijk veel plezier aan beleven.
