Terug naar de basis
Als fan van de serie was ik een beetje verbaasd toen de eerste trailer van ‘Final Fantasy Resonance’ uit kwam. Een volledig nieuwe 2D game in de serie? Mijn interesse was gewekt. Tot ik wat beter keek en het hoofdpersonage Rain me wel heel erg bekend voor kwam. Niet omdat ik nou zo een fervent speler van van ‘Final Fantasy Brave Exvius’ ben, maar waarschijnlijk omdat ik ooit iets van een avatar had gezien in de Android Store. Na wat gezoek bleek dat deze game hetzelfde pad zou belopen als ‘Octopath Traveler 0’. Het grootste deel van het materiaal wordt gehaald uit Brave Exvius (een mobiele gacha game die ondertussen is stopgezet), maar het spel wordt meer ontwikkeld als een losse standaard RPG. De moed zakte bij mij persoonlijk alweer in de schoenen. Dat gevoel was niet helemaal eerlijk, want ‘Final Fantasy Resonance’ doet een aantal dingen beter en valt tegelijkertijd in dezelfde valkuilen.
Na een korte proloog start de game in de wereld van Lapis met Rain en Lasswell. Er zijn wat probleempjes bij de tempel van het aarde kristal en het is hun taak om deze te onderzoeken. Alles gaat verder prima, Rain maakt nog wat grapjes tegen zijn “mannen” in de krijgsmacht van de koning. De tocht uit de tempel is echter geen grap, want voor ze het weten wordt het aarde kristal vernietigd door een veel te sterke vijand, ontploft de boel en staan ze weer buiten terwijl het leger van Rain dood op de grond ligt. Terug naar huis dan maar om de koning te informeren. Staat het volledige koninkrijk in brand. Dat maak je ook niet iedere dag mee natuurlijk. Al snel leer je dat er meer mensen uit zijn om de overige kristallen te vernietigen en het verhaal kan beginnen om zo veel mogelijk compagnons te verzamelen, zodat je de wereld kan redden.
World of Resonance
Net zoals ‘World of Final Fantasy’ is deze game een liefdesletter. De game doet heel veel om dat nostalgische gevoel te geven. Een verhaal dat zo uit één van de SNES-games getrokken kan zijn, karakter cameo’s in de vorm van visions, een soundtrack met allerlei hints naar titels in het verleden en een berg een hergebruikte assets uit Brave Exvius. Het is daarom ook een vrij traditionele game geworden met een lineaire verhaallijn die op plekken wat opties geeft om af te wijken, zodat de achtergronden van de karakters wat uitgediept kunnen worden. Het verhaal is echter niet heel veel aangepast ten opzichte van Brave Exvius. Soms zijn er wat zaken en toegevoegd, maar de hoofdlijn blijft hetzelfde. In dat opzicht had het zo een Final Fantasy 6.5 kunnen zijn.
Waar Resonance wel anders is is het gebruikt van de Visions en het battle system. Visions krijg je voortaan door shrines te vinden in de wereld (verrek dat had ‘Octopath Traveler 0’ ook) en je maakt ze krachtiger met behulp van Magicite (waar kennen we dat ook alweer van?). Er zijn een aantal karakters uit eerdere games in de serie als Visions, maar ook totaal nieuwe. Bereid je maar wel alvast voor een kleiner aantal, want het aantal bekende karakters is ook een stuk minder.
Visions functioneren nu meer als een soort skilltree waar je karakters mee kan uitrusten. Iedere Vision heeft in feite een berg aan skills die je per level kan leren. Heb je ze geleerd dan worden ze permanent aan een karakter toegevoegd en kan je ze in een skill menu weer uitkiezen. Het is een beetje vergelijkbaar met het systeem van ‘Final Fantasy IX’ waar je bijvoorbeeld een specifiek wapen gebruikt om een skill te leren om poison te neutraliseren. Visions zijn tevens een soort super aanval die je kan gebruiken in gevechten. Deze aanvallen zijn vrij spectaculair, doen veel schade en gaan gepaard met FMV’s die er soms heel goed uitzien en soms totaal niet passen bij de rest van de graphics.
St. St. Stagger stagger. St. St. Stagger stagger
Oké, combat is dus ook totaal anders. ‘Final Fantasy Resonance’ is volledig turnbased met menuutjes, skills, magie, items en (wederom) een stagger mechanisme. Ieder monster heeft een levens- en staggerbalk. Iedere aanval van jou slaat een deel van beide weg. Monsters hebben zwaktes en die zwaktes doen meer schade aan beide balken. Langzaam loopt die staggerbalk en zodra die leeg is raakt een monster in een status waar je maximale schade kan doen. Als je van alle monsters op het veld die balk leeg ramt, komen je karakters in een soort super modus waar je de super aanval van een Vision in kan zetten. Dat moet je vrijwel ieder gevecht doen, zodat je in één keer alle monsters van het veld kan ruimen met zo een super aanval.
Deze game doet verder niets aan wat dit systeem zo oninteressant maakt. Je doet constant minimale schade, hakt een beetje los op die staggerbalk en vervolgens veeg je het scherm leeg met een super aanval. Op den duur worden alle gevechten op alleen de duur na hetzelfde, want de game doet niets om wat af te wisselen. Bazen zijn wat uitdagender, omdat ze harder slaan. Je tactiek verandert alleen niet echt, totdat je bij de endgame bent. Dan heb je alleen al tientallen uren dom staan rammen op iedere staggerbalk die je maar tegenkomt.
Ik snap het eerlijk gezegd niet zo goed. In de essentie is dit geen slecht systeem, want iedere game die Square-Enix uitbrengt met dit systeem heeft interessante gevechten. Ze zitten alleen allemaal ver achter in de game of zijn zelfs optioneel. De moeilijkheidsgraad verhogen helpt niet veel. Het enige wat dat doet is het jojo-effect van de staggerbalk met minuten verlengen. Het wordt niet per se moeilijk, maar vooral langdradiger.
Losstaand van het oninteressante stagger systeem is dit wel degelijk een interessante game. Het verhaal is simpel, maar wel leuk genoeg om te doorlopen. De personages zijn niet origineel en toch charmant genoeg. Er is genoeg te doen en de leukste uitdagingen zitten in de optionele missies. Het is alleen een beetje zonde dat het battle systeem wat achterblijft. Er is een demo beschikbaar met de volledige eerste chapter. Als die je bevalt, dan kan je deze game eigenlijk zonder problemen aanschaffen.
