Het heeft lang geduurd, maar zeven jaar na Ace Combat 7: Skies Unknown is de serie eindelijk terug met een volledig nieuw deel. Ace Combat 8: Wings of Theve blijft daarbij trouw aan waar de reeks goed in is. Verwacht geen zware vluchtsimulator waarin je eerst twintig minuten bezig bent om een vliegtuig überhaupt van de grond te krijgen. Dit is nog steeds een snelle arcade-achtige vlieggame waarin je tientallen raketten meeneemt, met enorme snelheid tussen vijandelijke toestellen door vliegt en binnen enkele minuten een halve luchtmacht uit de lucht kunt schieten.
Een compleet gestoord oorlogsverhaal
Wie eerder een Ace Combat heeft gespeeld weet dat je bij het verhaal eigenlijk nooit moet verwachten dat alles rustig en logisch blijft. Wings of Theve vormt daarop absoluut geen uitzondering. De game speelt zich af in 2029 in de fictieve wereld Strangereal. De Federation of Central Usea, kortweg FCU, wordt onverwacht binnengevallen door de Republic of Sotoa. De aanval verloopt desastreus en de FCU verliest in korte tijd een groot deel van zijn grondgebied. Jij wordt na een gevecht uit zee gevist door de Endurance, één van de laatste vliegdekschepen die de FCU nog tot zijn beschikking heeft. Daar begint het vreemde gedeelte. Je wordt gekoppeld aan piloot Jan Cope, die onder de naam Wings of Theve bekendstaat als een legendarische luchtmachtpiloot en nationale held. Alleen blijkt zijn reputatie vooral door propaganda en sociale media te zijn opgebouwd. Cope is helemaal niet de onverslaanbare ace die het publiek denkt dat hij is en krijgt zelfs de opdracht om gevechten zoveel mogelijk te vermijden, zodat de FCU zijn held niet kwijtraakt. Wanneer Cope tijdens een missie om het leven komt heeft de FCU ineens een probleem. De Wings of Theve is inmiddels veel te belangrijk geworden voor het moreel van de bevolking en het leger. De oplossing is even simpel als belachelijk: jij neemt zijn identiteit over. Vanaf dat moment wordt gedaan alsof de legendarische piloot nog steeds leeft en word je als nieuwe Rex leider van Joker Flight. Daarna wordt het vanzelf alleen maar gekker. Propaganda, enorme superwapens en steeds grotere militaire operaties volgen elkaar in hoog tempo op. Niet alles werkt even goed en soms wordt er zoveel informatie over landen, organisaties en militaire eenheden over je heen gegooid dat het lastig wordt om alles bij te houden.
Ook de personages helpen daarbij. Je brengt veel tijd door met de andere leden van Joker Flight en dat werkt beter dan verwacht. Baxter is de meer ervaren en rustige piloot van het gezelschap, terwijl Tasha juist een stuk opvallender en energieker is. Coster is weer veel rustiger en heeft bijvoorbeeld een flinke liefde voor muziek. Het zijn geen enorm diepgaande personages, maar ze geven de campaign wel persoonlijkheid. Je hoort ze voortdurend over de radio en tussen missies door krijg je meer van hun onderlinge gesprekken mee. Veel scènes worden vanuit een eerstepersoonsperspectief getoond. Je loopt niet echt vrij door het vliegdekschip, maar je beleeft gesprekken wel vanuit de ogen van je eigen personage. Af en toe kun je rondkijken of een simpele reactie geven. Dat verandert de richting van het verhaal niet drastisch, maar zorgt er wel voor dat je meer onderdeel van Joker Flight voelt dan in eerdere delen. En juist doordat de personages soms behoorlijk vreemd of overdreven zijn, blijft het leuk om naar ze te luisteren. Ace Combat 8 zit regelmatig ergens tussen militaire actiefilm en complete onzin in.
Vliegen blijft heerlijk
Uiteindelijk speel je Ace Combat natuurlijk vooral om met straaljagers door de lucht te knallen en daar stelt dit achtste deel absoluut niet teleur. De besturing blijft toegankelijk. Je hoeft geen echte piloot te zijn om binnen enkele minuten te begrijpen hoe je een toestel bestuurt. Gas geven, afremmen, scherpe bochten maken, doelen selecteren en raketten afvuren werkt allemaal direct. Tegelijk zit er genoeg ruimte in om steeds beter te worden. Zomaar achter een vijand aan vliegen werkt tegen simpele doelen nog wel, maar sterkere piloten dwingen je om veel beter om te gaan met je snelheid en positie. Je probeert achter een toestel te komen, ziet ineens een raketwaarschuwing verschijnen, trekt omhoog, rolt weg en probeert daarna opnieuw positie te pakken. Het helpt ook dat de campaign genoeg verschillende doelen voorschotelt. De ene missie draait vooral om luchtgevechten, terwijl je een volgende keer grondtroepen ondersteunt of vijandelijke schepen moet uitschakelen. Sommige missies veranderen halverwege volledig en gooien ineens een nieuwe bedreiging het strijdveld op. Daardoor blijf je ook nadenken over welk vliegtuig je meeneemt.
Dat is meteen één van de onderdelen waar Ace Combat 8 erg verslavend wordt. Tijdens het spelen verdien je punten waarmee steeds meer vliegtuigen en uitrusting beschikbaar komen. Aan het begin moet je het doen met relatief eenvoudige toestellen, maar langzaam werk je richting steeds snellere en betere vliegtuigen. Een vliegtuig vrijspelen voelt niet alleen als een nieuwe skin met iets betere statistieken. Verschillen in snelheid, wendbaarheid en bewapening zijn merkbaar en sommige toestellen zijn beter geschikt voor een specifieke missie. Vooraf krijg je informatie over wat je ongeveer kunt verwachten. Veel luchtdoelen? Dan kan een snelle fighter met goede lucht-luchtraketten een slimme keuze zijn. Veel tanks en schepen? Dan wil je juist iets meenemen waarmee je gronddoelen sneller kunt uitschakelen. Je kunt bovendien speciale wapens en verschillende onderdelen gebruiken om je toestel verder aan te passen.
Wat ook leuk is, is dat je niet alleen met je eigen vliegtuig bezig bent. Voor iedere missie kun je ook nadenken over de vliegtuigen waarmee je crew opstijgt. Daardoor ben je niet alleen je eigen loadout aan het samenstellen, maar eigenlijk die van Joker Flight als geheel. Je kunt bijvoorbeeld zelf een toestel kiezen waarmee je vooral luchtdoelen aanpakt en één van je teamgenoten juist in een vliegtuig zetten dat beter geschikt is voor doelen op de grond. Tijdens missies kun je je squad vervolgens opdrachten geven, bijvoorbeeld om zich te verspreiden, specifieke doelen aan te vallen of jou te ondersteunen.  Je hoeft er gelukkig geen complete strategiesimulatie van te maken. Wie gewoon snel een missie in wil kan dat nog steeds. Maar vooral later in de campaign is het leuk om wat langer naar de briefing te kijken en daarna de vliegtuigen van je team daarop af te stemmen.
Soms veel chaotisch
Het probleem is alleen dat grotere gevechten regelmatig behoorlijk onoverzichtelijk worden. Op sommige momenten zitten er zoveel vijandelijke toestellen, raketten, doelen en bondgenoten om je heen dat het lastig wordt om nog precies te begrijpen wat er gebeurt. Overal staan icoontjes op je HUD, meerdere vliegtuigen vliegen door elkaar en tegelijkertijd schreeuwt de radio dat drie andere groepen ergens hulp nodig hebben. Dat levert spectaculaire momenten op, maar niet altijd overzichtelijke gameplay.
Juist tijdens die gevechten zou het handig zijn om snel om je heen te kunnen kijken. Dat kan met de rechterstick, maar dat systeem werkt niet prettig. Je kunt de camera bijvoorbeeld naar rechts draaien om te kijken waar een vijand vliegt. Zodra je de stick loslaat schiet het beeld echter weer terug naar de neutrale positie achter je vliegtuig. Daardoor is het lastig om een toestel met je blik te blijven volgen terwijl je ondertussen zelf een bocht maakt. Dat klinkt misschien als een klein probleem, maar bij een game waarin alles met honderden kilometers per uur langs je heen schiet merk je het constant. Vooral in de grotere dogfights had een vrijere camera enorm geholpen.
Waar weinig op aan te merken valt zijn de graphics. Ace Combat 8 ziet er op PlayStation 5 erg goed uit. Uiteraard zijn vooral de vliegtuigen indrukwekkend. De modellen zijn zeer gedetailleerd en ook vanuit de cockpit valt op hoeveel aandacht er aan de verschillende toestellen is besteed. Maar het zijn ook de wolken die indruk maken. Ze zijn niet simpelweg een platte witte laag waar je doorheen vliegt. Complete wolkenvelden hebben volume en je kunt er daadwerkelijk middenin verdwijnen. Vlieg je door een dikke wolk, dan neemt het zicht snel af en verschijnen er kleine druppels op de cockpitruit. Zodra je er weer bovenuit komt krijg je vervolgens enorme uitzichten over het wolkendek. Het klinkt als een detail, maar tijdens het spelen voegt het enorm veel toe aan het gevoel van vliegen.
Verschillende manieren om online te vliegen
Na de campaign is er vervolgens nog Ace Combat Online, en dat is een veel groter onderdeel dan in eerdere delen. Het begint al met de presentatie. In plaats van alleen een standaard multiplayer-menu krijg je een echte online luchtmachtbasis. Hier loop je met je eigen piloot rond tussen andere spelers, kun je je avatar aanpassen en vervolgens verschillende activiteiten en multiplayer-missies starten. De Air Base kan tot honderd spelers tegelijk bevatten. De online modus heeft bovendien zijn eigen progressie. Je begint daar dus opnieuw als piloot en speelt door wedstrijden nieuwe vliegtuigen, uitrusting en cosmetische spullen vrij.
De belangrijkste online modus is Co-Op Assault. Hier nemen twee teams van vier spelers deel aan dezelfde missie. Beide groepen bestrijden computergestuurde vijanden en proberen ondertussen een zo hoog mogelijke score te behalen. Je werkt dus samen om het grotere doel te halen, maar tegelijkertijd ontstaat er competitie omdat beide teams willen laten zien wie de meeste punten verdient. Co-Op Warfare gaat een stap verder. Ook hier speel je vier tegen vier, maar nu vechten beide teams rechtstreeks tegen elkaar terwijl er tegelijkertijd computergestuurde eenheden op land, zee en in de lucht rondvliegen. Daardoor moet je voortdurend kiezen wat belangrijker is. Ga je achter een menselijke tegenstander aan of pak je eerst een aantal gronddoelen om snel punten binnen te halen? Het team met de hoogste totaalscore wint.
Het leuke van multiplayer is vooral dat de basis van Ace Combat zich hier uitstekend voor leent. In de campaign kun je behoorlijk voorspelbaar worden in hoe je vijanden aanpakt. Online weet je nooit precies wat iemand gaat doen. Een speler die je denkt te hebben vastgezet kan plotseling scherp wegdraaien, een teamgenoot kan een vijand precies jouw richting opsturen en een ogenschijnlijk simpel luchtgevecht kan binnen enkele seconden compleet escaleren. Vooral Co-Op Warfare vond ik interessant omdat je daar niet alleen op menselijke tegenstanders jaagt. Het slagveld blijft ondertussen gewoon doorgaan. Schepen, vliegtuigen en grondeenheden leveren allemaal punten op en daardoor is er meer te doen dan alleen eindeloos achter één vijandelijke piloot blijven hangen. Ook hier kan het overigens weer behoorlijk chaotisch worden.
Spectaculaire terugkeer
Ace Combat 8: Wings of Theve doet uiteindelijk precies wat een nieuw deel in deze serie moet doen. Het vliegen voelt heerlijk, de missies zijn spectaculair en het vrijspelen van steeds betere vliegtuigen zorgt ervoor dat je constant nog één missie wilt spelen. Grafisch is het bovendien een flinke stap vooruit. De vliegtuigen zijn zeer gedetailleerd, de enorme wolkenvelden voegen echt wat toe aan de gameplay en kleine details zoals waterdruppels op de cockpitruit doen veel voor het gevoel.  Ook de uitgebreidere rol van Joker Flight werkt goed. Voor een missie niet alleen je eigen vliegtuig en bewapening kiezen, maar ook nadenken over wat je team meeneemt, geeft net wat meer diepgang aan de voorbereiding. En het blijft simpelweg leuk om steeds weer een nieuw toestel vrij te spelen en te kijken wat het kan. De grootste irritatie zit wat mij betreft in het overzicht. Grote gevechten kunnen enorm chaotisch worden en de camera helpt daar niet genoeg bij. Dat is vooral jammer omdat juist het manoeuvreren en achter tegenstanders komen zo’n belangrijk onderdeel van de gameplay is. Desondanks is Ace Combat 8 één van de sterkste delen in de serie met een uitgebreide campaign en een meer dan prima multiplayer. Aanrader!
