Rebel Wolves is misschien nog geen naam die iedereen direct kent, maar de mensen achter de studio zijn dat wel. De Poolse ontwikkelaar werd in 2022 mede opgericht door Konrad Tomaszkiewicz, die eerder Game Director was van The Witcher 3: Wild Hunt. Ook andere leden van het team werkten in het verleden aan The Witcher 3 en de uitbreidingen daarvan. Met The Blood of Dawnwalker probeert Rebel Wolves meteen iets neer te zetten dat behoorlijk ambitieus is. Een grote openwereld-RPG, vampieren, keuzes met gevolgen en een systeem waarbij tijd net zo belangrijk is als ervaring en nieuwe uitrusting. Op papier zijn er genoeg onderdelen die bekend klinken, helemaal omdat de game regelmatig dat typische The Witcher-gevoel oproept. Toch duurt het niet lang voordat Dawnwalker laat zien dat het meer wil zijn dan alleen een nieuwe variant op wat we al kennen. Vooral het begin pakt meteen. De game gooit je niet eerst urenlang vol met uitleg en lange gesprekken voordat er iets gebeurt, maar zorgt vrij snel dat duidelijk is wat er op het spel staat. De rode draad van het verhaal is vrij simpel. Hoofdpersoon Coen krijgt “letterlijk” dertig dagen om zijn familie te redden uit de handen van vampierheer Brencis en zijn Council, die de regio in hun greep houden. Coen is daarbij zelf geen gewone mens meer: als Dawnwalker is hij half mens en half vampier. Wanneer de inwoners van zijn dorp Laslea zich uiteindelijk tegen Brencis verzetten, loopt dat volledig uit de hand. Brencis laat het dorp in brand steken, neemt de overlevenden, waaronder Coens familie, gevangen en wil hen dertig dagen later offeren tijdens zijn kroning. Vanaf dat moment begint jouw avontuur als Coen en de strijd tegen de klok.
Een wereld waarin je wilt blijven rondlopen
Het eerste wat opvalt wanneer Dawnwalker echt opengaat, is hoe mooi Vale Sangora is. De wereld is ontzettend sfeervol. Bossen, kleine dorpjes, vervallen ruïnes, donkere grotten en grotere nederzettingen zorgen voor genoeg variatie om verkennen interessant te houden. Vooral wanneer het weer verandert of de zon langzaam begint te verdwijnen, kan de game er echt prachtig uitzien. Daarbij helpt de muziek enorm. Dawnwalker heeft regelmatig precies dat soort donkere, rustige muziek waardoor rondlopen door een bos ineens veel meer sfeer krijgt. De vergelijking met The Witcher ligt soms voor de hand en dat geldt zeker voor de soundtrack. Het is daarnaast een wereld waarin kleine details behoorlijk belangrijk zijn. Zilver is bijvoorbeeld verboden omdat de vampieren die over het gebied regeren daar vanzelfsprekend niet bepaald blij mee zijn. Daardoor zijn zilveren spullen waardevol, maar tegelijkertijd lastiger om zomaar bij iedere handelaar kwijt te raken. Het is maar een klein systeem, maar precies zo’n detail waardoor de wereld beter in elkaar voelt te zitten.
Ook tijdens het rondlopen gebeuren er dingen die later nog terug kunnen komen. Zo was er ergens langs de weg een smid die hulp nodig had. Na hem te redden ging de reis gewoon verder, maar eenmaal aangekomen in de grote stad bleek hij daar weer terug te vinden. Als dank leverde dat vervolgens een behoorlijk goed item op. Niets spectaculairs op zichzelf, maar het zijn juist dit soort ontmoetingen waardoor het voelt alsof je niet alleen een lijst met vraagtekens op een kaart aan het afwerken bent.
Sidequests die echt ergens naartoe gaan
Waar Dawnwalker vooral veel indruk mee maakt, zijn de zijmissies. Zelfs vrij vroeg in de game worden opdrachten al een stuk uitgebreider dan je in eerste instantie verwacht. Een goed voorbeeld daarvan begint vrij simpel met het zoeken naar iemands broer. Dat klinkt precies als het soort standaard quest waarbij je naar een marker loopt, iemand aantreft en vervolgens weer terug mag wandelen. Alleen loopt het hier behoorlijk anders. De zoektocht brengt je uiteindelijk naar een grot waar je vreemde tekeningen op de muren begint te onderzoeken. Vervolgens kom je steeds dieper terecht in wat daar gebeurd is, vind je bijzondere gear en eindigt het geheel uiteindelijk zelfs in een baasgevecht. Nog belangrijker is dat opdrachten vaak verschillende oplossingen hebben. Keuzes bepalen niet alleen hoe een gesprek afloopt, maar kunnen ook invloed hebben op wat er later gebeurt. Soms kun je een probleem direct oplossen, ergens omheen werken of tijdens een ander dagdeel terugkomen. Niet iedere keuze heeft direct gigantische gevolgen, maar Dawnwalker doet genoeg om je regelmatig af te laten vragen of een andere aanpak misschien iets totaal anders had opgeleverd.
Dertig dagen klinkt erger dan het is
Het tijdsysteem is tegelijkertijd het onderdeel waar vooraf waarschijnlijk de meeste twijfel over zal bestaan. Een openwereld-RPG waarin je een deadline van dertig dagen krijgt klinkt bijna alsof de game actief probeert te voorkomen dat je rustig kunt spelen. Gelukkig werkt het niet zo. Een dag bestaat uit verschillende dagdelen en bepaalde quests, belangrijke keuzes en andere activiteiten kosten één of meerdere stukken tijd. Genoeg van die acties achter elkaar zorgen ervoor dat het bijvoorbeeld van dag naar nacht gaat en uiteindelijk een volledige dag voorbij is. Omdat gewoon rondlopen en verkennen de tijd niet automatisch vooruitduwt, is er veel meer vrijheid dan het concept in eerste instantie doet vermoeden.
Het interessante is vooral dat je daardoor keuzes moet maken. Dawnwalker is duidelijk niet gemaakt met het idee dat je in één playthrough letterlijk alles doet, iedere skill vrijspeelt, iedere sidequest afrondt en vervolgens als een compleet overpowered monster richting de eindbaas wandelt. Je moet bepalen waar je aandacht aan besteedt. Zelfs het leren van bepaalde vaardigheden kan tijd kosten. Dat is misschien logisch binnen het systeem, maar voelt niet altijd even prettig. Een nieuwe skill vrijspelen is normaal gesproken juist een beloning. Hier krijg je soms het gevoel dat je wordt gestraft omdat je sterker wilt worden. Je levert immers een deel van die kostbare dertig dagen in om jezelf te verbeteren. Daar zit natuurlijk een duidelijke gedachte achter. Het voorkomt dat je eindeloos gaat grinden totdat Coen praktisch onverslaanbaar is voordat je verdergaat met het verhaal. Toch blijft het vreemd wanneer je een skillpoint hebt verdiend, eindelijk een nuttige upgrade kunt nemen en vervolgens ziet dat daar ook weer tijd tegenover staat.
Niet iedereen hoeft gered te worden
Het doel is om Coens familie te redden, maar je kunt er daadwerkelijk voor kiezen om dat niet te doen. Je familie sterft en het verhaal gaat verder met de gevolgen daarvan. Dat zegt eigenlijk veel over hoe Dawnwalker met keuzes omgaat. Er zijn een aantal verschillend eindes voor Dawnwalker en de game probeert niet constant één correcte route af te dwingen. Het redden van Coens familie is duidelijk de belangrijkste motivatie aan het begin van het verhaal, maar zelfs falen wordt onderdeel van jouw verhaal. Je acties hebben daarnaast invloed op hoe Brencis en zijn Council naar Coen kijken. Hoe meer je tegen zijn regime werkt, hoe duidelijker dat in de wereld merkbaar wordt. Er verschijnen meer bewakers en checkpoints en het wordt steeds lastiger om ongezien overal rond te lopen. Activiteiten in de wereld zijn gekoppeld aan leden van die Council. Werk je vaak genoeg tegen één van hen, dan loopt de spanning steeds verder op en kan uiteindelijk een nieuwe quest ontstaan waarin je rechtstreeks met die vampier te maken krijgt. Dat is niet alleen extra content. Het heeft ook invloed op het uiteindelijke gevecht met Brencis. Door zijn belangrijkste bondgenoten uit te schakelen of op andere manieren te verzwakken, maak je uiteindelijk ook hem kwetsbaarder. Je hoeft dat echter niet te doen. In theorie kun je veel van die activiteiten overslaan en veel eerder proberen om Brencis aan te pakken. Alleen wordt dat gevecht dan vanzelfsprekend een stuk moeilijker. Daar komt het tijdsysteem opnieuw om de hoek kijken. Ga je kostbare tijd gebruiken om één van Brencis’ bondgenoten uit te schakelen, zodat het einde makkelijker wordt? Of besteed je die tijd aan een sidequest, nieuwe uitrusting of misschien iets dat met je familie te maken heeft?
Mens overdag, vampier in de nacht
Het dag- en nachtsysteem is bovendien meer dan alleen een andere kleur lucht. Coen is een Dawnwalker en daardoor verschillen zijn mogelijkheden behoorlijk afhankelijk van het moment van de dag. Overdag moet hij het vooral hebben van zijn menselijke vaardigheden, wapens en magie. ‘s Nachts komen zijn vampierkrachten naar voren. Daardoor kunnen locaties en quests compleet anders aanvoelen afhankelijk van wanneer je ze bezoekt. Sommige voorwerpen of mogelijkheden zijn zelfs alleen tijdens een bepaald dagdeel bruikbaar. Vooral Shadowstep is handig om je ‘s nachts veel sneller en vrijer te verplaatsen. Tegelijk is juist die beweging soms behoorlijk onhandig. Coen loopt en klimt niet altijd even soepel en bij Shadowstep wil de game nog weleens moeilijk doen over waar je precies naartoe wilt. Je richt op een plek waarvan je denkt dat je er makkelijk moet kunnen komen, waarna het systeem toch besluit dat het niet kan. Het is geen enorm probleem, maar wel iets dat je regelmatig merkt. Dawnwalker ziet er op veel momenten ontzettend modern uit, terwijl de beweging soms een stuk ouder aanvoelt.
Combat is leuk, maar mist afwerking
Hetzelfde geldt eigenlijk voor de gevechten. Het systeem zelf zit interessant in elkaar, maar de uitvoering voelt niet altijd even soepel. Dawnwalker gebruikt directionele combat. Je kiest vanuit welke richting je aanvalt en moet bij verdedigen ook goed kijken waar een aanval vandaan komt. Gewoon continu op één knop drukken gaat je daardoor niet ver brengen. Vijanden kunnen blokkeren, aanvallen vanuit verschillende hoeken en je dwingen om daadwerkelijk op hun bewegingen te letten. In het begin voelt dat even wennen. Aanvallen hebben behoorlijk duidelijke animaties en Coen reageert niet altijd zo direct als je misschien verwacht van een moderne action-RPG. Daardoor kan combat wat houterig aanvoelen. Hoe langer je speelt, hoe duidelijker echter wordt dat er wel degelijk veel achter zit. Goed blokkeren, de juiste aanvalshoek kiezen en je speciale vaardigheden op het juiste moment inzetten wordt steeds belangrijker. Het is geen systeem waarbij je na twee uur al alles gezien hebt.
Nieuwe mogelijkheden krijg je bovendien niet alleen door simpelweg een level omhoog te gaan. Door de wereld heen zijn Manuals te vinden waarmee je speciale technieken en vaardigheden kunt leren. Ook quests kunnen je naar nieuwe Manuals leiden. Daardoor wordt verkennen beloond waardoor je echt sterker wordt. Het vechten met je zwaard is niet de enige manier om vijanden te verslaan. Coen heeft drie talent trees waar je punten in kan stoppen. Je hebt Witchcraft, Swordmastery en Vampirism. Witchcraft is alleen te gebruiken in je menselijke vorm en maakt logischerwijs gebruik van magie om je te helpen. Vampirism gebruik je zodra het nacht is en je vampier bent, en Swordmastery wordt gebruikt door beide kanten. Aan jou de keuze om een goede balans te vinden tussen de twee of je juist te richten om één kant heel sterk te maken.
Coen zelf overtuigt minder
Het verhaal en de wereld zijn sterk, maar niet ieder personage weet evenveel indruk te maken. Vooral Coen zelf is eigenlijk een beetje vlak. Hij doet wat hij moet doen en zijn situatie is interessant genoeg, maar als hoofdpersoon mist hij wat persoonlijkheid. Een vampier genaamd Lacra werkt bijvoorbeeld een stuk beter. Haar sarcastische opmerkingen geven gesprekken meer leven en ze heeft veel sneller een herkenbaar karakter. Grappig genoeg zijn een aantal van Coen’s beste momenten ook samen met Lacra. De voice acting is over het algemeen prima. Verwacht alleen niet dat iedere dialoog klinkt alsof er op het allerhoogste niveau wordt geacteerd. Sommige gesprekken komen een stuk beter binnen dan andere en af en toe klinkt een personage wat vlak.
Grafisch wel overtuigend
Op de PlayStation 5 ziet Dawnwalker er bijzonder goed uit. Vooral de belichting, dichtbegroeide gebieden en de wereld zelf zien er prachtig uit. Het is jammer dat soms de animaties en de NPC’s wat achterblijven in die kwaliteit. Ook was er tijdens het spelen één opvallende beperking: er waren alleen een Quality-modus en een Balanced-modus beschikbaar. Balanced richt zich op 40 frames per seconde en was daardoor voor deze review eigenlijk de prettigste keuze. Dat speelt duidelijk soepeler dan 30 fps, al heb je daar natuurlijk wel een scherm nodig dat met 120 Hz overweg kan. Een echte Performance-modus ontbrak in de gespeelde versie. Inmiddels is aangekondigd dat die alsnog via de day-one patch beschikbaar komt en zich op 60 fps zal richten. Dat is goed nieuws, want juist een game met directionele combat en veel timing profiteert enorm van de hogere framerate. De huidige Balanced-modus doet zijn werk en is ook goed te spelen, maar 60 fps zou hier absoluut de voorkeur hebben.
Eén van de verrassingen van het jaar
The Blood of Dawnwalker doet een hoop dingen die we eerder hebben gezien. De invloed van andere grote RPG’s is regelmatig merkbaar en vooral de vergelijking met The Witcher zal snel gemaakt zijn. Toch heeft Rebel Wolves genoeg eigen ideeën toegevoegd om ervoor te zorgen dat Dawnwalker niet als een kopie voelt. Vooral het tijdsysteem maakt veel verschil. Die dertig dagen klinken vooraf vooral beperkend, maar blijken juist een slimme manier om keuzes daadwerkelijk betekenis te geven. Je kunt niet eindeloos alles afwerken en daarna pas besluiten dat je misschien ook nog een familie had om te redden. Tegelijk wordt de vrijheid nooit volledig weggehaald. Je kunt urenlang de wereld verkennen zonder dat de klok meteen tegen je werkt. Daarbovenop komen uitstekende sidequests, een prachtige wereld en genoeg kleine gebeurtenissen waardoor Vale Sangora daadwerkelijk interessant blijft om te verkennen. Maar niet alles is even sterk. De combat voelt op het begin wat houterig, Coen is als hoofdpersoon niet altijd even overtuigend en de voice acting wisselt in kwaliteit. Maar daar staat ontzettend veel tegenover. Dawnwalker is precies het soort RPG waarin je van plan bent één quest te doen en twee uur later ergens compleet anders staat omdat je onderweg weer iets tegenkwam. The Blood of Dawnwalker is een ijzersterke start voor ontwikkelaar Rebel Wolves en mag zich gelijk meten met de betere RPG’s van afgelopen jaren.
Nice game.