‘Tides of Annihilation’ heeft de afgelopen maanden de game wereld in sneltreinvaart overgenomen. Ondanks dat er wat gameplay betreft nog niet heel veel bekend was. De titel was ook aanwezig op de Gamescom en werd vergezeld met een gigantische stage die eruitzag alsof we tegelijkertijd een kerk en een school binnen liepen. Het is een wat rare titel die van heel veel verschillende andere media dingen bij elkaar gooit en daar een eigen sausje overheen dumpt. Je hebt de ridders van de ronde tafel, een compagnon die kan veranderen in een vogel en te veel verklapt, de meer moderne postapocalyptische omgeving en het hoofdpersonage Gwendolyn met een zwaar Brits accent. Het is door de whiplash even wennen, zo zal ik het maar zeggen.
De demo die ik kon spelen bestond in principe uit vier delen, maar in de 45 minuten die ik had kwam ik helaas niet verder dan de eerste twee delen. De eerste was een tutorial die je alles vertelde over de toch wel redelijk uitgebreide combat en het tweede deel was een groot level waar ik opzoek mocht gaan naar een Egyptische bibliotheek om het boek van de doden te vinden. Het derde en vierde deel was voor zo ver ik kon zien twee boss fights.
Dat level was nog vrij lineair. Er waren wel wat paden om een beetje af te wijken van waar je naartoe moest, maar in de essentie waren er niet heel veel opties en moest het doorlopen vooral zonder te veel creatieve gedachtes. Ergens zo maar naar beneden springen om iets af te slaan kon bijvoorbeeld niet als de game dat niet wilde. In het begin was er nog een winkel en halverwege het level was een challenge fight tegen wat sterkere monsters.
Combat gaf echter wel wat meer opties. Er zit een relatief standaard mechanisme in de game om met behulp van kleuren aanvallen te moeten ontwijken of te counteren. Dit hebben we natuurlijk al eens vaker gezien, maar het werkt in deze game ook weer. Zelf had ik twee setjes van twee ridders die mij hielpen tijdens het knokken. Eén daarvan is ondersteunend terwijl de ander je speciale aanval is. Finishers worden samengedaan met zo een setje ridders en zien er behoorlijk flashy uit en doen gelukkig ook behoorlijk wat schade. Het is tijdens combat zoeken naar de balans van afwachten, kijken hoe monsters reageren en dan met de juiste ridders aanvallen. Het resultaat is spectaculaire combat, maar dan wel zonder de absurditeit van bijvoorbeeld een ‘Devil May Cry’. Ik ben vooral benieuwd hoe veel van de ridders we kunnen verzamelen en die gebruikt kunnen worden om allerlei debiel spectaculaire combo’s uit te voeren. In dat mechanisme zit namelijk wel iets wat heel erg goed kan worden.
Het moet nog blijken of de mengelmoes aan stijlen te veel gaat clashen of dat het een heerlijk buffet wordt. Mijn interesse is in ieder geval gewekt door de combat en ik hoop dat het verhaal ook iets interessants gaat doen, want daar zit net zo veel potentie in.
