The Legend of Octopath
In het huidige landschap gebeurt het niet vaak meer dat er een volledig nieuwe franchise wordt gemaakt. Vaak zijn het nu toch vervolgen, remakes of remasters. Niet echt iets mis mee natuurlijk, want met vervolgen kunnen ontwikkelaars hun creativiteit al vaak kwijt. Al heeft het geweld van de afgelopen summer game fest mij persoonlijk wel een beetje geleerd dat er plek moet zijn voor echt nieuwe ideeën of in ieder geval iets meer dan het zoveelste vervolg. Dat zeg ik dan wel weer terwijl ik niet kan wachten op de nieuwe ‘Ace Combat’. ‘The Adventures of Elliot: The Millenium Tales’ is een nieuwe franchise van de makers van ‘Octopath Traveler’ en ‘Bravely Default’. Het DNA van die twee zit wel erg diep in deze nieuwe game en het zou mij niet verbazen als mensen deze direct verwarren met één van die twee. Ondanks dat is dit een erg geslaagde game geworden die net een beetje te veel van andere games leent.
Even volledige transparantie, persoonlijk ben ik de grafische stijl van deze lijn aan games wel een beetje beu aan het worden. Het is de ideale stijl om oude games nieuw leven in te blazen, maar het begint allemaal wel een beetje te veel op elkaar te lijken. Ja, ook deze game ziet er net zoals alle anderen weer geweldig uit en de soundtrack is ook fantastisch. Het is wel zo dat als je twee screenshots of een nummer van de soundtrack van een willekeurige ‘Octopath Traveler’ en deze game langs elkaar legt dat het exact dezelfde game kan zijn. Het is dan dus ook fijn dat de gameplay totaal anders is.
Dit is geen turn-based RPG zoals andere games van deze ontwikkelaar. De eerste gedachte zal bij velen zijn dat het op een 2D Zelda game lijkt, maar ook dat is niet helemaal waar. Het is meer een kruising tussen het ‘Ys’ tijdperk van ‘Ys: Origins’, een 2D ‘Breath of the Wild’ en ‘Alundra’ (als iemand zich die serie nog kan herinneren). Het heeft het platformen van de eerste game, het verkennen van de tweede en het knokken van de laatste. Deze mengelmoes aan ideeën geeft de game geen originele smoel, maar het is wel een aangename cocktail.
Kijk, Zelda, ik kan springen
Er zit verbazingwekkend veel platforming in dit spel. Vrijwel alle kerkers, tempels en grotten hebben wel puzzels waar je pilaren moet verschuiven om over grote kloven te springen of er zijn bewegende platforms die je vrij moet maken om verder te kunnen. De kleinere tempels waar je je levensbalk kan vergroten zitten vol met trials die dit wat verder trekken. Sommigen zijn vrij lastig, maar je kan in het eerste dorpje van het spel een voorwerp kopen waarmee je tijdelijk kan zweven om deze aanzienlijk makkelijker te maken. Ze worden daardoor wat arbitrair dus het platformen hoeft niet in de weg te zitten als je er even geen zin in hebt.
Wat gameplay betreft doet de game veel goed. Buiten het platformen om wordt er natuurlijk nogal wat gevochten en dat doe je met meerdere wapens. Je kan er altijd twee tegelijkertijd beschikbaar hebben en met één druk op de trigger kan je ze wisselen naar een andere. Ze hebben allemaal hun eigen voor- en nadelen en sommige, zoals de bom, hebben nog een tweede functie. Buiten je wapens om zijn er nog vijf spreuken die gekoppeld zijn aan je fee compagnon. Die toch wel echt iets vaker haar mond mag houden.
De vergelijking met Navi van ‘Ocarina of Time’ is heel eenvoudig. Het is nog net geen hey, hey, listen, maar Faie (zo heet die fee) zegt dingen voor, herhaalt haar zinnen constant en is over het algemeen enorm irritant. Er is een menu optie om haar reacties in te perken. Dat zorgt er alleen nog niet voor dat ze stopt met dingen voor zeggen of dingen herhalen. Laat je het op standaard staan, dan reageert ze onderhand overal op. Heel kort heb je een andere compagnon. Die is niet veel beter en verklapt ook constant puzzels. Sommigen van haar zinnen klonken zelfs een beetje alsof ze door een AI was ingesproken.
Millennium ages
De titel van het spel verklapt het plot al een beetje. Je speelt als Elliot een avonturier die door de koning wordt opgeroepen om het verleden in te gaan om het koninkrijk te redden. Dit omdat de prinses vervloekt is door een onbekend kwaad. Die prinses houdt een magische barricade in stand dat het koninkrijk beschermd voor alle monsters die buiten de muren rondlopen. Het verhaal begint vrij eenvoudig met een achtervolging en eindigt met een conflict dat zich afspeelt tijdens meerdere tijdperken. Ik moet zeggen dat het vooral de gameplay was die mij interesseerde in de eerste helft en het verhaal in de tweede. Het verhaal is “maar” een kleine twintig uur lang en in de laatste tien uur komen alle plotpunten op een erg bevredigende wijze bij elkaar. Sommige twists zijn van het kaliber open deuren, maar in het geheel is het verhaal zeer geslaagd.
Wat stoorde me dan aan de gameplay? Het wordt heel erg herhalend. Met meerdere tijdperken zou je denken dat er een goede variatie zou zijn wat monsters en locaties betreft. Dat is echter niet zo. Op een kleurtje en een stad na verschillen de tijdperken niet erg veel van elkaar en de monsters zijn niet bijster origineel. Je vecht zelfs meerdere malen tegen dezelfde bazen. De trucjes weet je dus na een tijdje wel. Grotten zitten op dezelfde plek, de stad zit op exact dezelfde locatie en zelfs de fast travel punten zitten op dezelfde locatie. Op den duur ben je dus meer bezig met constant een locatie kiezen voor je fast travel om zo een stukje te lopen voor het volgende deel van het verhaal. Deze game kent geen experience points dus monsters verslaan wordt op dat moment wat minder belangrijk. Geld (dat krijg je wel) heb je op dat moment tevens niet echt meer nodig.
‘The Adventures of Elliot: The Millennium Tales’ heeft mij persoonlijk verrast. Het gaat niet zonder slag of stoot, maar aan het einde van de dag is dit een game die wat aanvoelt als comfort voedsel. Met een speelduur van een kleine twintig uur en een lichtere toon is dit in het huidige landschap een erg leuk tussendoortje. Niet alles hoeft een all you can eat buffet te zijn waar je tachtig over doet. Vind je ‘Alundra’, ‘Ys’ of de 2D Zelda’s goed, dan zit je met deze game gebakken.
Leuke review!