Roguelites. Alleen al het noemen van het genre zal bij een deel van de spelers waarschijnlijk een diepe zucht oproepen. De afgelopen jaren is de markt namelijk overspoeld met games die allemaal hetzelfde trucje proberen uit te halen. Een paar willekeurige upgrades, een handvol wapens en een goede reden om nog één poging te wagen. Juist daarom ligt de lat tegenwoordig een stuk hoger. Een nieuwe roguelite moet niet alleen een vers laagje verf hebben, maar ook een sterke gameplayloop, interessante builds, genoeg vrij te spelen content en vooral voldoende variatie om meerdere uren interessant te blijven. Gelukkig lijkt Pass the Fear vanaf de eerste minuten te begrijpen wat het genre tegenwoordig nodig heeft.
Hoge afwerking en polish
Pass the Fear is een bullethell roguelite waarin je telkens één jager kiest voordat je aan een nieuwe run begint. Iedere jager beschikt over twee vaste vaardigheden en een selectie van vijftien unieke skills, waarvan je er uiteindelijk vijf kunt kiezen. Daarmee krijg je direct al het gevoel dat iedere personage zijn eigen speelstijl heeft. Kamers leegschieten, honderden kogels ontwijken en proberen levend het einde van de run te halen. Dat klinkt bekend, maar de uitvoering voelt verrassend fris.
De gekozen artstijl past uitstekend bij de sfeer van de game en de ontwikkelaars hebben duidelijk veel aandacht besteed aan de afwerking. Animaties lopen vloeiend over in elkaar, explosies en elementaire effecten spatten van het scherm en ondanks de enorme hoeveelheid projectielen blijft alles uitstekend leesbaar. Vijanden geven hun aanvallen duidelijk aan, waardoor je vrijwel altijd weet waardoor je geraakt bent. Dat klinkt misschien vanzelfsprekend, maar binnen het bullethellgenre is dat lang niet altijd het geval. Hier blijft de chaos overzichtelijk en voelt een fout meestal ook echt als je eigen fout.
Tijdens mijn speelsessies draaide Pass the Fear stabiel, zelfs wanneer het scherm volledig gevuld was met explosies, elementaire effecten en tientallen vijanden tegelijk. Ook ultrawide-monitoren worden grotendeels ondersteund. Alleen in de menu’s en tijdens sommige tussenfilmpjes zijn nog wat kleine schoonheidsfoutjes zichtbaar. Dat zijn gelukkig vooral cosmetische punten die waarschijnlijk eenvoudig weggewerkt kunnen worden. Een volledige run duurt gemiddeld tussen de dertig en zestig minuten, waardoor je gemakkelijk nog een poging kunt doen zonder dat iedere sessie meteen een hele avond kost.
Veel interessante effecten
Waar Pass the Fear echt indruk maakt, is de manier waarop iedere run zich ontwikkelt. Je bent niet simpelweg bezig om statistieken een paar procent omhoog te schroeven, maar bouwt iedere keer een compleet nieuwe speelstijl op. Vaak bepalen de eerste wapens die je vindt al de richting van je build. Vind je vroeg een sterk vuureffect, dan ga je automatisch zoeken naar relics en perks die daar mooi op aansluiten. Krijg je juist gif of ijs aangeboden, dan ontstaat er weer een compleet andere combinatie.
Die elementaire effecten vormen één van de sterkste onderdelen van de game. De verschillende elementen versterken elkaar op verschillende manieren en zorgen ervoor dat je echt gaat nadenken over synergieën. Daarbij helpt het enorm dat Pass the Fear niet verdrinkt in eindeloze cijfervergelijkingen. In plaats van twintig procent meer schade of drie procent extra critical chance draait het veel vaker om duidelijke effecten die je speelstijl zichtbaar veranderen. Daardoor maak je sneller keuzes en kun je snel verder knallen.
Ook de beperkte inventaris draagt daar verrassend veel aan bij. Je beschikt over tien relic-slots voor passieve bonussen, twee wapens die ieder weer een eigen barrel en speciale aanval hebben en slechts vijf perk-slots die de volledige run beïnvloeden. Omdat je niet alles kunt meenemen, word je voortdurend gedwongen om keuzes te maken. Dat voorkomt dat builds uiteindelijk allemaal op elkaar gaan lijken en zorgt ervoor dat iedere run anders aanvoelt.
Steeds iets nieuws om vrij te spelen
Hoewel iedere run op zichzelf al leuk is, zit de echte verslaving vooral in alle progressie daar omheen. Je begint met slechts één jager, maar naarmate je verder komt speel je steeds meer personages vrij. Iedere nieuwe jager brengt weer andere vaardigheden en mogelijkheden met zich mee, waardoor je automatisch nieuwe builds gaat uitproberen. Daarnaast is er een algemene skilltree waarin je permanente verbeteringen vrijspeelt voor al je jagers. Dat systeem voelt prettig gebalanceerd. Je wordt beloond voor je voortgang zonder dat de game volledig afhankelijk wordt van permanente upgrades. Ook een mislukte run voelt daardoor zelden als verloren tijd.
De hoeveelheid content is indrukwekkend. Onderweg verzamel je muntjes die je in winkels kunt uitgeven, breek je gevonden wapens af tot onderdelen om je favoriete uitrusting sterker te maken en verzamel je allerlei bijzondere voorwerpen die samen steeds meer van het verhaal rondom het mysterieuze eiland onthullen. Daar bovenop komen nog meer dan 120 relics, tientallen skills, ruim veertig wapens en een enorme hoeveelheid aanvullende effecten en bonussen. Vrijwel iedere run levert wel iets nieuws op, waardoor je constant het gevoel hebt voortgang te boeken.
Toffe bullethell eindbazen
De opbouw van een run werkt eveneens prettig. Je trekt van kamer naar kamer, waarbij iedere kamer relatief snel is afgerond. Na afloop wacht steeds een beloning in de vorm van geld, een nieuw wapen, een speciaal voorwerp of een willekeurige verrassing. De balans voelt eerlijk. Je hebt zelden het idee dat een run volledig mislukt doordat het spel je simpelweg slechte keuzes voorschotelt. Toch zit hier ook direct mijn grootste kritiekpunt. Hoewel de builds enorm veel variatie bieden, blijft de structuur van de runs en de volgorde van de content juist behoorlijk voorspelbaar. De levels veranderen net iets te weinig en de eindbazen verschijnen telkens in dezelfde volgorde. Doordat je deze gevechten niet kunt overslaan, ken je na verloop van tijd de eerste paar bazen bijna uit je hoofd. Dat is een probleem dat veel roguelites kennen en Pass the Fear ontsnapt daar helaas niet volledig aan. Meer variatie in levels of willekeurige eindbazen zouden de herspeelbaarheid nog verder kunnen vergroten.
Gelukkig maken de eindbazen zelf veel goed. Hun aanvalspatronen worden uitstekend gecommuniceerd en meerdere bazen beschikken over verschillende fases waardoor gevechten spannend blijven. Daarbij vond ik het vooral leuk dat niet iedere baas simpelweg stil in het midden van de arena blijft staan. Eén van de eindbazen jaagt bijvoorbeeld juist actief achter je aan, waardoor het gevecht ineens een compleet ander tempo krijgt. Zulke kleine variaties zorgen ervoor dat baasgevechten memorabel blijven. Je hoeft de game ook niet alleen te spelen. De multiplayer zit nu in bèta. Samen spelen maakt sommige uitdagingen iets toegankelijker en zorgt voor leuke momenten wanneer builds elkaar aanvullen. Toch voelt de game zeker niet alsof multiplayer noodzakelijk is.
Een toffe roguelite
Pass the Fear doet bijna alles wat je tegenwoordig van een moderne roguelite mag verwachten, en vaak zelfs beter. De combinatie van gevarieerde builds, slimme elementaire synergieën, een enorme hoeveelheid vrij te spelen content en uitstekend leesbare bullethell-actie zorgt voor een gameplayloop die bijzonder verslavend werkt. Daarbij helpt het dat de technische afwerking sterk is en iedere run daadwerkelijk voelt alsof je weer iets nieuws ontdekt. Alleen de relatief vaste opbouw van de levels en de steeds terugkerende eindbazen zorgen ervoor dat je de herhaling wat snel begint aan te voelen. Toch doet de game er alles aan om die herhaling zo lang mogelijk uit te stellen. Zoek je een roguelite die begrijpt waarom het genre zo populair is geworden én tegelijkertijd veel van de bekende valkuilen weet te vermijden, dan is Pass the Fear absoluut een titel die je in de gaten moet houden.
