No More Room in Hell 2 brengt twee populaire soorten games bij elkaar. De basis doet sterk denken aan Left 4 Dead, waarin je samen met andere spelers probeert te overleven tussen hordes zombies. Tegelijkertijd leent de game verschillende elementen van extraction shooters zoals Hunt: Showdown. Het draait daardoor niet alleen om het uitschakelen van zombies, maar ook om het verzamelen van waardevolle uitrusting en heelhuids zien te ontsnappen. De ontwikkeling ligt in handen van Torn Banner Studios, de studio die we onder andere kennen van Chivalry 1 en 2. Een ontwikkelaar die weet hoe je chaotische multiplayer games moet maken. No More Room in Hell 2 kiest alleen voor een behoorlijk andere aanpak. Dit is geen game waarin je zonder nadenken door honderden zombies heen knalt.
Vechten met de besturing
De eerste indruk is helaas niet zo strak geregeld. No More Room in Hell 2 gooit je flink in het diepe en doet maar weinig moeite om je de juiste kant op te sturen. Er is een trainings level, die ruwweg uitlegt welke wapens, acties en andere mogelijkheden je tot je beschikking hebt. Het is niet meteen duidelijk wat je kunt oppakken, welke ammunitie bij welk wapen past en hoe je alle extra’s inzet op je wapens of in je loadout. Dit is niet een game die je, zoals Left 4 Dead, makkelijk oppakt. No More Room in Hell 2 is serieuzer, trager en vraagt veel meer aandacht voor de verschillende systemen. Dat is op zichzelf geen probleem, maar de game had er goed aan gedaan om de speler wat beter deze systemen uit te leggen.
Ook de besturing heeft tijd nodig voordat deze vertrouwd begint te voelen. Een vuurwapen gebruiken werkt grotendeels zoals je van een first-person shooter verwacht, maar bij vrijwel iedere andere handeling moet je in het begin nadenken over wat je precies aan het doen bent. Je kunt bijvoorbeeld schoppen en slaan, waarbij timing en het combineren van acties belangrijk zijn. Je kunt niet eindeloos om je heenslaan en niet elk wapen is super effectief. Zeker wanneer meerdere zombies dichtbij komen, kan een kleine fout voldoende zijn om in de problemen te raken. Het heeft echt wat uurtjes nodig voor de besturing netjes om mooi samen te komen.
Dat merk je ook bij het verzamelen van spullen. Zoals je van een extraction shooter mag verwachten, kom je onderweg behoorlijk wat handige voorwerpen tegen. Je verzameling wordt via een groot selectiewiel geregeld waardoor je snel iets kunt selecteren. Het wordt lastiger wanneer je snel spullen wilt verwisselen of iets wilt laten vallen. Vooral tijdens hectische momenten wil je niet hoeven nadenken over welk combinatie knoppen er nodig zijn. Hetzelfde probleem ontstaat met munitie. De game laat verschillende soorten kogels zien en verwacht dat je zelf weet welk kaliber bij welk vuurwapen hoort. Je verzamelt dus niet simpelweg “handpistool ammunitie, maar bijvoorbeeld 9mm-munitie, waarna je zelf moet weten of je huidige wapen daar iets mee kan. Vanuit het serieuzere survivalaspect is die keuze logisch en het zorgt ervoor dat looten meer aandacht vraagt. Op een console met een controller merk je helaas dat het niet altijd even soepel gaat.
Een interface die in de weg zit
Daarmee komen we direct bij misschien wel de grootste zwakte van de PS5-versie, de interface. Op verschillende momenten krijg je sterk de indruk dat No More Room in Hell 2 in eerste instantie met een pc-interface in gedachten is gemaakt en vervolgens slordig naar een controller is vertaald. Vooral het hoofdmenu is irritant. Iets simpels als snel een nieuwe ronde beginnen, je personage aanpassen of je loadout bekijken, kost onnodig veel handelingen. Regelmatig ben je verschillende knoppen aan het selecteren terwijl het niet duidelijk genoeg is welk onderdeel op dat moment daadwerkelijk gemarkeerd staat. Een hoofdmenu hoort niet zo ingewikkeld te zijn.
Gelukkig komt No More Room in Hell 2 veel beter tot zijn recht wanneer je eenmaal daadwerkelijk in een missie zit. Visueel ziet No More Room in Hell 2 er op de PlayStation 5 prima uit. De verschillende maps zijn uitgebreid en een volledige sessie kan gemakkelijk rond een uur duren, zeker tijdens je eerste pogingen wanneer je de omgeving nog niet kent. De levels zijn bewust ingewikkeld opgezet. Je zoekt routes, probeert obstakels te omzeilen en moet regelmatig improviseren. Ramen, doorgangen en andere delen van de omgeving bieden mogelijkheden om op een andere manier verder te komen. Ondertussen krijg je verschillende opdrachten voorgeschoteld. Het ene moment ben je informatie aan het verzamelen, daarna moet je batterijen verslepen of ergens de stroomvoorziening herstellen. Daardoor ben je voortdurend onderweg en op zoek naar het volgende onderdeel dat je nodig hebt. De rondes hadden iets korter mogen zijn, want een uur voelt soms net wat te lang aan. Met acht spelers kan dat behoorlijk intens worden, vooral omdat samenwerken steeds belangrijker wordt naarmate een missie vordert.
Samen overleven
Teamwork vormt dan ook de kern van de gehele ervaring. Je begint niet bij elkaar. Spelers, Responders genoemd hier, moeten elkaar vinden en dankzij voice chat kun je communiceren met mensen die zich bij je in de buurt bevinden. Dat levert een heel andere dynamiek op dan wanneer iedereen vanaf de eerste seconde bij elkaar start. Een speler kan in zijn eentje ergens in het donker rondlopen met nauwelijks bruikbare uitrusting, om later samen met anderen een groep te vormen die ineens over vuurwapens en explosieven beschikt. Middelen zijn bovendien schaars genoeg om delen aantrekkelijk te maken.
Op de laagste moeilijkheidsgraad worden de levels niet constant overspoeld met enorme hordes zombies. Toch betekent dat absoluut niet dat je veilig bent. Zelfs een relatief klein groepje zombies kan snel gevaarlijk worden wanneer je niet goed oplet. De balans tussen handwapens, vuurwapens en beschikbare munitie voelt erg goed. Je hebt mogelijkheden om jezelf te verdedigen, maar zelden zoveel middelen dat je nergens meer over hoeft na te denken. Vooral medische hulpmiddelen kunnen schaars zijn. Verbanden zijn niet altijd eenvoudig te vinden en schade herstellen is daardoor lang niet vanzelfsprekend. Een fout die je twintig minuten geleden hebt gemaakt kan later in dezelfde missie nog steeds gevolgen hebben. Dat maakt ieder moment spannender, zelfs wanneer er maar een handvol zombies voor je neus staat.
Geen tweede kans
Het belangrijkste systeem om die spanning vast te houden is permadeath. Wanneer je Responder sterft, ben je het personage daadwerkelijk kwijt. Daarmee verdwijnen ook de opgebouwde progressie, perks en uitrusting. Succesvolle missies maken je personage juist sterker doordat je betere mogelijkheden en voordelen verzamelt. Het zorgt voor een interessante afweging. Help je een teamgenoot die volledig omsingeld wordt en zet je daarmee jouw personage op het spel? Of kies je voor jezelf en probeer je veilig weg te komen? Hoe meer spelers uiteindelijk weten te ontsnappen, hoe interessanter de beloning wordt, waardoor de game je wel degelijk stimuleert om elkaar te helpen. Gelukkig is er ook een solomodus. Die is vooral in het begin handig om de systemen en maps beter te leren begrijpen zonder dat iedere beginnersfout direct een multiplayerpotje verpest. Er bestaan daarnaast mogelijkheden om jezelf enigszins tegen de gevolgen van permadeath te beschermen, maar vaak blijft voorzichtig spelen de beste optie.
Aanvallen van zombies zijn ook niet compleet ongevaarlijk. Je kunt namelijk ook geïnfecteerd raken. Een aanval kan ervoor zorgen dat je besmet raakt, waarna er ineens een tijdsdruk ontstaat om medicijnen of een andere behandeling te vinden. Doe je dat niet, dan kan jouw voormalige personage uiteindelijk zelfs een probleem worden voor de rest van het team. Een leuke twist, waardoor ook een simpele aanval van een zombie gevaar met zich mee kan brengen. Tegelijkertijd laat dit zien waarom de game zoveel sterker wordt met de juiste groep spelers. Wanneer iedereen communiceert, spullen deelt en bereid is een ander uit de problemen te helpen, ontstaan vanzelf spannende momenten. Een riskante zoektocht naar medische spullen of een reddingsactie waarbij je op het laatste moment een teamgenoot uit een groep zombies weet te trekken, blijft beter hangen dan het simpelweg afschieten van de zoveelste horde zombies.
Het verschil tussen spanning en chaos
Daar zit tegelijkertijd de andere kant van No More Room in Hell 2. De kwaliteit van een sessie is behoorlijk afhankelijk van de mensen waarmee je terechtkomt. Met een groep die samenwerkt, voelt het bereiken van het einde als een echte prestatie. Je hebt een lange missie overleefd, samen problemen opgelost en waarschijnlijk meerdere momenten gehad waarop het maar weinig scheelde of iemand was zijn personage definitief kwijtgeraakt.
Met een minder georganiseerde groep kan dezelfde opzet echter omslaan in chaos. Spelers rennen verschillende richtingen op, iemand verdwijnt aan de andere kant van de map en voor je het weet ben je vooral bezig om je teamgenoten weer terug te vinden. Wanneer je ondertussen ook nog eens niet de juiste munitie of medische spullen tegenkomt, kan een lange missie behoorlijk frustrerend worden. De complexe levels versterken dat effect. Verdwalen hoort duidelijk bij de ervaring en levert soms interessante situaties op, maar het is minder leuk wanneer je minutenlang probeert uit te zoeken hoe je weer bij de rest moet komen.
Een sterke coöpgame met ruwe kantjes
No More Room in Hell 2 heeft een interessante combinatie gevonden tussen een coöperatieve zombie survival game en de spanning van een extraction shooter. De uitgebreide maps, schaarse middelen, permadeath en noodzaak om samen te werken zorgen voor een toffe ervaring. Met zeven andere spelers die daadwerkelijk communiceren kan de game fantastische momenten opleveren, vooral wanneer een plan misgaat en je gezamenlijk moet improviseren om toch levend de uitgang te bereiken. Visueel is het geheel degelijk en sfeervol. Tegelijkertijd maakt de PS5-versie het zichzelf onnodig moeilijk. De besturing vraagt flink wat van de speler en vooral de interface voelt erg omslachtig voor een game waarin je regelmatig snel beslissingen moet nemen. Ook de beperkte uitleg aan het begin helpt daar niet bij. Wie door die eerste frustraties heen kan kijken en bereid is de systemen en maps te leren, ontdekt echter een behoorlijk intense survivalervaring. No More Room in Hell 2 is op zijn best wanneer alles net mis dreigt te gaan. Het is niet de toegankelijke Left 4 Dead-opvolger die sommige spelers misschien verwachten, maar juist een veel serieuzere game in het zombie genre.
