Alles en iedereen opblazen
Bomberman kent vrijwel iedere gamer die al een tijdje mee gaat. Voor mij was het de PC-versie gek genoeg die ontzettend aansloeg. De titel was geweldig tijdens LAN-party’s en het woord ‘schijtziekte’ ging dan ook al snel rond, waarmee we feitelijk aan het godveren waren op elkaar omdat je elkaar kon besmetten met een power-up waardoor je constant bommen kon leggen. De bommen die je kan leggen ontploffen en maken de weg vrij door muren op te blazen, maar je moet opletten, want sta je in de horizontale of verticale baan van een ontploffing? Dan ga je er zelf ook aan. In Kaboomania gaan we aan het werk met dynamieten, maar het concept is precies hetzelfde.
Daar waar Bomberman zich vooral richtte op party-fun, is deze game weliswaar speelbaar met meer spelers tot 4 mensen in een ‘battle-mode’, maar vooral gefocust op de singleplayer. Je speelt hierin simpelweg level-voor-level. Er zijn 1000 levels waarbij je simpelweg alle tegenstanders uit moet zien uit te schakelen, verdeeld over een vijftal thema’s. De maps kunnen groter zijn en je kunt zelfs scrollen naar boven en beneden. Natuurlijk kun je bommen plaatsen in de vorm van dynamieten, maar je kunt ook power-ups scoren door muren en blokkerende objecten te laten exploderen. Power-ups zijn bijvoorbeeld de tijd stilzetten, waardoor opponenten een tijdje stil blijven staan, maar je kunt ook teleporteren, grotere explosies maken, sneller lopen en er kan een regen aan dynamiet naar beneden vallen. Het is allemaal vrij eenvoudig opgezet, zonder eigenlijk enige verdere diepgang. Tijdens het clearen van een level krijg je een password waarmee je verder kunt gaan bij een bepaald level en er zijn diverse tegenstanders die sneller, slimmer of juist dommer reageren. Verder kun je een bepaald aantal explosies tegelijk plaatsen en hebben deze een fire-power die kan toenemen middels power-ups. Het werkt eigenlijk hetzelfde als Bomberman.
Mist een identiteit
De game wil een retro-feeling brengen door 128 AGA-kleurenpallet te geven met pixelated graphics. Het ziet er op zich weinig bijzonder uit en slaat misschien zelfs een beetje de plank mis. De game hapert kort wanneer een vijand explodeert, freezed willekeurig waardoor de game herstart moet worden en het main character ziet er ook wat saaitjes uit. Ook de interface voelt slordig en rommelig aan. In de Battle-mode moet je eerst naar het volgende menu om weer naar het hoofdmenu terug te kunnen gaan en de HUD waarin wordt laten zien wat voor power-ups je kunt scoren ziet er al helemaal niet uit.. Het is een beetje het ‘we hebben het allemaal wel al gezien’-gevoel dat overheerst. Vooral voelt het als een rip-off van Bomberman die eigenlijk op alle fronten minder is en zelf niets anders wil doen. Doe iets unieks waardoor deze game zich juist positief kan kenmerken! De graphics, de gameplay, de verslavingsfactor, het ontbreekt allemaal enigszins. Er mogen dan wel ontzettend veel levels zijn waarbij je een highscore kunt neerzetten, maar een echt doel lijkt ‘n beetje te ontbreken. Daarnaast werkt het als party-game ook niet helemaal. Mijn vrienden wisten eerlijk gezegd ook niet helemaal wat ze nu daadwerkelijk aan het spelen waren, en waren er ook al snel klaar mee. De exclusieve soundtrack van Chris Huelsbeck blijft weliswaar in je hoofd hangen, maar is net zo bijzonder als de rest; Weinig bijzonder.
Kaboomania is een namaaksel van het Bomberman-concept, maar de executie is een stuk minder en het brengt ook 0,0 meer dan diens voorbeeld. Audiovisueel brengt het spel niets extra’s, qua gameplay speelt het spel lichtelijk stroefjes en ook qua content zullen er best 1000 levels aanwezig zijn, maar ze komen eigenlijk allemaal aardig op hetzelfde neer, met uitzondering van de thema-werelden die wat wijzigen. Een run spelen was dan ook niet heel interessant om te spelen. Toch voelde het wel lekker om weer het Bomberman-concept te voelen, zij het met de minpunten die deze game met zich meebrengt.
