Verborgen pareltje?
De drukke tijden zijn begonnen; September, oktober, en misschien niet eens november dit jaar door GTA VI, zijn vaak de tijden waarin veel games uitkomen. Soms moet je dus ook keuzes maken want je kunt niet alles spelen. Fear the Timeloop was echter een titel die we niet zomaar wilden laten liggen. Deze game met een sterke Resident Evil-vybe, zou dan ook wel eens kunnen verbazen.
Het verhaal van het spel is simpel; Je wordt wakker in een ziekenhuis dat je nog niet eerder hebt gezien. Je lichaam is zwaargehavend en binnen vijftien minuten bloed je dood. Rose Watters is er om je te redden, maar om contact met haar te krijgen, moet je veel moeite doen en bloeddorstige monsters zien te overwinnen. Echter, wanneer je dood gaat, neem je de herinneringen mee van je eerdere overlevingstocht. Je zou dus denken dat het spel maar een kwartiertje duurt en dat de volledige walkthrough vijftien minuten duurt, maar dat is niet zo. Je hebt namelijk chapters waarin je weer health kunt regainen en je kunt ook allerlei verbeteringen vinden, waaronder bloodpacks en painkillers die de vijftien minuten weten te verlengen, en niet een klein beetje ook. Het betreft hier een third-person survival horror game waarin je relatief langzaam loopt, maar ook kunt rennen, slaan en kunt klimmen hier-en-daar. De gameplay is vergelijkbaar met die van Resident Evil. Je vergaart naar mate je vordert een handgun, shotgun en al snel krijg je een knuppel waarmee je zombies neer kunt slaan. Ammo is schaars, dus elke kogel kan de laatste zijn.
Opnieuw, maar toch ook weer niet
De combat voelt relatief log aan en is ook redelijk traag. Dat maakt het spel zeker niet slecht, maar gecombineerd met de wat overcomplexe controls is het soms even wennen hoe-en-wat. Alles zit ‘n beetje door elkaar heen. De ene knop is sprinten, de ene trigger is het inventory-wiel en weer een andere knop is wisselen van wapen. Ik kon er maar moeilijk aan wennen, maar vaak hebben dit soort survival games een over-gecompliceerde control-scheme als je het mij vraagt. Wat de game echter interessant maakt is de Timeloop. Wanneer je tijd voorbij is en je dood bent gebloed, heb je namelijk ervaringen op gedaan en bepaalde dingen wellicht al ontdekt. Soms heb je bijvoorbeeld deuren waarbij je moet kiezen tussen het openen van de linkse of rechtse deur. Als je de eerste Timeloop de linkse hebt gekozen, en daar lag alleen maar een painkiller, dan kun je bij de herstart kiezen voor de tweede deur. Het is overigens ook niet zo dat je de game totaal opnieuw moet beginnen wanneer je dood gaat. Je blijft namelijk wel redelijk in de chapters hangen, maar moet slechts minieme delen herspelen of anders aanpakken. Als je bijvoorbeeld al een code hebt gevonden voor een deur, dan behoud je die ook in je inventory. Je kunt ook vrij rondlopen tussen verdiepingen in het gebouw waar je jezelf bevindt. Wanneer je dus naar een vloer omhoog gaat, dan kun je later wanneer je eindelijk die ene deur hebt geopend ook weer terug naar het begin en daar weer nieuwe deuren openen. Daarmee vorder je dus gestaag je progressie boekt en onthul je dus nieuwe geheimen en abilities. Je kunt drie abilities aan jezelf assignen welke je dus ook verbeteren en je speelt ook extra opslagcapaciteit vrij, daar waar je in het begin nog amper wat kan meenemen.
Uitstekende horrorsfeer
Als horrorgame doet Fear the Timeloop het erg goed. De beangstigende sfeer en vooral de grotere vijanden maken veel indruk, en jagen je de stuipen op het lijf. Wie kent niet de traumatiserende Mr. X uit Resident Evil? Ook in deze game zit een dergelijke, vergelijkbare vijand en wanneer deze door de muur breekt schrik je je volledig de pleuris. Deze jumpscares bevinden zich veel in het spel en wanneer je jezelf ineens omdraait komen er plots zombies tevoorschijn, al vraag je jezelf wel eens af waar ze überhaupt ineens vandaan komen. Grafisch maakt het spel wat minder indruk, met textures die wat minder scherp zijn, waaronder het hoofd van het main character dat wat wazig oogt. Je ziet wel dat het een politie-agent betreft. Het is dan ook absoluut geen hoogstaande game op dat gebied, maar het ziet er op zich voldoende uit. De regelmatige framedrops op een base PS5 maken het vrij eigenaardig en het lijkt erop dat het spel gezien de toch niet indrukwekkende kwaliteit weinig geoptimaliseerd moet zijn. Wel moet ik zeggen dat het level-design van het spel indrukwekkend is. Hoewel veel donker oogt en er vooral beton om je heen woont, voelt alles toch best gevarieerd aan.
Met in totaal negen chapters is deze game verre van kort. De puzzels zijn best wel uitdagend en zeker niet altijd even makkelijk en de progressie is zeer goed opgebouwd. Pas wanneer je een shotgun krijgt kun je een deur kapot knallen. Pas wanneer je een bepaald item gevonden hebt, kun je in een save-room opslaan en inventory opbergen en zo zijn er veel lockables die je langzaam vrijspeelt. Zo opent de wereld van de game zich langzaam. Toch moet de tijdsdruk je een beetje liggen en zelfs een horloge die toont hoe lang je het nog overleeft is misschien wat te veel van het goede. Het maakt dat je constant een druk voelt om snel te handelen en zoekem. In totaal kost het spel je minstens tien uren om uit te spelen en je zult best wel wat stukjes over moeten spelen gezien je ook op de lagere moeilijkheidsgraden vast het loodje zult leggen. Of je daar zin in hebt en de tijd voor wilt nemen is aan jou, maar doe je dat, dan ontstaat langzaam dat beetje goud dat ergens op de bodem verborgen zit.
