Het is niet iedere dag dat je een game recensie mag schrijven over een game, uit een land dat in oorlog is. Het gaat hierbij om de game The Sinking City 2, van de studio en uitgever Frogwares, uit Oekraïne. Bij het opstarten, en goed kijkende naar het genre, survival horror, werd ik gelijk al direct op mijn plaats gezet door het emotioneel beladen introductie-bericht van de studio. Het betrof een persoonlijke noot, van de PC versie hier, waarbij uitgelegd werd onder wat voor omstandigheden de game ontwikkeld is. Relatief snel, maar dat zie je niet altijd af aan het eindresultaat en hierbij heeft de studio, buiten hun persoonlijke situatie om, erg goed gekeken naar andere grote franchises binnen het genre. Wat dat inhoudt, lees je hieronder.
De gameplay van The Sinking City 2 wijkt behoorlijk af van die van het eerste deel. Waar de oorspronkelijke game vooral een detective-avontuur was met horror-elementen, kiest Frogwares nu voor een survivalhorrorervaring waarin gevechten en verkenning centraal staan. Je trekt door het overstroomde en grotendeels verlaten Arkham, waarbij je te maken krijgt met groteske Lovecraftiaanse monsters. Munitie en andere hulpmiddelen zijn schaars, waardoor je regelmatig moet afwegen of je een vijand aangaat of liever een andere route zoekt. Toch zijn de detective-elementen niet volledig verdwenen. Onderzoek en puzzels zijn optioneel en kunnen je belonen met extra informatie, verborgen geheimen, veiligere routes, voorraden en upgrades. Hierdoor kun je zelf bepalen hoeveel tijd je in het detectivewerk steekt.
Grafisch erg mooi en veel details, maar ook wat oneffenheden
Voor deze game, vond ik het eerst belangrijk om jullie inzicht te geven in het grafische aspect. Dit mede omdat ik dat zelf meestal één van de minst belangrijke dingen acht van een game, maar ook omdat het heel lang ontwikkelen kan zijn voordat een studio dat, zoals ze, of hun uitgever, goed af ontwikkeld hebben. Dat gezegd hebbende; de game is overwegend een pareltje om naar te kijken en bevat een rijkdom aan details. In omgevingen, en bijna altijd vanuit de hoek waarmee die in beeld gebracht word, merk je schilderijen, tafelkleedjes en meer van dat soort simpele dingen op. Dat ziet er allemaal qua kleur, vormgeving en de plaatsing in de wereld er goed uit. Alleen in de afwerking is dat niet.
Je merkt dan vooral (ik speelde op Ultra met verder alles op maximaal open), dat er gehaast lijkt te zijn gewerkt soms. Je ziet dat vooral af aan de onzuiverheden aan de randen van bewegende personages, objecten of in beeld gebrachte muren, deuren en andere voorwerpen. Echter: Veel is wel goed gedaan op grafisch vlak. Met name de kleuren, de belichting en het optisch beeld als je visuele details waarneemt, zijn bijzonder mooi. De tegenvaller zit hem in het kort vooral echt in de texturen, en de lipsync (synchronisatie van de lippen, t.o.v. van het audiowerk). Het geluid vertel ik later meer over, maar het grafische deel, gaat voor een groot deel dus goed en wat minder goed. Je moet af en toe wel een kritisch zijn, ongeacht de omstandigheden in het land waar deze game ontwikkeld is.
Een beetje over het verhaal, dat effect heeft op de wereld.
Het verhaal is een ander mooi punt! Je moet als hoofdpersoon (namen en specifieke zaken wil ik bepaald niet bederven voor jullie), op zoek naar een oplossing voor je vrouw. Dat resulteert al snel in Horror-ervaringen en een wereld en stad die veranderd naarmate het verhaal vordert. Hierbij doet het vooral denken, ook als het om locaties gaat, aan games als Resident Evil (met name Requiem), vleugje Silent Hill en een snufje The Last of Us 2. Dat is een goed teken en de setting van het verhaal, zo rond de jaren 20-30, voegt prima toe aan het geheel. De stad zelf, die steeds verder zinkt, is grotendeels fictief. Al deze elementen bij elkaar; de locaties, de regie, het camerawerk en herkenning uit andere franchises, maken dit heel spannend om te spelen. Ik heb een reden om zo afstandelijk over het verhaal te doen: Vanaf seconde één word je namelijk al spoilers ingezogen en dat blijft tijdens tussenfilmpjes altijd zo. Het neemt niet weg dat alle elementen toevoegen aan het geheel van het verhaal. Er is echter wat bedenkelijkheid ontstaan bij mij over het geluid.
Geluid valt soms weg, audio loopt wat achter.
Het geluid in de game valt soms een beetje weg, ook loopt de audio, met uitzondering van de muziek, wat achter. Dit is best wel jammer, want het haalt de ervaring met de game wat naar beneden. Het acteerwerk van de stemacteurs en actrices maakt dan wel weer veel goed. Deze is namelijk overtuigend en geloofwaardig, mits je het herkend uit andere games uit het genre. Het acteerwerk is ook beter dan veel grotere namen uit het genre, en doet hierbij vooral denken aan een Alan Wake 2. Jammer dan dat het geluid wel eens weg valt, en de audio nogal achter loopt. Het valt op te lossen, maar het is ten tijde van het schrijven nog steeds lastig in te schatten wanneer. Opmerkelijk is wel dat alles relatief snel na het eerste deel en de remastered daarvan zijn gemaakt. Helaas kan ik daar, ook niet op audio vlak, een vergelijking mee trekken of naast elkaar leggen, omdat ik het eerste deel niet afdoende heb gespeeld. Voor de rest is het achtergrondgeluid dan wel weer erg goed, dat bijdraagt aan de setting en ook het omgevingsgeluid draagt hier nog een steentje aan bij. Je zou kunnen zeggen ergens tussen de 7 en 8 ongeveer. Niet vreselijk, maar gewoon met ruimte voor verbetering.
Bewust trage besturing, maar geweldige gameplay.
De besturing lijkt bewust van vertraging te hebben hier en daar. In het begin van de game leer je die natuurlijk kennen, maar later kom je meer zogeheten input tegen, die soms de indruk zullen geven van; Hier ga je vreselijk veel spijt van krijgen. Dat heeft vooral te maken met de gameplay, die redelijk uitgebreid en ingewikkeld is. De puzzels zijn vrij complex, maar ook de plekken waar voorwerpen liggen, of bepaalde knoppen die je moet indrukken op het toetsenbord zijn dat soms. Dat heeft, naar mijn ervaringen met de game, vooral met het horror element te maken. Het is insteek, die zorgt voor een ander soort benadering van de ervaring in dit genre. Best origineel, maar dat wil nog wel eens gaan frustreren als je met schrik en spanning krijgt te maken.
De gameplay is dan wel geweldig, omdat je onder andere veel locaties bezoekt die weer een heel andere manier van benaderen nodig hebben. Denk hierbij vooral aan het kunnen pakken van voorwerpen, of het openen van deuren, of het afmaken van puzzels. Frogwares heeft verrassend goed gekeken naar met name Resident Evil Requiem, maar ook naar Silent Hill. Ook zit er een element in, die doet denken aan Ellie als ze op zoek gaat naar Abby in The Last of Us 2, per gemotoriseerd bootje. Technisch zit de gameplay dan ook goed in elkaar en het pakt de juiste elementen uit andere franchises mooi op in dit vervolg. Niet het beste uit het genre, maar gewoon goed gekeken naar wat werkt en wat niet. Rest mij alleen de conclusie nog.
Geen goudprijs, maar ook zeker niet ondergemiddeld.
The Sinking City 2 is zowel mysterieus, als vreemd, als duidelijk en mooi. De game heeft zijn kanttekeningen hier en daar, maar is zeker niet ondergemiddeld. Locaties en veel andere elementen doen denken aan andere franchises uit het survival horror genre. Hoewel ik geen game brekende bugs en glitches ben tegengekomen, heeft de game wel wat technische, grafische en audiovisuele mankementen. De puzzels zijn complex en ingewikkeld soms, wat soms kan leiden tot frustratie. Voor de rest geeft de game een mooi gedoseerd horror-element, en zijn de veranderingen in de wereld goed uitgewerkt naarmate je vordert in het verhaal. Resident Evil, Silent Hill en The Last of Us 2, alle drie in redelijke mate, hebben er een klein broertje bijgekregen. De regie is goed, het camerawerk uitstekend, het verhaal soms erg verrassend en mysterieus, maar nergens vallen die laatste dingen erg uit de toon. Alleen de afwerking laat soms best te wensen over. Frogwares werkt in een moordend tempo op moment, want voordat ik deze review af had, verscheen de eerste grote update al op Steam. Ik heb er in elk geval wel vertrouwen in wat betreft de game, maar het is uiteindelijk aan de consument.
