Toen Nintendo een nieuwe Star Fox voor de Nintendo Switch 2 aankondigde, leek eindelijk het moment aangebroken voor een volledig nieuw avontuur met Fox McCloud en zijn team. De serie heeft de afgelopen jaren nauwelijks de aandacht gekregen en veel fans hoopten op een frisse start. Die verwachting verdween echter al snel toen bleek dat het opnieuw om een remake van Star Fox 64 ging. Daarmee is dit zelfs, na de Wii U en de Nintendo 3DS, de derde keer dat Nintendo dezelfde game opnieuw uitbrengt. Dat roept automatisch de vraag op hoe vaak je dezelfde game opnieuw kunt verpakken. Tegelijkertijd is het origineel inmiddels bijna dertig jaar oud en bestaat er een hele generatie Nintendo-spelers die Star Fox wel kent, maar het avontuur nooit zelf heeft beleefd. Is deze remake een waardige terugkeer van een klassieker?
Een trouwe remake
Nintendo heeft ervoor gekozen om Star Fox 64 vrijwel direct om te zetten. Dat betekent dat je nog steeds een arcade-achtige on-rails shooter krijgt waarin je met de Arwing van planeet naar planeet vliegt, vijanden uitschakelt en obstakels ontwijkt. De hoofdcampagne bestaat uit zeven missies en spelers zullen het einde al binnen een uur bereiken. Dat klinkt misschien schrikbarend kort voor een moderne game, maar daarmee doe je Star Fox eigenlijk tekort. Net als het origineel draait deze game namelijk volledig om herspeelbaarheid. Iedere missie zit vol verborgen routes, alternatieve eindes en geheimen die pas zichtbaar worden wanneer je specifieke doelen behaalt of bepaalde vijanden op de juiste manier uitschakelt. Daarnaast zijn er medailles te verdienen door bepaalde scores neer te zetten en zul je moeten experimenteren om alle verschillende planeten en routes vrij te spelen. Zie de eerste poging daarom vooral als een kennismaking en pas daarna begint de echte uitdaging.
Voor spelers die Star Fox nog nooit hebben gespeeld is het concept verrassend fris. Het genre van on-rails shooter zien we tegenwoordig nog maar zelden terug, waardoor Star Fox zelfs nu nog behoorlijk uniek aanvoelt. Terwijl je automatisch door een level vliegt, draait alles om snelle reacties, precisie en het onthouden van patronen. Vijanden uitschakelen is belangrijk, maar minstens net zo belangrijk is weten welke doelen je juist als eerste moet raken om de hoogste score of een kettingreactie te veroorzaken. Ook de locaties van upgrades spelen hierin een grote rol. Extra schilden, betere lasers en slimme bommen liggen niet zomaar voor het oprapen. Wie de game volledig wil beheersen zal de levels uit zijn hoofd moeten leren. Dat zorgt ervoor dat iedere nieuwe poging weer iets beter verloopt dan de vorige. Op de normale moeilijkheidsgraad biedt de game al behoorlijk wat uitdaging, terwijl de Expert-modus zelfs ervaren spelers nog urenlang bezig kan houden voordat alles op honderd procent staat.
Ervaring loont
Juist doordat Nintendo het origineel zo trouw heeft nagemaakt, is dit ook direct het grootste nadeel van deze remake. Vrijwel alle geheimen, vijandpatronen, alternatieve routes en verborgen objecten bevinden zich exact op dezelfde plek als dertig jaar geleden. Dat is fantastisch voor spelers die hun favoriete game opnieuw willen beleven, maar zorgt er tegelijkertijd voor dat fans nauwelijks verrast worden. Heb je Star Fox 64 of de 3DS-remake meerdere keren uitgespeeld, dan zal deze nieuwe versie vooral voelen als een visuele upgrade. Dankzij jarenlange muscle memory vlieg je moeiteloos door levels heen. Daardoor mist de remake net dat gevoel van ontdekking waar veel fans misschien op hadden gehoopt.
Waar deze remake zonder twijfel wel indruk maakt, is de presentatie. De volledige game heeft een enorme visuele upgrade gekregen en mag zich met gemak de mooiste Star Fox ooit noemen. De omgevingen zijn rijk gevuld met details, explosies spatten van het scherm en iedere planeet heeft eindelijk de uitstraling die je je vroeger met een beetje fantasie moest voorstellen. Ook de personages hebben een flinke metamorfose ondergaan. Fox, Falco, Peppy en Slippy ogen realistischer dan ooit, maar behouden tegelijkertijd precies genoeg van hun klassieke ontwerpen om direct herkenbaar te blijven. Vooral tijdens de vele tussenfilmpjes komt dat uitstekend naar voren. De cut scenes zijn divers en geven de personages veel meer karakter dan het origineel ooit kon. Juist omdat je de levels zo vaak opnieuw speelt, helpt die visuele kwaliteit enorm om de game fris te houden.
Kleine toevoegingen
Naast de grafische vernieuwing heeft Nintendo ook enkele nieuwe spelmodi toegevoegd. Zo kun je losse missies opnieuw spelen en verschillende challenges proberen te voltooien. Die challenges zijn behoorlijk gevarieerd. Soms moet je een minimale score behalen, soms een bepaald aantal vijanden uitschakelen, geen bommen gebruiken of specifieke objecten vernietigen. Hierdoor krijg je een extra reden om levels nog een keer te spelen. Toch voelt de uitwerking niet helemaal ideaal. De uitdagingen tellen namelijk niet mee tijdens de campagne. Zelfs wanneer je tijdens een normaal avontuur toevallig aan alle voorwaarden voldoet, zul je dezelfde missie later opnieuw moeten starten om de challenge officieel af te ronden. Dat zorgt voor onnodige herhaling in een game die toch al sterk leunt op het herspelen van dezelfde missies.
Ook het beloningssysteem had uitgebreider gemogen. Je kunt verschillende hologrammen, avatars en banners vrijspelen, maar deze voelen uiteindelijk behoorlijk beperkt aan. Juist omdat de game niet heel veel missies bevat, had Nintendo hier veel meer uit kunnen halen door spelers interessante cosmetische beloningen of unlockables te geven die het herspelen aantrekkelijker maken. Was een schip in een ander kleurtje teveel gevraagd? Daar staat tegenover dat de remake volop gebruikmaakt van de mogelijkheden van de Switch 2. Amiibo-ondersteuning is aanwezig, je kunt met een camera avatars laten reageren op je gezichtsbewegingen en een tweede speler kan eenvoudig meehelpen door vijanden neer te schieten. Leuke extra’s die laten zien wat het platform kan, maar eerlijk gezegd zijn het vooral toffe tech demo’s en niet onderdelen waarvoor je terugkomt.
De multiplayer had de grote verrassing van deze remake kunnen worden, maar blijft uiteindelijk wat achter. Het vliegen en schieten tegen andere spelers werkt uitstekend en zowel lokaal als online zijn de gevechten vermakelijk. De basis staat dus absoluut als een huis. Het probleem zit vooral in de hoeveelheid content. Met slechts drie arena’s en een standaard 4-tegen-4 deathmatch voelt de multiplayer al snel klein. Er zijn weinig unlockables, nauwelijks variatie in spelmodi en na een aantal avonden heb je eigenlijk alles wel gezien. Dat is jammer, want juist hier had Nintendo de remake echt kunnen onderscheiden van eerdere versies. Hopelijk krijgt de multiplayer later nog ondersteuning via extra maps of een uitbreidingspakket, want de potentie is absoluut aanwezig.
Engelse stemmen blijven de beste keuze
Ook de voice-acting laat een wisselende indruk achter. De Engelse stemmen zijn uitstekend en sluiten perfect aan bij hoe fans de personages al jaren kennen. De dialogen worden overtuigend gebracht en versterken de sfeer tijdens de missies. Dat de game volledig is ingesproken in verschillende talen, waaronder Nederlands, is natuurlijk mooi meegenomen. Toch klinkt de Nederlandse versie opvallend kinderlijk, waardoor de humor en de actie minder goed overkomen. Na enkele missies was de keuze om terug te schakelen naar de Engelse stemmen dan ook snel gemaakt.
De prachtige tussenfilmpjes zijn tijdens de eerste speelbeurt absoluut een hoogtepunt, maar verliezen daarna wel wat van hun indruk. Omdat je de campagne voortdurend opnieuw speelt, zul je dezelfde scènes keer op keer voorbij zien komen. En hoewel het origineel hier natuurlijk ook last van had, had wat extra variatie, bijvoorbeeld afhankelijk van welke teamleden een missie overleven, de remake net iets levendiger gemaakt.
Definitieve versie van een klassieker
Star Fox op de Nintendo Switch 2 is een remake met twee gezichten. Voor spelers die het origineel nooit hebben gespeeld is dit zonder twijfel de beste manier om kennis te maken met één van Nintendo’s meest unieke franchises. De gameplay voelt ondanks zijn leeftijd nog altijd verrassend fris, de arcade-opzet werkt uitstekend en de audiovisuele presentatie behoort tot het beste wat de Switch 2 momenteel te bieden heeft. Voor fans ligt het verhaal iets anders. De remake is zo trouw aan het origineel dat er nauwelijks verrassingen te ontdekken zijn. Alles wat Star Fox 64 ooit geweldig maakte is nog steeds aanwezig, maar vrijwel niets gaat een stap verder dan dat. Desondanks blijft het een kwalitatief hoogstaande Nintendo-productie die laat zien waarom Star Fox 64 al bijna dertig jaar als een klassieker wordt beschouwd. Geen instant klassieker op zichzelf, maar wel de definitieve versie van een tijdloze klassieker.
