Code Vein II wist eerder een prima middenweg te vinden binnen het inmiddels behoorlijk drukke soulslike-genre. De game is toegankelijker dan veel concurrenten en dat is soms wel even een verademing. Met Mask of Idris krijgen spelers nu een reden om opnieuw de wereld van Code Vein II in te duiken. Of nou ja, spelers die de game daadwerkelijk hebben uitgespeeld. Deze uitbreiding is pas beschikbaar na het hoofdverhaal en daar zit meteen dan ook één van de grootste beperkingen.
Een gebroken wereld
Het verhaal brengt ons naar de Forsaken World. Door alle avonturen met tijdreizen zijn er werelden ontstaan die eigenlijk helemaal niet hadden mogen bestaan en deze vreemde plek is daar het resultaat van. Om de uitbreiding te kunnen starten moet je het Luna Fraterna-einde hebben bereikt en daarnaast Valentin tijdens zijn eerdere questlijn hebben geholpen. De Forsaken World moet onderzocht worden en vooral de vraag of deze vreemde verzameling van werelden een gevaar vormt, staat centraal. Het is een aardig uitgangspunt dat goed aansluit op de gebeurtenissen uit de basisgame.
Eenmaal aangekomen in de Forsaken World maak je al vrij snel kennis met twee nieuwe personages. Liv Voda is de zus van Valentin en blijkt qua persoonlijkheid behoorlijk anders in elkaar te steken. Ze is direct, temperamentvol en zeker niet bang om haar mening te geven. Daarnaast verschijnt Lou MagMell, maar niet helemaal zoals we haar kennen. Deze versie ziet er anders uit en blijft net zo mysterieus als altijd. Ze lijkt bovendien absoluut niet blij met jouw aanwezigheid in deze wereld. Het geeft het verhaal genoeg mysterie om je gedurende de relatief korte speelduur bezig te houden. Hierdoor voelt Mask of Idris vooral als een grote bonusmissie. De Forsaken World staat behoorlijk los van de rest en heeft daardoor weinig invloed op het grotere geheel.
Meer van hetzelfde
Qua gameplay hoeven bestaande spelers eigenlijk niets nieuws te leren. Mask of Idris speelt vrijwel exact hetzelfde als Code Vein II en dat is tegelijkertijd een pluspunt en een minpunt. Het vechtsysteem werkt nog steeds prima en blijft een toegankelijk alternatief. Aanvallen ontwijken, het juiste moment kiezen om toe te slaan en experimenteren met verschillende builds blijft vermakelijk. Het probleem is vooral dat de uitbreiding hier nauwelijks iets aan toevoegt. Er zijn weinig echt nieuwe vijanden en ook qua aanvallen kom je weinig verrassingen tegen.
Daar komt nog een ander probleem bij kijken. Omdat Mask of Idris pas na het voltooien van de game beschikbaar komt, neem je automatisch je volledig uit ontwikkelde personage mee. Hierdoor kan de uitbreiding wat aan de makkelijke kant aanvoelen. De ontwikkelaars proberen dit enigszins op te lossen door je levensbalk in de Forsaken World te halveren. Op papier klinkt dat als een flinke handicap, maar in de praktijk verandert het minder dan je zou verwachten. Je personage beschikt immers nog steeds over alle sterke vaardigheden en uitrusting die je eerder hebt verzameld.
Bekende gezichten
Dat gebrek aan uitdaging heeft ook te maken met de tegenstanders die je voorgeschoteld krijgt. Vooral bij de bazen wordt duidelijk dat Mask of Idris graag teruggrijpt op materiaal uit de basisgame. Verschillende confrontaties zijn varianten op bazen die je eerder al hebt verslagen. Ze zien er soms net even anders uit, maar wanneer je de aanvalspatronen eenmaal herkent, verdwijnt een groot deel van de spanning. Juist bij een uitbreiding die alleen beschikbaar is voor spelers die het avontuur al hebben voltooid, had ik graag meer nieuwe variaties van vijanden gezien.
Gelukkig eindigt de DLC wel met zijn sterkste gevecht. De laatste eindbaas is daadwerkelijk nieuw, vormt duidelijk de grootste uitdaging en is ook narratief gezien het hoogtepunt van de uitbreiding. Daarnaast krijg je nieuwe Blood Codes die gekoppeld zijn aan de nieuwe partners. Dat zorgt in ieder geval voor wat extra mogelijkheden om met je build te experimenteren. Iedere Blood Code stimuleert een bepaalde speelstijl en juist dat systeem was al één van de onderdelen waarmee Code Vein II zich wist te onderscheiden.
Geen open wereld
Waar Code Vein II regelmatig koos voor grotere gebieden waarin je zelf op onderzoek kon gaan, is Mask of Idris een stuk lineairder. De Forsaken World bestaat veel meer uit traditionele levels waarin je van punt A naar punt B werkt. Natuurlijk zijn er hier en daar zijpaden en plekjes om te onderzoeken, maar verwacht niet dezelfde vrijheid als in de basisgame. Persoonlijk vond ik die verandering helemaal niet verkeerd. Na alle grote gebieden uit het hoofdavontuur is het juist prettig om een tijdje wat directer door levels heen te gaan. Je bent minder tijd kwijt met zoeken en kunt je meer concentreren op de gevechten.
En dit zorgt er ook voor dat de uitbreiding niet al te lang is. Reken op ongeveer vijf uur voordat je Mask of Idris hebt afgerond. Je krijgt een nieuw gebied, een extra verhaal, twee interessante personages en een paar nieuwe mogelijkheden om met Blood Codes te experimenteren. Heb je Code Vein II maanden geleden uitgespeeld en inmiddels achter je gelaten, dan is deze uitbreiding net te weinig om speciaal hiervoor terug te keren.
Een aardig uitstapje voor bestaande spelers
Mask of Idris doet uiteindelijk precies wat je van een veilige DLC kunt verwachten: meer Code Vein II. De uitbreiding behoudt het toegankelijke soulslike-karakter van het origineel en de Forsaken World is dankzij het lineaire leveldesign een aardige afwisseling op de grotere gebieden uit de basisgame. Ook Liv Voda en de alternatieve Lou MagMell zijn interessante toevoegingen. De eindbaas is met name hier waar veel spelers de uitbreiding voor zullen doorlopen. Daar staat tegenover dat vijf uur erg kort is. Mask of Idris is dan ook vooral een leuk extraatje voor spelers die Code Vein II volledig hebben uitgespeeld en simpelweg nog net ietsjes meer willen.
