Toen Call of the Sea verscheen wist de game zich direct te onderscheiden met een combinatie van mysterie, puzzels en een sterke sfeer die ergens tussen een avonturenfilm en een thriller hing. Met Call of the Elder Gods probeert ontwikkelaar Out of the Blue duidelijk een stap verder te gaan. Alles voelt groter: het verhaal is ambitieuzer, de puzzels zijn uitgebreider en ook visueel zet de sequel flinke stappen vooruit. Maar de grote vraag blijft natuurlijk of dat genoeg is om deze opvolger echt boven het origineel uit te tillen.
Call of the Elder Gods is opnieuw een verhalende puzzelgame waarbij de nadruk vooral ligt op ontdekken, observeren en langzaam ontrafelen wat er precies aan de hand is. En net als bij het eerste deel geldt hier eigenlijk hetzelfde advies: hoe minder je van het verhaal weet, hoe beter de ervaring wordt. Wat ik dus vooral kan zeggen is dat de game zwaar leunt op een mix van Lovecraftiaanse horror en klassieke Indiana Jones-achtige avonturen. Een combinatie die verrassend goed werkt.
Mysterie en nieuwe personages
Vanaf het eerste moment hangt er een constante spanning in de lucht. Niet per se horror waarbij je continu schrikt, maar eerder een gevoel dat er altijd iets mis kan gaan. Je ontdekt oude locaties, mysterieuze symbolen en vergeten rituelen terwijl je steeds meer antwoorden probeert te vinden. Juist dat gevoel van nieuwsgierigheid is waar de game uitblinkt. Elke omgeving roept nieuwe vragen op en daardoor blijf je gemotiveerd om door te spelen. Hoewel Norah Everhart, de hoofdrolspeelster uit het eerste deel, nog steeds een belangrijke rol speelt als verteller, draait het verhaal deze keer vooral om twee nieuwe personages: Harry en Evangeline. En eerlijk gezegd werkt die keuze uitstekend. Harry is de wat meer terughoudende professor die situaties probeert rationeel te benaderen, terwijl Evangeline juist roekeloos, nieuwsgierig en impulsief is. Die dynamiek zorgt ervoor dat dialogen veel natuurlijker aanvoelen dan wanneer je één protagonist had gevolgd. Sterker nog, veel achtergrondinformatie en hints zitten verstopt in gesprekken tussen deze twee personages. Evangeline daagt Harry constant uit, waardoor discussies ontstaan over mythologie, wetenschap en de vreemde gebeurtenissen die plaatsvinden. Daardoor voelen tips nooit als droge uitleg, maar meer als een organisch gesprek tussen twee mensen die allebei anders omgaan met gevaar en mysterie.
Gesprekken missen dynamiek
De game bevat momenten waarbij je in first-person gesprekken voert. Je kunt tijdens deze scènes wat rondkijken en kiezen welke vragen of antwoorden je geeft. Dat klinkt interessant en helpt soms bij het verdiepen van de personages, maar dit waren tegelijkertijd ook de momenten waarop de game voor mij wat te statisch aanvoelde. De animaties zijn namelijk vrij beperkt. Vaak kijk je simpelweg naar een pratend gezicht met minimale bewegingen terwijl een gesprek zich afspeelt.
Juist omdat de rest van de game zo sfeervol en mooi oogt, vallen deze stijve dialogen extra op. Meer beweging in lichaamstaal, betere gezichtsanimaties of simpelweg meer interactie met de omgeving tijdens gesprekken hadden hier echt geholpen. Nu voelt het soms alsof personages losstaan van de wereld om hen heen. Dat probleem zie je eigenlijk ook terug in de cutscenes. Waar de gameplay volledig in mooie 3D-omgevingen plaatsvindt, kiest de game tijdens tussenfilmpjes regelmatig voor een 2D-stijl. Begrijpelijk vanuit kosten oogpunt misschien, maar het haalt wel iets van het kwaliteitsgevoel onderuit. Vooral omdat de in-game graphics juist een flinke stap vooruit zijn gegaan ten opzichte van het eerste deel.
Slim puzzelen
En die omgevingen mogen er absoluut zijn. Van oude landhuizen en mysterieuze ruïnes tot donkere grotten en vergeten tempels: elke locatie heeft een eigen sfeer en identiteit. Belichting speelt hierin een grote rol. Vooral wanneer je diep onder de grond belandt en vreemde symbolen oplichten, weet de game echt een sterk gevoel van mysterie neer te zetten. Het zijn precies de momenten waarop die Lovecraft-invloeden het sterkst naar voren komen. Maar uiteindelijk draait het natuurlijk vooral om de gameplay en de puzzels. Gelukkig zit dat gedeelte meer dan goed in elkaar. Call of the Elder Gods begrijpt heel goed hoe je spelers bezighoudt zonder ze constant vast te laten lopen. Je bent continu aanwijzingen aan het verzamelen, patronen aan het herkennen en objecten aan het combineren terwijl je je journal gebruikt om notities en hints terug te lezen.
De puzzels zelf zijn lekker gevarieerd. Soms moet je symbolen ontcijferen, andere keren werk je met mechanische constructies of moet je informatie uit verschillende ruimtes combineren. Wat fijn is, is dat de game toegankelijk blijft. Er zijn genoeg hints aanwezig waardoor je meestal wel begrijpt wat de bedoeling is. Daardoor ontstaat zelden frustratie. Dat betekent overigens niet dat alles makkelijk is. Er zitten zeker een paar grotere puzzels in waarbij je echt goed moet opletten en je journal zorgvuldig moet doorspitten. Sommige hints zijn bewust cryptisch omschreven en dan moet je echt logisch nadenken over hoe alles samenkomt. Toch voelt het nooit alsof de game oneerlijk wordt. Je loopt hier nauwelijks doelloos rond en oplossingen zijn meestal bevredigend zodra het kwartje valt.
Kleine frustraties
Ook de interactie met objecten werkt prettig. Je kunt voorwerpen bekijken, draaien en soms extra details ontdekken die belangrijk blijken voor een puzzel. Dat zorgt ervoor dat je actief betrokken blijft bij de wereld. Het ontdekken voelt daardoor niet als simpel wandelen van checkpoint naar checkpoint, maar echt als onderzoek doen. De besturing is verder prima in orde. Rondkijken werkt soepel en interacties reageren snel genoeg. Wel viel me op dat de loopsnelheid behoorlijk laag ligt. Zeker in grotere gebieden had een sprintknop echt welkom geweest. Nu voelt het soms alsof je net iets te traag van locatie naar locatie beweegt, vooral wanneer je terug moet lopen om een eerder gemiste hint opnieuw te bekijken.
Daarnaast is de collision hier en daar wat onhandig. Op smalle bruggen of richels merk je soms dat de game iets te ruim omgaat met botsingen, waardoor bewegen wat onnatuurlijk aanvoelt. Omdat je ook niet kunt springen, ben je volledig afhankelijk van de vaste looppaden die de game aanbiedt. Het zijn geen gigantische problemen, maar wel kleine irritaties die af en toe opvallen. Audiovisueel weet de game ondertussen wel sterk werk af te leveren. De soundtrack ondersteunt de mysterieuze sfeer uitstekend en ook de voice-acting is erg degelijk. Vooral de chemie tussen Harry en Evangeline zorgt ervoor dat dialogen interessant blijven, zelfs wanneer het tempo wat lager ligt.
Een grotere sequel
Wat uiteindelijk vooral knap is aan Call of the Elder Gods, is dat de game precies begrijpt waarom mensen het eerste deel waardeerden. Het draait niet om actie of spektakel, maar om sfeer, nieuwsgierigheid en slimme puzzels. Deze sequel bouwt daar succesvol op voort zonder de identiteit van de serie kwijt te raken. Natuurlijk zijn er verbeterpunten. De statische gesprekken en 2D-cutscenes halen het presentatielevel soms wat naar beneden en technisch had de afwerking op bepaalde vlakken nog net iets strakker gemogen. Maar ondanks die minpunten blijft er een sterke puzzelgame over die je van begin tot eind mee weet te slepen in zijn mysterieuze wereld.
Met vijf tot zeven uur aan gameplay biedt Call of the Elder Gods precies genoeg inhoud om het verhaal spannend te houden zonder onnodig te rekken. Fans van het eerste deel gaan hier zonder twijfel veel plezier aan beleven. De game levert een tof mysterie af, bevat meerdere sterke twists en weet puzzels slim te combineren met een top verhaal. Call of the Elder Gods is daarmee een succesvolle sequel geworden die laat zien dat deze franchise nog genoeg potentie heeft. Het had qua aankleding en afwerking hier en daar nog een stap verder mogen gaan, maar misschien is dat juist iets waar een eventueel derde deel zich volledig op kan richten.
