Zijn platformers nog uniek?
Platformers zijn er in alle soorten en maten. Je ziet bijna niet meer de bomen door het bos heen, want ze lijken bijna allemaal wel enigszins op elkaar. Tegenwoordig zijn metroidvania-games erg in trek, maar ook de standaard, klassieke platformers zijn niet weg te denken uit deze wereld. Akatori doet een beetje van alles; Het combineren van een standaard platformer, met daarbij metroidvania-elementen toegevoegd.
Akatori is een avontuurlijke metroidvania en actie-platformer waarin je speelt als Mako, een tienermeisje dat is opgegroeid in de Firebird Temple. Ze begint aan een reis door verschillende werelden om de mysterieuze Amber Storms te stoppen, die levende wezens besmetten en de omgeving vervormen. Tijdens haar avontuur wordt Mako vergezeld door een mysterieuze rode vogel die in een staf gevangen zit. Hoewel zijn achtergrond en motieven onbekend zijn, kan de staf zowel als krachtig wapen tegen vijanden als hulpmiddel bij het verkennen van de verschillende werelden worden gebruikt. Het verhaal van het spel klinkt interessant, maar wordt niet echt prominent. Je bent hier-en-daar wat tekstballonnetjes aan het lezen, maar echt intens wordt het verder helaas niet.
Deze platformer kent een hoge instapdrempel. Je kunt helaas de moeilijkheidsgraad niet door het spel heen aanpassen, dus wees gewaarschuwd wanneer je het spel niet start in de story-mode. Vijanden kunnen je soms met één klap neer maaien, maar laten we even beginnen met de platformelementen zelf. Je kunt lopen natuurlijk, springen, en je unlockt gedurende het spel meer en meer features vrij. Zo kun je dashen en zelfs klimmen aan muren. Natuurlijk kun je ook slaan met vierkantje, waardoor je vijanden kunt verslaan. Je komt ook bosses tegen natuurlijk, en die zijn misschien nog wel het vetste om te verslaan. Er zijn geen grote tactische vaardigheden nodig, het is gewoon dodgen en slaan op het juiste moment, en dan kom je er wel doorheen. Tijdens het platformen ben je best wel lineair bezig, maar de map waarin je speelt maakt het mogelijk om terug te keren naar oude gebieden, of om zijwegen te bewandelen. Je beloopt weliswaar een vrij standaard pad, maar kunt dus wel lichtelijk afwijken van je doelen. Door te mediteren bij checkpoint kun je de game saven en healen, wat ervoor zorgt dat je progressief blijft doorgaan naar de volgende gebieden. Het begint allemaal kleurrijk met schitterende, fleurige kleuren, maar al gauw daal je af richting de dungeons van het spel. Door bepaalde gameplay-features, zoals double-jump en dash, vrij te spelen, kun je nieuwe platformen overwinnen en unlock je dus steeds meer vrij van de spelwereld. De map is wat onduidelijk en lelijk ontworpen hierbij, maar helpt je om na te gaan waar je naar toe moet. Naast het unlocken van gameplay-features, kent het spel ook een rage-meter van vijanden en een attack-meter van jezelf, waardoor zowel vijanden als jij speciale krachten in kan zetten. Daarnaast kun je health- en andere verbeteringen inzetten om jezelf (tijdelijk) te verbeteren wanneer de nood hoog is. Deze kun je aankopen bij merchants en assignen voor je D-pad.
Je staf, in principe de benaming van de game, waarmee je kan gooien en hangen is op zich grappig, maar weet ook niets unieks te genereren. De lichte puzzels waarbij je soms houten platformen moet bewegen en draaien zijn leuk, maar vormen veelal een brug om weer verder te kunnen platformen. Het voelt veel van hetzelfde. Daarnaast is het spel soms dermate uitdagend, dat de checkpoints net te ver van elkaar af liggen, waardoor je frustrerende delen steeds weer opnieuw mag doen. Daar ben ik na vijf keer vaak snel klaar mee. Vooral bij de zwemmende boss fie je achterna zit is het irritant dat je bijna bij het eind bent en dan dood gaat en opnieuw mag.
Oog voor detail
Qua gameplay is Akatori geen bijzondere platformer, maar wel zeer degelijk. Het van hoog naar omloog jumpen en visa versa, het timen van de jumps, de bewegende platformen waar je op kunt springen, we hebben het allemaal wel gezien, maar de spelwereld maakt vooral deze game. Die is namelijk geweldig vormgegeven. Je karakter ziet er wat pixelated uit, maar de omgevingen daarentegen zijn dat zeker niet. Alles is tot in de puntjes uitgewerkt, van de bladeren in de bomen tot de achtergrond-textures in de grotten. Het gesteente is zo variabel in elkaar gezet, dat je soms met open mond staat te kijken naar hoeveel assets de ontwikkelaar ongetwijfeld heeft moeten inzetten om alles zo mooi vormgegeven te krijgen. Natuurlijk wordt er ook veel gerecycled, maar de variatie blijft eigenlijk vrijwel altijd prima aanwezig. Vooral belichtingen zijn vet uitgewerkt. Qua audio kent het spel niet echt een soundtrack, maar je hoort wel wat omgevingsgeluiden, zoals vijanden die geluid maken en een achtergronddeuntje dat weinig te betekenen heeft.
Akatori is geen game die bijzondere features kent. Het is simpelweg een standaard platformer in een hele mooie jas gestoken. Het is alleen maar platformen zoals we dat kennen van elke degelijke platformer, niet heel veel meer dan dat. Ook de gameplay-features die je vrijspeelt zijn de standaard elementen zoals gliden, tegen muren springen, dodgen, double-jumpen en krachtige aanvallen plaatsen. Het zijn de elementen die we wel kennen uit andere platformers. Echter, de spelwereld, het level-design en de graphics maken dit net ietsje meer bijzonder dan veel andere titels. Akatori is dan ook een prima game die je zo’n vijf tot tien uurtjes bezig zal houden, maar verwacht verder geen bijzondere gameplay, verhaal of wat dan ook.
