Soms zou ik willen vliegen als een…
The Day I Became a Bird is een hartverwarmend en met zorg gemaakt avonturenspel met een verhaal. Het vertelt het tedere plot van een jonge jongen, Frank, op zijn prille ontdekkingsreis vol fladderende gevoelens, onschuldige zelfexpressie en oprechte vindingrijkheid. Een verhaal over snavels, veren en ontroerend vogelgezang. In dit speelbare verhaaltje voor het slapengaan volg je Frank door een stukje van zijn leven: fietsen naar school, rondrennen in het park, puzzels oplossen, herinneringen maken en nieuwe gevoelens ontdekken voor zijn klasgenootje Sylvia. Help Frank meer over haar te leren, haar interesses te ontdekken en uiteindelijk een plan te bedenken om haar aandacht te trekken.
De game speelt rustig en kan zowel met de controller als met keyboard gespeeld worden via de WASDE-combinatie. De E gebruik je zowel in-game als in de menu’s als activeer-button, en dat merk je al snel dat deze knop de belangrijkste is van het spel. Je pakt objecten op maar gebruikt de E ook interactief om dingen te activeren. Ook het leggen van legpuzzels gebeurt hiermee, waarbij je ook puzzelstukjes met de R-knop kunt draaien. In het spel kun je als karakter rondlopen, maar dus ook interactief omgaan met objecten. Zoek, vindt en gebruik, en daarmee is een groot deel van de gameplay eigenlijk wel al besproken.
Soms tegen het saaie aan
Zo nu en dan ben je naast het lopen ook bezig met het vliegen door ringen heen en het verzamelen van veren, of het inkleuren en knippen van een tekening. Uiteindelijk maak je zelfs je vogelpak waarmee je jezelf kunt laten omtoveren tot vogel. Vervolgens ga je naar school en is het afwachten hoe andere kinderen op je reageren. Hiermee wil de ontwikkelaar, zo lijkt het althans, impliceren dat sommige mensen en kinderen gewoon anders zijn, en dat dat geaccepteerd zou moeten worden. Dat is helaas niet altijd het geval. Alles is op een zeer speelse manier ingevuld, waarbij het spel vooral gericht lijkt op het zeer jonge publiek. Ik als volwassenen vond de game eigenlijk tegen het saaie en te makkelijke aan. Je bent hier en daar wat click-time eventen en zo nu en dan moet je ook wat sneller bewegen richting bepaalde objecten, maar lastig wordt het absoluut nooit. De game is daarnaast ook nog eens kort, waarmee je na ‘n uur of 2 wel redelijk klaar bent met het spel. Het verhaal van de game is rustgevend, maar wordt nooit echt impactvol.
Op zich ziet alles er best wel aardig uit, en vooral teksten ogen scherp. Het is allemaal in een tekenachtige stijl neergezet met vegen aan kleuren, met hier en daar wat arceringen van de randen. Het spel kent een artistieke grafische stijl, die op zich wel bevalt, maar ook niet ongekend goed eruit ziet. Echter, op 4K mag het spel er best wel wezen eerlijk gezegd, en de getekende stijl oogt absoluut niet slecht. De zeer rustige achtergrondmuziek maakt dat het spel vooral zorgt voor ontspanning, het kruipt soms zelfs tegen het saaie aan. De vele puzzels die je aan het leggen bent zien er op zich prima uit en spelen op zich lekker weg, maar eigenlijk weet je bij God niet wat je nu precies aan het doen bent. De boekachtige prentjes die voorbij komen en je een beetje vertellen van het verhaal zijn niet al te boeiend, waarmee eigenlijk de game een beetje matig uit de verf komt. Echter, houd je van een simplistische game, zonder al te veel te hoeven nadenken, en een gameplay die nooit diep gaat, maar wel lekker simplistisch is vormgegeven, dan voel je je in deze game als een vogeltje in de lucht.
