Beter laat dan nooit!
Soms komen games alsnog voorbij, even wat later omdat je er geen tijd voor hebt gehad, of omdat ineens uit het niets het spel aangeboden wordt. SOEDESCO staat ons aardig naar het hart uit het verleden, maar is tegenwoordig ook iets kleiner geworden qua uitgever, en komt hier en daar ook met de nodige indie-games op de proppen. The 9th Charnel is zo’n titel die door één enkele ontwikkelaar is geproduceerd. Je ziet het steeds vaker, dat developers hun eigen assets maken en ook nog een best wel aardige game weten te bouwen op een standaard game-engine zoals Unity, of zelfs de Unreal Engine. Aan de tools ligt het niet meer tegenwoordig, en zelfs met AI kan je het nodige op de planken krijgen, maar dat wil zeker niet zeggen dat het ook van hoge kwaliteit is. Wij gingen aan de gang met deze titel voor de PC, welke inmiddels ook op de console beschikbaar is gesteld.
The 9th Charnel is een psychologische survivalhorrorgame in first-person perspectief. De game is doordrenkt met een rijke en angstaanjagende sfeer en streeft ernaar een huiveringwekkende en wanhopige actie-survivalervaring te bieden. Terwijl je de vele mysteries van deze wereld verkent, moet je overleven – of je dat nu doet door middel van stealth of door wapens te gebruiken. Het navigeren door de omgeving op een slimme manier is hierbij van belang, zo claimt men althans. Naarmate de speler vordert in de game en de bedreigingen aanzienlijk complexer worden, ontdekt de speler nieuwe verhalen en worden er nieuwe tools ontwikkeld waarmee je jezelf kunt beschermen om te overleven. In het spel speel je als Michael J. Jones, één van de zes characters in het spel. Michael en zijn collega’s Sara Whitlock en Daniel J. Hart zijn genetici aan het Epsilon Research Institute. In het kader van een van hun opdrachten besluiten ze onderzoek te doen in het dichtstbijzijnde natuurreservaat. Tijdens hun noodlottige reis overkomt hen een onvoorstelbaar incident. Hun auto rolt van de weg af en belandt in een diepe vallei. Gestrand in de vallei, helemaal alleen, moet Michael zijn vrienden zien te vinden en meerdere gevaarlijke, levensbedreigende situaties overleven.
Het spel speelt als een first-person game, waarbij je voorwerpen via de TAB-toets kunt gebruiken. In het begin zoek je 3 fuses om een deur te openen, waarna chapter 1 alweer af is gelopen. Bij de eerste encounter met een skeletachtig-monster met kruis, zul je zien dat de jump-scares hun werk doen, maar de AI van de monsters is vervolgens lachwekkend. Ze zien je, maar ze pakken je vervolgens niet zodra je even uit hun oog verdwenen bent. En dat je onder een bed ligt, in een ruimte van 2 bij 2 meter, dat snappen ze niet. De angst is op zich wel gewekt dus, maar al snel slaat die om naar hilariteit. Ook de karakters, ook wel NPC’s, die je hier en daar tegenkomt in de omgeving, en je vooral erop wijzen dat je geen kant meer op kunt en altijd in deze vervelende wereld zult blijven, hebben echt nul uitstraling of wekken enig empathie. De game kent wisselingen tussen korte gameplay afgewisseld met weer wat cinematics, die er overigens best wel weer aardig uitzien en veel van je dochter laten zien. Het lijkt erop dat men als doel wil uitstralen dat je probeert te overleven voor je dochter, maar dat de onsamenhangendheid van de game maakt dat maar moeilijk duidelijk.r
Weinig werkt in deze game
Je bent in principe vooral in de game aan het lopen/rennen. Je kunt interactief omgaan met objecten – wat overigens verdomde matig en zelfs wat omslachtig werkt – en lost hier-en-daar wat cijfercodes en minpuzzels op. Daarnaast word je op de huid gezeten door vijanden, die te dom zijn om je te vinden in kasten die beschikbaar zijn om je in te verstoppen. Tussendoor ben je doelloos cut-scenes aan het kijken die je een schuldgevoel proberen aan te praten omdat je je dochter niet genoeg aandacht hebt gegeven toen ze nog jong en onbezonnen was. Je komt zelfs nog ‘n keer in je oude huis terecht, wat de meest onlogische indeling die ik ooit heb gezien heeft, en ook nog eens nul toegevoegde waarde heeft om te laten zien. Het onsamenhangende, niet-uitgewerkte, straalt dan ook in alles uit. Er is gewoon niet over nagedacht. Hetzelfde geldt voor de combat. Je krijgt later in de game weliswaar een pistool en shotgun, maar vaak hebben deze net zo weinig toegevoegde waarde als de stealth-elementen zelf. De AI is gewoon zo dom, dat je in principe eigenlijk jezelf voor de domme houdt. Visueel ziet het spel er matig uit, met veel re-used assets en textures die erg onscherp zijn, maar dat wisselt dus af met eerder al verteld redelijke cinematics. Voor een game die draait op de Unreal Engine, zou je echter een stuk meer mogen verwachten. Qua audio doet de game weinig bijzonders, met de jump-scares audio-effecten die op zich wel weer redelijk goed werken. Veel vrijheid krijg je in de game daarnaast ook niet, met zo nu en dan wellicht een kleine side-walk die je kunt doen, maar meer is het ook niet. Ook het laden van een save-game werkt slecht, waarbij je soms voor een cinematic terug geslingerd wordt, en dus weer een filmpje opnieuw kunt gaan bekijken, waar je waarschijnlijk weinig zin in zult hebben.
The 9th Charnel is een game met potentie, maar die gewoon veel te sloppy is uitgewerkt. Soms heeft het werken in een team in plaats van alleen, ook haar nadelen. Het spel kent hierdoor namelijk geen enkele sturing of gedachtegang. De AI heeft te weinig aandacht gekregen, het verhaal is rommelig, vooral richting het einde toe en ook de gameplay voelt verouderd aan. Er is geen samenhang tussen de elementen en het lijkt een beetje een samengeraapt zooitje, waarbij vooral aandacht is besteed aan de tussenfilmpjes en het artwork van het hoofdmenu, die er nog wel redelijk strak uitzien. Ja, soms liet de game mij aardig schrikken, en de setting is zozeer nog niet zo slecht, maar de echte cult-vibe wordt redelijk verpest door de matige uitwerking van de vijanden en de overige mechanics. Met haar vier uurtjes aan gameplay, is The 9th Charnel dan ook een game die je maar beter kunt overslaan.
