Voor Styx heb ik altijd een zwak gehad, juist omdat deze serie iets doet wat je tegenwoordig nog maar weinig ziet. Dit is nog één van de weinige games die echt een stealthgame wil zijn. Niet stealth als optie, maar stealth als basis. Als je gezien wordt, is dat meestal niet het begin van een cool gevecht, maar het moment waarop je beseft dat je plan niet goed genoeg was. Dat is precies wat Master of Shadows destijds zo sterk maakte, ondanks alle ruwe randjes. Shards of Darkness ging daar beter mee om door levels groter te maken en je meer routes te geven, waardoor je vaker het gevoel had dat jij de situatie onder controle had.
Met Styx: Blades of Greed hoopte ik vooral dat ze die kern zouden behouden, en dat doen ze gelukkig. Je krijgt weer levels waarin je echt moet nadenken. Je hangt boven een ruimte op een balk en wacht tot twee wachters uit elkaar lopen. Je glipt via een ventilatieschacht naar een andere verdieping om een patrouille te ontwijken. Of je kiest bewust voor een omweg over daken en richels, omdat je beneden simpelweg te veel ogen op je gericht hebt. Dat soort momenten zijn precies waar Styx goed in is, en daar kun je echt plezier uit halen, zeker als je van langzaam spelen en plannen houdt.
Verhaal is een moetje
Het verhaal in Blades of Greed is er vooral omdat het moet. Styx zit opnieuw in een wereld waar iedereen elkaar gebruikt en waar hebzucht altijd wint. Dit keer draait het om een grote buit en de mensen die daar ook achteraan zitten. Styx blijft Styx: cynisch, brutaal en vooral iemand die liever overleeft dan held uithangt. Dat levert af en toe een grappige opmerking op, maar het verhaal zelf heeft weinig om het lijf. Het grootste probleem is niet eens dat het simpel is, maar dat het weinig spanning opbouwt. Missies volgen elkaar op zonder dat je echt het gevoel krijgt dat je naar iets groots toewerkt. Personages komen voorbij, doen hun ding, en verdwijnen weer. Cutscenes zijn functioneel, dialogen ook, en na een paar uur merk je dat je vooral doorspeelt omdat de levels leuk zijn, niet omdat je wil weten hoe het afloopt. Dat is niet uniek voor deze serie, maar het wordt hier ook niet beter.
Pure sluipgame
Waar het om draait is het sluipen, en dat is precies waar Blades of Greed het meest overtuigt. Styx is weer een fragiel figuur. Hij kan niet veel hebben, dus een open gevecht is bijna altijd de verkeerde keuze. Daardoor speel je automatisch voorzichtiger, en dat past goed bij het tempo van deze game. Je kijkt, je wacht, je kiest een moment, en je probeert zo min mogelijk sporen achter te laten.
Het fijne is dat de game je daar ook echt ruimte voor geeft. Je hebt veel manieren om een level te benaderen. Soms kun je bovenlangs over balken en richels, soms juist onderlangs via kruiproutes, soms via een raam dat je pas ziet als je even stilstaat en om je heen kijkt. Het leveldesign is vaak verticaal en dat is een van de grootste pluspunten. Het voelt alsof je steeds twee of drie opties hebt om vooruit te komen, en dat maakt stealth meteen leuker. Als een bewaker net verkeerd staat, is het niet meteen “jammer dan”, maar kun je vaak een andere route zoeken. Wat ook helpt is dat je genoeg tools hebt om jezelf uit problemen te werken. Styx kan afleiding creëren, zich verstoppen, routes openmaken, en de game is redelijk soepel in hoe je dat inzet. Het is niet zo dat je constant op één truc leunt, want de levels vragen steeds iets anders van je. In het ene gebied is het vooral timing en geduld, in het andere gebied is het slim gebruik maken van hoogte, en soms moet je even improviseren omdat een patrouille net anders loopt dan je dacht. Dat maakt de game op zijn best. Als je een route hebt uitgestippeld, een paar bewakers stilletjes aan de kant hebt gewerkt en je zonder alarm je doel haalt, voelt het alsof je echt iets goed gedaan hebt. Dat is iets wat veel stealthgames kwijt zijn geraakt, omdat ze zo vaak toestaan dat je alles met geweld oplost. Styx doet dat niet. Hij blijft trouw aan het idee dat stealth het hoofddoel is, en daarin is Blades of Greed gewoon sterk.
Wat ook helpt, is dat de game je in de missies meestal een duidelijk doel geeft. Het draait vaak om infiltreren, iets stelen of iemand bereiken zonder een heel fort op scherp te zetten. In Blades of Greed komt daar regelmatig bij dat je quartz moet vinden of verzamelen. Dat klinkt simpel, maar het werkt best goed omdat het je dwingt om een level echt te lezen. Je loopt niet alleen van A naar B, maar je zoekt naar opslagruimtes, afgesloten kamers, extra routes en plekken waar bewakers net wat strakker patrouilleren. Soms ligt die quartz op een logische plek, soms zit het verstopt achter een omweg waar je eerst een sleutel voor nodig hebt of een alternatief pad moet vinden via daken en balken. Daardoor voelt een missie niet als één rechte lijn, maar als een soort puzzel waarin je zelf bepaalt hoe je bij je doel komt.
Kies je eigen weg
De variatie in levels is een van de redenen dat deze game leuk blijft tot het eind. Omgevingen voelen verschillend en levels zijn meestal groter dan je in eerste instantie denkt. Je komt binnen via een duidelijke ingang, maar na een paar minuten ontdek je dat er achter een deur weer een extra route zit, dat je via een balkon een tweede verdieping kunt bereiken, of dat er een doorgang is die je pas ziet als je een keer terugkijkt. Wat daarbij helpt is dat de game je vaak niet meteen pusht naar één oplossing. Doelen zijn meestal duidelijk, maar de weg ernaartoe is aan jou. Dat is precies het soort vrijheid dat de vorige Styx-games ook hadden, maar hier voelt het vaker alsof de levels echt om dat idee heen gebouwd zijn. Het nodigt uit om een level nog een keer te doen en te kijken of je het beter, sneller of netter kunt aanpakken.
Combat is het zwakste punt, en dat blijft een probleem omdat je soms simpelweg in situaties belandt waarin het misgaat. Dat hoeft niet eens je eigen schuld te zijn. Een bewaker kan je net zien door een rare hoek, of een stotter kan net op het verkeerde moment gebeuren, en dan sta je ineens in een gevecht. En dat gevecht voelt houterig. Animaties zijn stijf, het contact voelt vreemd en je hebt niet het idee dat je echt controle hebt. Je merkt dat het systeem er vooral is om een nooduitgang te bieden, niet om leuk te zijn. Styx is ook geen vechtmachine, dus dat past wel bij het idee, maar het blijft vervelend dat het bijna een onmogelijke taak is als er meer dan één bewaker tegenover je staat.
Grafisch ondermaats
Grafisch is Blades of Greed niet indrukwekkend. Dat wil niet zeggen dat het lelijk is, maar je ziet meteen dat dit geen game is die je opstart om even te kijken hoe mooi je PS5 beelden kan tonen. Styx lijkt op een hele lage resolutie te draaien wat ze hebben geupscaled, want het ziet er behoorlijk blurry uit. Dat is jammer, maar het grootste probleem is de performance. De bekende Unreal Engine 5 stotteringen komen te vaak voor. Vooral wanneer je een nieuw deel van een level inloopt of wanneer de game net iets meer tegelijk moet verwerken, merk je dat het niet soepel blijft. Het wordt net niet echt irritant maar het stoort wel. Ook de hoeveelheid aan grafische bugs is alarmerend. Textures die niet of heel laat worden ingeladen steeds, in combinatie met het stotteren zorgt er wel voor dat je uit de game wordt gehaald. Op sommige momenten ziet de game er best aardig uit, vooral in gebieden zoals de jungle of een hideout. Maar die momenten zijn niet constant.
Styx: Blades of Greed is een game die precies laat zien waarom deze serie een eigen publiek heeft. Als je houdt van stealth die echt stealth blijft, met leveldesign dat meerdere routes aanbiedt en je beloont voor geduld, dan heeft deze game veel te bieden. Het sluipen is sterk, de levels zijn vaak slim opgebouwd en de variatie in aanpak zorgt ervoor dat je niet steeds hetzelfde trucje herhaalt. Tegelijkertijd is het een game die zichzelf in de weg zit. Het verhaal is vlak en doet weinig. Combat voelt houterig en is vooral irritant wanneer je er toch in belandt. En het grootste probleem blijft de techniek: stotteringen en wisselende performance halen je uit de game, precies op momenten waarop deze juist soepel moet aanvoelen.
Het is een prima stealthgame met goede ideeën en sterk leveldesign, maar het mist afwerking, een verhaal dat je echt meeneemt en het mist technische stabiliteit. Als je fan bent van Styx of gewoon zin hebt in een stealthgame die niet meteen verandert in een actiegame zodra het misgaat, dan is Styx: Blades of Greed de moeite waard.
