Achter de toffe artstijl van MONOMOON schuilt een ontzettend slimme Metroidbrainia. De term Metroidbrainia is misschien nog niet bij iedereen bekend, maar het concept bestaat eigenlijk al behoorlijk lang. In een Metroidbrainia draait het vooral om kennis om nieuwe gebieden te bereiken en niet door nieuwe vaardigheden of wapens vrij te spelen. Games als Myst, Fez en recenter Blue Prince zijn hier goede voorbeelden van. Je leert hoe de wereld werkt, ontdekt verborgen spelregels en gebruikt die informatie om steeds verder te komen.
Een wereld om verliefd op te worden
In MONOMOON wordt je zonder al te veel uitleg in een mysterieuze wereld gedropt en moet eigenlijk zelf maar uitzoeken wat je precies moet doen. Er is geen uitgebreide tutorial die je bij de hand neemt en ook geen duidelijke route die je moet volgen. Het is aan jou om te ontdekken wat er mogelijk is, hoe bepaalde voorwerpen werken en welke geheimen er allemaal verborgen liggen. De game maakt gebruik van een beperkt kleurenpalet, maar weet dit op een bijzonder fraaie manier te combineren met een soort 16-bit pixelart. Het resultaat is een wereld die er niet alleen ontzettend tof uitziet, maar ook de speler stimuleert om goed op te letten.
Ondanks de beperkte kleuren weet de game enorm veel sfeer neer te zetten. De omgevingen zitten vol kleine details en mysterieuze elementen die je nieuwsgierig maken naar wat er achter de volgende doorgang te vinden is. Daarbij wordt de sfeer uitstekend ondersteund door de soundtrack. De muziek is over het algemeen ingetogen en dringt zich nergens op, maar sluit perfect aan bij de mysterieuze wereld. Het zorgt ervoor dat het verkennen bijna iets rustgevends krijgt, zelfs wanneer je ondertussen je hersenen aan het kraken bent over de volgende puzzel.
Muis en toetsenbord?
Wat mij ook behoorlijk verraste, was de besturing. Tegenwoordig krijg je bij veel pc-games direct de melding dat je een controller moet aansluiten voor de beste ervaring. MONOMOON doet precies het tegenovergestelde. Deze game is namelijk ontworpen met muis en toetsenbord in gedachten. Met je toetsenbord loop en spring je door de wereld, zoals je dat van een platformgame gewend bent. Maar het interessante gedeelte begint pas wanneer je de muis erbij pakt. Je cursor heeft de vorm van een maan en met de linkermuisknop kun je allerlei voorwerpen in de omgeving beïnvloeden. Denk aan objecten aanraken, verschuiven, draaien of op een andere manier manipuleren. Wat je precies kunt doen, verschilt per situatie en is vaak onderdeel van de puzzel die je probeert op te lossen.
Met de rechtermuisknop open je vervolgens de kaart en krijg je toegang tot alle informatie en voorwerpen die je tijdens je avontuur hebt verzameld. Deze combinatie zorgt er ervoor dat de ontwikkelaar puzzels kan bedenken die met een traditionele controller een stuk minder interessant zouden zijn. Er zit alleen wel een klein nadeel aan. Dit is namelijk een game die je lekker op de Steam Deck zou willen spelen. Hoewel controllers worden ondersteund, werkt de besturing daar toch een stuk minder prettig.
Kennis is macht
Het belangrijkste onderdeel van MONOMOON zijn natuurlijk de puzzels. En die zitten verrassend slim in elkaar. Zoals gezegd draait het hier niet om het vinden van een dubbele sprong, een sterker wapen of een andere traditionele upgrade. In plaats daarvan leer je steeds meer over de wereld en de voorwerpen die je tegenkomt. Soms ontdek je hoe je een obstakel kunt verplaatsen, terwijl je op andere momenten moet uitzoeken wat je met een bepaald voorwerp kunt doen. Dat betekent dat je regelmatig moet experimenteren. Je probeert iets uit, kijkt wat er gebeurt en onthoudt die informatie voor later. Soms kom je ergens terecht waar je nog helemaal niets kunt beginnen, om vervolgens een uur later ineens te beseffen wat je daar moet doen.
Verspreid door de wereld vind je bovendien schrijfveren die nieuwe pagina’s toevoegen aan je boekje. Hierop staan aanwijzingen en tips die je kunnen helpen bij het oplossen van puzzels. Toch is het juist extra leuk wanneer je zelf een oplossing ontdekt, zonder dat je daarvoor eerst een aanwijzing nodig had. Het knappe is dat MONOMOON je behoorlijk veel vrijheid geeft, maar tegelijkertijd zelden echt frustreert. Natuurlijk zijn er momenten waarop je wat doelloos rondloopt omdat je even niet weet wat de volgende stap is. Maar de game weet je meestal vrij snel weer op het juiste spoor te zetten. Volgens de ontwikkelaar kun je MONOMOON in ongeveer tien uur uitspelen. Dat lijkt mij een prima richtlijn, al zou ik zeggen dat je er gemakkelijk wat langer over doet wanneer je rustig de tijd neemt om alles te verkennen of af en toe wat langer op een puzzel blijft hangen.
Een verborgen pareltje
MONOMOON is voor mij een verborgen pareltje. De prachtige pixelart, het beperkte maar sfeervolle kleurenpalet en de ingetogen soundtrack zorgen samen voor een wereld die een genot is om te verkennen. Tel daar de originele combinatie van muis- en toetsenbordbesturing en de bijzonder slimme puzzels bij op en je hebt een game die veel meer aandacht verdient. Voor een klein prijsje krijg je hier een bijzonder sfeervolle game met minstens tien uur aan gameplay, verrassend veel geheimen en puzzels die je niet snel zult vergeten. Ben je fan van Metroidbrainia-games als Fez, Myst of Blue Prince? Dan is MONOMOON absoluut een game die je niet mag missen.
