Ik herinner me nog toen ik jong was begin de jaren 90 er op zaterdagochtend steeds ontzettend veel tekenfilms waren. Anime was nog niet zo ingeburgerd maar er waren wel wat series die je kon kijken als kind. Eén ervan was City Hunter (beter bekend als ‘Nicky Larson’ in onze streken). Wat ik me nog kan herinneren is dat dit een nogal komische actieserie was over een op het eerste gezicht zeer gehaaide agent genaamd Nicky Larson, maar die een nogal oncontroleerbaar raar kantje had als hij in contact kwam met mooie vrouwen. Tja, vroeger werd daar nu eenmaal niet zoveel poespas rond gemaakt. Goed, omdat de serie best populair was werd er een game van gemaakt rond 1990 (uitgebracht op TurboGrafx-16 geloof ik). Nu 36 jaar later is deze game terug op de markt, maar natuurlijk met vele updates en extra’s.
Ik heb de switch versie een kans mogen geven. Al snel kan je zien dat vele dingen een leuke update hebben gekregen. Het startscherm ziet er haarscherp uit en met een geüpdatete titel en nieuwe tekeningen. Je hoort zelfs het intro-melodietje van de serie dus qua presentatie zit dit best goed. Bij de start van de game kan je kiezen tussen de orginele look en de ‘enhanced’ version.
Gametime
De game zelf is natuurlijk waar het om gaat. City Hunter is een 2D platformer waarbij je voornamelijk horizontale en verticale ruimtes moet doorzoeken. In deze ruimtes, die zich voornamelijk achter gesloten deuren bevinden, moet je sleutels, mensen en info zien te vergaren om zo tot bij de boss te geraken van elke level. Hierbij ben je in het bezit van een aantal vuurwapens die je tijdens je avontuur kan bemachtigen. Vijanden komen je vaak gewoon tegemoet en het hangt van je snelheid af om ze op tijd te stoppen. Natuurlijk hebben we hier een game die gemaakt is in de jaren 80/90 dus op vlak van gameplay zal het je niet zwaar versteld doen staan. De controls werken behoorlijk goed op de Switch. Je hebt links, rechts, bukken, springen en schieten. En met de up-toets kan je deuren openen die zich in het level bevinden. Enkel als je trappen op- of afgaat kan je je weleens vergissen, omdat je tegelijk vooruit en onder/boven moet drukken.
Ook als je net uit een deur komt, kunnen vijanden al klaarstaan buiten waardoor je even in een heikele situatie kunt belanden. Maar dat terzijde, echt moeilijk vond ik het niet. Het enige echt vervelende aan deze game is dat het een soort van puzzel actie game wil zijn. Je bent dus genoodzaakt om heel je ruimte uit te pluizen naar de juiste items of info. Het probleem is dat de levels te eentonig lijken waardoor je vaak gewoon geen flauw idee hebt waar je je bevindt. Er is ook geen map beschikbaar dus, of je hebt een sterk geheugen, of je loopt zo lang rond tot je door toeval toch de juiste deur tegenkomt. Op het einde van elk level volgt er ook en kort gevecht met een boss. Deze waren ook niet te moeilijk, waardoor ik op een korte tijd vrij ver ben geraakt.
De game moet het vooral hebben van zijn nostalgie-effect. Op zich is er niks dat kan concurreren met de huidige games natuurlijk. Maar het heeft een zekere charme om nog eens een typische old school platformer te kunnen spelen met alle ‘quirks’ die gelden voor die tijdsperiode.
Humor met een knipoog
De stoute humor van de serie is ook in deze game aanwezig. Bij het betreden van sommige deurtjes kun je soms ‘verpleegstertjes’ vinden die je leven volledig kunnen bijvullen. Of nog stouter, soms kom je effectief een bijna naakte vrouw tegen die de speler eerst uitmaakt voor pervert, maar die je hartjes vervolgens toch ook volledig bijvult. Dat zijn natuurlijk kleine easter eggs die deze game leuk en herkenbaar maken voor de fans.
Fan service
Voor de rest is het een beetje standard platformer stuff. Leuk, maar om echt te zeggen dat dit voor iedereen een aanrader is laat ik wat in het midden. Vooral voor de fans is deze wel eens het overwegen waard. Er is trouwens ook wat bonus content in de vorm van de bijgevoegde OST, images en zelfs een 3D roterende afbeelding van de originele cartridge. Ook kan je spelen op verschillende beeldverhoudingen (4:3, pixel perfect, widescreen et cetera) en kan je met of zonder CRT-filter spelen voor een nog meer nostalgisch effect. Daarnaast is er, zoals wel meer wordt gedaan bij heruitgebrachte retro games, de mogelijkheid om terug te spoelen en op te slaan wanneer je wil. Dit zijn natuurlijk handige functies om de gameplay te vergemakkelijken, zeker voor nieuwe spelers die deze oudere games niet (meer) zo gewend zijn.
