Pokeren, vroeger ontzettend veel gedaan. Het was een tijd net zoals flippo’s en knikkers die een hype waren. Dat was ook zo voor pokeren, ineens kwam het op en ging het weer onder. In casino’s is het nog altijd wel speelbaar, maar op TV en online zie je er niet zoveel meer van. PKR was ook zo’n game die ik veel heb gespeeld en wie kent Balatro nog? Nu maken we alsnog kennis met het pokeren via The Devil’s Due.

Over Balatro gesproken, deze game kent wel wat gelijkenissen met die game. Je speelt challenges/uitdagingen waarin je een reeks spellen in 3 stages moet zien te overleven door de beste handen te leggen. In The Devil’s Due draait alles om poker, strategie en vals spelen. Deze roguelike deckbuilder laat spelers het opnemen tegen allerlei vrij aparte tegenstanders in bijzondere pokerduels. De kracht van je pokerhand bepaalt hoeveel schade je aanricht, terwijl de totale waarde van je kaarten je verdediging bepaalt. Gelukkig hoef je je niet altijd aan de spelregels te houden. Je kunt kaarten verwisselen, jokers inzetten, waarden verhogen, dubbele damage hits, kaarten achterhouden en zelfs de hand van je tegenstander saboteren. Je kunt zelfs kaarten in stukken hakken waarmee het een combinatie wordt van twee verschillende kaarten. Zo ontstaan er allerlei situaties die je eigenlijk zelf kunt creëren. Wel vaag is dat de tegenstander eigenlijk altijd wel zijn of haar kaarten al openlegt, waardoor je eigenlijk alleen maar daarop hoeft te anticiperen.

Niet alleen maar pokeren

Tijdens je tocht door de zeven lagen van de hel verzamel je nieuwe kaarten, speciale trucs en krachtige relikwieën waarmee je steeds sterkere combinaties kunt maken. Daarbij moet je wel oppassen, want je tegenstanders krijgen argwaan wanneer je te vaak vals speelt. Loopt die verdenking te hoog op, dan volgt een genadeloze tegenaanval. Tussen de gevechten door kom je winkels, genezingsplekken, minigames – waaronder boter-kaas-en-eieren- en eindbazen tegen. Iedere nieuwe poging biedt andere mogelijkheden om je kaartspel verder te ontwikkelen en uiteindelijk uit de hel te ontsnappen. De tutorial legt dit allemaal vrij kortzichtig uit. Zo wordt vooral gefocust op de attack/defense-feature, welke in het begin wel duidelijk is. Maar de tussen-features in de game waarbij je bepaalde keuzes maakt tussen kaarten en het verwijderen/toevoegen van kaarten blijft wat vaagjes. Zowel jij als je tegenstanders beschikken over health. Met power-ups kun je bijvoorbeeld ervoor kiezen om bij het inleveren van harten extra health te vergaren maar je tegenstander kan in de gaten krijgen dat je aan het valsspelen bent, waardoor donkere wolken zich pakken waaruit uiteindelijk bliksem kan komen, wat je ook letterlijk visueel ziet gebeuren. Bij elke hand kun je diverse kaarten inleveren en nieuwe krijgen. Power-ups kunnen ook zijn dat je kunt kiezen welke volgende kaart in het deck wordt gegeven aan je. Hiermee kun je dus anticiperen. Het roguelike-gedeelte zit hem in de run van de uitdaging. Je speelt weliswaar nieuwe uitdagingen vrij na het voltooien van eerdere uitdagingen, maar de run van drie – en later meer – stages eindigt wanneer je health opraakt. Er zijn tevens Relics, welke voordelen bieden tijdens alle rondes. Deze kun je ook in shops uitbreiden met nieuwe Relics. Aan het begin van de run kies je er tevens een paar. Dit kunnen zijn dat tegenstanders minder ‘suspicious’ zijn bij het begin van de ronde, healen bij elke 5 die je in je hand hebt of het verdienen van extra geld bij bepaalde patronen in het spel. Er zijn vele variabelen beschikbaar die het spel beïnvloeden en je run kunnen uitbreiden en vergemakkelijken.

Geweldig design

Qua poker-game is The Devil’s Due een game die zeer vermakelijk is, maar wel even inkomen is. Grafisch blinkt het spel uit in design. Vooral de character-designs van opponenten zijn inspirerend te noemen. Beesten die een jas met stokjes besturen zodat ze lijken op een normaal mens, clowns, een rokende oude hoer, fatsige gasten met ontbloot bovenlichaam, alles oogt erg cool en vooral ook scherp, net als de animaties en achtergronden waar ook behoorlijk wat gebeurt. Ook de UI ziet er goed uit en de HUD oogt mooi geïntegreerd, waarmee het allemaal mooi in elkaar overloopt. Aan de linkerkant kun je zien wat jij en je tegenstander voor hand hebben en rechts zie je alle power-ups die gebruikt worden tijdens het spel. De interactieve buttons waarmee je bijvoorbeeld kaarten kunt ophogen of jokers in kan zetten zijn daarnaast lekker gepositioneerd waardoor het spelen snel en makkelijk gaat. Ook de bloedbeker die je health-indicatie weergeeft ziet er cool uit net als de glans die van bepaalde tafels afschijnt. Alles oogt hoogstaand wat dat betreft en ook de gezichtsuitdrukkingen van opponenten en de klassieke look van de backgrounds zijn prima. Wel liep de game soms eventjes vast hier-en-daar, maar dat gebeurde vooral sporadisch. De rustige piano-geluiden op de achtergrond zijn rustgevend en de geluidseffecten zijn vrij bombastisch hier-en-daar, om net wat meer impact te maken op de speler.

The Devil’s Due is een aparte game die wel een beetje in het straatje valt van Balatro. Nee, de multipliers, de reeksen, de combo’s, het is allemaal net wat anders en deze game focust zich net wat meer op het pokeren dan op het maken van multipliers, maar het cheaten heeft wel veel weg van diezelfde gameplay. Na wat uurtjes spelen was ik nog altijd content met het uitspelen van de uitdagingen en het roguelike-element zorgt ervoor dat je runs wel geregeld over moet spelen voordat je er doorheen geraakt, maar echt vervelend werd het niet. De uitleg had beter gekund, vooral van de mini-games en keuzes die je maakt tussen de pokergames door en je moet wel met erg veel rekening houden, waaronder de character-voordelen/nadelen van de opponent. Dit is in het begin erg warrig en onduidelijk. Kom je daar eenmaal doorheen, dan is dit een leuke pokergame die je vele uren zoet weet te houden en je lekker leert valsspelen.

Het bericht The Devil’s Due verscheen eerst op Evilgamerz.

Ocarina of Time kwam oorspronkelijk uit op de Nintendo 64 in 1998. Waarschijnlijk de meest tijdloze game ooit gemaakt en volgens velen blijft het nog altijd de beste game allertijden. In 2011 kwam er een remake van Ocarina of Time voor de 3DS. Ocarina of Time 3D was een zeer authentieke één op één remake die de game vooral mooier maakte en betere gameplay aanbood, maar het veranderde verder vrij weinig. Dit deed de game goed, want eigenlijk hoef je aan Ocarina of Time ook weinig te veranderen. Nu met Ocarina of Time voor de Switch 2 hebben ze dit keer wel het één en ander verbeterd, maar toch grotendeels blijft het nog steeds authentiek. Ze hebben hier de perfecte balans in gevonden. In elk detail is het nog steeds hetzelfde spel. Als je door Hyrule Field loopt zal je elk hoekje herkennen van vroeger, alle dungeons voelen hetzelfde en de muziek is nog hetzelfde, maar alles is duidelijk verbeterd. Ook de dorpjes zitten bomvol charme en hebben wat meer leven gekregen doordat er wat nieuwe plekjes zijn toegevoegd. Daarnaast zijn er meer NPC’s dan voorheen, met meer dialoog dan vroeger.

De graphics zijn met name echt bijzonder goed verbeterd. Als je terugkijkt naar hoe deze game er in 1998 uit zag is het niet te geloven dat het er nu zo mooi uitziet. Alles is tot in de details fantastisch nagemaakt. Het spel komt niet alleen door de graphics tot leven, maar ook door de extra dialoog die is toegevoegd, mede als voice acting dat sinds Breath of the Wild de standaard voor cutscenes is geworden in de Zelda games. Dit zorgt ervoor dat dit 28 jaar oude verhaal nu nog mooier en meeslepender verteld wordt. Ook de muziek is volledig opnieuw gemaakt en klinkt beter dan ooit.

Even wennen

De controls zijn in eerste instantie een beetje wennen als je erg bekend bent met het origineel. Je kunt nu met de A knop ook rennen en met de X knop springen. Dit is aan het begin even wennen en vooral lastig dat er geen optie is om de knoppen aan te passen. Ik probeerde vaak heel snel achter elkaar te rennen, springen en aanvallen en soms werkte dat met deze layout niet ideaal, maar dit is dan ook gelijk mijn enige kritiek over de game. De controls voelen verder namelijk perfect. De toevoeging van de springknop voelt tevens heel natuurlijk, is een hele leuke toevoeging en zorgt ervoor dat de game heel modern aanvoelt. De animaties zijn zeer accuraat en de combat voelt fantastisch. De manier van items kiezen is ook veranderd. In plaats van een aantal knoppen tot je beschikking hebben om items mee te selecteren moet je nu door een menu scrollen. Dit is iets wat ze geïntroduceerd hebben in Breath of the Wild en ook in Echoes of Wisdom zat dit systeem. Waar het in die games niet altijd vlekkeloos werkte, omdat er te veel items tot je beschikking waren, werkt het met Ocarina of Time wel goed, omdat er simpelweg minder items zijn, dus dit maakt voor een hele goede toevoeging.

In het menu vind je een checklist aan quests om te doen, genaamd Threads of Time. Dit is net zoals de quest log in Breath of the Wild. Ook dit is eigenlijk overzichtelijker dan met Breath of the Wild, omdat er minder quests te doen zijn, maar zeker niet te weinig. Ocarina of Time heeft wat dat betreft de perfecte balans van genoeg te doen, zonder dat het te veel wordt. In de dungeons is ook alles duidelijker en makkelijker bij te houden. Op de kaart zie je veel duidelijker welke kistjes je al open gemaakt hebt en zelfs waar je Golden Skulltulas hebt gevonden. Golden Skulltulas zijn dit keer makkelijker te spotten. Ze vallen sneller op en maken meer geluid. Ook is de manier van Poes verzamelen leuker en makkelijker. Dit maakt het allemaal een stuk aantrekkelijker om voor 100% completion te gaan. Iets wat ik voorheen niet zo snel durfde met het origineel.

Tijdloos

Naast dat dit een hele goede remake is, is het spel hoe dan ook gewoon het meest tijdloze spel ooit gemaakt. Het was zijn tijd zo enorm vooruit en is voor velen nog steeds de beste Zelda game. Voor sommigen zelfs de allerbeste game allertijden. Voor mij is ook niets minder waar. Ocarina of Time is voor mij (samen met Skyward Sword) de beste Zelda game ooit gemaakt en staat in mijn top vijf games allertijden. Deze remake bevestigt dat gevoel voor mij enorm. Dit is een game die ik nog tig keer opnieuw en opnieuw zal spelen. Je kunt eindeloos jezelf laten verdwalen in Hyrule Field, de sfeer van de dungeons tot je opnemen en sidequests doen. Doordat alles zo goed opnieuw gemaakt is, hebben ze een perfect spel bijzonder genoeg nog veel meer weten te verbeteren. Door dit alles is deze remake fantastisch en nostalgisch voor fans van de originele game, maar ook ideaal om mee in te stappen als je nog niet zo bekend bent met Zelda games.

Hopelijk ziet Nintendo Ocarina of Time voor de Nintendo Switch 2 als een enorm succes en bouwen ze inspiratie op om een prachtige hybride tussen klassieke Zelda en Breath of the Wild te maken, precies zoals ze dit eigenlijk met deze Ocarina of Time remake ook zo goed hebben gedaan.

Het bericht The Legend of Zelda: Ocarina of Time verscheen eerst op Evilgamerz.

Elke Anniversary Edition behoudt de oorspronkelijke uitstraling, beleving en creatieve visie van de game. Tegelijkertijd zijn er diverse quality-of-life-updates doorgevoerd om de titels te laten aansluiten op de moderne standaarden. Denk aan verbeterde besturing, betere prestaties en een gebruiksvriendelijkere ervaring, zonder dat dit ten koste gaat van het authentieke karakter van de games.

De Anniversary Editions zijn ontstaan uit pure liefde voor deze klassiekers. Het begon allemaal met de ontdekking van een opslagruimte vol Betacam-, VHS- en D1-banden en ander historisch bronmateriaal. Tijdens het digitaliseringsproces werden de Master FMV-sequences van deze zeven legendarische titels teruggevonden, waarvan eerder werd aangenomen dat ze voorgoed verloren waren gegaan. De beelden zijn vervolgens zorgvuldig opnieuw gemonteerd, waardoor meer dan 1.500 cinematics in ere konden worden hersteld.

Dit project onderstreept EA’s inzet om enkele van de meest invloedrijke games nieuw leven in te blazen. Zo kunnen fans die met deze games zijn opgegroeid ze opnieuw beleven en kunnen nieuwe spelers kennismaken met de klassiekers die pc-gaming mede hebben gevormd.

De verbeteringen aan de Wing Commander-games zijn mede mogelijk gemaakt door de betrokken community. Het team van EA werd geholpen door fans, die hun mods beschikbaar stelden om deze in de officiële releases te verwerken. Deze lancering is dan ook een ode aan de liefde van de community voor deze franchise. Iedereen die al een Wing Commander-game digitaal in bezit heeft via GOG of de EA App, ontvangt daarom automatisch en gratis de upgrade naar de Anniversary Edition op het betreffende platform.

De Anniversary Editions van Road Rash en Wing Commander zijn nu verkrijgbaar tegen een adviesprijs van € 9,99 per stuk. Alle andere klassiekers zijn verkrijgbaar tegen een adviesprijs van € 4,99 per stuk. De volledige collectie verschijnt op Steam, GOG en de EA App. Bovendien zijn er van 5 tot en met 19 november speciale aanbiedingen beschikbaar op Steam en GOG.

In totaal verschijnen 25 geliefde games op Steam. Neem een kijkje hieronder voor de volledige lijst:

• Road Rash: 30th Anniversary Edition
• Wing Commander: 35th Anniversary Edition
• Wing Commander II: Vengeance of the Kilrathi: 35th Anniversary Edition
• Wing Commander III: Heart of the Tiger: 30th Anniversary Edition
• Wing Commander IV: The Price of Freedom: 30th Anniversary Edition
• Wing Commander Prophecy: 30th Anniversary Edition
• Privateer 2: The Darkening: 30th Anniversary Edition
• Wing Commander: Privateer
• Wing Commander: Academy
• Wing Commander: Armada
• Strike Commander
• Theme Hospital
• Crusader: No Remorse
• Crusader: No Regret
• Ultima I: The First Age of Darkness
• Ultima II: The Revenge of the Enchantress
• Ultima III: Exodus
• Ultima IV: Quest of the Avatar
• Ultima V: Warriors of Destiny
• Ultima VI: The False Prophet
• Ultima VII: The Complete Edition
• Ultima VIII: Gold Edition
• Ultima IX: Ascension
• Ultima Underworld I
• Ultima Underworld II

Het bericht EA brengt 25 pc-klassiekers naar Steam, waaronder 7 Anniversary Editions verscheen eerst op Evilgamerz.

Een balletje kan raar rollen

Je bevindt je in een casino dat wordt gerund door de duivel en moet iedere ronde een bepaald geldbedrag bij elkaar spelen. Dit doe je door een balletje in een pachinko machine te laten vallen. Iedere pin die je onderweg raakt, levert geld op en hoe meer pinnen je weet te raken, hoe hoger het uiteindelijke bedrag wordt. Je krijgt standaard drie ballen om het vereiste bedrag te verdienen en wanneer je hierin slaagt, mag je door naar de volgende ronde. Uiteraard wordt het bedrag dat je moet verdienen steeds hoger, waardoor je continu op zoek moet naar manieren om meer geld uit je ballen te halen. In het begin lijkt het vooral een kwestie van goed mikken en hopen dat je bal zoveel mogelijk pinnen raakt, maar al snel ontdek je dat er veel meer achter het concept schuilgaat.

Niet iedere pin heeft namelijk dezelfde functie. Sommige pinnen verhogen simpelweg het bedrag dat je verdient, terwijl andere juist invloed hebben op je multiplier. Daarnaast zijn er pinnen die steeds waardevoller worden wanneer je ze vaker raakt en exemplaren die de beweging van je bal beïnvloeden. Denk aan magneten die je bal aantrekken, bumpers die hem weer omhoogschieten of speciale pinnen die een bal kunnen opsplitsen in meerdere exemplaren. Hierdoor ontstaan er steeds meer mogelijkheden om enorme bedragen te verdienen. Wat begint als een relatief overzichtelijk bord, verandert na verloop van tijd in een chaotische machine waarin verschillende effecten elkaar versterken.

Je bouwt je eigen machine

Het mooie is dat je langzaam ontdekt welke combinaties goed werken en hoe je met een paar slimme keuzes veel meer uit een enkele bal kunt halen. Je bent namelijk niet afhankelijk van een vooraf opgebouwd speelveld. De borden beginnen met behoorlijk wat lege ruimte en het is aan jou om deze gedurende je speelsessie op te vullen. Na succesvolle rondes krijg je kaarten waarmee je nieuwe pinnen kunt plaatsen, bestaande pinnen kunt verbeteren of bepaalde effecten kunt toevoegen. Hierdoor bouw je het bord van de machine, waarbij iedere beslissing invloed heeft op de volgende poging. Een pin die op het eerste gezicht behoorlijk nutteloos lijkt, kan op de juiste plek ineens een enorme bijdrage leveren aan je score. Andersom kan een verkeerd geplaatste pin ervoor zorgen dat je bal juist een belangrijke combinatie mist. Dit maakt het bouwen van je bord minstens zo belangrijk als het daadwerkelijk lanceren van de ballen.

Naarmate je verder komt, wordt dit systeem steeds interessanter. Zo kun je een bumper onder een groep waardevolle pinnen plaatsen, waardoor de bal opnieuw omhoog wordt geschoten en dezelfde pinnen nogmaals kan raken. Combineer dit met magneten, splitters en andere effecten en je kunt behoorlijk bizarre situaties creëren. De game bevat twintig verschillende soorten pinnen en maar liefst 95 upgradepaden, waardoor er ontzettend veel mogelijkheden zijn om te experimenteren. Bovendien gelden bepaalde upgrades voor een volledig type pin en niet alleen voor één specifiek exemplaar. Wanneer je een bord hebt opgebouwd met veel dezelfde pinnen, kan een enkele upgrade daardoor een enorm verschil maken.

Een kwestie van millimeters

Gelukkig laat Pegs of Hell je niet volledig blind een bal lanceren. Tijdens het richten krijg je namelijk een voorspelling te zien van het traject dat je bal gaat afleggen. Dit is wat mij betreft een van de beste toevoegingen aan de game, omdat je hierdoor veel gerichter kunt proberen om bepaalde pinnen te raken. Je kunt de lanceerpositie aanpassen en de hoek veranderen om te zien welk resultaat dat waarschijnlijk gaat opleveren. Zeker wanneer je bord eenmaal vol staat met waardevolle combinaties, kan het ontzettend leuk zijn om te zoeken naar het perfecte traject. Soms ben je minutenlang bezig om een route te vinden waarmee je zoveel mogelijk pinnen raakt. Wanneer je vervolgens ziet dat je bal precies doet wat je voor ogen had en je score door het dak gaat, geeft dat behoorlijk veel voldoening.

Tegelijkertijd zit hier ook mijn grootste kritiekpunt. Het richten is namelijk ontzettend gevoelig en iedere millimeter die je verschuift of graad die je draait, kan een compleet ander resultaat opleveren. Hoewel de voorspelling gebruikmaakt van dezelfde physics als de daadwerkelijke worp, is het behoorlijk lastig om een eerder gevonden traject exact te reproduceren. Je hebt simpelweg te weinig duidelijke referentiepunten om te onthouden waar je de bal precies hebt gelanceerd. Hierdoor kan het zoeken naar een goede worp soms meer tijd kosten dan je zou willen. Daarnaast wordt niet in alle situaties het volledige traject getoond, waardoor een worp die eerder weinig lijkt op te leveren uiteindelijk toch verrassend goed kan uitpakken. Dat maakt het lastig om altijd de beste keuze te maken. Hoewel de physics dus voorspelbaar zijn, voelt het resultaat in de praktijk soms toch wat willekeurig aan. Een paar extra hulpmiddelen om lanceerposities te vergelijken of nauwkeuriger te onthouden, zouden wat mij betreft een flinke verbetering zijn.

De juiste kaarten maken het verschil

Naast de pinnen spelen ook de zogenaamde Arcana-kaarten een belangrijke rol. Deze kun je het beste vergelijken met de jokers uit Balatro. Iedere kaart geeft je een bepaalde bonus en door verschillende kaarten te combineren, kun je de opbrengst van je machine aanzienlijk verhogen. Het interessante is dat niet alleen de kaarten zelf belangrijk zijn, maar ook de volgorde waarin je ze plaatst. De effecten worden namelijk van links naar rechts geactiveerd, waardoor het nogal uitmaakt of je eerst een bedrag verhoogt en vervolgens vermenigvuldigt, of dit andersom doet. Met precies dezelfde kaarten kun je daardoor compleet verschillende resultaten behalen. In sommige situaties kan het verschil zelfs oplopen tot een factor honderd.

De game bevat zestien verschillende Arcana, die je op meerdere manieren kunt verbeteren. Ook kun je kaarten opofferen om een permanente bonus te krijgen. Je raakt de betreffende kaart dan kwijt, maar ontvangt daar een effect voor terug dat de rest van je speelsessie actief blijft. Hierdoor moet je regelmatig afwegen of je een sterke kaart wilt behouden of juist wilt opofferen om op langere termijn sterker te worden. Daarnaast kunnen bepaalde combinaties weer nieuwe mogelijkheden en kaarten opleveren. Het zorgt ervoor dat je voortdurend nieuwe strategieën ontdekt en dat geen enkele speelsessie precies hetzelfde aanvoelt.

Meer dan genoeg te doen

Wat Pegs of Hell daarnaast goed doet, is het aanbieden van een flinke hoeveelheid content. De game bevat honderd verschillende speelborden, meerdere spelmodi, tientallen upgrades en een grote verzameling pinnen en kaarten om vrij te spelen. Naast de klassieke spelmodus, waarin je steeds hogere bedragen moet verdienen, is er ook een verhaalmodus waarin je afdaalt door verschillende kringen van de hel. Hier neem je het op tegen verschillende eindbazen, waarbij het niet langer uitsluitend draait om zoveel mogelijk geld verdienen. In plaats daarvan moet je schade toebrengen door specifieke pinnen te raken. Je tegenstanders kunnen bovendien je speelveld beïnvloeden, waardoor je niet alleen aanvallend moet denken, maar ook rekening moet houden met je verdediging. Het verhaal zelf is vooral een excuus om deze gevechten aan elkaar te knopen, maar de afwisseling is zeker welkom.

Ook buiten de verhaalmodus is er genoeg te beleven. Zo zijn er spelvarianten waarin je met willekeurige pinnen moet werken, een modus waarin je een eigen economie opbouwt door geld te sparen en upgrades te kopen, en uitdagingen waarbij je tegen de klok speelt. Daarnaast kun je rechtstreeks tegen eindbazen vechten en is er een dagelijkse uitdaging waarin iedereen wereldwijd hetzelfde bord voorgeschoteld krijgt. Hierdoor kun je steeds op een andere manier met de spelmechanieken aan de slag. De moeilijkheidsgraad is in het begin overigens redelijk toegankelijk. Je komt vrij gemakkelijk door de eerste rondes heen en hebt voldoende ruimte om verschillende dingen uit te proberen. Naarmate de bedragen oplopen, verandert dit echter behoorlijk. Ineens merk je dat je zorgvuldig moet nadenken over je upgrades, de plaatsing van je pinnen en de combinaties van je kaarten. Een machine die eerst uitstekend werkte, kan een paar rondes later ineens tekortschieten.

Een duivelse presentatie

Waar veel vergelijkbare games kiezen voor rustige achtergrondmuziek, gooit Pegs of Hell het over een compleet andere boeg met stevige rockmuziek. Dit past verrassend goed bij het duivelse casinothema en geeft de game een eigen karakter. Zeker wanneer je bezig bent met een reeks succesvolle worpen en de bedragen steeds verder oplopen, werkt de energieke soundtrack behoorlijk aanstekelijk. Het is een fijne afwisseling ten opzichte van de vaak wat ingetogen muziek die je in andere games binnen dit genre hoort.

De visuele presentatie is helaas nog niet overal van hetzelfde niveau. Vooral hier merk je dat Pegs of Hell nog in ontwikkeling is. De monsters waarmee je te maken krijgt, zien er bijvoorbeeld tof uit en ook de kaarten zijn netjes vormgegeven. De driedimensionale modellen van de verschillende duivelse figuren passen goed bij de sfeer die de ontwikkelaar probeert neer te zetten. Het speelveld zelf oogt daarentegen regelmatig behoorlijk kaal. De tafels missen wat extra aankleding en ook de omgeving eromheen, waaronder de flessen en andere decoratieve elementen, kan nog wel wat aandacht gebruiken. Daarnaast zouden de effecten wat mij betreft veel spectaculairder mogen zijn. Wanneer je een enorme combinatie weet te maken en gigantische bedragen verdient, wil je eigenlijk dat de game dit ook visueel viert. Nu blijft die beloning soms wat achter bij wat er daadwerkelijk op het bord gebeurt.

Nog niet helemaal af

Ook de menu’s en vooral de tussenfilmpjes van de verhaalmodus kunnen nog behoorlijk wat verbetering gebruiken. De cut scenes zijn op dit moment ronduit teleurstellend en weten nauwelijks een gevoel van voortgang op te bouwen. Je reist volgens het verhaal steeds dieper de hel in en verslaat onderweg verschillende eindbazen, maar de presentatie weet dit avontuur niet echt overtuigend over te brengen. Het voelt alsof de verschillende onderdelen nog niet helemaal bij elkaar passen. Sommige elementen zien er al behoorlijk verzorgd uit, terwijl andere onderdelen eerder de indruk wekken dat ze nog in een vroege ontwikkelfase zitten. Als ik er een percentage aan zou moeten hangen, voelt de visuele afwerking momenteel alsof deze pas voor ongeveer zeventig procent klaar is. De basis is er absoluut, maar er moet nog wel wat gebeuren om alles naar hetzelfde niveau te tillen.

Gelukkig zijn dit vooral zaken die de presentatie raken en niet de kern van de gameplay. Want wanneer je eenmaal bezig bent met het verbeteren van je machine, verdwijnen veel van deze tekortkomingen al snel naar de achtergrond. Pegs of Hell heeft namelijk dat typische roguelike-effect waarbij je van plan bent om nog even snel een ronde te spelen, om vervolgens te ontdekken dat je alweer een uur verder bent. Met zoveel verschillende borden, spelmodi en combinaties is dit zonder twijfel een game waarin je gemakkelijk uren kunt steken.

Een duivels spelletje

Pegs of Hell is een verrassend sterke roguelike die laat zien dat ook pachinko uitstekend geschikt is voor dit genre. Het simpele principe van een balletje door een machine laten vallen, wordt gecombineerd met een indrukwekkende hoeveelheid strategische mogelijkheden. Vooral het zelf bouwen van je speelveld en het experimenteren met pinnen, upgrades en Arcana-kaarten zorgen ervoor dat de game veel meer diepgang heeft dan je eerst zou verwachten. De balans tussen geluk en vaardigheid is over het algemeen goed getroffen. Visueel is de game nog niet helemaal af. Daar staat tegenover dat de gameplay ontzettend verslavend is, de erg dikke soundtrack en er meer dan genoeg content aanwezig is om je lange tijd bezig te houden. Pegs of Hell weet daarmee precies dezelfde snaar te raken als Balatro, maar geeft er dankzij het zelfgebouwde pachinkobord een interessante eigen draai aan. Als de ontwikkelaar de presentatie verder weet op te poetsen dan is dit zeker een aanrader.

Het bericht Pegs of Hell verscheen eerst op Evilgamerz.

Het is echter de vraag of deze strategie Microsoft daadwerkelijk iets oplevert. Volgens The Game Business heeft de exclusiviteit van Gears of War: E-Day tot nu toe geen merkbaar verschil gemaakt voor het merk Xbox. In het Verenigd Koninkrijk daalde de verkoop van Xbox-hardware in oktober, de maand waarin de game verscheen, met 22 procent. Ook in de Verenigde Staten lijkt de situatie volgens marktanalist Mat Piscatella verder te verslechteren.

De nieuwe koers van Microsoft lijkt daarmee voorlopig niet het gewenste resultaat op te leveren. Ondanks het beperken van grote titels tot het eigen platform blijft de verkoop van Xbox-consoles onder druk staan. De keuze om games niet langer op PlayStation uit te brengen, lijkt vooralsnog dus weinig bij te dragen aan het versterken van de positie van Xbox. In een uitspraak legt Mat Piscatella hetgeen verder uit:

Dat Gears een exclusieve titel is, heeft niets veranderd aan de hardwaretrend. Sterker nog, de situatie wordt alleen maar erger. Alles wat ze ondernemen levert weliswaar likes op Twitter op van de meest fanatieke achterban, maar afgezien daarvan zie ik – hoe goed ik ook zoek – vooralsnog geen enkel concreet resultaat.

En laat duidelijk zijn: Gears is een schitterende game. Het is een échte, door en door typische Gears of War-titel. Maar door de game exclusief te maken, ontneem je de titel zelf zijn volledige potentieel – enkel en alleen om het eigen platform een ​​duwtje in de rug te geven. En, althans op de korte termijn, heeft dat tot op heden geen enkel verschil gemaakt.

Het bericht “Exclusiviteit Gears of War heeft Microsoft nog barweinig opgeleverd” verscheen eerst op Evilgamerz.

De laatste grote contentupdate is nu beschikbaar en introduceert:

• New Game+
• Nightmare Mode
• Nieuwe rewards
• Nieuwe finishers
• Nieuwe trinkets
• Extra personalisatieopties

Spelers kunnen bovendien nieuwe beloningen vrijspelen, waaronder Blackbeards iconische outfit, Edwards Londen-outfit en aanvullende cosmeticamogelijkheden voor de Jackdaw en haar bemanning.

Met deze update komt een einde aan de huidige plannen voor grote contentuitbreidingen. De komende maanden blijft de game wel ondersteuning ontvangen in de vorm van quality-of-life updates.

Het bericht Assassin’s Creed Black Flag Resynced krijgt grote update verscheen eerst op Evilgamerz.

Een simpel spookhuis

Scream Operator: Haunted House neemt rustig de tijd om je kennis te laten maken met de verschillende werkzaamheden die komen kijken bij het beheren van een spookhuis. Dit alles gebeurt via een groot board met knoppen en hendels. Zo moet je ervoor zorgen dat de verlichting wordt ingeschakeld, de juiste muziek wordt afgespeeld en deuren op het goede moment worden geopend. Daarnaast ben je verantwoordelijk voor het instappen en uitstappen van bezoekers, zodat de attractie soepel blijft functioneren. Het klinkt allemaal vrij eenvoudig en dat is het in het begin zeker ook. Toch zit er een bepaalde charme in het uitvoeren van deze handelingen, vooral wanneer je in een soort ritme terecht komt.

Het interessante aan de gameplay is dat je niet voortdurend het volledige overzicht hebt. Je moet namelijk schakelen tussen verschillende camera’s om te zien wat er op bepaalde plekken in de attractie gebeurt. Terwijl je bijvoorbeeld bezig bent met het begeleiden van bezoekers bij het instappen, kan er ergens anders alweer een handeling nodig zijn. Hierdoor moet je steeds beter leren inschatten waar je aandacht op dat moment het hardst nodig is. In de demo blijft dit allemaal nog behoorlijk overzichtelijk, maar het is niet moeilijk om je voor te stellen dat dit later een stuk hectischer kan worden. Vooral wanneer je spookhuis verder wordt uitgebreid en er meer bezoekers tegelijkertijd door de attractie bewegen, kan het wisselen tussen camera’s een belangrijk onderdeel worden.

Halloween zorgt voor extra drukte

Om te voorkomen dat iedere werkdag precies hetzelfde verloopt, gooit de game af en toe speciale evenementen tussendoor. Een mooi voorbeeld hiervan is Halloween, waarbij er ineens een stuk meer bezoekers naar je spookhuis komen. Dat past natuurlijk uitstekend bij het thema van de game. Waar je op een normale dag nog rustig de verschillende handelingen kunt uitvoeren, vraagt zo’n drukke dag net wat meer aandacht. Je moet sneller schakelen en ervoor zorgen dat de bezoekersstroom niet vastloopt. Het is een leuke toevoeging die laat zien dat de ontwikkelaar probeert wat afwisseling aan te brengen in het dagelijkse beheer van de attractie.

Toch had ik juist bij zo’n evenement graag wat meer aankleding gezien. Halloween is immers het moment waarop een spookhuis helemaal tot leven zou moeten komen. Het zou bijvoorbeeld leuk zijn wanneer verkleed zouden langskomen. Ook wat extra versiering of andere visuele details zouden ervoor kunnen zorgen dat zo’n bijzondere dag daadwerkelijk anders aanvoelt. Nu merk je het verschil vooral aan het aantal bezoekers, terwijl er qua sfeer nog best wat meer uit te halen valt.

Weinig reden voor paniek

Wat de moeilijkheidsgraad betreft, houdt Scream Operator: Haunted House het in de demo behoorlijk toegankelijk. Je krijgt voldoende tijd om de verschillende systemen onder de knie te krijgen en fouten worden niet direct zwaar afgestraft. Bezoekers lijken bovendien over een flinke dosis geduld te beschikken. Zelfs wanneer je niet overal even snel op reageert, worden ze niet zomaar boos. Hierdoor is het relatief eenvoudig om succesvol door de verschillende speelsessies heen te komen. Dat maakt de game prettig om mee te beginnen, maar zorgt er tegelijkertijd voor dat de spanning tijdens het beheren van de attractie nog wat ontbreekt.

Een van de onderdelen waar ik het meest nieuwsgierig naar ben, zijn de uitbreidingsmogelijkheden. Tijdens de demo krijg je namelijk al een voorproefje van de verschillende upgrades waarmee je het spookhuis verder kunt ontwikkelen. Zo zijn er mogelijkheden om extra karretjes toe te voegen en nieuwe pre-show ruimtes beschikbaar te maken. Dat zijn interessante opties, omdat ze niet alleen invloed kunnen hebben op het uiterlijk van je attractie, maar mogelijk ook op de manier waarop je deze moet beheren. Meer karretjes en extra ruimtes betekenen immers dat er meer tegelijkertijd kan gebeuren. Daarmee zou het relatief eenvoudige begin uiteindelijk kunnen uitgroeien tot een behoorlijk drukke managementervaring.

Een vleugje RollerCoaster Tycoon

Het spookhuis kun je verder aankleden met verschillende voorwerpen en decoraties. De beschikbare mogelijkheden lijken behoorlijk divers, al komt dat in de demo nog niet helemaal uit de verf. Op dit moment voelt het vooral alsof je hier en daar wat decorstukken neerzet, zonder dat je echt het idee krijgt dat je een compleet eigen horrorattractie aan het ontwerpen bent. Ik ben dan ook benieuwd hoeveel vrijheid de volledige game uiteindelijk biedt. Het zou mooi zijn wanneer de aankleding meer wordt dan alleen het plaatsen van losse voorwerpen en je daadwerkelijk een spookhuis kunt bouwen dat helemaal naar je eigen smaak is ingericht.

Visueel kiest Scream Operator: Haunted House voor een charmante 16-bitachtige pixelstijl. De game doet daardoor denken aan RollerCoaster Tycoon. Ook op audiogebied wordt duidelijk geprobeerd om de sfeer van een traditioneel spookhuis neer te zetten. De muziek klinkt zoals je die bij een dergelijke attractie zou verwachten, met herkenbare griezelige klanken die goed aansluiten bij de omgeving. Wel valt op dat er in de demo nog niet bijzonder veel variatie aanwezig is. Tijdens een speelsessie van een half uur is dat nog prima te doen, maar bij een game waarin je mogelijk urenlang je eigen spookhuis beheert, zou wat extra afwisseling welkom zijn.

Een spookachtig goed begin

Na ongeveer een half uur zat mijn tijd met de demo van Scream Operator: Haunted House er alweer op. Dat half uur vliegt eigenlijk behoorlijk snel voorbij en dat is wat mij betreft een positief teken. De game heeft een leuk uitgangspunt en weet het beheren van een spookhuis op een toegankelijke manier neer te zetten. De verschillende handelingen zijn eenvoudig te begrijpen, het wisselen tussen camera’s biedt mogelijkheden voor meer uitdaging en de uitbreidingen maken mij nieuwsgierig naar wat er later allemaal nog bij kan komen. Tegelijkertijd mag de volledige versie wat mij betreft iets meer uitdagend zijn. De bezoekers zijn voorlopig erg geduldig, speciale evenementen kunnen visueel wat meer aandacht gebruiken en ook de decoratiemogelijkheden moeten nog laten zien hoeveel diepgang ze daadwerkelijk bieden. Ik ben dan ook erg benieuwd welke enge verrassingen de volledige release van Scream Operator: Haunted House nog in petto heeft.

Het bericht Scream Operator: Haunted House verscheen eerst op Evilgamerz.

Cronos: Lazarus keert terug naar het duistere sciencefiction-horroruniversum van Cronos: The New Dawn en bouwt voort op het verhaal uit de oorspronkelijke game van vorig jaar. Deze survivalhorrorgame in derdepersoonsperspectief borduurt voort op de kenmerkende mix van een beklemmende sfeer, intense confrontaties en overleven met schaarse middelen waar Bloober Team om bekendstaat. De uitbreiding voegt daar snellere actie en agressievere gevechten aan toe, waarbij snel denken en tactische precisie essentieel zijn.

Spelers kruipen in de huid van de Pathfinder, een eliteagent van het Collective, en ontrafelen de gebeurtenissen die leidden tot zijn transformatie in de Warden. De DLC speelt zich af vóór de oorspronkelijke game en verkent zijn verleden. Ook onthult het verhaal nieuwe details over het Collective en de gevolgen van het trotseren van diens gezag.

Om te overleven, kunnen spelers nieuwe vaardigheden inzetten, waaronder teleportatie om zich razendsnel te verplaatsen en een lokmiddel dat vijanden afleidt en de Pathfinder korte tijd onzichtbaar maakt. De uitbreiding introduceert ook de Gladius, een sneller en dodelijker wapen dan de dolk uit de oorspronkelijke game. De Pathfinder wordt opgejaagd door de Tracker, een meedogenloze gezant van het Collective die de opdracht heeft hem uit te schakelen voordat hij een wederopstandingsmissie kan voltooien die de organisatie koste wat kost geheim wil houden.

Belangrijkste kenmerken van Cronos: Lazarus

• Ontdek de oorsprong van de Warden: Ontdek hoe de Pathfinder zijn weg vindt naar zijn uiteindelijke rol als de Warden.
• Vecht op jouw manier: Ervaar snellere, agressievere gevechten waarin snel denken en tactisch handelen worden beloond.
• Beheers nieuwe vaardigheden en wapens: Gebruik teleportatie, lokmiddelen en de dodelijke Gladius om je vijanden te verslaan.
• Ontsnap aan de Tracker: Overleef de meedogenloze achtervolging door een nieuwe vijand die door het Collective op je is afgestuurd.
• Onthul de geheimen van het Collective: Ga op een gevaarlijke missie die een duistere kant van het Cronos-universum blootlegt.

Cronos: Lazarus verschijnt op 3 december 2026 voor pc, PlayStation 5 en Xbox Series X|S. Een versie voor Nintendo Switch 2 staat ook gepland voor het eerste kwartaal van 2027.

Heb je Cronos: The New Dawn nog niet gespeeld? Dan is dit het perfecte moment om in de game te duiken. Tijdens de Halloweenperiode is de game namelijk met 50% korting verkrijgbaar via Steam, de PlayStation Store, de Microsoft Store en de Nintendo eShop. De kortingsperiode en -duur kunnen per platform verschillen.

Ga voor meer informatie over Cronos: Lazarus naar https://cronosnewdawn.com/lazarus en volg ons op sociale media via X, Facebook, Instagram, Discord en YouTube om op de hoogte te blijven van deze unieke survivalhorrorervaring.

Weersta de roeping. Breng haar terug.

Het bericht Cronos: Lazarus verschijnt op 3 december voor pc, PlayStation 5 en Xbox Series X|S verscheen eerst op Evilgamerz.

Een verhaal dat vooral vreemd wil zijn

Gennady is een roguelike action-platformer. Dat betekent dat je steeds opnieuw door een reeks gebieden probeert te komen. De verschillende kamers zijn vooraf ontworpen, maar worden tijdens iedere poging op een andere manier aan elkaar gekoppeld. Je weet daardoor wel ongeveer welk soort obstakels en vijanden je in een bepaald gebied kunt verwachten, maar niet precies welke route je krijgt. Onderweg verzamel je verschillende upgrades en artefacten waarmee je Gennady sterker maakt. Die gelden vooral voor de poging waar je op dat moment mee bezig bent. Sterf je, dan verlies je een groot deel van wat je hebt opgebouwd en begint de cyclus opnieuw. Dat klinkt misschien alsof je iedere keer weer volledig vanaf nul begint, maar de game heeft verschillende manieren om toch vooruitgang te boeken. Sommige systemen en voorwerpen zorgen ervoor dat je een volgende poging sterker kunt beginnen. Daardoor is een mislukte run zelden volledig weggegooide tijd. En dat is belangrijk, want doodgaan hoort hier simpelweg bij de gameplay.

Verwacht geen uitgebreid verhaal waarin ieder personage twintig minuten uitlegt wat er met de wereld is gebeurd. Gennady wordt wakker in een bizarre buitenaardse vleesfabriek en probeert vooral uit te vinden waar hij terecht is gekomen en hoe hij weer thuis kan komen. De omgeving zit ondertussen vol buitenaardse wezens, vreemde machines en allerlei andere dingen die hem liever dood dan levend zien. De game geeft bewust niet meteen alle antwoorden. Door de gebieden heen kun je pagina’s vinden die langzaam iets meer vertellen over de wereld en wat er precies aan de hand is. Het leuke is dat Gennady zichzelf totaal niet serieus neemt. De humor is vreemd, soms behoorlijk flauw en regelmatig gewoon absurd. Het ene moment vecht je tegen een grotesk buitenaards wezen en even later draait alles weer om het feit dat je hoofdpersoon praktisch in zijn onderbroek door deze nachtmerrie loopt.

De tekenstijl steelt de show

Het sterkste onderdeel van Gennady is zonder twijfel de presentatie. De game is volledig met de hand getekend en gebruikt frame-voor-frame animaties. Het grootste gedeelte van het beeld bestaat uit zwart, wit en grijstinten, waarna felle kleuren worden gebruikt voor bijvoorbeeld slijm, bloed, projectielen en andere belangrijke onderdelen. Het resultaat ziet er fantastisch uit. Niet omdat Gennady technisch indrukwekkend is, maar omdat de game onmiddellijk herkenbaar is. Je kunt één screenshot zien en waarschijnlijk direct vertellen uit welke game hij afkomstig is. De personages bewegen expres een beetje overdreven en de vijanden zijn vaak heerlijk smerig ontworpen. Sommige zien eruit als enorme insecten en andere meer als mislukte experimenten. Vooral wanneer de actie echt op gang komt ziet het er goed uit. Bloed, groene smurrie, explosies en lichaamsdelen vliegen over het scherm terwijl Gennady zelf met hoge snelheid door de ruimte beweegt. Daar zit soms ook meteen een nadeel aan. Wanneer er meerdere vijanden, projectielen en vallen tegelijk op het scherm staan, kan het behoorlijk druk worden. De zwart-witte stijl helpt normaal gesproken om alles duidelijk te houden, maar op de chaotischste momenten is het soms even zoeken waar je zelf precies bent. Dat wordt extra belangrijk omdat de game weinig fouten vergeeft.

Niet stilstaan

De combat draait voor een groot deel om beweging. Je kunt natuurlijk gewoon vijanden aanvallen met je wapens, maar de dash is minstens zo belangrijk. Daarmee verplaats je jezelf razendsnel door een ruimte, ontwijk je gevaar en kun je tegelijkertijd vijanden beschadigen of bepaalde obstakels vernietigen. De dash is daardoor niet alleen een manier om sneller van links naar rechts te komen, maar echt onderdeel van je aanvalsmogelijkheden. Een kamer begint soms nog redelijk overzichtelijk. Er lopen een paar vijanden rond, er staan wat machines en je ziet direct waar de uitgang zit. Een paar seconden later vlieg je met een dash door een vijand heen, schiet je ondertussen op iets aan de andere kant van het scherm en probeer je te voorkomen dat je in een val terechtkomt. Op de beste momenten voelt Gennady heerlijk snel. De game beloont agressief spelen ook met Rage Mode. Door vijanden uit te schakelen bouw je woede op en uiteindelijk kun je in een tijdelijke staat terechtkomen waarin Gennady veel sneller en gevaarlijker wordt. Tijdens Rage ben je zelfs tijdelijk onkwetsbaar. Hoe beter je blijft doden, hoe langer je die toestand kunt vasthouden. Dat levert regelmatig van die momenten op waarbij je ineens door een hele kamer heen raast en alles voor je kapotmaakt. En dan gaat het meestal vijf seconden later alsnog mis.

Soms behoorlijk pittig

Want makkelijk is Gennady zeker niet. De eerste biome is tijdens de ontwikkeling wat toegankelijker gemaakt, maar ook daar kom je al snel kamers tegen waarin vijanden, lasers, bewegende machines en andere vallen tegelijkertijd je aandacht vragen. Daarbij voelt niet iedere dood even eerlijk. Soms weet je precies wat je verkeerd deed en kun je jezelf alleen maar de schuld geven. Op andere momenten gebeurt er zoveel tegelijk dat je nauwelijks tijd krijgt om te begrijpen waar de schade vandaan kwam. Dat hoort natuurlijk gedeeltelijk bij dit genre. Het hele punt is dat je steeds beter wordt en leert omgaan met situaties waar je de eerste keer compleet door wordt overrompeld. Toch zit Gennady soms net aan de verkeerde kant van uitdagend en frustrerend. Voor spelers die juist plezier halen uit dat patroon van proberen, doodgaan en opnieuw beginnen werkt het uitstekend. Wie na drie keer dezelfde baas vooral zijn controller door het scherm wil gooien, zal hier waarschijnlijk minder gelukkig van worden.

Iedere run een andere Gennady

De roguelike-opzet komt vooral tot zijn recht bij de upgrades. Tijdens een poging vind en koop je artefacten die allerlei effecten hebben. Sommige verbeteren simpelweg je aanvallen, terwijl andere je speelstijl behoorlijk kunnen veranderen. Je kunt daarmee langzaam een build samenstellen die bijvoorbeeld meer gericht is op je wapens, snelle aanvallen of bepaalde speciale mogelijkheden. De game gebruikt daarbij larven als levende valuta. Die kom je tijdens het spelen tegen en kun je vervolgens uitgeven aan nieuwe artefacten en upgrades. Ook bestaan er zogenaamde Frienemies: speciale wezens die tegelijk een voordeel én een nadeel geven en daardoor een run behoorlijk kunnen veranderen. Dat laatste is vooral leuk omdat je soms bewust iets moet accepteren wat je run moeilijker maakt om daar een ander sterk voordeel voor terug te krijgen.

Ook de verschillende gebieden helpen om de vele nieuwe pogingen interessant te houden. De game begint onder andere in een bizarre vleesfabriek vol machines en gevaarlijke apparatuur, maar daar blijft het niet bij. Feed 64 heeft meerdere biomes gemaakt met een eigen stijl en eigen gevaren. Zo kom je onder andere terecht in een kantine, een bos en een stad en wacht uiteindelijk zelfs een koningin op je. Iedere biome eindigt bovendien met een grote baas. Die gevechten behoren tot de lastigste onderdelen van de game en vragen meestal dat je eerst leert welke aanvallen eraan komen. Zeker tijdens de eerste ontmoeting is de kans groot dat je behoorlijk snel wordt afgestraft. Maar dat maakt het uiteindelijk ook bevredigend wanneer zo’n baas eindelijk neergaat.

Vreemd, maar wel lekker

Toch ontkomt Gennady niet aan een bekend probleem van vrijwel iedere roguelike. Op een gegeven moment ga je dingen herkennen en treedt de herhaling flink in. De kamers worden weliswaar steeds anders aan elkaar gekoppeld, maar de afzonderlijke ruimtes zijn niet iedere keer compleet nieuw. Na genoeg pogingen weet je welke vallen ergens kunnen staan en herken je vijandelijke combinaties sneller. Dat is aan de ene kant natuurlijk onderdeel van je vooruitgang. Je wordt beter omdat je de game leert kennen. Aan de andere kant kan het ervoor zorgen dat de eerste stukken van een nieuwe run na verloop van tijd wat als verplichte kost beginnen te voelen. Vooral na een goede poging waarin je ver bent gekomen is het soms lastig om daarna weer helemaal opnieuw aan de eerste biome te beginnen. Gelukkig zorgt het upgradesysteem voor genoeg variatie om de herhaling grotendeels op te vangen. Een andere combinatie van artefacten kan ervoor zorgen dat dezelfde ruimtes toch anders gespeeld worden.

Gennady is een vreemde game en dat is absoluut als compliment bedoeld. Het ene moment spring je door een handgetekende vleesfabriek, het volgende moment verander je in een razende moordmachine terwijl groene smurrie en lichaamsdelen over het scherm vliegen. Het verhaal probeert nauwelijks normaal te zijn en de game lijkt zich daar volledig bewust van. De prachtige getekende artstyle is zonder twijfel het hoogtepunt. Het combineren van artefacten blijft leuk, de verschillende biomes hebben genoeg eigen ideeën en het steeds opnieuw proberen werkt precies zoals een goede roguelike dat moet doen: na een dood ben je geïrriteerd, maar een paar seconden later wil je toch weer beginnen. De moeilijkheid kan soms flink oplopen, het scherm wordt af en toe te chaotisch en na genoeg runs begint onvermijdelijk wat herhaling op te treden. Maar onder die scherpe randjes zit een snelle en vooral enorm eigenzinnige action-platformer. Gennady wordt niet de nieuwe standaard voor het roguelike-genre, maar wel een game met zoveel eigen karakter dat hij makkelijk tussen alle concurrentie opvalt. Vooral wie houdt van pittige platformers, vreemde humor en het principe van nog één laatste poging zal hier waarschijnlijk veel plezier aan beleven.

Het bericht Gennady verscheen eerst op Evilgamerz.

Een oorlog op twee fronten

De campaign speelt zich enkele jaren na Modern Warfare III af en vertelt twee verhalen die langzaam bij elkaar komen. In Zuid-Korea speel je als Private Park, een jonge soldaat die midden in een grootschalige invasie van Noord-Korea terechtkomt. Wat begint als een routinepatrouille verandert in korte tijd in een volledige oorlog. Aan de andere kant staat Captain Price. Task Force 141 bestaat niet meer in de vorm waarin we die uit de vorige games kennen. Price is na de gebeurtenissen van Modern Warfare III behoorlijk ontspoord en is uit op wraak op Makarov. Price gaat achter hem aan, maar ontdekt al snel dat er achter de schermen een groter plan speelt. Daarbij komt hij opnieuw in aanraking met Valeria Garza en uiteindelijk met een mysterieuze figuur die bekendstaat als The Archer.  Het verhaal is typisch Call of Duty: groot, overdreven en vaak tegen het onlogische aan. Maakt dat wat uit? Nee, totaal niet. Het past bij de serie en is heerlijk simpel.

Eindelijk een uitstekende campaign

Modern Warfare 4 bevat zestien missies en is in ongeveer zes tot acht uur uit te spelen, afhankelijk van hoeveel tijd je in het open gedeelte stopt. Infinity Ward kon het blijkbaar niet helemaal laten. Halverwege de campaign krijg je met Stranded opnieuw een open wereld missie. Park en zijn squad worden achter vijandelijke linies in Noord-Korea neergehaald en moeten in een groot besneeuwd gebied zien te overleven. Je krijgt drie grote hoofddoelen die je in willekeurige volgorde kunt aanpakken. Daarnaast liggen verspreid over het gebied voorraden, vijandelijke posities en containers met extra spullen. De materialen die je verzamelt gebruik je bij je tijdelijke basis om bijvoorbeeld wapens te repareren, explosieven te maken en ondersteuning vrij te spelen. Wie daarvan houdt kan hier behoorlijk wat tijd in steken. Zelf vond ik het opnieuw het minste deel van de campaign. Zodra Call of Duty je loslaat in een groot gebied en je minutenlang laat zoeken naar supplies en optionele doelen, verdwijnt veel van het tempo waar de lineaire missies juist zo sterk in zijn. Dit was ook een grote fout in Modern Warfare III. Gelukkig is er nu een belangrijke toevoeging: fast travel. Je kunt gewoon naar de volgende hoofddoelstelling reizen en daarmee een groot deel van het openwereldgedeelte overslaan. Daardoor hoef je niet verplicht uren door hetzelfde gebied te zwerven. Wel een hoogtepunt is de jacht van Price op Makarov. Price volgt hem een nachtclub in New York binnen en moet zich aanvankelijk zonder vuurwapens een weg door het gebouw banen. Zodra hij uiteindelijk wel een pistool in handen krijgt, verandert de missie bijna in John Wick. Neonverlichting, harde muziek, vuurgevechten op korte afstand en Price die zich razendsnel door verschillende ruimtes heen werkt. Daarna gaat de missie direct over in een achtervolging waarbij je Makarov te voet door de stad en over daken achterna zit. Het is precies het soort opbouw waarin Call of Duty uitblinkt en met Modern Warfare 4 zet Infinity Ward één van de beste, zo niet de beste, campaign neer van de serie.

DMZ krijgt eindelijk de diepgang die het nodig had

DMZ keert terug nadat Infinity Ward de oorspronkelijke versie uit Modern Warfare II uiteindelijk als een soort uitgebreide beta achterliet. Het idee was toen al sterk: een toegankelijkere extraction shooter waarin je niet uren bezig hoefde te zijn met ingewikkelde inventarissen en munitietypes. Alleen ontbrak het op langere termijn aan genoeg progressie en systemen om spelers echt vast te houden. Modern Warfare 4 probeert dat probleem duidelijk op te lossen. Deze keer voelt DMZ veel meer als een zelfstandige game binnen Call of Duty dan als een extra modus die voortbouwt op Warzone. De basis blijft eenvoudig te begrijpen. Je trekt alleen of met een squad de grote regio Hajin in, neemt één of meerdere opdrachten mee en probeert zoveel mogelijk bruikbare spullen te verzamelen voordat je weer evacueert. Ondertussen zit de wereld vol AI-soldaten, speciale vijanden, locaties waarvoor sleutels nodig zijn en andere spelers die precies hetzelfde proberen te doen. Daardoor kan een rustige missie heel snel veranderen. Je kunt twintig minuten vrijwel probleemloos resources verzamelen om vervolgens vlak voor extractie ineens een ander squad tegen te komen. Sterf je daar, dan kan een groot deel van die opgebouwde buit alsnog verdwijnen.

Tussen missies door keer je terug naar je Forward Operating Base. Die basis is nu veel belangrijker dan voorheen. Je beheert hier je voorraad, maakt nieuwe spullen, koopt en past wapens aan en investeert resources in permanente verbeteringen. Ook Operators hebben een eigen voortgang. Je kunt meerdere personages tegelijk opbouwen, waarbij hun uitrusting en status afzonderlijk worden bijgehouden. Raakt een Operator vermist na een mislukte missie, dan kun je hem later terughalen, maar daar hangt wel een prijskaartje aan. Daarbij zijn er skill trees waarmee je steeds meer voordelen vrijspeelt. Hierdoor heb je ook na tientallen deployments nog concrete doelen om naartoe te werken. Er is daarnaast veel meer structuur in wat je in Hajin kunt doen. Story Missions geven DMZ een eigen verhaallijn, terwijl Dynamic Ops en kleinere opdrachten zorgen dat je ook zonder lange verhaalmissie altijd iets hebt om naartoe te werken. Tegelijk hoef je helemaal geen marker te volgen. Gewoon naar binnen gaan, loot verzamelen en kijken welke situaties onderweg ontstaan blijft net zo goed mogelijk. Dat maakt deze DMZ toegankelijker dan iets als Escape from Tarkov.

De ontvangst is tot nu toe dan ook behoorlijk positief, maar er zijn wel duidelijke kritiekpunten. Vooral de economie zorgt voor discussie. Vrijwel alles kost geld: een verloren Operator terughalen, wapens samenstellen, attachments kopen en verschillende onderdelen van je basis verbeteren. Daardoor kan één slechte avond behoorlijk hard aankomen. In de oorspronkelijke DMZ kon je na het verliezen van je beste spullen vaak één of twee potjes gebruiken om weer redelijk uitgerust te zijn. Nu kan het herstellen van een slechte reeks veel meer tijd kosten.  Ook het crafting-systeem schiet op sommige punten door. Er zijn veel materialen en upgrades om rekening mee te houden en daardoor raakt DMZ iets kwijt van de eenvoud die de oorspronkelijke versie juist zo toegankelijk maakte PvP blijft eveneens een discussiepunt. Zelf vind ik juist dat de aanwezigheid van andere spelers voor de beste spanning zorgt, maar het betekent ook dat extractiepunten aantrekkelijke plekken zijn om op andere squads te wachten. Er zijn inmiddels genoeg verhalen van spelers die een half uur rustig opdrachten uitvoeren en vervolgens vlak voor het einde worden neergeschoten door iemand die al minutenlang bij de extractie ligt te wachten. Vooral solo kan dat behoorlijk frustrerend zijn. Ondanks die kritiek is deze nieuwe DMZ een enorme stap vooruit. De oorspronkelijke versie had een goede basis maar te weinig om spelers maandenlang bezig te houden. Modern Warfare 4 bouwt daar eindelijk een serieuze progression-loop omheen. Nu moet Infinity Ward vooral de economie en een aantal vreemde perks beter balanceren. Als dat lukt, kan DMZ zonder problemen uitgroeien tot één van de sterkste onderdelen van Modern Warfare 4.

Multiplayer voelt weer goed

De gewone multiplayer ligt gelukkig weer veel dichter bij Modern Warfare 2019 dan bij de laatste Black Ops-delen. Het tempo is nog steeds hoog, maar alles voelt iets zwaarder en tactischer. Je sprint nog steeds veel, je kunt agressief spelen en sliding is absoluut niet verdwenen, maar de extreme movement uit Black Ops 6 en 7 is duidelijk afgezwakt. Dat doet de gunplay ook goed. Wapens voelen krachtiger en het positioneren van je personage wordt weer iets belangrijker. Je kunt nog steeds heel snel spelen, maar je hoeft niet constant rekening te houden met tegenstanders die vanuit iedere mogelijke hoek door het beeld vliegen. De time-to-kill is wel kort. Als iemand je als eerste ziet, krijg je vaak weinig tijd om nog te reageren. Dat kan frustrerend zijn, maar het past beter bij deze stijl van Modern Warfare dan bij de snellere Black Ops-gameplay.

Qua content zit de multiplayer goed vol. Bekende modi als Team Deathmatch, Domination, Hardpoint, Kill Confirmed, Search & Destroy en Gun Game keren allemaal terug. Daarnaast zijn er nieuwe varianten die voor genoeg afwisseling zorgen. Inflation draait om geld verzamelen. Uitgeschakelde spelers laten geld vallen en wie veel bij zich draagt wordt steeds interessanter voor de tegenstander. In Hijack proberen beide teams een Data Spike te bemachtigen en bij het communicatiestation van de tegenstander te plaatsen. Je kunt het apparaat bovendien naar teamgenoten gooien, waardoor het wat meer samenwerking vraagt. Collateral is in principe Counterstrike. Je begint met beperkte uitrusting en gebruikt verdiend geld om tussen rondes betere wapens en spullen te kopen. Voor grotere gevechten is er Combat Outpost, waarin twee teams van 32 spelers om verschillende posities vechten. Veroverde bases leveren niet alleen punten op, maar kunnen ook extra voordelen en voertuigen vrijspelen. En dan is er nog Kill Block, de modulaire map die zichzelf tussen rondes opnieuw kan samenstellen waardoor geen potje hetzelfde is.

Eindelijk afscheid van de vorige generatie

Grafisch profiteert Modern Warfare 4 duidelijk van het feit dat Infinity Ward de PlayStation 4 en Xbox One heeft losgelaten. Het verschil zit niet alleen in scherpere textures of mooiere gezichten, maar vooral in hoeveel meer er tegelijk op het scherm kan gebeuren. Straten zijn drukker aangekleed, gebouwen bevatten veel meer kleine objecten en tijdens grote gevechten zie je aanzienlijk meer rook, puin, rondvliegend glas en andere effecten. Vooral de belichting maakt regelmatig indruk. De nachtclubmissie is daar het duidelijkste voorbeeld van. Neonreclames, bewegende lampen en rook zorgen ervoor dat de hele ruimte constant van kleur verandert, terwijl kogels en explosies die verlichting weer veranderen. Reflecties op natte vloeren en metalen oppervlakken vallen daarbij veel meer op dan in eerdere delen. Meerdere keren stopte ik echt even tijdens het spelen om de mooie plaatjes goed te bekijken, zeer indrukwekkend.

Audio is minstens zo belangrijk voor de presentatie. Wapens hebben niet alleen een ander geluid, maar klinken ook duidelijk anders afhankelijk van waar je ze afvuurt. In een kleine kamer krijg je harde galm en een veel droger schot, terwijl een geweer buiten veel opener klinkt. Ook kogels die vlak langs je heen gaan zijn goed hoorbaar en explosies hebben genoeg laag om tijdens grotere gevechten echt impact te maken. Vooral in de campaign wordt dat goed gebruikt. Tijdens grote aanvallen hoor je niet alleen de schoten recht voor je, maar ook gevechten die verderop plaatsvinden, radioverkeer, voertuigen en squadleden die vanuit verschillende richtingen roepen. In multiplayer is die positionering nog belangrijker. Voetstappen zijn duidelijk genoeg om hoogte en richting redelijk goed in te schatten, terwijl schoten je vaak al vertellen welk type wapen ergens wordt gebruikt. Een vijand die boven je rent klinkt anders dan iemand achter een muur op dezelfde verdieping. Daardoor levert de audio niet alleen sfeer op, maar nu ook daadwerkelijk goede informatie om een gevecht aan te gaan. Dat is helaas wel eens anders geweest in Call of Duty.

Een waardige afsluiter

Zonder grote gebeurtenissen uit het slot te verklappen, is Modern Warfare 4 zeer waarschijnlijk het einde van de huidige verhaallijn. De reboot begon in 2019 met Price, Gaz, Ghost, Soap en de nieuwe Task Force 141 en verschillende verhaallijnen krijgen hier duidelijk een afsluiting. Dat betekent waarschijnlijk niet dat de naam Modern Warfare verdwijnt, maar hoe dit opgevolgd gaat worden is nog een grote vraag. Hoe het ook verder gaat, Modern Warfare 4 is de Call of Duty die de serie na een paar mindere jaren nodig had. De campaign bevat eindelijk weer missies die echt blijven hangen. Vooral de nachtclub en de achtervolging op Makarov laten zien hoe goed Infinity Ward nog steeds is in strak geregisseerde actie. De multiplayer is weer meer in het tempo van MW2019 en vele malen beter dan de vorige game Black Ops 7. Natuurlijk is niet ieder onderdeel van Modern Warfare 4 perfect en de openwereldmissie had wat mij betreft zonder problemen geschrapt mogen worden. Maar als totaalpakket is dit de sterkste Call of Duty in jaren en een overtuigend laatste deel voor Task Force 141.

Het bericht Call of Duty: Modern Warfare 4 verscheen eerst op Evilgamerz.

Het bericht Tomb Raider: Legacy of Atlantis krijgt teaser trailer om verjaardag te vieren verscheen eerst op Evilgamerz.

Een kleine muis in een open wereld

We hebben hier te maken met een 3D co-op avontuur dat draait om samenwerken, ontdekken en het uitvoeren van verschillende opdrachten. De game ondersteunt maximaal vier spelers die gezamenlijk op avontuur kunnen gaan, maar gelukkig is het ook mogelijk om alles in je eentje te beleven. Dat laatste is natuurlijk prettig voor spelers die niet altijd drie vrienden klaar hebben zitten om samen op pad te gaan. Tijdens mijn speelsessie heb ik me vooral gericht op de mogelijkheden die de game als solo-avontuur te bieden heeft. Daarbij wordt al snel duidelijk dat Hela niet zozeer draait om actie of gevechten, maar vooral om het ontdekken van de omgeving en het gebruiken van de verschillende vaardigheden van je kleine muis.

Tijdens het spelen krijg je een aantal eenvoudige opdrachten voorgeschoteld die vooral bedoeld zijn om je vertrouwd te maken met de basis van de game. Je leert hoe je beweegt, welke acties je kunt uitvoeren en op welke manier je voorwerpen kunt verzamelen. Daarbij kom je ook al snel in aanraking met de verschillende verzamelobjecten die verspreid liggen door de wereld. Denk bijvoorbeeld aan nieuwe outfits en hoeden waarmee je jouw muis een ander uiterlijk kunt geven. Ook zijn er aanvullende opdrachten te ontdekken wanneer je besluit om buiten de gebaande paden te zoeken. Dat is een leuke manier om nieuwsgierigheid te belonen en zorgt ervoor dat je niet uitsluitend bezig bent met het afwerken van een lijstje opdrachten. Tegelijkertijd roept het ook vragen op over hoeveel variatie de volledige game uiteindelijk zal bieden. Het is hier nog redelijk hetzelfde.

Zweven, slingeren en overal op klimmen

De ontwikkelaars hebben een aantal extra vaardigheden toegevoegd. Zo beschikt je muis over de mogelijkheid om door de lucht te zweven. Dat zweven gaat behoorlijk ver en lijkt soms bijna op vliegen. Hierdoor kun je flinke afstanden overbruggen en vanaf hogere plekken gemakkelijk nieuwe gebieden bereiken. Daarnaast beschikt je muis over een soort touw waarmee je jezelf aan objecten kunt vastmaken. Hiermee kun je slingeren, jezelf omhoogwerken en zelfs bepaalde voorwerpen verplaatsen of meenemen. Vooral de combinatie van deze twee vaardigheden biedt interessante mogelijkheden voor het platformwerk. Ook het klimmen speelt een belangrijke rol. Hela maakt hierbij gebruik van een staminasysteem dat sterk doet denken aan de moderne The Legend of Zelda-games. Je kunt in principe vrijwel overal tegenop klimmen, zolang je maar voldoende uithoudingsvermogen hebt. Je moet soms even nadenken over de juiste aanpak. Dat maakt het verkennen interessanter dan wanneer je simpelweg overal zonder beperkingen tegenop zou kunnen lopen.

Toch ben ik over de daadwerkelijke besturing nog niet helemaal enthousiast. Het geheel voelt behoorlijk zweverig aan. Je muis lijkt soms nauwelijks iets te wegen en reageert daardoor niet altijd zoals je zou verwachten. Vooral tijdens het springen en zweven merk je dat er weinig gevoel van zwaartekracht aanwezig is. Het is niet zo dat de besturing direct voor grote frustraties zorgt, maar het voelt nog niet zo strak aan als je zou verwachten van een 3D platformer.

Veel verzamelen

Wat de daadwerkelijke opdrachten betreft, blijft de demo nog wat aan de veilige kant. Zo moet je onder andere vuurvliegjes verzamelen, drie verschillende soorten lijm vinden om een standbeeld te repareren en maar liefst 46 orbs bij elkaar zoeken. Het zijn bezigheden die prima werken om de speler kennis te laten maken met de wereld, maar echt uitdagend of verrassend worden ze voorlopig niet. Vooral het verzamelen van grote aantallen objecten voelt een beetje als een standaardmanier om spelers langer bezig te houden. Ik hoop wel dat de uiteindelijke game meer variatie en diepgang gaat bieden. Tijdens mijn verkenning kwam ik ook een extra puzzel tegen waarbij verschillende hoeden op beelden geplaatst moesten worden, maar ook deze puzzel bleek behoorlijk eenvoudig. Juist de combinatie van een open wereld, bijzondere bewegingsmogelijkheden en samenwerking tussen maximaal vier spelers biedt voldoende aanknopingspunten voor uitgebreidere uitdagingen. Ook ben ik benieuwd wat je uiteindelijk allemaal met de verzamelde voorwerpen kunt doen. De demo laat zien dat er genoeg te vinden is, maar nog niet echt waarom je alles zou willen verzamelen.

Visueel maakt Hela gelukkig een behoorlijk verzorgde indruk. De wereld is kleurrijk, sfeervol en maakt goed gebruik van het feit dat je vanuit het perspectief van een kleine muis speelt. De natuurlijke omgevingen krijgen hierdoor iets sprookjesachtigs en de toevoeging van magie past uitstekend bij het geheel. Vooral dat magische aspect spreekt me aan, omdat het de game net wat meer karakter geeft dan een doorsnee avontuur waarin dieren de hoofdrol spelen. Op audiogebied is er daarentegen nog ruimte voor verbetering. Vooral tijdens de interacties met andere personages voelt de presentatie momenteel wat kaal aan. Er zijn weinig stemmen te horen en ook de geluidseffecten tijdens gesprekken zijn beperkt. Daardoor missen deze momenten soms wat levendigheid, terwijl juist de personages een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan de sfeer van een dergelijke game.

Nog genoeg magie om naar uit te kijken

Na ongeveer dertig minuten zit de demo er alweer op en blijf ik vooral met een aantal vragen achter. De basis van Hela: Of Mice & Magic is absoluut aantrekkelijk, met een sfeervolle wereld die uitnodigt tot verkennen en mogelijkheden voor interessant platformwerk. Tegelijkertijd heeft deze eerste kennismaking mijn eerder hoge verwachtingen wel iets getemperd. De besturing voelt nog niet helemaal overtuigend en de opdrachten zijn voorlopig aan de eenvoudige kant. Vooral op het gebied van variatie, uitdaging en de verdere uitwerking van het verzamelen valt er wat mij betreft nog veel te winnen. Toch is mijn nieuwsgierigheid nog niet verdwenen. De demo laat immers slechts een klein gedeelte van het avontuur zien en het is goed mogelijk dat de volledige game de verschillende ideeën verder uitbouwt.

Het bericht Hela: Of Mice & Magic verscheen eerst op Evilgamerz.

Vorig jaar gingen we nog aan de slag met Dog Man: Mission Impawsable. Dog Man is inmiddels een gevestigde naam voor kinderen en ook die van mijn zijn er bekend mee. In Dog Man: Bark in Action moet Dog Man de stad redden van Dr. Scum, die met behulp van Hypno Screens de inwoners onder controle houdt. De game is gebaseerd op de populaire stripboeken van Dav Pilkey, die ook bekend is van Captain Underpants. Spelers nemen het op tegen Dr. Scum en zijn handlangers in een kleurrijk avontuur vol actie, humor en uitdagende eindbaasgevechten.

Spelers kunnen wisselen tussen Dog Man, Li’l Petey en 80-HD, die ieder over unieke vaardigheden beschikken om obstakels te overwinnen en vijanden te verslaan. Daarnaast kunnen ze hulp inschakelen van andere personages, zoals Commander Cupcake en Chief. In totaal zijn er tien speelbare personages, terwijl speciale gadgets extra mogelijkheden bieden tijdens de gevechten en het verkennen van de spelwereld. Je kunt rennen, springen, sprinten en slaan of botten gooien, afhankelijk van met wie je aan het spelen bent. Via de trigger kun je makkelijk van character wisselen en bij gadgets die gehackt worden of wanneer een muur gesloopt moet worden, kun je via je telefoon hulp inschakelen van je vriendjes die je vrijspeelt.

Veel van hetzelfde, wat al vrij perfect was

Het mogen duidelijk zijn; De vorige game was een extreem degelijke platformer. Dit vervolg borduurt voort op dat succes. De gameplay is vrijwel identiek, met uitzondering van het level-design dat er net wat anders uitziet en de dingen die je vrijspeelt. In totaal zijn er 6 regio’s in de stad met elk 10 levels die je kunt spelen, waarbij er ook bonus-levels zijn waar je simpelweg items kunt verzamelen. Je speelt Epische dingen vrij, waaronder kostuums, tekeningen en vrienden – waaronder Kapitein Cupcake en Baas. Tevens zijn er gadgets, waaronder een schep, gieter en nog veel meer. Deze gadgets zijn alleen bruikbaar door een verschillend karakter. Zo kan alleen A2-HD de gieter gebruiken bijvoorbeeld om planten te laten groeien waar je dan weer op kunt platformen. En Kleine Karel heeft dan weer een geweer waarmee je voorwerpen kan vergroten en verkleinen.

De gameplay van de game voelt ontzettend lekker aan – dat was al in deel 1 het geval – en die lijn zet men door in dit nieuwe deel. Het gooien van botten, het springen op de platformen, het graven en vinden van collectibles, het geeft allemaal veel voldoening zonder echt lastig te worden. De vormgeving helpt daarbij. De UI, het character-design, vrijanden – zoals WC’s met haaientanden – en vooral de ontzettend scherpe, gedetailleerde omgevingen zien er gewoon schitterend en strak uit. Alles oogt druk genoeg, maar ook weer niet te druk, waardoor je nooit echt de indruk krijgt dat het storend wordt. Ook de animaties zien er geweldig uit, komt bij dat alles Nederlands vertaald is. De teksten die verschijnen bij vijanden die vernietigd worden ogen stripboek-achtig en ook de muzikale ondertoon die per gebied verschilt voegt veel sfeer toe. Daarnaast kent de game een co-op optie waarbij speler 2 bijvoorbeeld telekinetische kikkervisjes kan besturen. Dit kikkervisje kan vrij vliegen en vooral op jacht gaan naar botten die net wat te hoog vliegen bijvoorbeeld. Vooral voor iemand die weinig ervaring heeft met gamen en dit langzaam wil opdoen, is dit een zeer toegankelijke manier van kennismaken met spellen als deze. Je bent in feite vooral dus met de stick bezig, maar kunt ook schieten waar nodig.

De bossfights zijn er natuurlijk ook en die zijn kort. Het komt veelal neer op simpelweg meppen of botten gooien, net wat je wilt met welk character, meer is het vaak ook niet. Alleen de aanvallen van de boss zijn wat differentieel. Wanneer het balkje van de opponent vervolgens leeg is, heb je gewonnen, wat echter niet echt een heel voldaan gevoel geeft. Je wordt namelijk ook doodgegooid met hartjes die je in staat stellen om bijna niet te kunnen verliezen van de boss. Afijn, ze zijn goed behapbaar, maar het had iets inventiever gemogen.

Dog Man: Bark in Action doet precies wat de titel al vertelt: Terug in actie, dezelfde actie als zijn voorganger. Die game was echter al erg goed en deze titel zet dit voort met ontzettend veel levels die je een kleine tien uren aan gameplay te bieden hebben. Wil je alles vrijspelen en verzamelen, dan ben je nog wel wat meer tijd kwijt. Als je dus fan was van het eerste deel, of nog nooit kennis hebt gemaakt met deze titel, dan maakt het niet zoveel uit met welke van de twee games je begint. Deze titel is minstens net zo goed en voelt meer aan als een uitbreiding qua content dan een volledig nieuwe game. Echter is het spel minstens zo lang, minstens zo goed en minstens zo leuk

Het bericht Dog Man: Bark in Action verscheen eerst op Evilgamerz.

Een bescheiden verjaardagscadeau

Dat je deze uitvoering afzonderlijk kunt aanschaffen, is een aardig gebaar van Microsoft. Een speciale console is een flinke aankoop om vooral vanwege het uiterlijk te doen, terwijl een extra controller een stuk makkelijker te verantwoorden is. Daarmee is de X25 een toegankelijkere manier om iets van die jubileumuitstraling in huis te halen. Het ontwerp hangt ook niet aan één game vast. Dat helpt voor mij behoorlijk: dit is een controller die ik over een tijdje waarschijnlijk nog steeds graag op mijn bureau zie liggen, ook wanneer de festiviteiten rondom het jubileum alweer voorbij zijn.

Bij het uitpakken merk je alleen nog weinig van deze speciale ervaring. De verpakking volgt grotendeels het vertrouwde recept van de andere Xbox-controllers. Daar is op zichzelf weinig mis mee, maar bij een jubileumuitvoering hoop ik toch op een extra detail dat het uitpakken net wat leuker maakt. Binnenin blijft het eveneens eenvoudig: de controller, een set batterijen en het gebruikelijke boekje. Vooral de keuze voor gewone, niet-oplaadbare batterijen vind ik jammer. Natuurlijk is het prettig dat je direct kunt spelen maar het voelt wat kaal aan. Juist bij een uitvoering waarvoor je iets extra’s betaalt, zou een meegeleverd accupakket de inhoud van de doos aantrekkelijker maken. Een USB-kabel mis ik persoonlijk minder; met een paar goede oplaadbare batterijen kom ik ook prima uit de voeten. Maar die moet je dus ook zelf toevoegen. Een extraatje dat deze uitvoering wat meer karakter geeft, ontbreekt dus. Het feest zit duidelijk vooral in de controller zelf.

Groen dat gezien mag worden

Zodra de controller uit de doos komt, wordt gelukkig duidelijk waar de aantrekkingskracht zit. Het transparante groen ziet er in het echt ontzettend goed uit. Je kunt de binnenkant bekijken, zonder dat het geheel rommelig oogt of tijdens het spelen om aandacht schreeuwt. Voor mij zit de balans hier erg goed. Het doorzichtige materiaal geeft de controller iets speels en technisch, terwijl de kleur hem een herkenbaar Xbox-karakter geeft. Ook mooi om de knoppen in de originele kleuren weer te zien. Over de keuze rondom de schouderknoppen ben ik nog steeds wat verdeeld. Het wit deed me aanvankelijk aan de Xbox 360-controller denken, al verwijzen de zwarte en witte bumpers volgens Microsoft naar de oorspronkelijke Duke-controller. Die gedachte achter het ontwerp is leuk. Vooral het witte gedeelte trekt behoorlijk de aandacht. Misschien had ik het mooier gevonden wanneer die kleur ook in de bijbehorende trigger was doorgetrokken, zodat het geheel wat meer samenhang kreeg. Tegelijkertijd geeft het de X25 wel iets wat veel van de andere controllers niet hebben.

De achterkant is hier niet vergeten. Het oorspronkelijke Xbox-logo past mooi bij het jubileumthema en geeft ook deze kant van de controller iets herkenbaars. Alleen heeft die transparantie een onbedoeld bijeffect: de meegeleverde Duracell-batterijen zijn wel erg goed zichtbaar. Waar je aan de voorkant vooral geniet van de kleur en de techniek daaronder, kijk je achterop ineens nadrukkelijk naar twee batterijen. Het is een klein punt, maar bij een controller waarvan het uiterlijk de voornaamste reden voor aanschaf is, valt zoiets extra op. Ik zal deze dan ook snel vervangen door iets wat minder opvalt.

Vertrouwd in de handen

Tijdens het spelen voelt de X25 vooral als de Xbox-controller die je al kent. De sticks en knoppen bieden die vertrouwde bediening, en de vorm ligt wat mij betreft nog steeds heerlijk in de handen. Dat is uiteindelijk een belangrijke reden waarom ik graag naar een Microsoft-controller grijp. Je pakt hem op en hoeft nergens aan te wennen. Het uiterlijk verandert de ervaring niet ingrijpend, maar zit die ook nergens in de weg. Wel was ik even vergeten hoe nadrukkelijk de d-pad van een vers exemplaar kan klikken.

Dat vertrouwde gevoel is tegelijk de kracht en de beperking van deze uitvoering. Wie tevreden is met een gewone Xbox-controller, zal zich hier onmiddellijk thuis voelen. Verwacht alleen geen nieuwe mogelijkheden die de aanschaf op zichzelf rechtvaardigen. De meerwaarde zit volledig in het ontwerp. Ook het inschakelen verloopt zoals je verwacht: het Xbox-logo knippert tijdens het verbinden en blijft vervolgens branden. Op mijn pc werd de controller netjes herkend en verscheen er een pop-up. Dat is prettig, omdat je na het bewonderen van de behuizing gewoon wilt kunnen gaan spelen.

Een klein feestje

De Xbox controller is simpelweg een controller die altijd al heerlijk in de hand heeft gelegen. De Xbox Wireless Controller X25 Special Edition weet mij dan vooral met zijn uiterlijk te overtuigen. Het transparante groen is bijzonder geslaagd en de verwijzingen naar eerdere Xbox-hardware geven hem genoeg karakter om langer interessant te blijven dan een uitvoering rondom één game. Het blijft jammer dat er geen nieuwe functies of een completere bundel tegenover staan. Vooral een meegeleverd accupakket had deze jubileumeditie meerwaarde gegeven. De witte schouderknop is nog steeds even wennen. Het is in ieder geval een leuke manier om het jubileum te vieren en het ziet er top uit op je bureau.

Het bericht Xbox Wireless Controller X25 Special Edition verscheen eerst op Evilgamerz.

Eerst luisteren, dan praten

We Were Here Tomorrow speel je met twee personen, die ieder een eigen exemplaar van de game nodig hebben. Voor de beste ervaring zit je in verschillende kamers met een headset op. Via de walkietalkies probeer je duidelijk maken wat er aan jouw kant gebeurt. Daarbij kan maar één persoon tegelijk praten. Terwijl jij enthousiast uitlegt wat je hebt ontdekt, kan je medespeler dus niet even door je verhaal heen praten. Goed luisteren en afspraken maken is dus wel handig. Deze beperking maakt de serie al vele delen interessant. Een symbool dat jij onmiddellijk herkent, zegt je medespeler misschien helemaal niets. De game vraagt voortdurend om informatie die de ander bezit, waardoor beide spelers betrokken blijven. Het helpt weinig als één van de twee razendsnel een oplossing ziet, maar vergeet de ander mee te nemen in het denkproces.

Wie de eerdere games kent, weet dat de puzzels behoorlijk pittig kunnen zijn. Tomorrow zet die lijn door. Alleen wat knoppen indrukken in de hoop dat er toevallig iets gebeurt, brengt je meestal niet ver. Daarvoor zijn combinaties van symbolen en handelingen te ingewikkeld en ben je te afhankelijk van de informatie van je partner. Ook timing kan een rol spelen, waardoor een goede oplossing alsnog vraagt om een nauwkeurige uitvoering. Je moet eerst begrijpen wat er moet gebeuren en vervolgens samen zorgen dat het ook lukt. Dat levert mooie momenten op, maar vraagt wel om twee spelers die bereid zijn tijd voor deze game vrij te maken.

Een welkome stap vooruit

De toekomstsetting vind ik een geslaagde verandering. De serie heeft een herkenbaar stijltje, maar een nieuwe omgeving geeft de makers ruimte om ook andere soorten puzzels te bedenken. Ditmaal vormt een retrofuturistische faciliteit het decor, met technologie die meer mogelijkheden biedt dan alleen een nieuwe aankleding. Ook visueel vind ik Tomorrow een duidelijke stap vooruit. De nieuwe uitstraling geeft de reeks een frisse impuls en maakt het aantrekkelijk om weer samen op onderzoek uit te gaan. Voor mij helpt dat om ook de bekende formule opnieuw interessant te maken. Je weet ongeveer wat voor gameplay je kunt verwachten, maar de omgeving is weer lekker anders.  De futuristische wereld biedt een geloofwaardige plek voor de vreemde hulpmiddelen waarmee je aan de slag gaat.

De game bevat nu namelijk een setje geweren die ieder een eigen functie hebben. Het ene wapen schiet klodders die samen een kubus vormen. Daarmee kun je bijvoorbeeld een hoger gelegen plek bereiken of een drukplaat ingedrukt houden. De andere speler krijgt een geweer met een uitschuifbare, rubberachtige hand, waarmee schakelaars en hendels op afstand bediend kunnen worden. Daarmee heb je verschillende mogelijkheden om de omgeving te beïnvloeden. Waar de één iets kan neerzetten, kan de ander juist ergens bij komen. Een oplossing vraagt daardoor ook dat je begrijpt wat je partner met zijn nieuw stuk gereedschap kan uitvoeren.

Gekke geweren

Die toevoeging is een goede vernieuwing. Het overleg gaat verder dan beschrijven welke tekens je ziet. Je moet ook bedenken hoe de mogelijkheden van beide wapens op elkaar aansluiten. Later krijgen ze aanvullende functies. Het ontdekken van die eigenschappen hoort bij het plezier. Mijn advies is dan ook om ermee te experimenteren. Probeer eens ergens op te schieten en bekijk wat het effect is. Een ogenschijnlijk onbruikbare eigenschap kan ineens de ontbrekende schakel blijken.

Technisch laat vooral de audio helaas nog steken vallen. Gesprekken komen soms niet door, waardoor je op een antwoord zit te wachten terwijl je medespeler allang iets heeft uitgelegd. In een game die zo sterk op communicatie leunt, is dat behoorlijk vervelend. Je moet erop kunnen vertrouwen dat de ander je hoort, zeker wanneer timing onderdeel van de puzzel is. De makers werken aan een patch, maar dit soort problemen zie je bij de release liever niet.

Geduld gezocht

Hoewel je via openbare lobby’s een medespeler kunt vinden, zou ik Tomorrow vooral met een vriend spelen. Die mogelijkheid om iemand te zoeken is welkom, maar een bekende partner is hier de enige keuze. Er zijn veel puzzels, de variatie is groot en je moet beiden bereid zijn door te zetten. Met iemand die je kent, weet je eerder wanneer een uitleg verkeerd valt of wanneer het tijd is om even opnieuw te beginnen. Bovendien kun je samen makkelijker lachen om een misverstand.

Dat vastlopen kan behoorlijk frustrerend worden. De moeilijkheid loopt uiteen van stevig nadenken tot situaties waarin je je hardop afvraagt wat je vriend nu eigenlijk probeert te zeggen. Het plezier hangt daardoor sterk samen met hoeveel geduld je voor elkaar hebt. Soms werkt een uitdaging heerlijk omdat alle informatie na veel overleg op zijn plek valt. Op andere momenten blijft vooral het gevoel hangen dat je langs elkaar heen praat. Toch hoort ook dat bij deze serie. De opluchting wanneer een hardnekkige puzzel eindelijk is opgelost, voelt top.

Puzzelen in de toekomst

Met Tomorrow staat de teller op zes We Were Here-games, en de serie blijft trouw aan kern van de ervaring. Vond je het overleg en vastlopen in eerdere delen vooral vervelend, dan zal deze game niet veel anders zijn. Waar It Takes Two en Split Fiction hun samenwerking voortdurend in andere spelsituaties gieten, ligt de nadruk hier nadrukkelijk op stevig puzzelen. Voor liefhebbers is er juist genoeg om enthousiast van te worden: een fraaie nieuwe setting, uitdagende opdrachten en geweren die de samenwerking extra mogelijkheden geven. Dit is een geslaagde toevoeging.  Ze geven de bekende formule een fris tintje zonder het plezier van gezamenlijk puzzelen kwijt te raken. Zoek dus een vriend met een lange adem en zorg dat de microfoons werken. Jullie zullen elkaar hard nodig hebben, ook wanneer jullie daar tijdelijk anders over denken.

Het bericht We Were Here Tomorrow verscheen eerst op Evilgamerz.

Als fan van de serie was ik een beetje verbaasd toen de eerste trailer van ‘Final Fantasy Resonance’ uit kwam. Een volledig nieuwe 2D game in de serie? Mijn interesse was gewekt. Tot ik wat beter keek en het hoofdpersonage Rain me wel heel erg bekend voor kwam. Niet omdat ik nou zo een fervent speler van van ‘Final Fantasy Brave Exvius’ ben, maar waarschijnlijk omdat ik ooit iets van een avatar had gezien in de Android Store. Na wat gezoek bleek dat deze game hetzelfde pad zou belopen als ‘Octopath Traveler 0’. Het grootste deel van het materiaal wordt gehaald uit Brave Exvius (een mobiele gacha game die ondertussen is stopgezet), maar het spel wordt meer ontwikkeld als een losse standaard RPG. De moed zakte bij mij persoonlijk alweer in de schoenen. Dat gevoel was niet helemaal eerlijk, want ‘Final Fantasy Resonance’ doet een aantal dingen beter en valt tegelijkertijd in dezelfde valkuilen.

Na een korte proloog start de game in de wereld van Lapis met Rain en Lasswell. Er zijn wat probleempjes bij de tempel van het aarde kristal en het is hun taak om deze te onderzoeken. Alles gaat verder prima, Rain maakt nog wat grapjes tegen zijn “mannen” in de krijgsmacht van de koning. De tocht uit de tempel is echter geen grap, want voor ze het weten wordt het aarde kristal vernietigd door een veel te sterke vijand, ontploft de boel en staan ze weer buiten terwijl het leger van Rain dood op de grond ligt. Terug naar huis dan maar om de koning te informeren. Staat het volledige koninkrijk in brand. Dat maak je ook niet iedere dag mee natuurlijk. Al snel leer je dat er meer mensen uit zijn om de overige kristallen te vernietigen en het verhaal kan beginnen om zo veel mogelijk compagnons te verzamelen, zodat je de wereld kan redden.

World of Resonance

Net zoals ‘World of Final Fantasy’ is deze game een liefdesletter. De game doet heel veel om dat nostalgische gevoel te geven. Een verhaal dat zo uit één van de SNES-games getrokken kan zijn, karakter cameo’s in de vorm van visions, een soundtrack met allerlei hints naar titels in het verleden en een berg een hergebruikte assets uit Brave Exvius. Het is daarom ook een vrij traditionele game geworden met een lineaire verhaallijn die op plekken wat opties geeft om af te wijken, zodat de achtergronden van de karakters wat uitgediept kunnen worden. Het verhaal is echter niet heel veel aangepast ten opzichte van Brave Exvius. Soms zijn er wat zaken en toegevoegd, maar de hoofdlijn blijft hetzelfde. In dat opzicht had het zo een Final Fantasy 6.5 kunnen zijn.

Waar Resonance wel anders is is het gebruikt van de Visions en het battle system. Visions krijg je voortaan door shrines te vinden in de wereld (verrek dat had ‘Octopath Traveler 0’ ook) en je maakt ze krachtiger met behulp van Magicite (waar kennen we dat ook alweer van?). Er zijn een aantal karakters uit eerdere games in de serie als Visions, maar ook totaal nieuwe. Bereid je maar wel alvast voor een kleiner aantal, want het aantal bekende karakters is ook een stuk minder.

Visions functioneren nu meer als een soort skilltree waar je karakters mee kan uitrusten. Iedere Vision heeft in feite een berg aan skills die je per level kan leren. Heb je ze geleerd dan worden ze permanent aan een karakter toegevoegd en kan je ze in een skill menu weer uitkiezen. Het is een beetje vergelijkbaar met het systeem van ‘Final Fantasy IX’ waar je bijvoorbeeld een specifiek wapen gebruikt om een skill te leren om poison te neutraliseren. Visions zijn tevens een soort super aanval die je kan gebruiken in gevechten. Deze aanvallen zijn vrij spectaculair, doen veel schade en gaan gepaard met FMV’s die er soms heel goed uitzien en soms totaal niet passen bij de rest van de graphics.

St. St. Stagger stagger. St. St. Stagger stagger

Oké, combat is dus ook totaal anders. ‘Final Fantasy Resonance’ is volledig turnbased met menuutjes, skills, magie, items en (wederom) een stagger mechanisme. Ieder monster heeft een levens- en staggerbalk. Iedere aanval van jou slaat een deel van beide weg. Monsters hebben zwaktes en die zwaktes doen meer schade aan beide balken. Langzaam loopt die staggerbalk en zodra die leeg is raakt een monster in een status waar je maximale schade kan doen. Als je van alle monsters op het veld die balk leeg ramt, komen je karakters in een soort super modus waar je de super aanval van een Vision in kan zetten. Dat moet je vrijwel ieder gevecht doen, zodat je in één keer alle monsters van het veld kan ruimen met zo een super aanval.

Deze game doet verder niets aan wat dit systeem zo oninteressant maakt. Je doet constant minimale schade, hakt een beetje los op die staggerbalk en vervolgens veeg je het scherm leeg met een super aanval. Op den duur worden alle gevechten op alleen de duur na hetzelfde, want de game doet niets om wat af te wisselen. Bazen zijn wat uitdagender, omdat ze harder slaan. Je tactiek verandert alleen niet echt, totdat je bij de endgame bent. Dan heb je alleen al tientallen uren dom staan rammen op iedere staggerbalk die je maar tegenkomt.

Ik snap het eerlijk gezegd niet zo goed. In de essentie is dit geen slecht systeem, want iedere game die Square-Enix uitbrengt met dit systeem heeft interessante gevechten. Ze zitten alleen allemaal ver achter in de game of zijn zelfs optioneel. De moeilijkheidsgraad verhogen helpt niet veel. Het enige wat dat doet is het jojo-effect van de staggerbalk met minuten verlengen. Het wordt niet per se moeilijk, maar vooral langdradiger.

Losstaand van het oninteressante stagger systeem is dit wel degelijk een interessante game. Het verhaal is simpel, maar wel leuk genoeg om te doorlopen. De personages zijn niet origineel en toch charmant genoeg. Er is genoeg te doen en de leukste uitdagingen zitten in de optionele missies. Het is alleen een beetje zonde dat het battle systeem wat achterblijft. Er is een demo beschikbaar met de volledige eerste chapter. Als die je bevalt, dan kan je deze game eigenlijk zonder problemen aanschaffen.

Het bericht Final Fantasy Resonance verscheen eerst op Evilgamerz.

Toch is de PS5 geen voordelig alternatief voor mensen die voornamelijk films op Blu-ray of 4K Blu-ray willen bekijken. De Sony UBP-X700 kost momenteel ongeveer 328 dollar, terwijl de Panasonic UB420 verkrijgbaar is voor circa 299,99 dollar. Voor een PS5 Disc Edition moet daarentegen zo’n 649,99 dollar worden betaald. Wie alleen films wil kijken, is daardoor aanzienlijk goedkoper uit met een losse Blu-ray-speler. Het is nog niet duidelijk of de PlayStation 6 een Blu-ray-speler krijgt, maar met deze stap lijkt de overstap naar digital-only de volgende generatie een zekerheid.

Het bericht Sony stopt met losse Blu-ray-spelers, PS5 waarschijnlijk de laatste Sony Blu-ray-speler verscheen eerst op Evilgamerz.

De aanpassingen lijken vooral gericht op een efficiëntere productie en een betere repareerbaarheid van de console. Ook het eerder ontdekte LCD-scherm van Sharp, dat mogelijk verbeterde beeldeigenschappen zou bieden, is niet aangetroffen in het onderzochte exemplaar. Omdat tot nu toe slechts één console is gecontroleerd, valt niet uit te sluiten dat andere exemplaren van de nieuwe revisie wel over dit scherm beschikken. De bekende klachten over de responstijd en ghosting van het huidige display blijven voorlopig dan ook bestaan.

Het bericht Switch 2 krijgt nieuwe revisie, dit zijn de aanpassingen verscheen eerst op Evilgamerz.

Hardhandig met passagiers

Je dagelijkse werkzaamheden als buschauffeur klinken aanvankelijk behoorlijk overzichtelijk. Je bestuurt een bus, haalt passagiers op en brengt ze naar een volgende halte. Toch draait de uitdaging niet alleen om op tijd aankomen. De passagiers  moeten ook dankbaar blijven, want hun bedankjes leveren extra tijd op. Daarmee krijgt een doodnormaal ritje al snel iets chaotisch. Je probeert de route te volgen, de klok in de gaten te houden en tegelijk te voorkomen dat iemand achterin de sfeer verpest. Die bedankjes tellen bovendien mee voor het vrijspelen van nieuwe extra’s. Helaas hebben je passagiers nogal uiteenlopende manieren om elkaar op de zenuwen te werken. De één zit te bellen, de ander verspreidt een onprettige geur en weer een ander stelt het bijzonder op prijs als je onderweg geen ongelukken veroorzaakt.

Gelukkig mag je als chauffeur stevig optreden. Wie de regels overtreedt, kun je een klap verkopen. Blijft iemand vervelend doen, dan kun je die passagier zelfs uit de bus gooien. Het is precies het soort absurde oplossing dat bij deze game past. Het lastige is alleen dat je daarvoor naar achteren moet kijken. Terwijl jij uitzoekt wie er nu weer overlast veroorzaakt, rijdt de bus gewoon verder. Even de orde herstellen kan dus betekenen dat je de volgende bocht mist of ergens tegenaan knalt. Hoe langer je het volhoudt, hoe voller de bus wordt en hoe meer bedankjes er te verdienen zijn, maar ook hoe lastiger het wordt om iedereen tevreden te houden.

Alles vraagt om aandacht

De manier waarop de interface in de bus is verwerkt, maakt die chaos extra geslaagd. Je moet hier namelijk goed rondkijken om de informatie te verzamelen. De meter voor bedankjes zit in het dashboard en via de spiegel houd je het gedrag van je passagiers in de gaten. Wil je weten waar je heen moet, dan pak je een  kaart erbij. Die verschijnt daadwerkelijk voor je neus en neemt daarmee een deel van je zicht weg.

Dat levert een leuke wisselwerking op tussen rijden, kijken en ingrijpen. Je wilt nog snel controleren of je goed zit, ziet ondertussen iets gebeuren in de spiegel en moet eigenlijk ook nog even de bus veilig op de weg houden. Daar zit de kracht van Thank You Bus Driver. Los zijn je taken eenvoudig, maar samen vormen ze een toffe chaos. De omgeving leren kennen helpt daarbij merkbaar. De wereld is tof vormgegeven en bevat namelijk genoeg shortcuts en alternatieve routes waarmee je slimmer naar een halte kunt rijden.

Nog één dienst

Als de tijd op is of je de volgende halte te laat bereikt, eindigt je dienst. De verzamelde bedankjes zorgen vervolgens voor voortgang op een kaart met nieuwe beloningen. Daardoor werk je ook tijdens een minder succesvolle rit ergens naartoe. Soms speel je een nieuw filter vrij, terwijl andere beloningen veranderingen in het level brengen. Denk bijvoorbeeld aan vuilniswagens die ineens minder makkelijk . Dat is een leuke manier om je vooruitgang zichtbaar te maken. Niet alleen cosmetische aanpassingen, maar ook extra’s die de wereld aanpassen.

Tussendoor verschijnt er als passagier een verkoper met handige hulpmiddelen. Koffie laat je sneller rijden, terwijl een luchtverfrisser helpt tegen stinkende passagiers. Zulke extra’s zijn erg handig, maar het blijft redelijk simpel. Een ronde duurt maar een paar minuten en meestal staat er alweer een volgende beloning binnen bereik. Voor een game van ongeveer vijf euro is dat een prima basis. Even spelen, wat vooruitgang boeken en nog een keer een poging wagen.

In het zwart wit

Visueel laat Double Fine zien waar de studio goed in is. De zwart-witstijl geeft de wereld een eigen karakter en de vreemde passagiers passen daar uitstekend bij. Ook zonder een uitbundig kleurenpalet valt er genoeg te bekijken. De muziek sluit daar prettig bij aan en ondersteunt de speelse sfeer. Het geheel voelt daardoor erg verzorgd voor een kleinere titel. Die uitgesproken personages zijn tijdens de drukste momenten alleen niet altijd even makkelijk te lezen. Soms is onvoldoende duidelijk wie precies de boosdoener is. Je weet dat er iemand zit te bellen, maar moet toch langer zoeken dan prettig is om de juiste reiziger aan te wijzen. Een deel van die verwarring hoort waarschijnlijk bij de bedoelde chaos. Toch hadden iets duidelijkere visuele aanwijzingen geholpen. Het is leuk om onder druk een keuze te moeten maken, maar minder leuk als je geen idee hebt waar je nu naar aan het kijken bent.

Een andere minpunt is dat je na een aantal rondes het grootste deel van de game hebt gezien. De extra’s en veranderingen geven je redenen om terug te keren, maar veranderen de ervaring te weinig om langdurig te blijven boeien. Uiteindelijk probeer je beter te worden door hetzelfde te doen. Wie graag een eigen prestatie verbetert, vindt hier een toffe game. Maar zoek je voortdurend iets nieuws, dan valt dat hier toch wel tegen.

Even een snel rondje

Thank You Bus Driver is daarmee vooral een geslaagd tussendoortje en in die rol komt het goed tot zijn recht. De unieke vormgeving, vreemde figuren en frisse combinatie van busrijden en orde handhaven dragen duidelijk het stempel van Double Fine. De leesbaarheid kan soms wat beter en de game valt wat sneller in herhaling. Daar tegenover staat het kleine prijskaartje en een toffe nieuwe ervaring. Dit is zo’n game die je even speelt voor een glimlach tussen de grotere titels door en soms is dat precies wat je zoekt in je volgende game.

Het bericht Thank You Bus Driver verscheen eerst op Evilgamerz.

In dit overzicht zetten we acht bijzondere games op een rij die voor 2027 zijn aangekondigd of waarvoor een release in dat jaar wordt verwacht. Daarbij kijken we niet alleen naar grote namen, maar ook naar games die opvallen door hun bijzondere concept, sfeer of gameplay. Houd er rekening mee dat releasedata en releasevensters nog kunnen veranderen.

Fable

Met Fable keert een geliefde fantasyreeks terug, ditmaal onder leiding van Playground Games, de studio die we vooral kennen van de Forza Horizon-serie. Dat maakt de nieuwe game extra interessant: de ontwikkelaar heeft veel ervaring met het bouwen van grote, gedetailleerde spelwerelden, maar moet nu bewijzen dat die kwaliteiten ook werken in een avontuurlijke RPG. Spelers keren terug naar Albion, een fantasiewereld vol magische wezens, eigenaardige personages en morele dilemma’s. De kenmerkende Britse humor van de reeks moet daarbij behouden blijven.

Wat Fable bijzonder maakt, is de vrijheid om zelf te bepalen wat voor held je wilt zijn. Keuzes kunnen invloed hebben op hoe andere personages je behandelen en welke reputatie je opbouwt. Ook bekende elementen uit eerdere delen, zoals huizen kopen, werk uitvoeren en relaties aangaan, maken deel uit van het concept. In combinatie met gevechten, magie en verkenning moet dat een wereld opleveren waarin niet iedere speler hetzelfde avontuur beleeft. Voor liefhebbers van The Elder Scrolls, The Witcher en klassieke fantasy-RPG’s is dit een van de interessantste projecten om in de gaten te houden.

The Wolf Among Us 2

Na jarenlang wachten lijkt ook The Wolf Among Us 2 een van de opvallendste avonturengames voor 2027 te worden. De eerste game verscheen in 2013 en groeide uit tot een cultklassieker dankzij de combinatie van een duister detectiveverhaal, stripachtige vormgeving en sprookjesfiguren die zich in een moderne stad proberen staande te houden. Hoofdpersoon Bigby Wolf, beter bekend als de Grote Boze Wolf, werkt als sheriff van Fabletown. Daar onderzoekt hij misdrijven waarbij de grenzen tussen goed en kwaad niet altijd duidelijk zijn.

Het vervolg heeft de lastige taak om die bijzondere sfeer opnieuw tot leven te brengen. Verwacht opnieuw een verhaal waarin gesprekken, onderzoek en moeilijke beslissingen centraal staan. De manier waarop Bigby met andere personages omgaat, kan bepalend zijn voor de gebeurtenissen en de relaties die zich ontwikkelen. Juist de combinatie van een volwassen misdaadverhaal en bekende sprookjesfiguren maakt deze game anders dan veel andere avonturenspellen. Voor spelers die vooral genieten van sterke personages en keuzes met gevolgen, kan dit een van de meest bijzondere releases van het jaar worden. De precieze releasedatum blijft vooralsnog onzeker.

Tomb Raider: Legacy of Atlantis

Lara Croft maakt opnieuw haar opwachting in Tomb Raider: Legacy of Atlantis, een nieuwe interpretatie van het oorspronkelijke Tomb Raider. Daarmee keert de reeks terug naar een van de avonturen waarmee de archeologe wereldwijd bekend werd. Oude ruïnes, verborgen tombes, dodelijke vallen en mysterieuze beschavingen vormen opnieuw de ingrediënten voor een avontuur waarin ontdekken minstens zo belangrijk is als vechten. De terugkeer naar Atlantis biedt bovendien ruimte om een klassiek verhaal opnieuw te vertellen met moderne technologie.

Vooral liefhebbers van puzzels en platformelementen hebben reden om deze game in de gaten te houden. Lara zal gevaarlijke omgevingen moeten doorkruisen, geheimen ontrafelen en haar omgeving zorgvuldig onderzoeken om verder te komen. De uitdaging voor de ontwikkelaars is om het gevoel van ontdekking uit de oorspronkelijke game te behouden en tegelijkertijd de besturing en presentatie naar een modern niveau te tillen. Daarmee kan Legacy of Atlantis zowel aantrekkelijk zijn voor veteranen als voor spelers die Lara Croft nog niet goed kennen. De game staat voor 2027 gepland, al kan de uiteindelijke releasedatum nog veranderen.

Exodus

Met Exodus werkt Archetype Entertainment aan een ambitieuze sciencefiction-RPG die vooral interessant is vanwege de ervaring van het ontwikkelteam. Bij de studio zijn verschillende veteranen uit de wereld van grote rollenspellen betrokken, waaronder ontwikkelaars met ervaring bij BioWare. De game speelt zich af in een verre toekomst waarin de mensheid voor een enorme uitdaging staat. Spelers kruipen in de huid van Jun Aslan, die op een interstellaire reis op zoek gaat naar middelen en kennis die essentieel kunnen zijn voor het voortbestaan van de mensheid.

Een van de interessantste ideeën achter Exodus is het gebruik van tijdsdilatatie: tijd kan voor reizigers anders verlopen dan voor mensen die achterblijven. Dat betekent dat gebeurtenissen tijdens een ruimtereis grote gevolgen kunnen hebben voor de wereld waarnaar de hoofdpersoon terugkeert. Het concept biedt mogelijkheden voor emotionele verhalen, onverwachte ontwikkelingen en moeilijke beslissingen. In combinatie met buitenaardse werelden, geavanceerde technologie en rollenspelelementen lijkt Exodus een interessante kandidaat voor fans van Mass Effect. De game staat voor 2027 op de planning, maar een definitieve releasedatum moet nog worden afgewacht.

Stranger Than Heaven

De makers van Like a Dragon en Yakuza komen met Stranger Than Heaven, een project dat opvalt door zijn historische setting en uitgesproken stijl. De game neemt spelers mee naar verschillende periodes uit de Japanse geschiedenis, met onder meer een wereld die teruggrijpt op het midden van de twintigste eeuw. De eerste beelden wijzen op een combinatie van rauwe actie, karaktervolle locaties en een verhaal waarin de onderwereld en de veranderende Japanse samenleving een belangrijke rol spelen. Ook jazzmuziek en nachtelijke uitgaansgelegenheden lijken een belangrijke bijdrage te leveren aan de sfeer.

RGG Studio heeft met de Yakuza-reeks bewezen dat het een bijzondere combinatie van serieuze misdaadverhalen, overdreven gevechten en verrassende nevenactiviteiten kan neerzetten. Het is nog niet duidelijk in hoeverre Stranger Than Heaven dezelfde structuur zal volgen, maar juist het gebruik van verschillende historische tijdperken maakt de game interessant. De ontwikkelaar kan daarmee een wereld presenteren die niet alleen visueel verandert, maar ook laat zien hoe personages en hun omgeving zich door de jaren heen ontwikkelen. Voor wie houdt van Japanse actie-avonturen met een sterk verhaal en een eigen identiteit, is dit een titel om te volgen.

Resident Evil Code: Veronica

Capcom zou met een remake van Resident Evil Code: Veronica een belangrijk hoofdstuk uit de horrorreeks opnieuw onder de aandacht kunnen brengen. Het oorspronkelijke spel verscheen in 2000 en volgt Claire Redfield nadat ze gevangen wordt genomen en terechtkomt op Rockfort Island. Daar ontdekt ze dat opnieuw een biologische nachtmerrie is uitgebroken. Het verhaal sluit aan bij de gebeurtenissen rond de Umbrella Corporation en vormt een belangrijk onderdeel van de geschiedenis van de serie. Voor spelers die de moderne remakes van Resident Evil 2 en Resident Evil 4 kennen, is dit een interessante kans om een minder recent deel opnieuw te beleven.

De game leent zich uitstekend voor een moderne aanpak, met gedetailleerde omgevingen, beklemmende geluiden en verbeterde gevechten. De combinatie van verlaten gebouwen, gevaarlijke experimenten en een voortdurend gevoel van dreiging past goed bij de huidige generatie survivalhorrorgames. Ook de verhaallijn rond Claire en de andere bekende personages biedt voldoende aanknopingspunten voor een vernieuwde presentatie. Volgens de beschikbare vooruitblikken staat de remake voor 2027 gepland, maar details over de uiteindelijke uitvoering en releasedatum moeten nog officieel worden bevestigd. Als Capcom dezelfde zorg besteedt aan deze klassieker als aan eerdere remakes, kan dit een van de interessantste horrorreleases van het jaar worden.

Intergalactic: The Heretic Prophet

Met Intergalactic: The Heretic Prophet waagt Naughty Dog zich aan een nieuwe sciencefictionwereld. De studio is bekend van The Last of Us en Uncharted, twee reeksen waarin filmische verhalen en sterke personages een grote rol spelen. Ditmaal staat premiejager Jordan A. Mun centraal, die ver van de bewoonde wereld strandt op een mysterieuze planeet. De setting wijkt duidelijk af van de postapocalyptische omgevingen en hedendaagse avonturen waarmee de ontwikkelaar eerder succes boekte. Daarmee krijgt Naughty Dog de mogelijkheid om een compleet nieuwe wereld en mythologie op te bouwen.

Vooral de combinatie van futuristische technologie, een afgelegen planeet en de kenmerkende aandacht voor verhaal maakt het project bijzonder. De game wordt ontwikkeld voor de PlayStation 5 en kan een belangrijke nieuwe franchise worden voor Sony. Tegelijkertijd is voorzichtigheid geboden: er is nog veel onbekend over de uiteindelijke gameplay, de omvang van de wereld en de precieze releasedatum. Hoewel de titel in vooruitblikken voor 2027 wordt genoemd, is een release in dat jaar niet definitief bevestigd. Toch verdient het project een plek in dit overzicht, juist omdat een nieuwe game van Naughty Dog doorgaans veel belangstelling trekt en de studio met een compleet andere setting komt.

Metro 2039

De Metro-reeks staat bekend om zijn beklemmende sfeer, schaarse hulpmiddelen en gevaarlijke wereld waarin mensen na een nucleaire ramp proberen te overleven. Met Metro 2039 wordt die formule voortgezet in een avontuur dat spelers opnieuw meeneemt naar de duistere ondergrondse tunnels en de verwoeste wereld van de voormalige Sovjet-Unie. De reeks onderscheidt zich van veel andere shooters doordat niet alleen gevechten centraal staan: het beheren van munitie, het zoeken naar bruikbare voorwerpen en het omgaan met gevaarlijke omgevingen zijn minstens zo belangrijk. De duistere sfeer en het gevoel dat achter iedere hoek gevaar schuilt, vormen belangrijke onderdelen van de ervaring.

Wat Metro 2039 bijzonder maakt, is de combinatie van intense actie en survivalhorror. De ontwikkelaars kunnen voortbouwen op de beklemmende presentatie van eerdere delen, waarin menselijke vijanden en gemuteerde wezens allebei een bedreiging vormen. Ook de keuze tussen de relatief veilige tunnels en de gevaarlijke oppervlakte kan opnieuw voor spannende situaties zorgen. Voor liefhebbers van games als S.T.A.L.K.E.R. en Fallout is de reeks interessant vanwege de nadruk op een geloofwaardige, vijandige wereld. Metro 2039 staat op de planning voor 2027, maar de exacte releasedatum en alle details over de gameplay kunnen nog veranderen.

Het bericht Dit zijn de toppers die in 2027 verschijnen verscheen eerst op Evilgamerz.