Het begon al in 2004 toen de World of Warcraft beta uitkwam. Nog nooit was zoiets vertoond en ik was direct verslaafd. Vanaf het moment dat het volledige spel uitkwam heb ik angstaanjagend veel gespeeld tot aan Pandaria, met als hoogtepunten TBC en WotLK. Het moment dat de Lich King neerging tijdens het raiden zal ik nooit vergeten. Daarna had ik een knipperlicht relatie met WoW en werd de interesse minder en minder. Retail WoW is gewoon een compleet ander spel tegenwoordig. Maar met World of Warcraft Forever heeft Blizzard het toch weer voor elkaar gekregen dat ik weer helemaal teruggezogen wordt in Azeroth. Ik moet mezelf inhouden om die beta niet helemaal kapot te spelen, want ik wil voor een groot deel nog helemaal fris beginnen op 4 november. Ik kan lang niet zoveel meer spelen als toen ik een tiener was, maar Forever lijkt de ideale ‘dad-game’ te worden. Voor nu spring ik toch weer even in de beta, nog even die ene nieuwe quest afmaken.
Wat er nog meer speelt bij Evilgamerz
Blizzard is nog een van de weinige fatsoenlijke studio’s gelukkig 🙂