Het is eigenlijk best bijzonder hoe de naam Prince of Persia door de jaren heen synoniem is geworden met kwaliteit. De allereerste 2D-platformer was revolutionair en liep met zijn animaties mijlenver voor op de rest. Later, in de vroege jaren 2000, wist Prince of Persia: The Sands of Time samen met zijn vervolgen die magie opnieuw te vangen. Dat waren op pc voor mij de hoogtijdagen van Ubisoft. De games waren fris, stoer en introduceerden de iconische tijd-terugspoelmechaniek die elke misstap een les maakte. En nu, jaren later, hebben we ineens twee nieuwe 2D-titels in de serie. Prince of Persia: The Lost Crown en The Rogue Prince of Persia. Vooral die laatste weet verrassend goed weer die oude magie te pakken. Hoe? Dat lees je hier.
Dead Cells-DNA
Het antwoord ligt grotendeels bij Evil Empire, een studio die is opgericht door de makers van Dead Cells. En dat voel je meteen. De soepele animaties, het hoge tempo en de hoge afwerking zorgen ervoor dat alle systemen perfect op elkaar zijn ingespeeld. The Rogue Prince of Persia bouwt voort op die sterke basis, maar voegt daar duidelijk de Prince of Persia-magie aan toe. De prins beweegt sierlijker en tijd speelt opnieuw een belangrijke rol in het verhaal.
Waar de game zich echt onderscheidt, is het platformen. In eerste instantie lijkt het vrij traditioneel, maar al snel blijkt dat er veel meer diepgang in zit. Je springt niet alleen van platform naar platform, maar gebruikt ook muren op de achtergrond om bijvoorbeeld wall runs te maken of jezelf omhoog te lanceren. Het is even wennen, maar na een uurtje spelen begin je het systeem goed onder de knie te krijgen. Wat volgt is één van de meest flexibele en vloeiende platformervaringen op de Switch. Perfecte timing en platformen worden hier ook beloond. Goed getimede sprongen leveren extra snelheid en flow op, waardoor je als een acrobaat door de levels beweegt. Het zorgt voor een heerlijk ritme en maakt het bewegen door de levels een memorabel onderdeel van de game.
Een echte roguelike
De moeilijkheidsgraad ligt gelukkig iets lager dan gemiddeld, waardoor de game toegankelijk blijft zonder zijn uitdaging te verliezen. Elke run begint met een nieuwe combinatie van wapens, één voor dichtbij en één voor afstand. De variatie is groot. Denk aan bogen, speren, zagen die langs muren bewegen, zwaarden en zelfs kettingwapens. Elk wapen heeft zijn eigen voor- en nadelen en dwingt je om je speelstijl aan te passen. De gevechten draaien om snelheid. Dashen, ontwijken en slim positioneren zijn essentieel. Normale vijanden zijn vaak snel uit te schakelen, maar ze kunnen je ook flink wat schade toebrengen.
De eindbazen zijn spannende momenten in de game. Ze verschijnen met regelmaat en zijn spectaculair vormgegeven. In plaats van puur patronen uit het hoofd leren, draait het hier meer om reactievermogen en het effectief inzetten van je vaardigheden en wapens. Kom je er niet doorheen, dan biedt de game genoeg manieren om jezelf sterker te maken. Door vijanden te verslaan verdien je XP, waarmee je levels stijgt en skill points krijgt. Deze investeer je in een overzichtelijke skilltree die simpele maar effectieve upgrades biedt. Daarnaast kun je in shops nieuwe wapens en medaillons aanschaffen. De medaillons zijn toffe tijdelijke passieve upgrades, waarvan je er al snel meerdere kunt combineren. Dit zorgt ervoor dat elke run niet alleen anders voelt, maar ook bijdraagt aan je progressie. Een beetje grinden helpt, maar het voelt niet alsof het constant nodig is.
Willekeurige levels
De willekeurig gegenereerde levels zorgen voor variatie, maar hebben ook een keerzijde. Je speelt snel door de omgevingen heen en ontdekking wordt niet altijd even goed beloond. Er zijn optionele kamers met kleine platformsecties of extra schatkisten, maar vaak loont het meer om het tempo hoog te houden.
Qua presentatie doet de game het verrassend goed. De artstijl wijkt af van eerdere delen, maar voelt fris en passend. Het verhaal wordt daarnaast sterker uitgewerkt dan je misschien zou verwachten van een roguelike en weet je betrokken te houden tijdens je runs. De muziek verdient een speciale vermelding. De soundtrack mixt traditionele Arabische invloeden met moderne techno-elementen. Dit zorgt voor een energieke en unieke sfeer die perfect aansluit bij de snelle gameplay. Wel is er een duidelijk verschil tussen de platformen. De versie op de originele Switch kampt met haperingen en langere laadtijden. De Switch 2-versie draait merkbaar soepeler en is zonder twijfel de betere keuze als je de optie hebt.
Een waardige terugkeer
Met The Rogue Prince of Persia weet Evil Empire de magie van de klassieke Prince of Persia-games opnieuw tot leven te brengen. Het platformen is strak en veelzijdig, de combat is snel en verslavend en de presentatie is sterk. Dit is een titel die zich perfect leent voor korte speelsessies onderweg. De Switch-versie is degelijk, maar vooral op de Switch 2 (fysiek of digitaal) is dit een absolute aanrader en een sterke stap vooruit voor de franchise.
