Wie bekend is met het werk van Goichi Suda, beter bekend als Suda51, weet eigenlijk al waar hij of zij aan begint. Zijn games zijn zelden standaard. Ze zijn chaotisch, soms frustrerend, maar bijna altijd onvergetelijk. Of het nu gaat om bizarre humor, over-de-top actie, explosies die het scherm vullen of een presentatie waar menig andere ontwikkelaar jaloers op kan zijn. Suda51 volgt niet de trends die op dat moment spelen en met Romeo is a Dead Man weet de ontwikkelaar wederom iets volledig anders te doen.
Een audiovisuele explosie
De Suda51-titels zijn voor mij een beetje hit or miss. Dat heeft voor een groot deel te maken met het thema en de gameplay. Het helpt ook niet dat de games soms wat vreemd kunnen zijn. Niet vreemd in de zin van slecht, maar vreemd omdat ze volledig hun eigen weg gaan. Ze zijn meer bezig met gevoel, stijl en presentatie dan met strakke gameplay. Dat roept automatisch een interessante vraag op. Kan stijl belangrijker zijn dan gameplay in een game, zolang de ervaring maar blijft hangen? Romeo is a Dead Man is bij uitstek een titel die deze discussie opnieuw aanwakkert.
Alles aan deze game schreeuwt creativiteit. Het lijkt alsof de game artists volledig vrije hand hebben gekregen en zich compleet hebben laten gaan. Elk uur lijkt de game wel van genre, perspectief of stijl te wisselen. Het ene moment volg je het verhaal via een interactieve comic, het volgende moment bevind je je op je ruimteschip, je thuisbasis, die is vormgegeven als een pixel-art top-down game. De overgangen tussen scènes voelen soms alsof ze rechtstreeks uit Thor: Ragnarok zijn geplukt. De felle neonkleuren en grote hoeveelheden wilde effecten zorgen ervoor dat de game er nooit saai uitziet. De menu’s hebben een heerlijk retro sausje en zelfs het game-over-scherm heeft een eigen twist. Dit is zonder twijfel één van de meest opvallende games op audiovisueel vlak.
Verhaal is typisch Suda51
Het verhaal is, zoals we van Suda51 gewend zijn, compleet absurd. Romeo heeft nog maar een paar seconden te leven. De FBI is nu een ruimte-tijd-politie, een robothelm houdt hem in leven en een professor die als tekening op zijn jas zit geeft hem instructies. Zijn grote liefde Juliet bestaat verspreid over tijd en ruimte en jij mag haar keer op keer redden van een grote verzameling monsters. Logica is hier ver te zoeken, maar het weet de speler wel telkens weer te verrassen met iets wat je totaal niet zou verwachten.
Het helpt ook dat de game een echte killer soundtrack heeft. De muziek past perfect bij de chaos op het scherm en de voice-acting is sterk. Met de gekke dialogen had dit volledig de plank kunnen misslaan, maar de gesprekken zijn met volle overtuiging ingesproken. De scènes zijn overduidelijk strak geregisseerd met vette overgangen en interessante camerahoeken. Het is een genot om naar te kijken en te luisteren.
Creatieve ideeën in overvloed
Ook qua gameplay zit Romeo is a Dead Man boordevol creativiteit. Het probleem is alleen dat niet al die ideeën even goed samenkomen. Je stats verhogen doe je bijvoorbeeld via bizarre mini-games. In een Pac-Man-achtige modus eet je letterlijk upgrades op, kun je gerechten koken om bepaalde bonussen te krijgen die je sterker maken of vlieg je met je spaceship door de ruimte om resources te verzamelen voor nieuwe wapens. Alsof dat nog niet genoeg is, krijg je na een game over ook nog eens een willekeurige bonus om je net dat extra zetje te geven. Daarnaast kun je zogeheten Bastards verzamelen. Dit is een systeem dat doet denken aan Pokémon, waarbij je vijanden via zaadjes laat groeien om ze vervolgens aan je zijde te laten vechten. Dit zijn precies de momenten waarop je denkt dat dit alleen in een Suda51-game kan. Het is even wennen, maar ik waardeer dat van elk van deze standaardelementen iets creatiefs is geprobeerd te maken.
Helaas zit de grootste teleurstelling in de kern van de game, oftewel het vechten tegen zombies en eindbazen. De combat is opvallend simpel en mist diepgang. Je hebt weinig het gevoel dat je echt goede combo’s kunt maken of dat timing en skill worden beloond. Het resultaat is dat gevechten al snel eentonig aanvoelen, zeker naarmate de game vordert. Het leveldesign helpt daar niet bij. Grote, lege winkelcentra of simpele vierkante arena’s met doorzichtige muren voelen gedateerd aan, alsof ze rechtstreeks uit games van twee generaties geleden komen. Dit is extra jammer omdat de rest van de game zo barst van de ideeën. Het contrast tussen creatieve systemen en saaie omgevingen is simpelweg te groot.
De eindbazen lijden onder hetzelfde probleem. Ze zien er indrukwekkend uit en zijn zeker niet makkelijk, maar voelen inhoudelijk leeg aan. Een voorbeeld. Bij de eerste baas moet je bloemen op zijn lichaam kapotschieten om hem kwetsbaar te maken. Dat klinkt tof, maar het stopt hier al na twee bloemen. Daarna vervalt het gevecht in eindeloos hakken en schieten zonder echte variatie. Het voelt alsof de game hier kunstmatig wordt gerekt, terwijl een strakkere opzet veel beter had gewerkt.
Stijl over gameplay
Voor fans van Suda51 is dit een absolute must-play. Het is een chaotische, creatieve ervaring die je nergens anders krijgt. Voor nieuwkomers blijft het een lastige instapper. Romeo is a Dead Man is zonder twijfel een game waarin stijl belangrijker is dan gameplay. En die stijl knalt werkelijk van je scherm. Het is een audiovisueel spektakel en voelt in veel opzichten als een echte Suda51-klassieker. Tegelijkertijd zal de game spelers die vooral voor strakke combat en diepgaande gameplay komen waarschijnlijk teleurstellen. Het resultaat is een game die blijft hangen, maar ook duidelijke tekortkomingen heeft. Precies daardoor blijft de eindscore een beetje in het midden hangen, net zoals Romeo zelf, ergens tussen leven en dood.
