Wie wil zich nu isoleren op een eiland…
Vereerd voelde ik mij door alle bedankjes van Conner Rush in de game Project Songbird. Zo goed als alleen heeft deze bescheiden ontwikkelaar een nieuw project van stal gehaald genaamd Project Songbird. Aan het begin van het spel wil deze developer het helemaal naar je zin maken, om optimaal te kunnen genieten van het spel, waarbij de speler uitgebreid bedankt wordt voor het spelen van de game. Project Songbird is ook uitgegroeid tot best wel een bekende naam inmiddels, waarmee de verwachtingen dus hoog gespannen waren. Wij waren dan ook benieuwd waar we in terecht gingen komen.
In het spel speel je als Dakota, een muzikant die het succes een beetje naar het hoofd is geschoten, maar nu in een wak zit. Ze heeft geen creativiteit meer, haar fans krijgen niet wat ze willen en haar manager wil er ook bijna de stekker uit trekken. De chaos in haar huis zegt genoeg over haar staat van leven. Echter besluit ze na advies van haar manager om naar een verlaten plek in het bos te gaan, om daar tot rust te komen. Artiesten, kijk naar de film van Bruce Springsteen bijvoorbeeld, krijgen namelijk veel creativiteit wanneer ze even in de natuur terecht komen om daar even na te denken over hun koers. Niet altijd leidt dat tot succes, maar uiteindelijk kan de weg terug naar succes wel weer gevonden worden natuurlijk. Dat is ook in deze game de bedoeling. Maar om jezelf nu volledig te isoleren op een eiland zonder ook maar enige vorm van menselijkheid? Dat kan toch nooit goed gaan zou je zeggen…Wie dacht dat dat nu een goed idee zou zijn?
Realiteit of een droom?
Het spel bestaat uit een drietal chapters, waarbij je in het begin aankomt op het eiland met een roeibootje. Vervolgens ga je naar je ‘cabin’ in de Appalachian bossen met je laatste doos spullen en ga je wandelingen maken, muziek proberen te maken en zelfs nog een waterfilter vervangen voor schoon water. Je kunt in de omgeving vrij rondlopen, al lopen sommige paadjes dood en is je vrijheid op zich vrij beperkt. Alles lijkt nog vredig en chill te zijn, maar al snel hoor je allerlei geluiden om je cabin heen en vooral wanneer het donker is, gebeuren er de raarste dingen. Je wordt wakker en ineens lijkt iemand in je kamer staan. Is het echt of je verbeelding? Op een gegeven moment krijg je ook een bijl, waarmee je jezelf toegang kunt verschaffen tot afgesloten gebieden, maar je kunt ook de strijd aangaan in spookachtige poorten die leiden tot je engste dromen. Je hebt in het begin de beschikking tot een camera, waarmee je foto’s kunt maken, en welke je grappig genoeg ook kunt terug herleiden in je cabin, waar ze simpelweg op je tafel liggen. Ook heb je een geluidsmetertje waarmee je freaky omgevingsgeluiden kunt waarnemen. Vanaf chapter 2 krijg je een pistool en begint het echte werk, want zo nu en dan terwijl je lichte puzzels aan het oplossen bent, zoals op de piano letters vertaalt naar toetsaanslagen op het instrument, komen de meest duistere wezens op je af gerend. Je gear kun je upgraden, waarbij je bijl bijvoorbeeld meer damage doet, waarmee dus zeer lichte RPG-elementen zelfs aan de orde komen. Door allerlei spulletjes in de omgeving te verzamelen kun je deze upgrades verantwoorden en bekostigen, het stelt allemaal niet zo heel veel voor. Het gaat in deze game vooral om de sfeer, en die wordt wat mij betreft prima neergezet. Vooral de grote, zwarte ‘Groot’-achtige monsters die op je af komen maken indruk. Meest creepy waren toch wel de monsters die wanneer je weg van ze kijkt op je af komen stormen en weer stil staan als je ze in de ogen kijkt. De atmosfeer verandert naar beklemmende omgevingen zodra je de bossen verlaat en de gevarenzone inkomt, waarbij het constante geschreeuw je echt bij a in je broek laat poepen.
De game voelt qua gameplay een beetje stroef aan. Je kunt lopen, sneller lopen, bukken, jezelf beschermen met je bijl, direct omdraaien, maar bijvoorbeeld niet springen, of veel andere interacties doen. Alles gaat hierbij vrij langzaam en ook constant in first-person. De gameplay werkt op zich wel, maar is wat traag en voelt hier en daar wat clunky aan. Zo worden interacties met objecten soms wat moeilijk geregistreerd en ook het schieten is wat lastiger door de wat logge manier van spelen. Qua controls is het spel prima te volgen en is alles logisch, net als de graphics en audio, die meer dan behoorlijk zijn voor een game die gebouwd is door vrijwel een enkele persoon. Vooral van dichtbij zijn textures wat minder scherp en ook in de verte zie je dat bladeren van bomen wat minder scherp zijn en dat stenen wat lomp en wazig ogen, maar over het algemeen kan alles er prima mee door. De framerate laat soms te wensen over maar dat wordt nog gepatched en is nooit dramatisch laag. Vooral de voice-casting is erg goed, en je merkt dat dit geen AI-gegenereerde troep is die niet realistisch over komt. Ook de songs die je hier en daar kunt afspelen zijn leuk gemaakt. Hetzelfde geldt voor de geluidseffecten; Als je in een kantoortje zit hoor je plots gebonk hier en daar, wat erop duidt dat je niet alleen bent. Vooral dat gevoel maakt het spel uitermate sfeervol en beangstigend. De AI is vrij standaard, met gescripte paden van vijanden, die alleen variabel reageren als ze je zien.
Project Songbird moet het echt hebben van de sfeer, van de geluidseffecten, en een beetje van het verhaal. Qua gameplay valt overal wel wat op aan te merken en de puzzels die je uitvoert zijn veelal gebaseerd op cijfertjes en codes omzetten naar interacties met objecten, wat ik persoonlijk wat saaitjes vond. Audiovisueel is het spel opmerkelijk sterk en vooral de claustrofobische sfeer waarbij je constant het gevoel hebt dat je niet alleen bent, maken het spel vooral vanaf Act II een ware thriller. Met zo’n 6 tot 7 uurtjes die ik gespeeld heb, komt het spel aardig tot zijn einde, waarmee je ook zeker niet mag klagen over de speelduur van het spel. Is Project Songbird dan een must-have? Nee, dat wellicht ook weer niet, maar het spel zal voor de liefhebbers ongetwijfeld genoeg waarmaken van haar beloftes. Houd je van een beangstigend avontuur die zonder jumpscares je evengoed weet te beklemmen, dan is dit een zeer goede keuze.
