Soldiers & Aliens
Soms zie je games voorbijkomen waar je nog nooit van hebt gehoord. Je hebt geen idee waarom ze je aanspreken, maar ze zitten in een genre waar je fan van bent en de artstyle spreekt je aan. ‘Chainstaff’ was er zo één voor mij. Nog nooit gezien en nog nooit van gehoord. Is het een game die je aandacht verdiend? Als je een beetje buiten je comfortzone wil stappen wel.
De wereld is kapot. Er zijn buitenaardse wezens geland die de aarde op plekken infecteren, zodat ze die op geen enkele manier meer lijken op wat het voorheen was. De mensheid staat op uitsterven en de overgebleven mensen worden gevangengenomen. Er is echter één soldaat die terugkomt van een gefaalde missie. Het probleem? Deze soldaat heeft nu een half insect op zijn kop waardoor hij weliswaar sterker dan ooit is, maar het is natuurlijk nooit goed om weer tot leven gewekt te worden door een buitenaards organisme. Je neemt er maar het beste van en vecht door om de invasie tegen te gaan. Dat je ondertussen praat alsof je meerdere mensen tegelijkertijd bent moeten de anderen maar even voor lief nemen. Aan het werk, zullen we maar zeggen.
‘Chainstaff’ lijkt in de eerste instantie een standaard run ’n gun game te zijn. Je hebt een volautomatisch wapen waarmee je kan schieten en het titulaire wapen dat je als een speer kan gooien, maar ook kan gebruiken als een grapple hook. Je loopt van links naar rechts en knalt alles wat je ook maar ziet aan puin. Dat gaat een paar levels door tot je opties krijgt om je wapens te upgraden en je staf te verbeteren. De game opent zich daarna wat verder. Levels gaan niet per se meer achter elkaar, geheime paden worden toegankelijk door al je upgrades en op den duur worden er ook parasieten geïntroduceerd die je bijvoorbeeld een dubbele sprong geven. Je blijft gebonden aan de levelstructuur, maar hierdoor kan je levels opnieuw gaan spelen om nieuwe paden te openen en nog meer upgrades te verzamelen. De game houdt dit ook goed bij door per level, er zijn er negen in totaal, aan te geven wat je wel of kan verzamelen.
Koppig misbaksel
Dat organisme op je hoofd heeft ook zo zijn mogelijkheden. Door de levels heen zijn verdwaalde soldaten verspreid die je wapen upgrades geven, maar je kan ze ook laten verslinden door je buitenaardse metgezel. Je menselijke kameraden vinden daar natuurlijk wel wat van en reageren daarop. Later wordt er nog een ander object aan dit alles toegevoegd die meer duidelijkheid geeft over wat de wezens. Je hoeft dat echter niet te verzamelen en de staat van je eigen bewustzijn is daarvan afhankelijk. Je kan het je dus zo makkelijk of moeilijk maken als je wilt door verscheidene dingen niet te verzamelen, alle verdwaalde soldaten te redden of ze juist te verslinden.
Wat gameplay betreft heb ik me goed vermaakt met deze game. Het wordt nergens bijster origineel, maar het doet genoeg om interessant te blijven. Het verhaal is lekker campy met genoeg “ooh-rah” momenten en ieder level werd lekker afgesloten met een speelgoed verzamelende piloot in een ochtendjas.
De presentatie laat daarentegen wel een beetje zien dat het meer ambitieus hobby projectje is. Losstaand is de soundtrack geweldig. Heerlijke schreeuwende gitaren die de game een metal sfeer geeft die bij het thema past. Grafisch is er ook niet veel mis, het blijft campy en dat hoort er ook wel bij.
Het zijn de animaties die wat tegenvallen. Voor een klein team is het uiteraard onmogelijk om duizenden frames te maken, maar deze game heeft er wel heel weinig. Animaties zijn ongelooflijk stroef en er beweegt schrikbarend weinig. Het wordt na een uur al een beetje… saai. Voor een run ’n gun is de game met een kleine vijf uur voor één playthrough wel vrij lang waardoor dit wat tegen gaat werken.
Al-om-al was dit een vriendelijke verrassing. Het is geen fantastische game en er valt eigenlijk vrij weinig over te schrijven, omdat de game niets nieuws doet en een vrij bescheiden indruk geeft. Voor fans van het run ’n gun genre is dit wel een game die je gerust op kan pakken als je een nieuwe game wil spelen.
