Sommige games doen er alles aan om je bij de hand te nemen, terwijl andere titels je het liefst zelf laten ontdekken hoe alles werkt. Aggelos 2 valt in die laatste categorie. Deze actie-platformer met de nodige metroidvania-elementen haalt zijn inspiratie duidelijk uit de klassieker Wonder Boy. Het tweede deel gooit daar bovendien een flinke schep bovenop. Je krijgt twee verschillende vormen, twee versies van de wereld en een nog grotere hoeveelheid vaardigheden om te verzamelen en te gebruiken. Maar betekent twee keer zoveel ook dat Aggelos 2 twee keer zo goed is?
Engelen geduld
Aggelos 2 neemt uitgebreid de tijd om alle mogelijkheden te introduceren. Dat is logisch, want de lijst vaardigheden is ouderwets lang. Het probleem is alleen dat de game in het begin nauwelijks duidelijk maakt wat er precies van je wordt verwacht. Je wordt in de wereld gegooid en moet het vervolgens grotendeels zelf uitzoeken. Een duidelijk eerste doel, zoals vindt je vleugels bijvoorbeeld, of een iets uitgebreidere uitleg ontbreekt hier. Het vreemde is dat de game zijn vaardigheden vervolgens wel netjes doseert en goed uitlegt. Een simpel pijltje had hier zeker geholpen om de speler goed op weg te helpen.
Hierdoor voelt het eerste uur trager aan dan nodig is en zul je vooral zelf moeten experimenteren om te ontdekken waar je naartoe moet. De introductie is zelfs zo langzaam dat ik de game bijna aan de kant had gelegd. Het bewaard de coole dingen net te lang en ik wist gelukkig dat de game veel meer te bieden heeft. Dit verandert wanneer je de eerste vaardigheden vrijspeelt en begint te begrijpen hoe de wereld in elkaar zit. Vanaf dat moment verandert het doelloos rondlopen langzaam in een zoektocht naar de volgende vaardigheid, voorwerp of kamer.
Een vleugje Wonder Boy
De inspiratie uit Wonder Boy is duidelijk aanwezig en dat is vooral een positief punt. De combinatie van springen, aanvallen met je zwaard, schieten en door de lucht bewegen voelt nog steeds fris aan. Aggelos 2 is hierdoor geen platformgame waarbij je alleen van links naar rechts loopt en onderweg wat vijanden verslaat. Je moet regelmatig nadenken over hoe je ergens kunt komen en welke vaardigheid je daarvoor nodig hebt. Al vrij vroeg krijg je bijvoorbeeld een grappling hook en die blijkt noodzakelijk te zijn om hoger gelegen plekken te bereiken. Dit gaat perfect samen met jouw mogelijkheid om te zweven. Naarmate je verder komt, worden steeds meer acties en aanvallen aan je arsenaal toegevoegd.
Dat past perfect bij het metroidvania-principe. Aggelos 2 verwacht dat je zoekt, verzamelt en regelmatig terugkeert naar plekken waar eerder nog niets te halen viel. De wereld zit dan ook vol met voorwerpen om te vinden. Denk aan extra hartjes, meer dan 100 eieren, grotere containers voor je orbs en allerlei upgrades waarmee je sterker wordt. Met de orbs kun je vervolgens nieuwe opties aanschaffen of tussentijd jouw hartjes aanvullen. Een plek die eerst onmogelijk bereikbaar leek, kan later ineens toegankelijk worden omdat je een nieuwe beweging hebt geleerd. Hierdoor word je steeds meer beloond voor het onthouden van blokkades en het onderzoeken van alle hoeken van een kamer.
Veel mogelijkheden, weinig knoppen
Al die mogelijkheden hebben helaas ook een keerzijde. De besturing vraagt redelijk wat moeite en op de Nintendo Switch raken de beschikbare knoppen al snel op. Daardoor is het soms oppassen welke knop je indrukt, zeker tijdens de snelle gevechten. Het meest vervelende voorbeeld hiervan is het gebruik van een kristal dat onder de A-knop zit. Met een kristal kun je eenmaal je hartjes aanvullen en dat kan natuurlijk het verschil betekenen tussen leven en dood. Minder handig is dat je zo’n kostbaar voorwerp ook per ongeluk kunt gebruiken. Wanneer je tijdens een hectisch gevecht een paar keer verkeerd drukt en daarmee meerdere kristallen verspilt, voelt dat niet zo tof aan.
De grootste nieuwe toevoeging is dat je kunt veranderen in een alternatieve, duistere vorm. Dit is niet alleen een cosmetische verandering. Je krijgt andere aanvallen en de wereld om je heen verandert. Hierdoor reis je eigenlijk tussen twee verschillende dimensies die over elkaar heen liggen. De donkere variant is duidelijk agressiever en gevaarlijker en vraagt om een andere aanpak. Bovendien kun je niet simpelweg één favoriete vorm kiezen en daar de hele game mee spelen. Sommige vijanden zijn alleen in een bepaalde vorm te raken, terwijl ook obstakels alleen gevoelig kunnen zijn voor een aanval van één van de twee vormen. Regelmatig moet je daardoor snel omschakelen tussen beide varianten. Dit maakt de game een stuk explosiever, maar zeker ook een stuk uitdagender.
Zoeken tot je erbij neervalt
Zodra Aggelos 2 eenmaal op gang komt, begint het geheel een stuk beter te werken. Na het wat moeizame eerste uur komen er steeds meer voorwerpen en vaardigheden voorbij en begin je de logica achter het leveldesign te begrijpen. Je leert dat het vrijwel altijd de moeite waard is om een afwijkend hoekje te onderzoeken of nog eens terug te keren naar een kamer waar je eerder niet verder kwam. Vanaf dat moment ontstaat die bekende metroidvania-verslaving. Nog één kamer bekijken verandert al snel in een compleet nieuw gebied ontdekken, waarna je natuurlijk ook daar weer wilt weten wat er achter de volgende doorgang zit. De moeilijkheid kent af en toe wat pieken, maar meestal is er wel een manier om een lastig stuk te omzeilen.
Het grootste probleem blijft dat Aggelos 2 je tijdens die zoektocht weinig helpt. De plattegrond laat een aantal belangrijke locaties zien, waaronder winkels en teleporters, maar veel meer informatie krijg je niet. Kom je ergens een interessant voorwerp tegen waar je nog niet bij kunt, dan zul je zelf moeten onthouden waar dat was. Hetzelfde geldt voor doorgangen waarvoor je nog een bepaalde vaardigheid mist. Je kunt wel enkele pijltjes op de kaart plaatsen, maar dat is een vrij beperkte oplossing. Zeker omdat je twee versies van de wereld verkent, begint de hoeveelheid informatie die je zelf moet onthouden behoorlijk op te lopen. Een paar verschillende markeringen of simpelweg een indicatie dat ergens nog iets te halen valt, had enorm geholpen.
Ouderwets verdwalen
Aggelos 2 kiest hiermee duidelijk voor een ouderwetse manier van ontdekken. Zit je vast, dan is de oplossing om eerdere kamers opnieuw af te lopen en te kijken of je met je nieuwe vaardigheden ergens verder kunt komen. Voor een deel hoort dit natuurlijk bij het genre. Het moment waarop je ineens beseft dat je een eerder obstakel nu wel kunt passeren, blijft leuk. Alleen schiet de game hier soms te ver in door. Er zijn momenten waarop je niet meer echt aan het puzzelen bent, maar vooral kamers opnieuw bezoekt omdat je geen idee hebt waar je verder moet. Een kleine aanwijzing, een richting of een beter systeem om interessante locaties op de kaart te markeren had veel doelloos rondlopen kunnen voorkomen.
Visueel houdt Aggelos 2 het eveneens lekker ouderwets. De 16-bit pixelstijl ziet er verzorgd uit en er is een grote hoeveelheid verschillende vijanden om tegen te vechten. De gebieden verschillen voldoende van elkaar, al is de aankleding soms wat kaal. Ik miste vooral grote visuele momenten of opvallende setpieces waarbij je een nieuw gebied binnenkomt en even stil wilt staan om naar de omgeving te kijken. De eindbazen maken op dat gebied meer indruk. Ook de soundtrack sluit goed aan op de retro-uitstraling.
Hemels goed
Aggelos 2 komt langzaam op gang en maakt vooral tijdens het eerste uur niet een indrukwekkende indruk. Wie zich door die beginfase heen werkt, ontdekt echter een erg toffe metroidvania waarin het verzamelen van nieuwe vaardigheden, het onderzoeken van beide werelden en het bereiken van eerder afgesloten gebieden steeds leuker wordt. De mogelijkheid om tussen de normale en duistere vorm te wisselen is een sterke toevoeging en zorgt ervoor dat zowel de gevechten als het platformen voldoende afwisseling bieden. De game helpt de speler weinig. Vooral de beperkte plattegrond zorgt ervoor dat ontdekken soms omslaat in doelloos zoeken. Toch bleef ik, nadat de game eenmaal op gang was gekomen, steeds weer op zoek gaan naar die volgende kamer, upgrade of geheime doorgang. Aggelos 2 speelt lekker weg en vormt daarmee een geslaagde nostalgische reis terug naar de tijd van Wonder Boy, inclusief een paar ouderwetse frustraties die we wat mij betreft best in het verleden hadden mogen blijven.
