Life Is Strange: Reunion

Life is Strange heeft altijd geleund op een simpele truc die verrassend goed werkt: zet een paar interessante personages in een herkenbare, rustige omgeving, gooi er een mysterie bovenop en laat de speler vooral schade aanrichten met keuzes. Het eerste deel werd niet groot omdat het zo’n spannende thriller was, maar omdat Max en Chloe samen een combinatie waren die je óf meteen pakt, óf helemaal niet. Max als de rustige die de kracht heeft om tijd terug te spelen, Chloe als de chaos die alles op scherp zet met een grote mond. Daarna heeft de serie verschillende kanten geprobeerd: nieuwe hoofdpersonen, andere onderwerpen, andere locaties. Soms werkte dat, soms voelde het als een kopie van zichzelf. Reunion is duidelijk gemaakt om dat oude gevoel weer terug te halen. Max is terug, Chloe is terug, en die tijdkracht speelt weer een grote rol.

Reunion speelt zich grotendeels af rond Caledon University, waar Max opnieuw in een situatie belandt die meteen uit de hand loopt. Het begint meteen met een brandstichting mysterie en Max staat vrij snel weer met haar tijdkracht in haar handen om erachter te komen hoe dit kon gebeuren en wie erachter zit. Max heeft een beperkt aantal dagen voordat het misgaat en ondertussen duikt Chloe weer op in haar leven. Helaas wordt er niet heel duidelijk uitgelegd hoe Chloe weer terug kan zijn waardoor het wel erg makkelijk voelt om zo het verhaal te starten. Ook worden er rare keuzes gemaakt wanneer Max haar krachten wel kan gebruiken en wanneer niet. We willen de review natuurlijk spoilervrij houden maar op bepaalde momenten kan Max heel makkelijk gebruik maken van haar krachten om de tijd terug te spoelen om mensen te redden, maar plots kan dat opeens niet. Dan moet er iets omslachtigs gebeuren waardoor die personages het wel of niet redden.

De reden dat Reunion toch werkt op momenten, is simpel: Max en Chloe samen hebben nog steeds iets. Hun dynamiek is meteen herkenbaar. Chloe is nog steeds direct, soms bot, en Max blijft de stille en rustige die alles liever eerst verwerkt voordat ze iets zegt. Alleen is het ook hier te vaak te makkelijk. De relatie tussen Max en Chloe krijgt weinig ruimte om echt iets bijzonders te doen. Het grootste “keuzemoment” rond hun relatie blijft hangen op de vraag of het romantisch is of platonisch. Dat is mager, zeker voor een serie die altijd juist interessant was wanneer je Max wél kon laten tegenspreken, grenzen kon laten trekken of kon laten zien dat Chloe niet het middelpunt van alles hoeft te zijn.

Keuzes en consequenties

Waar Reunion wel punten scoort, is dat keuzes echt impact hebben op het verhaal. Je merkt het niet alleen in de volgende regel in het gesprek, maar in hoe personages later reageren, welke informatie je krijgt en hoe bepaalde scènes aflopen. De game heeft ook meerdere eindes waarbij de uitkomsten wel heel verschillend kunnen zijn. Er is dus een reden om het spel vaker door te spelen, maar ik betwijfel of het verhaal sterk genoeg is voor de meeste fans om hieraan te beginnen.

Ook de tijdkracht is dit keer vooral een gemiste kans. In het origineel was rewind niet alleen een gimmick, maar een manier om kleine momenten betekenis te geven. Iemand waarschuwen voor een ongeluk. Een situatie oplossen zonder iemand kwaad te maken. Een gesprek een andere wending geven. Het waren vaak kleine momenten die niet onderdeel van het plot waren maar wel zorgden dat je je verbonden voelde met de wereld. In Reunion wordt die kracht veel oppervlakkiger gebruikt. Het voelt vaker als “terugspoelen in het gesprek tot je het juiste antwoord kiest”, alsof het systeem vooral een herhaal-knop is in plaats van een tof gameplay-element.

Niet meer dan wat mooie gezichten

Hier slaagt Reunion er maar deels in om indruk te maken. De prestaties van de stemmen van Max en Chloe zijn overduidelijk het beste wat de game te bieden heeft. De dialogen komen menselijk over, emoties voelen oprecht, en sommige scènes raken precies omdat de acteurs het goed neerzetten. Ook de gezichtsanimaties zijn sterk waardoor de emotionelere momenten vaak goed overkomen. Visueel is Reunion verder wisselend. Gezichten zijn duidelijk het meest verzorgde onderdeel, maar de rest blijft achter. Sommige locaties voelen vaak wat kaal, en alle ruimtes waar de scenes zich afspelen zijn altijd beperkt in ruimte.

Life is Strange: Reunion heeft momenten die werken, vooral wanneer het draait om Max en Chloe en de emotie tussen hen. De voiceacting en facial animations zijn sterk, en er zijn meer dan genoeg keuzes om te maken waardoor je meerdere eindes hebt. Maar als geheel voelt de game te vaak als een veilige, nostalgische keuze om de fans van Max en Chloe tevreden te houden. Het verhaal is altijd niet even logisch en de tijdkracht van Max wordt inconsequent gebruikt. Het is fijn voor de fans dat deze twee geliefde personages eindelijk het einde (kunnen) krijgen wat ze verdienen, maar helaas maakt Reunion verder te weinig indruk op alle andere vlakken.