Met de technologie zouden spelers bijvoorbeeld games, in-game tegoed of extra content rechtstreeks via de controller kunnen aanschaffen. Sony noemt daarnaast de mogelijkheid om na het spelen van een demo tijdens een evenement of in een winkel direct de volledige game te kopen. Ook fysieke cadeaubonnen zouden ondersteund kunnen worden. Het gaat voorlopig alleen om een patent en Sony heeft nog niet bevestigd of de technologie daadwerkelijk in een toekomstige PlayStation-controller wordt gebruikt.

Het bericht Sony patenteert controller waarmee je direct kunt betalen verscheen eerst op Evilgamerz.

We'll be celebrating #TLOUDay on Monday, but we do have a fun surprise for you today.

For the first time ever, a The Last of Us-themed background is being added to the PlayStation Welcome Hub. Log in to your PlayStation account and download it to see how our team has… pic.twitter.com/aK6F85FM2I

— Naughty Dog (@Naughty_Dog) September 26, 2026

Het bericht The Last of Us komt met background thema voor PS5 verscheen eerst op Evilgamerz.

Daarnaast bevat update 7.1.7 verschillende verbeteringen voor de prestaties en stabiliteit van de PlayStation Portal. Ook zijn bepaalde meldingen en schermen gebruiksvriendelijker gemaakt. Sony adviseert verder om aangesloten PlayStation Link-apparaten bij te werken naar de nieuwste softwareversie om problemen met de verbinding met de Portal te voorkomen.

Het bericht PlayStation Portal update voegt aanpassingen door voor accu verscheen eerst op Evilgamerz.

Sony maakte in juli 2026 al bekend dat de productie van fysieke discs voor nieuwe PlayStation-games vanaf januari 2028 stopt. De nieuwe enquête lijkt erop te wijzen dat het bedrijf nu ook bij ontwikkelaars onderzoekt welke gevolgen een dergelijke overstap naar volledig digitale games kan hebben.

Het bericht Sony zou peilen bij developers wat ze vinden van verdwijnen fysieke games verscheen eerst op Evilgamerz.

Wat als je vriendin op het spoor ligt en je beste vriend en een tram komt eraan. De tram/trolley rijdt recht op je vriendin af, die is vreemd gegaan met je beste vriend. Echter wist je beste vriend niet dat je een relatie had met haar. Hij heeft echter een ernstige ziekte waar hij over een maand aan gaat overlijden. Je kunt de wissel verzetten zodat de tram over je vriend heen rijdt en hij direct sterft. Wat doe je?

De tram rijdt over vijf personen heen, maar als je de wissel verzet, rijdt deze over maar één persoon heen? Wat doe je? Je kunt een winkelwagen netjes terug zetten, of gewoon op de parkeerplaats laten staan tussen de auto’s. Je kunt je hond blij maken ten kosten van iemand anders. Wie laat je door een waterplas nat worden, een robot of heks? Het zijn de dilemma’s waarmee je in deze game te maken krijgt. Het zijn snelle keuzes die je moet maken. Voor je de beslissing moet maken krijg je eerst het dilemma voorgeschoteld. Je kunt dus al nadenken over je keuze. Naast het simpelweg omzetten van een wissel, zul je ook minigames moeten spelen. Het gratis shoppen in een winkel met een winkelwagen. Het omhoog duwen van een tram terwijl je bepaalde balkjes in evenwicht houdt met knoppen op je controller. Het met de taxi wegbrengen van mensen en kiezen of je iemand dood rijdt die blind is of iemand anders met een andere beperking? Het zijn misschien harde keuzes die je in het leven niet hoeft te maken, maar kom er maar eens op en je zou er maar echt voor komen te staan.

Vage consequenties

Met een uur spelen ben je een heel eind door de game heen en je kunt levels nog herspelen. Echt heel veel herspeelbaarheid is er echter niet, al zijn er wel aardig wat levels die je kunt spelen. Elk level heeft weer een nieuwe uitdaging die je aangaat, waarmee je dus niet constant hetzelfde aan het doen bent, en de minigames zorgen voor iets meer gameplay. De standaard levels kennen bijna geen gameplay en vergen simpelweg één druk op de knop waarmee het eindbesluit wordt genomen. Grafisch ziet het spel er volledig zwart en wit uit, en dat past op zich goed. Alles oogt scherp en de fonts, de UI, de schaduwen en de objecten zien er gewoon strak en netjes uitgewerkt uit. De rustige pianomuziek wordt op een gegeven moment wel eenzijdig, maar wordt ook nooit storend. Beter had het zeker wel gemogen.

Het concept van deze game is zeker wel interessant; Het maken van moeilijke keuzes stellen je op de proef, maar de consequenties zijn vaag. Soms worden levels vrijgespeeld no matter what choice you make, en soms is dat ook weer niet het geval. Wat nu slim is of niet en wat nu zwaarwegend is qua keuze is dan ook vaag zo nu en dan. Het vrijspelen van tickets die in beeld verschijnen voegt verder ook niet heel veel toe. Had men je keuzes wat zwaarwegender gemaakt, dan had dit spel zeker wel een game kunnen zijn die zwaar op je moraal leunt. De game blijft daarmee dus vrij oppervlakkig, zij het dat het nog altijd interessant blijft om te spelen. Met een uurtje ben je er tevens vrij snel doorheen, dus voor een mooi prijsje, is dit een leuk tussendoortje dat zeker niet zomaar overgeslagen moet worden, maar ook niet bijzonder zal zijn.

Het bericht The Trolley Solution verscheen eerst op Evilgamerz.

Een ontsnapping uit Arkham

Voordat Mayhem Mode echt begint, krijg je eerst een nieuwe verhaalmissie waarin Harley en Joker uit Arkham Asylum proberen te ontsnappen. Dat is meteen één van de leukste onderdelen van de uitbreiding, vooral door de locatie zelf. Arkham zag er in de hoofdgame al goed uit, maar hier krijg je veel meer tijd om daadwerkelijk binnen het gesticht rond te lopen. En Arkham Asylum ziet er prachtig uit. TT Games heeft veel werk gestoken in de kleine details. De cellenblokken, gangen, recreatieruimtes en beveiligde afdelingen zitten vol verwijzingen naar bekende Batman-personages. De opzet is vrij traditioneel. Je wisselt tussen Joker en Harley, gebruikt hun verschillende vaardigheden om verder te komen, lost simpele puzzels op en vecht ondertussen tegen bewakers. Toch voelt het anders dan wanneer je Batman bestuurt. Joker en Harley zijn veel minder bezig met gecontroleerde gevechten en juist veel meer met dingen opblazen, kapotmaken en mensen lastigvallen. Dat past natuurlijk perfect bij de personages.

Joker en Harley spelen echt anders

Gelukkig zijn Joker en Harley niet simpelweg Batman en Robin met een ander uiterlijk. TT Games heeft hun vaardigheden duidelijk aangepast aan hun persoonlijkheden. Joker gebruikt onder andere een wapen waarmee hij verfballen afvuurt en een enorme bokshandschoen die hij op afstand kan gebruiken. Harley heeft haar bekende hamer, maar beschikt daarnaast over verschillende soorten munitie voor haar Fun Gun. Zo kan ze vijanden bijvoorbeeld onder vuur nemen met confetti of bubblegum gebruiken om bepaalde mechanismen vast te zetten. Ook haar hyena’s Bud en Lou spelen op verschillende momenten een rol.

Na de ontsnapping uit Arkham wordt Mayhem Mode beschikbaar en daar zit eigenlijk het belangrijkste nieuwe onderdeel van de DLC. De vergelijking met een roguelite is hier passend, al is het geen traditionele roguelite zoals Hades. Je begint steeds opnieuw aan een afzonderlijke Mayhem Run waarin je binnen een beperkte tijd zoveel mogelijk chaos moet veroorzaken. Je berooft winkels, vernielt geldautomaten, spuit graffiti, steelt voertuigen, vecht tegen A.R.G.U.S. en voltooit verschillende opdrachten verspreid over een afgesloten deel van Gotham. Ondertussen verzamel je zoveel mogelijk studs. Het roguelite-element zit vooral in de structuur. Iedere run is tijdelijk, maar een deel van wat je verdient gebruik je daarna voor permanente verbeteringen. Daardoor begin je een volgende poging beter voorbereid. Het is dus niet alleen een kwestie van een zo hoog mogelijke score halen; er zit ook daadwerkelijk progressie achter. En dat werkt verrassend goed. In het begin ben je vooral bezig met kleine misdaden. Een winkel leegroven, ergens graffiti achterlaten of simpelweg zoveel mogelijk LEGO-objecten kapotslaan. Maar hoe langer je bezig blijft, hoe groter de problemen worden. Het belangrijkste is dat je op tijd moet weten wanneer je moet stoppen.

Een Mayhem Run staat namelijk onder tijdsdruk. Je probeert zoveel mogelijk studs te verzamelen voordat Batman en Robin achter je aankomen. Je kunt tussendoor proberen via een rioolpunt terug te keren naar je schuilplaats. Lukt dat, dan houd je alles wat je tijdens de run hebt verzameld en krijg je zelfs een kleine bonus. Word je gepakt, dan raak je een flink deel van je opbrengst kwijt. Daardoor ontstaat een simpele maar leuke afweging. Je hebt bijvoorbeeld al een behoorlijke hoeveelheid studs verzameld en ziet dat de tijd begint op te raken. Ga je veilig terug? Of probeer je toch nog even die winkel verderop leeg te roven?

Je eigen club criminelen

Hoe langer je doorgaat, hoe lastiger het wordt. Naast gewone agenten krijg je uiteindelijk ook te maken met leden van Task Force X. Daar zitten bekende namen tussen zoals Deathstroke, Killer Croc, Captain Boomerang, Deadshot, King Shark en Polka-Dot Man. Per run kan de combinatie van tegenstanders verschillen. Daarmee krijgt iedere poging iets meer variatie. Het is vooral leuk wanneer je eigenlijk al van plan was om terug te keren naar je schuilplaats en er ineens één van deze personages opduikt. Dan verandert een simpele route naar een ontsnappingspunt ineens in een compleet gevecht. Het maakt Mayhem Mode bovendien interessanter dan wanneer je alleen maar eindeloze groepen standaardvijanden zou bevechten.

Joker en Harley kunnen daarnaast hun eigen groep handlangers opbouwen. Tijdens runs kom je gevangenen tegen die je kunt bevrijden. Daarna kan Henchmaster ze trainen en toevoegen aan je eigen crew. Die handlangers kun je tijdens latere runs oproepen om mee te vechten. Het begint allemaal vrij klein, maar langzaam krijg je steeds meer mogelijkheden om tijdens een run chaos te veroorzaken. De studs die je verdient gebruik je daarnaast voor permanente upgrades, nieuwe uitrusting, outfits en verbeteringen aan de schuilplaats van Joker en Harley. Er zijn zelfs tientallen nieuwe outfits voor het duo vrij te spelen. Daardoor krijg je steeds een reden om nog een run te starten. Nog één keer genoeg studs verzamelen voor die upgrade. Vervolgens nog één keer proberen met die nieuwe mogelijkheid. En voordat je het weet ben je alweer een paar pogingen verder.

Tussen de runs door keer je terug naar de eigen schuilplaats van Joker en Harley onder het Funhouse bij Amusement Mile. Deze plek werkt een beetje zoals de Batcave in de hoofdgame, maar dan uiteraard een stuk minder georganiseerd. De ruimte begint vrij kaal, maar kan langzaam worden uitgebreid en aangepast. Studs die je tijdens Mayhem Runs verdient kun je gebruiken voor permanente upgrades, nieuwe decoraties en andere mogelijkheden. Vanuit een centrale planningstafel start je vervolgens weer een nieuwe poging. Zonder die permanente progressie zou Mayhem Mode waarschijnlijk snel veranderen in een simpele scoremodus. Nu heb je tenminste het gevoel dat iedere succesvolle poging iets oplevert voor de volgende.

Niet eindeloos interessant

Daar zit meteen ook de grootste beperking van de DLC. Mayhem Mode is erg leuk, maar de basis verandert uiteindelijk niet enorm. Je blijft winkels beroven, dingen vernielen, vijanden bevechten en vervolgens proberen te ontsnappen. De verschillende opdrachten, Task Force X en upgrades zorgen voor variatie, maar na een aantal runs heb je wel een goed beeld van wat de modus te bieden heeft. Dat is niet direct een probleem, omdat Mayhem Mode ook duidelijk bedoeld is als iets wat je tussendoor speelt. Even een run doen, wat studs verzamelen, een upgrade vrijspelen en daarna misschien iets anders gaan doen. Wie verwacht dat hier nog eens tientallen uren compleet nieuwe content in zit, zal waarschijnlijk teleurgesteld zijn. Vooral omdat de verhaalmissie zelf ook niet enorm lang is. Arkham Asylum is prachtig en de missie is leuk, maar daarna ligt de nadruk duidelijk op het herhalen van Mayhem Runs. Een paar extra gebieden of meer verschillende soorten hoofddoelen hadden de levensduur van de modus waarschijnlijk nog wat kunnen verlengen.

De Mayhem DLC is geen uitbreiding die LEGO Batman: Legacy of the Dark Knight volledig op zijn kop zet, maar dat hoeft ook niet. TT Games heeft vooral goed gekeken naar wat voor soort extra content bij Joker en Harley Quinn past en daar een verrassend leuke modus omheen gebouwd. De ontsnapping uit Arkham Asylum is een leuke nieuwe verhaalmissie en vooral visueel één van de mooiste stukken van de game. Arkham ziet er geweldig uit en zit vol kleine details en verwijzingen. De roguelite-achtige structuur werkt daarbij beter dan verwacht. Een run starten, zoveel mogelijk chaos veroorzaken, studs verzamelen en vervolgens beslissen of je nog even doorgaat of veilig ontsnapt is simpel, maar leuk. De permanente upgrades, eigen crew en Task Force X zorgen ervoor dat er genoeg progressie en afwisseling in zit om steeds opnieuw te beginnen. Op een gegeven moment begint de structuur wel wat repetitief te worden. De verhaalmissie had langer mogen zijn en Mayhem Mode had met meer verschillende opdrachten en gebieden nog sterker kunnen worden. Maar wat er nu ligt, past uitstekend bij Joker en Harley en is vooral gewoon erg leuk om te spelen.

Het bericht LEGO Batman: Legacy of the Dark Knight Mayhem Collection DLC verscheen eerst op Evilgamerz.

Een gebroken wereld

Het verhaal brengt ons naar de Forsaken World. Door alle avonturen met tijdreizen zijn er werelden ontstaan die eigenlijk helemaal niet hadden mogen bestaan en deze vreemde plek is daar het resultaat van. Om de uitbreiding te kunnen starten moet je het Luna Fraterna-einde hebben bereikt en daarnaast Valentin tijdens zijn eerdere questlijn hebben geholpen. De Forsaken World moet onderzocht worden en vooral de vraag of deze vreemde verzameling van werelden een gevaar vormt, staat centraal. Het is een aardig uitgangspunt dat goed aansluit op de gebeurtenissen uit de basisgame.

Eenmaal aangekomen in de Forsaken World maak je al vrij snel kennis met twee nieuwe personages. Liv Voda is de zus van Valentin en blijkt qua persoonlijkheid behoorlijk anders in elkaar te steken. Ze is direct, temperamentvol en zeker niet bang om haar mening te geven. Daarnaast verschijnt Lou MagMell, maar niet helemaal zoals we haar kennen. Deze versie ziet er anders uit en blijft net zo mysterieus als altijd. Ze lijkt bovendien absoluut niet blij met jouw aanwezigheid in deze wereld. Het geeft het verhaal genoeg mysterie om je gedurende de relatief korte speelduur bezig te houden. Hierdoor voelt Mask of Idris vooral als een grote bonusmissie. De Forsaken World staat behoorlijk los van de rest en heeft daardoor weinig invloed op het grotere geheel.

Meer van hetzelfde

Qua gameplay hoeven bestaande spelers eigenlijk niets nieuws te leren. Mask of Idris speelt vrijwel exact hetzelfde als Code Vein II en dat is tegelijkertijd een pluspunt en een minpunt. Het vechtsysteem werkt nog steeds prima en blijft een toegankelijk alternatief. Aanvallen ontwijken, het juiste moment kiezen om toe te slaan en experimenteren met verschillende builds blijft vermakelijk. Het probleem is vooral dat de uitbreiding hier nauwelijks iets aan toevoegt. Er zijn weinig echt nieuwe vijanden en ook qua aanvallen kom je weinig verrassingen tegen.

Daar komt nog een ander probleem bij kijken. Omdat Mask of Idris pas na het voltooien van de game beschikbaar komt, neem je automatisch je volledig uit ontwikkelde personage mee. Hierdoor kan de uitbreiding wat aan de makkelijke kant aanvoelen. De ontwikkelaars proberen dit enigszins op te lossen door je levensbalk in de Forsaken World te halveren. Op papier klinkt dat als een flinke handicap, maar in de praktijk verandert het minder dan je zou verwachten. Je personage beschikt immers nog steeds over alle sterke vaardigheden en uitrusting die je eerder hebt verzameld.

Bekende gezichten

Dat gebrek aan uitdaging heeft ook te maken met de tegenstanders die je voorgeschoteld krijgt. Vooral bij de bazen wordt duidelijk dat Mask of Idris graag teruggrijpt op materiaal uit de basisgame. Verschillende confrontaties zijn varianten op bazen die je eerder al hebt verslagen. Ze zien er soms net even anders uit, maar wanneer je de aanvalspatronen eenmaal herkent, verdwijnt een groot deel van de spanning. Juist bij een uitbreiding die alleen beschikbaar is voor spelers die het avontuur al hebben voltooid, had ik graag meer nieuwe variaties van vijanden gezien.

Gelukkig eindigt de DLC wel met zijn sterkste gevecht. De laatste eindbaas is daadwerkelijk nieuw, vormt duidelijk de grootste uitdaging en is ook narratief gezien het hoogtepunt van de uitbreiding. Daarnaast krijg je nieuwe Blood Codes die gekoppeld zijn aan de nieuwe partners. Dat zorgt in ieder geval voor wat extra mogelijkheden om met je build te experimenteren. Iedere Blood Code stimuleert een bepaalde speelstijl en juist dat systeem was al één van de onderdelen waarmee Code Vein II zich wist te onderscheiden.

Geen open wereld

Waar Code Vein II regelmatig koos voor grotere gebieden waarin je zelf op onderzoek kon gaan, is Mask of Idris een stuk lineairder. De Forsaken World bestaat veel meer uit traditionele levels waarin je van punt A naar punt B werkt. Natuurlijk zijn er hier en daar zijpaden en plekjes om te onderzoeken, maar verwacht niet dezelfde vrijheid als in de basisgame. Persoonlijk vond ik die verandering helemaal niet verkeerd. Na alle grote gebieden uit het hoofdavontuur is het juist prettig om een tijdje wat directer door levels heen te gaan. Je bent minder tijd kwijt met zoeken en kunt je meer concentreren op de gevechten.

En dit zorgt er ook voor dat de uitbreiding niet al te lang is. Reken op ongeveer vijf uur voordat je Mask of Idris hebt afgerond. Je krijgt een nieuw gebied, een extra verhaal, twee interessante personages en een paar nieuwe mogelijkheden om met Blood Codes te experimenteren. Heb je Code Vein II maanden geleden uitgespeeld en inmiddels achter je gelaten, dan is deze uitbreiding net te weinig om speciaal hiervoor terug te keren.

Een aardig uitstapje voor bestaande spelers

Mask of Idris doet uiteindelijk precies wat je van een veilige DLC kunt verwachten: meer Code Vein II. De uitbreiding behoudt het toegankelijke soulslike-karakter van het origineel en de Forsaken World is dankzij het lineaire leveldesign een aardige afwisseling op de grotere gebieden uit de basisgame. Ook Liv Voda en de alternatieve Lou MagMell zijn interessante toevoegingen. De eindbaas is met name hier waar veel spelers de uitbreiding voor zullen doorlopen. Daar staat tegenover dat vijf uur erg kort is. Mask of Idris is dan ook vooral een leuk extraatje voor spelers die Code Vein II volledig hebben uitgespeeld en simpelweg nog net ietsjes meer willen.

Het bericht CODE VEIN II Mask of Idris verscheen eerst op Evilgamerz.

Naast de controller brengt Sony ook verschillende bijpassende merchandise uit. Fans kunnen onder meer kleding, petten, totebags, sleutelhangers, stickers en een draagtas voor de DualSense verwachten. Alle producten zijn voorzien van ontwerpen die aansluiten bij de samenwerking tussen Lisa en PlayStation.

Het bericht Sony komt met nieuwe PS5 DualSense die je aankijkt verscheen eerst op Evilgamerz.

Er zijn games die je altijd wel op een bepaalde manier kan waarderen. Zij het door de grafische stijl, een uniek gameplay element, de soundtrack of een ander aspect dat je altijd wel leuk vindt. Zo vind ik 2D platformers altijd wel op een manier vermakelijk. Zelfs matige spellen in dat genre kan ik wel op een manier waarderen, totdat ik ‘RIN: The Last Child’ speelde. Ik weet niet hoe de ontwikkelaar het voor elkaar heeft gekregen, maar dit is één van de meest generieke platformers die ik ooit heb gespeeld.

In deze game draait alles om het maken van spreuken en deze aanpassen met behulp van runes. Er zijn letterlijk duizenden opties die je kan gebruiken als je alles bij elkaar telt. Een leuke noviteit, ware het niet dat het niet veel meer is dan een aantal objecten verzamelen in de wereld en deze in een menuutje droppen. Experimenteren is niet erg nodig, want de game forceert of moedigt eigenlijk nooit echt aan om iets heel speciaals te doen met een bepaalde combinatie. Je kan prima de allereerste paar aanvallen gebruiken tot aan het einde van het spel. De extra technieken die je vrij speelt om meer van de omgeving te kunnen verkennen zijn tevens niet bijster origineel.

Niet onbelangrijk voor een game in dit genre is een uitdagende en duidelijke map. Iedereen kent de verscheidene gebieden in een gemiddelde ‘Castlevania’ wel. Je hoeft er maar naar te kijken en je herkent direct waar iemand in het spel is. Wat doet deze game? Exact dezelfde structuur, maar dan met een ander kleurtje. Zelfde vijanden, maar dan met een ander kleurtje. Zelfde trucjes, maar… je snapt ondertussen wel wat ik bedoel. Een van de gebieden is zelfs zo erg dat het voor kleurenblinden, zoals ik, bijna onmogelijk is om te zien wat onderdeel van de achtergrond is en wat je echt pijn kan doen. Meestal negeer ik dat soort zaken, want dat is een specifiek probleem voor mezelf, maar het viel hier wel heel erg op.

Hoewel deze game gezien kan worden als een soort Metroidvania, is dat niet helemaal de waarheid. Er zijn weliswaar meerdere gebieden, maar de game moedigt je niet echt aan om te gaan zoeken en de gebieden zijn ook niet direct goed met elkaar verbonden. Ze zijn beter te omschrijven als losse levels die toevallig op bepaalde plekken in elkaar over lopen. De gebieden zijn over het algemeen veel te groot en leeg.

Wat nog het ergste was aan de game is dat me serieus deed twijfelen of mijn controller nog wel goed functioneerde. Na een tijdje had ik ‘Saros’ maar even opgestart om te controleren of een paar knoppen het nog wel goed deden, maar van defecten was geen sprake. Waarom deed ik dat? Nou, bij het aanvallen of het springen is er altijd wel een paar milliseconden vertraging, totdat de actie daadwerkelijk wordt uitgevoerd. Dat klinkt als een klein probleem, maar na een half uur spelen begint dat al op te vallen en ook te irriteren. Simpelweg bewegen of aanvallen voelt zo verschrikkelijk zweverig dat geen enkele vorm van spelen eigenlijk goed voelde.

Ik probeer over het algemeen niet te hard te zijn voor indie ontwikkelaars, want die maken vaak de meest unieke games. ‘RIN: The Last Child’ is daarentegen gewoon geen goede game. Het idee van de spreuken is initieel leuk, maar alles eromheen werkt gewoon niet en zorgt enkel voor frustratie. De zweverige gameplay kan nog enigszins met een paar patches worden gefikst, maar die map wordt een stuk lastiger.

Het bericht RIN: The Last Child verscheen eerst op Evilgamerz.

Mycopunk is een kleurrijke en chaotische first-person looter shooter van ontwikkelaar Pigeons at Play en uitgever Devolver Digital. In de game kruipen spelers in de metalen huid van een groep robotachtige buitenbeentjes die namens het bedrijf SAXON worden ingezet om een mysterieuze, wereldwijde schimmelplaag te bestrijden. Tijdens verschillende missies neem je het op tegen hordes buitenaardse schimmelwezens en ontdek je steeds meer over de oorzaak van de plaag. De game is zowel alleen als in co-op met maximaal vier spelers te spelen.

Een belangrijk onderdeel van Mycopunk is de uitgebreide mogelijkheid om wapens en uitrusting aan te passen. Nieuwe upgrades kunnen via een raster aan elkaar worden gekoppeld, waardoor spelers hun wapens volledig naar eigen voorkeur kunnen ontwikkelen. Zo kun je bijvoorbeeld een kettingzaag voorzien van een energieschild of een wapen uitbouwen tot een compleet nieuwe moordmachine. Elke missie levert nieuwe modificaties op, waardoor het looten en experimenteren centraal staat in de gameplay. Mycopunk verscheen in juli 2025 als Early Access en staat gepland om op 20 oktober 2026 de Early Access-fase te verlaten.

Het bericht Devolver kondigt eerste PS Plus game aan voor oktober verscheen eerst op Evilgamerz.

Het Duitse Playfront.de zegt een memo van Sony aan distributeurs te hebben ingezien. Daarin zou Sony de tekorten toeschrijven aan tijdelijke beperkingen in de markt en een hoge vraag naar de PS5 Pro. Sony verwacht volgens het document dat de problemen op zijn vroegst tot begin 2027 zullen aanhouden.

De vraag naar de PS5 Pro zou mede zijn toegenomen door de promotie van Grand Theft Auto VI. Sony en Rockstar Games positioneren de krachtigere console in hun marketing als de beste plek om GTA VI te spelen. Met de release van de game in november 2026 kan de beperkte voorraad daardoor extra onder druk komen te staan.

Het bericht PS5 Pro tekort zou nog tot en met volgend jaar duren verscheen eerst op Evilgamerz.

Elk jaar weer is het weer zover rond deze tijd; Een nieuwe FIFA, tegenwoordig EA Sports FC, komt uit, en elk jaar is de vraag weer; Is de franchise nog wel vernieuwend genoeg? Elk jaar wordt er wel weer een nieuwe game mode gelanceerd, van The Journey tot straatvoetbal en noem maar op. Ditmaal probeert men een Groundbreaking feature te lanceren met The Grounds. Wij konden al aan de slag met de nieuwe game en delen onze ervaringen.

EA Sports FC 27 introduceert met The Grounds een nieuwe sociale voetbalwereld die de Clubs-ervaring uitbreidt. In deze gedeelde omgeving kunnen maximaal 100 spelers samenkomen, met een centraal terras en drie verschillende districten: Montclair, Zeiza en Parkside. Spelers kunnen er rondlopen, hun voetballer aanpassen, andere spelers ontmoeten en deelnemen aan verschillende activiteiten. Clubs vormt het middelpunt van The Grounds, waarbij ook het Clubhuis en het stadion onderdeel zijn van de wereld. Dit kan helaas niet zonder PSN-account en vereist dus een online-abonnement, wat gelijk een nadeel is.

Naast de traditionele Clubs-wedstrijden zijn er verschillende kleinere spelvormen, waaronder 1-tegen-1, 2-tegen-2, 3-tegen-3 en Rush. Ook keren Competities en Play-offs terug en worden Clubtoernooien toegevoegd, met onder meer 11-tegen-11-wedstrijden en verschillende huisregels. The Grounds wordt gedurende het seizoen uitgebreid met nieuwe evenementen, activiteiten, cosmetische items en beloningen. De modus speelt prima weg, maar is dus wel online competitief, wat niet iedereen zal trekken. Ikzelf ben er ook niet direct van, gezien mijn FIFA-skills – of ja, EA Sports FC – verre van subliem zijn. Ik speel gewoon liever (offline) met ‘n vriend de game op een standaard niveautje met ‘n lekker pilsje erbij. Ook de social aspecten trekken mij niet direct maar brengen spelers wel meer bij elkaar.

Iets meer FUT, iets meer Career

Ook buiten The Grounds voert EA verschillende veranderingen door. In Football Ultimate Team is de nieuwe FUT Gallery toegevoegd, waarin spelers Sets met Player Items kunnen verzamelen en voltooien. Daarmee stijgt het Gallery Level en zijn nieuwe beloningen vrij te spelen. Daarnaast zijn er verdere aanpassingen aan de manier waarop FUT-content en evenementen worden aangeboden. Daarnaast zijn er speciale Holographic Player Items en de nieuwe Hall of FUT voor historische favorieten.  Daarmee is de game-mode nog uitgebreider geworden, al lijkt de focus iets verlegd te zijn op de nieuwe online The Grounds-mode. Echter is FUT al jarenlang ontzettend uitgebreid en groots, waarmee je dus ook dit jaar weer heel wat tientallen uren figuurlijk kunt verdrinken in alle mogelijkheden.

In de Career Mode is vooral de transfermarkt aangepakt, met een vernieuwde manier waarop transfers en de transferdynamiek verlopen. Daarnaast zijn er algemene gameplayverbeteringen voor alle modi, waaronder slimmere loopacties van aanvallers, verbeterde passing en voorzetten, dynamische corners, aanpassingen aan verdedigen en nieuwe dribbelmogelijkheden. EA benadrukt daarnaast Authentic Gameplay 2.0, waarmee de besturing en het gedrag van spelers verder moeten worden verfijnd. Opvallend is dat de Authentic mode ontzettend traag aanvoelt, nog trager dan voorheen als je het mij vraagt. Het was voor mij echt even wennen en de wedstrijd die ik speelde in het begin voelde afschuwelijk lelijk aan. Het is soms ontzettend rommelig, log en uitdagend om spelers in de juiste richting te krijgen. Vooral de AI van je medespelers schiet hierbij nog altijd wat tekort. Verkeerde momenten diepgaan, in de weg lopen en te veel bij tegenstanders in de buurt blijven zorgen ervoor dat het soms lastig puzzelen is om voorwaarts te gaan. Ook het verdedigen is ietsje uitdagender geworden, met betere timings die nodig zijn. De snelle gameplay van de standaard, ouderwetse Competitive mode ligt mij daardoor wat meer, maar als je echt wilt puzzelen met ruimtes en wat loggere gameplay verlangt, dan is de Authentic mode vast jouw ding.

Rush is een persoonlijke favoriet

Qua modi vind ik simplistische modi zoals aftrap en Rush misschien nog wel het leukst. Lekker met vrienden op de bank. Rush is er al langer dan vandaag maar dat is voor de mensen die er niet bekend mee zijn een 5-tegen-5-modus op een iets kleiner, grasveld. Dit is dus net wat anders dan het straatvoetbal, maar speelt wel sneller dan de standaard aftrap. De nieuwste spelers zitten ook in deze mode uiteraard en als Ajacied ben ik blij dat spelers als Tolu, Amrabat en Brandt al paraat staan in je elftal. Daarmee is het spel ook al gelijk bij de pre-launch up-to-date. Qua commentaar is er weinig veranderd verder en audio zijn er nieuwe soundtracks aanwezig. Ook de UI lijkt erg op die van vorig jaar en vrienden dachten zelfs even dat ik gewoon de 2025-versie aan het spelen was. In-game ziet alles er wel lekkerder en beter uit. Het veld lijkt nog wat realistischer te zijn en vooral van dichtbij is bijna elk detail geweldig uitgewerkt. Elk grassprietje lijkt telbaar, wat het ongekend realistisch maakt en ook schaduwen en standen van de zon in stadions maken alles uitermate netjes uitgewerkt. Natuurlijk zien supporters er nog altijd uit als een stel clowns met weinig detail maar qua ambiance mag het spel er zeker wel zijn. Vooral aspecten als de Arena met het welbekende gezicht van Cruijff erop zien er geweldig uit, maar dat was de afgelopen jaren ook al. Wel zijn er wat grafische bugjes, zoals teksten die door elkaar heen lopen en drukke HUD’s die slordig zijn uitgewerkt. Less-is-more is dan ook mijn advies zo nu en dan om het spel zo natuurgetrouw mogelijk te maken en een TV-ervaring te kunnen bieden.

EA Sports FC 27 doet niet heel veel nieuws de laatste jaren en dat is eigenlijk ook nu niet het geval. Onder de motorkap is de gameplay licht verbeterd en grafisch schakelt men een klein tandje bij en de game modi zijn hier-en-daar wat uitgebreid dus. The Grounds is cool maar focust zich te veel op online, iets dat niet iedereen zal waarderen. Het is zelfs een verplichting om deze mode te kunnen spelen dat je een online abo hebt voor PSN. Echter is het weer eens wat compleet nieuws en wordt het nog uitgebreid in de toekomst. EA Sports FC 27 is al met al dus weer een goede verbetering en zet een prima score op het bord.

Het bericht EA Sports FC 27 verscheen eerst op Evilgamerz.

Eerdere berichten wezen er al op dat het nieuwe project mogelijk openwereld-elementen bevat. Daarmee lijkt Media Molecule bewust een andere weg in te slaan dan de platformgames waarmee het bekend werd, zoals LittleBigPlanet en Tearaway. Een sociale simulatiegame zou bovendien goed kunnen aansluiten bij de creatieve en speelse stijl van de Britse studio. De ontwikkelaar beëindigde in september 2023 de ondersteuning van Dreams, waarna het team zich volledig op een nieuw project kon richten.

Media Molecule is een Britse ontwikkelaar uit Guildford die in 2006 werd opgericht en vooral bekend is van LittleBigPlanet. De studio groeide uit tot een belangrijke PlayStation-ontwikkelaar en bracht later ook Tearaway uit. Met Dreams ging Media Molecule nog een stap verder door spelers uitgebreide mogelijkheden te geven om zelf games, werelden, muziek en andere creatieve projecten te maken. Sinds het beëindigen van de actieve ondersteuning voor Dreams werkt de studio aan zijn volgende titel, waarvan volgens het nieuwe rapport in 2027 de eerste officiële informatie moet verschijnen.

Het bericht Volgende game van Media Molecule verschijnt in 2027 verscheen eerst op Evilgamerz.

Dead Squared (PS4)
Gloomhaven (PS5, PS4)
Harvest Moon: Light of Hope (PS4)
Jurassic World Evolution 2 (PS5, PS4)
Lake (PS5, PS4)
Rogue Lords (PS4)
Silent Hill 2 (PS5)
Yakuza: Like A Dragon (PS5, PS4)

Het bericht Topper verdwijnt uit PlayStation Plus de komende maand verscheen eerst op Evilgamerz.

Ook het Welcome Hub krijgt een nieuwe Community-Activity-widget. Met Trending Now worden tien multiplayergames of -modi getoond waarvan de activiteit momenteel sterk toeneemt, terwijl de Top 10 de populairste games van de afgelopen week per regio weergeeft. Verder zijn er wijzigingen rondom Bluetooth voor specifieke situaties, zoals esports-evenementen, en zijn de algemene prestaties en stabiliteit van de systeemsoftware verbeterd.

Het bericht PS5-firmware lanceert en brengt nieuwe functies verscheen eerst op Evilgamerz.

Naughty Dog had oorspronkelijk multiplayer gepland voor The Last of Us Part 2, maar besloot dit idee te vervangen door een losstaande online game. Dit project kreeg de naam The Last of Us Online en was jarenlang in ontwikkeling, voordat Naughty Dog besloot de stekker eruit te trekken. De geplande pc-mod bood fans alsnog een mogelijkheid om multiplayer in de game te ervaren, maar zal nu dus niet publiekelijk verschijnen.

Het bericht The Last of Us Part 2 multiplayer-mod op verzoek van Sony geannuleerd verscheen eerst op Evilgamerz.

Tegenwoordig is creativiteit ver te zoeken in de gamesindustrie. Veel games worden heruitgebracht en men speelt vooral op safe met aloude franchises uit te breiden. Ditmaal gaan we echt ver terug in de tijd, namelijk de jaren 90, met Jaleco Sports: Faceoffs, games die verschenen voor de (S)NES en Famicom.

Jaleco Sports: Faceoffs is een verzameling van klassieke sportgames. De collectie brengt drie verschillende sporten samen: tennis, basketbal en ijshockey. Het gaat om Racket Attack / Moero!! Pro Tennis, Hoops / Moero!! Junior Basket – Two on Two en Pro Sport Hockey / USA Ice Hockey. Daarmee krijgen liefhebbers van retro-games een gevarieerd pakket met sporttitels uit het NES- en SNES-tijdperk. De titels zijn speelbaar in Amerikaanse/Europese vorm en Japanse vorm. Zo speelt de Japanse versie van de tennisgame een stuk lekkerder dan de standaard versie. De tennisgame hapert namelijk geregeld en zelfs na elke opslag houdt het spel een korte pauze – waarom? geen idee.

In Racket Attack kunnen spelers deelnemen aan een tennistoernooi met acht mannelijke en acht vrouwelijke spelers, terwijl Hoops zich richt op snel straatbasketbal met één-tegen-één- en twee-tegen-twee-wedstrijden. Pro Sport Hockey is het meest uitgebreide onderdeel en bevat 24 teams, een volledig seizoen van 84 wedstrijden, play-offs en bekerfinales. Ook kunnen spelers hun lijnen aanpassen voor verschillende situaties, zoals aanvallen, verdedigen en powerplays.

De verzameling is voorzien van verschillende moderne functies die de klassieke games toegankelijker maken. Zo kunnen spelers op ieder moment terugspoelen wanneer een actie mislukt, zijn de originele handleidingen inbegrepen en zijn er verschillende beeldopties, waaronder een CRT-filter voor een authentieke retro-uitstraling. Ook kun je backgrounds instellen die je breedbeeld TV opvullen aan de zijkanten. Daarnaast zijn er maandelijkse ranglijsten en ondersteuning voor Remote Play. Jaleco Sports: Faceoffs is daarmee vooral gericht op spelers die de eenvoudige, directe gameplay van klassieke sportgames opnieuw willen ervaren.

Te saai, te oud

Helaas lukt dat wat mij betreft echter niet. Het tennissen werkt ongelofelijk log, met timings die vaak nergens op gebaseerd en maar moeilijk te begrijpen zijn. Ook het richten is lastig, en is puur gebaseerd op timing van de slag. Vooral aan het net kun je punten scoren, want in de rally zelf is het vaak kansloos om te winnen. Het basketballen is nog een stukje saaier en nog slechter qua gameplay. Het verveelt al na vijf minuten en ook het op het juiste moment klikken waarbij pijltjes op de basket zich afwisselen werkt gewoon ontzettend ouderwets en saai. Je bent vooral als een gek aan het bewegen om onderscheppingen zoveel mogelijk te ontwijken. Het dunken voelt en op afstand gooien voelt zo nu en dan nog wel leuk aan, maar dat verdwijnt vrij snel. De ijshockey games zijn nog het meest uitgebreid. Deze games hebben ten minste nog iets meer game modi, naast de vrij standaard ‘play’ modes die de andere games aanbieden. De ‘leagues’ die je speelt, tja, inhoudelijk kun je het amper ‘leagues’ noemen want je speelt gewoon potje na potje. De twee verschillende ijshockey-games wijken een jaar van elkaar af qua release, maar voelen wel totaal anders, zowel grafisch als qua gameplay. Echter, alle games ben je wel erg snel moe. Alles voelt even log en ouderwets aan en zijn ook nog eens sfeerloos qua audio.

Soms moet je oude games niet meer willen uitbrengen. De titels werden in het verleden bij hun originele release al niet al te best beoordeeld, en dan probeert men met een sausje nostalgie de spellen alsnog aan de man te brengen onder het mom van; “Toen was dit cool!” De basketbal-game is wat mij betreft verschrikkelijk, de vermoeiende controls van de Racket Attack is even leuk en wennen, maar verveelt ook vrij snel en de ijshockey-games tillen de verzameling ook niet naar een hoger niveau, al moet ik wel zeggen dat die het leukst en lekkerst, vooral met twee spelers, wegspelen. Het terug spoelen wanneer je foutjes maakt voelt erg als valsspelen, en waarom zou je dat überhaupt doen vraag ik mij af? Om jezelf voor de gek te houden, of omdat de games gameplay-matig gewoon erg slecht in elkaar steken? Jaleco Sports: Faceoffs is vast goed bedoeld, maar zonder zelfs de haperingen uit de tennisgame te halen, lijkt het erop alsof men de slechte aspecten van de games ongemoeid wilde laten. Helaas, want als men hier-en-daar de gameplay, audio en controls wat had gemoderniseerd, had er meer in gezeten.

Het bericht Jaleco Sports: Faceoffs verscheen eerst op Evilgamerz.

Daarnaast pakt de update verschillende problemen aan. Zo zijn er fixes doorgevoerd voor aangepaste emblemen, de gebruikersinterface en de multiplayerwereldkaart met heatmap. Black Ops II verscheen oorspronkelijk in november 2012, terwijl de PS4- en PS5-versies op 9 juli 2026 digitaal beschikbaar kwamen.

Het bericht Call of Duty: Black Ops II krijgt update voor PlayStation verscheen eerst op Evilgamerz.

Voor PlayStation is Cerny vooral bekend als de hoofdarchitect achter de hardware van de PS4 en PS5. Hij speelde een belangrijke rol bij het ontwerpen van de interne architectuur van deze consoles en richtte zich daarbij sterk op systemen die ontwikkelaars eenvoudiger konden gebruiken. Daarnaast ontwierp hij zelf de Knack-games. Volgens PlayStation wordt hij tegenwoordig aangeduid als Lead Architect voor de PS5 en PS5 Pro, waarmee hij nog altijd een belangrijke rol speelt in de verdere ontwikkeling van PlayStation-hardware. Hij werkt nu nog aan de PlayStation 6.

“Ik heb altijd iets willen terugdoen, maar gezien mijn rol in de sector vond ik het nooit gepast om commercieel in games te investeren. Ik heb nooit aandelen in een gamebedrijf gehad of een financieel belang in een game genomen. Nova is een filantropisch initiatief: we nemen geen aandelenbelang en zijn niet uit op terugbetaling van de subsidies. Het rendement dat we voor ogen hebben, is van creatieve aard: nieuwe stemmen helpen bij het maken van games en het vinden van hun weg. Mark en ik hebben elk miljoenen dollars geschonken om de stichting op te zetten, en we zijn van plan te blijven bijdragen. We hopen dat anderen zich bij ons aansluiten.”

Het bericht Einde van PlayStation-architect lijkt in zicht met nieuwe carrière move verscheen eerst op Evilgamerz.

People Can Fly bevestigde eerder al dat het onder de codenaam Project Delta werkt aan een PS5-game gebaseerd op een Sony-franchise. Volgens MP1st zou dit project nu een Killzone-remake zijn. Aanvankelijk zou Guerrilla het project na Horizon Hunters Gathering verder opschalen, al kan die planning zijn veranderd doordat die game mogelijk een andere multiplayer-richting krijgt.

Ondanks de vroege ontwikkelingsfase zou de nieuwe Killzone volgens het gerucht nog vóór Horizon 3 kunnen verschijnen. Sony, Guerrilla Games en People Can Fly hebben het project echter nog niet officieel bevestigd. De originele Killzone verscheen in 2004 op de PlayStation 2 en was Guerrilla’s eerste samenwerking met Sony. De game werd destijds gezien als mogelijke ‘Halo-killer’, maar kreeg uiteindelijk gemengde recensies: vooral de graphics, muziek en het geluid werden geprezen, terwijl de gameplay, AI en technische problemen kritiek kregen.

Het bericht Gerucht wijst op nieuw Killzone-project verscheen eerst op Evilgamerz.