Urban Myth Dissolution Center
Unbeatable
Tunic
Toem
The Alters
Temtem
SOPA – Tale of the Stolen Potato
Pipistrello and the Cursed Yoyo
Monster Train 2
Lego Party
Fishbowl
Dreams of Another
Dosa Divas
Despelote
Demonschool
Besiege
Animal Well
Towers of Aghasba
Sektori
1000 x Resist
Satisfactory
Cairn
Hades
Kena: Bridge of Spirits
Hell Is Us
Sea of Stars
Inscryption
Bugsnax
Forever Skies
Absolum
Disco Elysium: The Final Cut
Cult of the Lamb
Balatro
Sifu
Five Nights at Freddy’s: Secret of the Mimic

Het bericht Sony rolt flink aantal games uit als gratis trial-titels verscheen eerst op Evilgamerz.

Vroeger was ik echt een ontzettende horrorfan. Het kon niet eng genoeg, maar tegenwoordig ben ik ook maar een schijtert geworden. Ik speel nog genoeg horrorgames hoor, maar ik ben er iets vatbaarder voor geworden denk ik, het zal wel de leeftijd zijn. Poppy Playtime is al tijden een franchise waarin je de broek vol schijt van angst. In dit laatste chapter in deze saga worden weer flink achterna gezeten door Huggy Wuggy. Van knuffelen is echter weinig sprake…

Huggy Wuggy is een griezelig blauw monster. Hoewel hij eruitziet als een knuffelbare pop, verandert hij in een kwaadaardig wezen met rijen vlijmscherpe tanden dat spelers door een verlaten speelgoedfabriek achtervolgt. Al in het begin van de game word je direct achterna gezeten en is het rennen voor je leven. Spring schachten in, spring van platform naar platform en kijk vooral niet achterom, want de hongerige tanden van Huggy Wuggy zitten je constant op je hielen. Als de eerste sprints eenmaal zijn afgerond komt het spel pas echt tot leven, want deze achtervolging houd je absoluut geen half uur vol. Het zuigt energie namelijk en laat je vooral onderbroeken wisselen van angst. Onder tijdsdruk presteren is namelijk het ergste wat er is voor veel mensen, zo ook voor mij. Na ‘n half uurtje spelen beginnen namelijk het platformen en puzzelen echt aan bod te komen. Cijfercodes zoeken, platformen laten bewegen en je zaklamp gebruiken. Maar het belangrijkste zijn de armen die je krijgt toegewezen gekregen. Zo kun je dingen vastpakken, maar ook duwen of bijvoorbeeld stroom geleiden vanuit reactoren. Je kunt zelfs met je ene hand hangen aan iets, om vervolgens als een Gorilla naar het volgende platform te bewegen en springen. Gedurende het spel begin je met een rode en blauwe hand. Je rode hand kan soms op een handscanner gezet worden die rood is, en visa versa. Wanneer je de groene hand krijgt wordt het interessanter. Met deze hand kun je een overload doen op objecten, waardoor ze bijvoorbeeld geactiveerd worden. Tegelijkertijd kun je met je andere hand weer andere objecten activeren waarmee je dus meerdere elementen tegelijkertijd in gang zet.

Puzzels zijn zo nu en dan uitdaging

De puzzelelementen van de game zijn het hoogtepunt, en misschien ook wel tegelijkertijd het dieptepunt. Deze puzzels zijn namelijk niet altijd een eitje, en zo nu en dan had ik zelfs de walkthrough-video’s van de PC-versie nodig. Soms spreken ze voor zich, en soms zijn ze een door in het oog. Gelukkig zijn er wel de hints die je kunt activeren wanneer je een bepaald geluidseffect hoort. Hierbij kun je een soort van blauwdruk-scanner activeren, waardoor je pijlen, cijfers en andere hints kunt zien op muren. Deze wijzen je gedeeltelijk de weg, maar zijn soms ook verwarrender dan dat ze helpen. Soms weet je namelijk niet of ze betrekking hebben op vorige acties, of dat ze ook daadwerkelijk nuttig zijn voor je volgende objective. De puzzels halen ook de spanning uit het spel, daar waar in het begin snelheid vereist is, is het puzzelen een stuk trager en tijdrovender.

Met in totaal zo’n 5 uurtjes aan gameplay en puzzelen ben je wel aardig door het spel heen. Kwalitatief is het spel meer dan in orde, al zijn de laadtijden wanneer je sterft soms wel wat tergend. De characters, waaronder Huggy Wuggy, maar ook zeker NPC’s die je tegenkomt, zijn uitermate gevarieerd uitgewerkt en zien er bijna letterlijk knuffelbaar uit. Ook de audio is sterk. De main soundtrack van het hoofdmenu zet direct de sfeer, en ook in-game is het opzwepende en zijn de harde geluidseffecten doeltreffend. Ook het level-design steekt er bovenuit, en voelen ruimtes soms wel wat meer van hetzelfde aan. Kleurige ruimtes worden wel afgewisseld met meer donkere area’s, waardoor hetgeen niet snel verveelt of eenzijdig aanvoelt. Soms is het wel even vechten met de controls. Het besturen van de handen is hierbij soms wat lastiger. Objecten vastgrijpen en vervolgens slepen, of juist van het ene object naar het andere overspringen en hangen werkt soms niet helemaal soepeltjes. Echter is het ook deels gewenning, en had ik er na een half uurtje minder problemen mee.

Poppy Playtime: Chapter 5 lijkt in het begin, als beginnende speler van deze saga, een game die je snel wilt neerleggen. De achtervolging die je direct confronteert met broekpoep-momenten zorgt voor een immense spanning, maar ebt al snel weg wanneer je begint aan het platformen en puzzelen. Het verhaal van de saga hoef je op zich niet te kennen om zomaar in een nieuw chapter in te stappen. Het verhaal is dan ook flinterdun. Kwalitatief is het spel best wel prima, al zijn er lichte irritaties soms bij de controls en de iets langere laadtijden. Als je liefhebber bent van platformen, met vooral ook enigszins uitdagende puzzelelementen, die ook weer niet TE diepgaan? Dan is dit een perfecte game voor jou. Houd je echter niet van opzwepende horror, dan zal dit spel je wellicht ook weer iets te ver gaan, al moet ik wel zeggen: Geef het spel een kans, en gooi het niet gelijk naast je neer. De sfeer, het design en de puzzels maken namelijk uiteindelijk heel veel goed!

Het bericht Poppy Playtime: Chapter 5 verscheen eerst op Evilgamerz.

– Grounded Fully Yoked Edition (PS5, PS4)
– Nickelodeon All Star Brawl 2 (PS5, PS4)
– Warhammer 40,000: Darktide (PS5)

Het bericht PlayStation Plus line-up voor juni toont drietal games verscheen eerst op Evilgamerz.

Het bericht PlayStation 5 brengt nieuwe geanimeerde thema’s verscheen eerst op Evilgamerz.

Eerder verklaarde voormalig Creative Director Mark Healey dat het nieuwe project zich meer zou richten op een klassieke game-ervaring en minder op creatieve tools zoals die in Dreams te vinden zijn. Vacatures bevestigen ook dat het om een ​​volledig nieuwe IP gaat. De titel moet nog bevestigd worden.

Het bericht Media Molecule werkt aan open-wereld game verscheen eerst op Evilgamerz.

Het is tegenwoordig de realiteit van de dag; Mensen die geblackmailed worden met foto’s, video’s en ander materiaal op het internet, waarmee ze volledig kapot gemaakt kunnen worden. Het is het grote nadeel toch wel van het internet, vooral nu ook AI opkomt en waarmee alles mogelijk lijkt. Het filmen van jezelf, alles gewoon open en bloot online gooien. Het oplichten en zwart maken van mensen haalt het ergste in mensen naar boven, maar is helaas wel een fulltime job geworden voor veel hackers. Zelfs met onschuldig materiaal, kan er tegenwoordig al van alles gedaan worden. Je moet dus ten alle tijden letten op wat je doet, en dat maakt Hacked: The Streamer je volledig duidelijk.

In deze game speel je als ‘PinkyPie’, een online game-streamer die spelletjes speelt en dat vervolgens op de live-stream gooit. Ze is verheugd met een nieuw sponsorcontract waardoor ze nog bekender kan worden, maar daarnaast ook nog eens haar leven kan bekostigen. Tijdens een normale avond streamen ontdekt ze echter een onverwacht bericht; Er zijn video’s van haar uitgelekt waarin erotische beelden met haar vriendje zijn te zien en welke de ‘hacker’ dreigt online te zetten in haar drukgezochte community. Het begint bij wat onschuldigere beelden maar als de hacker dreigt om al haar persoonlijke bestanden online te zetten, breekt de paniek toe. Gaat ze losgeld betalen? Wie heeft de beelden laten uitlekken? En wie ga je beschuldigen die erachter zit? Zijn je vrienden/collega’s misschien niet zo’n goede maatjes als dat het lijkt?

Aanwezig potentieel dat onbenut blijft

De game biedt een volledige filmervaring, met fotorealistische footage van het main character. Alles ziet er dus zeer gelikt uit en wordt begeleid door keuzes die je maakt. Dat is voor 99% de gameplay, alhoewel je weliswaar soms ook met je muis kunt klikken in een game of op je desktop PC. Daarnaast heb je ook nog het ‘Who is the Hacker’ gedeelte in het menu, waarin je verzamelde bewijzen kunt tracken van Ömer, Semih, Ali, Deniz, Bilge en Ahmet. Het zijn Turkse namen, gezien de game ook door een Turkse developer is ontwikkeld. Ook de voice-acting, dat vrij aardig Engels is, maar wat gebrekkig over komt, kan dan ook in het Turks gezet worden. Het maken van de keuzes leiden je door een wizard, die na het verlopen van het chapter inzichtelijk gemaakt worden, maar verder niet heel veel verschillende kanten weten te bieden. Het spel is weliswaar kort, met zo’n anderhalf uur aan keuzes maken, maar is vrij eenzijdig en veel van hetzelfde qua setting. Je kunt hier-en-daar de controle van je PC over laten nemen door één van je vrienden en je kunt ervoor kiezen om verwijten te maken naar bepaalde personen, of ze juist te vertrouwen.

Het potentieel in deze game is er zeker, want bij aanvang leek mij dit een best wel interessant complot te gaan worden, maar uiteindelijk blijkt de uitwerking wat minder te zijn. Je kunt het spel weliswaar opnieuw spelen met andere keuzes om alle vijf de eindes mee te maken, het verdenken kan zelfs op het eind direct gecorrigeerd worden, waardoor je eigenlijk al direct alle eindes gezien kunt hebben, maar echt een heel andere speelervaring biedt dit helaas niet. Het verhaal en setting zijn en blijven vrij plat, en komt niet echt tot leven, hoewel het acteerwerk vrij behoorlijk is en visueel de game er in alle opzichten erg strak uit ziet. De interactie met objecten voegt echt nul toe, gezien je al kunt zien welke objecten bijdragen aan het verhaal en welke niet.

Het bericht Hacked: The Streamer verscheen eerst op Evilgamerz.

Gotham City als grote speeltuin

Wat meteen opvalt, is hoe goed Gotham City eruitziet. Niet alleen omdat alles in die herkenbare LEGO-stijl is gebouwd, maar ook omdat de stad echt sfeer heeft. Het is donker, soms regenachtig, vol neonlichten, gotische gebouwen en smalle straten, maar tegelijk ook levendig genoeg om niet doods aan te voelen. De stad heeft verkeer, NPC’s en allerlei kleine verwijzingen naar Batman-lore. Daardoor is rondrijden of gewoon doelloos wat rondhangen in Gotham verrassend leuk. Het verhaal zelf is prima, maar niet geweldig. De campaign is niet heel lang en met ongeveer vijftien uur ben je door het hoofdverhaal heen als je redelijk door speelt. Dat is niet per se een probleem, want het tempo ligt best goed en de game zorgt ervoor dat je in elk hoofdstuk weer een andere bekende vijand tegenkomt. Joker, Penguin, Mr. Freeze, Bane, Poison Ivy en andere grote namen komen allemaal voorbij, en dat helpt de story fris te houden. Toch moet niet te veel verwacht worden van het verhaal zelf. Het verhaal is vooral een kapstok om je van bekende Batman-situaties en schurken naar de volgende te slepen. Dat is leuk zolang het duurt, maar het is niet het soort Batman-verhaal dat echt blijft hangen. De echte waarde zit veel meer in alles wat je ernaast kunt doen.

Daarmee komt ook meteen een van de grootste pluspunten in beeld: er is enorm veel te doen. De story is misschien niet heel lang, maar zodra die voorbij is, ben je nog lang niet klaar. Gotham City blijft nieuwe evenementen en zijactiviteiten openen per chapter. Dat zorgt ervoor dat je niet het gevoel hebt dat je alleen maar door een lijst van missies loopt, maar dat de stad zelf ook verder wordt gevuld naarmate je vordert. Daarnaast is er een grote hoeveelheid unlocks. Outfits, voertuigen, collectibles, Batcave-props, trophies en extra personage-opties blijven maar binnenstromen. Het is precies het soort game dat nog uren van je tijd vreet als je alles wil zien en vrijspelen. De Batcave is daarbij misschien wel de leukste nieuwe toevoeging buiten Gotham zelf. In eerdere LEGO-games was je hub vaak vooral een handige plek om tussen missies door even iets te selecteren. Hier voelt de Batcave veel meer als een eigen ruimte die je echt opbouwt. Naarmate je verder komt, speel je props, trophies, displays en andere zaken vrij waarmee je de Batcave stap voor stap persoonlijker maakt. Daarnaast fungeert die plek ook als praktische hub voor shops, challenges en je algemene voortgang. Het leuke is dat het niet alleen een menu in een mooi jasje is. Je ziet echt verschil naarmate je meer vrijspeelt.

Qua gameplay voelt Legacy of the Dark Knight duidelijk als een LEGO-game die wat vaker naar de Arkham-serie heeft gekeken. Combat is iets steviger en actiever dan in veel oudere LEGO-titels maar is te oppervlakkig om in de buurt van Arkham te komen, reizen is soepeler en de open wereld voelt meer als een echte stad dan als een groot level met losse markers. Tegelijk blijft het een LEGO-game.De actie is toegankelijk, de humor is enorm flauw maar werkt wel goed, en er wordt veel gewisseld tussen personages en gadgets om obstakels op te lossen. Dat werkt meestal goed. De levels zitten slim genoeg in elkaar om je door te laten spelen en de afwisseling tussen gevechten, rondrijden, platforming en puzzels houdt het tempo aardig op peil.

Maakt het je niet moeilijk

Toch heeft de game op dit vlak ook een paar duidelijke zwakke punten. De puzzels zijn vaak leuk bedacht, maar er zit weinig echte uitdaging in. Dat komt niet alleen doordat ze vrij simpel zijn, maar vooral doordat de oplossing vaak bijna letterlijk wordt weggegeven door een van de personages. Nog voordat je zelf even kunt nadenken, roept iemand vaak al wat er gedaan moet worden. Dat is zonde, want sommige puzzels hebben best leuke ideeën, alleen krijgen ze nooit de kans om echt te landen. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de moeilijkheidsgraad als geheel. Deze game is gewoon te makkelijk. Zelfs de laatste bossfight geeft je geen problemen. Voor jongere spelers of gezinnen is dat natuurlijk prima, maar iedereen die hoopt op iets van weerstand gaat hier weinig vinden. Nog vervelender zijn de technische haperingen. Er zijn momenten waarop prompts gewoon niet werken en je daardoor simpelweg niet verder kunt met de game. Dat is geen klein irritatiepunt, maar echt iets waarbij een restart nodig is om weer verder te komen. Gelukkig kon ik daarna wel gewoon doorspelen maar slordig is het wel. Op performance zijn er ook nog wel wat problemen te melden. Over het algemeen loopt LEGO Batman op Performance vrij constant op 60fps, maar er zijn genoeg momenten waarop de game het niet lukt om dit te halen.

De voertuigen zijn ook zo’n onderdeel waar meer in had gezeten. Rondrijden door Gotham City is gewoon leuk. De stad is mooi, de Batmobiles en andere voertuigen zien er tof uit en het helpt de open wereld net wat levendiger te maken. Alleen is de functionaliteit van voertuigen vaak vrij beperkt. Met een auto doe je eigenlijk vooral wat de game op dat moment van je vraagt. Als er een raketmoment is, dan mag je raketten schieten. Als dat niet zo is, dan is het vooral sturen en doorrijden. Er zit weinig ruimte in om er echt chaos mee te veroorzaken of gewoon lekker los te gaan in de stad zoals je misschien hoopt. Dat is jammer, want Gotham nodigt er visueel wel toe uit. Gelukkig maakt de grote hoeveelheid unlockbare voertuigen veel goed. Er is genoeg om vrij te spelen en te wisselen, alleen had er qua interactie net wat meer in mogen zitten.

Wat de game verder overeind houdt, is hoeveel liefde er in Batman als wereld is gestoken. Legacy of the Dark Knight voelt duidelijk als een feest voor mensen die Batman al langer volgen. Niet alleen door de bekende vijanden, maar ook door kleine verwijzingen, suits, voertuigen en details uit comics, films en animatieseries. De campaign is misschien in een uur of vijftien klaar, maar wie echt alles wil verzamelen, alle events in Gotham wil afronden en alle outfits en voertuigen wil vrijspelen, is nog wel een flinke tijd verder. Uiteindelijk is LEGO Batman: Legacy of the Dark Knight wel met gemak één van de beste LEGO games van ontwikkelaar TT Games tot nu toe. De game is zeker niet perfect want de combat en puzzels zijn te makkelijk, de voertuigen hadden meer vrijheid mogen bieden en die prompt-bugs zijn gewoon irritant. Maar daar staat veel tegenover. Gotham City ziet er prachtig uit, de Batcave is verrassend leuk om uit te bouwen, er is enorm veel te doen in de stad. De story is misschien niet heel lang, maar de hoeveelheid side-content en unlocks zorgt ervoor dat je er nog lang niet klaar mee bent als de credits over je scherm rollen. Voor Batman-fans is dit een absolute aanrader, en de beste Batma game sinds de Arkham serie. Voor iedereen die zin heeft in een grote, toegankelijke open-wereldgame met veel humor, veel unlocks en een heerlijke sfeer, is dit er ook eentje om in de gaten te houden.

Het bericht LEGO Batman: Legacy of the Dark Knight verscheen eerst op Evilgamerz.

In de gameplay draait alles om lastige keuzes en de gevolgen daarvan. Dewi controleert voertuigen, bekijkt documenten en beslist wie wel of niet door mag rijden. Daarbij moeten spelers voortdurend kiezen tussen het naleven van strenge regels of het helpen van mensen die in nood verkeren. Elke beslissing, hoe klein ook, kan invloed hebben op het verdere verloop van het verhaal, terwijl schaarse middelen, angst en onzekerheid de druk steeds verder opvoeren.

Het bericht Moeilijke keuzes in 1998: The Toll Keeper Story voor de PS5 verscheen eerst op Evilgamerz.

Marvel’s Wolverine is een aankomende actiegame van ontwikkelaar Insomniac Games, bekend van de succesvolle Spider-Man-games voor PlayStation. In het spel kruip je in de huid van Wolverine, ook bekend als Logan, een van de populairste personages uit de X-Men-wereld van Marvel. De game werd aangekondigd in 2021 tijdens een PlayStation Showcase en verschijnt exclusief voor de PlayStation 5. Hoewel er nog niet veel officiële gameplaybeelden zijn getoond, verwachten fans een donkerdere en gewelddadigere toon dan bij Spider-Man, passend bij het ruige karakter van Wolverine.

Het bericht State of Play laat veelbelovende topper voor PS5 zien verscheen eerst op Evilgamerz.

Wij reviewden de game en hebben een half uur aan gameplay van deze verrassende shooter opgenomen.

Het bericht Half uur aan gameplay voor Luna Abyss verscheen eerst op Evilgamerz.

Soms kun je games claimen waarvan je denkt; Ik weet het niet. Luna Abyss leek me precies zo’n game waar ik mijn twijfels over had. De gameplay en screenshots zagen er saai uit, maar niets is minder waar. Luna Abyss kon wel eens een verrassing zijn dit jaar voor de shooter-liefhebbers.

Je bent een gevangene die veroordeeld is tot het verkennen van een vervallen megastructuur diep onder het oppervlak van de namaakmaan Luna. Je taak is het terugvinden van vergeten technologie uit de Afgrond en de verloren kolonie die erdoor werd verzwolgen. Elke beweging die je maakt, wordt nauwlettend in de gaten gehouden door je kunstmatige gevangenbewaarder, Aylin. Deze eeuwenoude ruïnes zijn doordrenkt met angstaanjagende echo’s, die geheimen onthullen over de eens zo welvarende stad Greymont en haar verschrikkelijke lot. De Plaag. De leerstellingen van de Alvader. Het koor van het Collectief. De stemmen van de Afgrond roepen je; ze fluisteren vreemde boodschappen.

In de basis is Luna Abyss een extreem uitgebreide platformer, waarbij je eigenlijk voor meer dan de helft aan het platformen bent. De rest van de game is schieten, waarbij je weliswaar met slechts een paar wapens uit de voeten kunt, maar waarbij alles toch gevarieerd aanvoelt. Je kunt springen, rennen en later wordt dit uitgebreid met dashen, double-jumpen en je kunt zelfs vijanden overnemen. Het platformen is onverwacht leuk eerlijk gezegd, ondanks het feit dat je niet zo heel veel bijzonders doet. Het zit hem vooral in de positioneringen en het design van de omgevingen. Platformen staan 3 dimensionaal, schuin en je kunt zelfs objecten possessen waardoor je van positie kunt wisselen en jezelf weer kunt lanceren naar het volgende platform. Daarnaast kun je met je geweer bepaalde interacties doen, zoals kisten openen met upgrades, waaronder max health-upgrades en nieuwe skills.

DOOM 2.0

Het schieten werkt simplistisch ala DOOM. Veel komt er niet bij om de hoek kijken, maar je kunt wel gebruik maken van schilden die je kunt plaatsen bijvoorbeeld. Daarnaast hebben ook vijanden schilden die je enkel met de Schield Breaker kunt breken. Verder komt een soort van sniper in de vorm van de Monarch’s Lance, waarmee je weer bepaalde andere vijanden kunt kapot knallen. De mechanics maken gebruik van een soort van auto-aim waarmee je maar half hoeft te richten, maar toch biedt deze shooter de nodige uitdaging. Word het even te veel dan switch je naar de niet-dodelijke story-mode. Het spel bevat bosses en monsters, zoals de standaard Rawheads, de Mother-Eyes en de Celebrant. Het zijn geen inventieve vijanden, maar hebben wel iets robotisch en creepy, zoals meerdere ogen. De Death Candles zijn nog wel de meest irritante, gezien ze met meerderen naar je toe komen en vervolgens in je gezicht proberen te ontploffen, en dus veel damage doen. Het is moeilijk te omschrijven maar de actie voelt op de een of andere manier heerlijk aan. Het schieten is vloeiend met een hoog tempo, en door te dashen, jumpen en sliden is de actie van een hoog niveau. De vijanden sturen constant vele kogels op je af in de vorm van ronde bollen die in grote getalen aanwezig zijn en waar je jezelf zoveel mogelijk omheen moet manoeuvreren. Soms is dat simpelweg onmogelijk.

Het grijs, rood en zwart domineren als kleuren in deze game. Distortions, bliksem en gesteente zien er uitermate strak uit en het viel me eigenlijk wel op hoe scherp deze game is vormgegeven. Reflecties van water, glanzend staal en glimmende wapens, het ziet er allemaal uitermate goed uit en loopt ook nog eens als een tierelier. De gangen en buizen waar je soms met hoge snelheden in valt worden hier en daar begeleid door een kort laadschermpje, maar dat is het dan ook, want de framerate blijft zelfs op een base PS5 ongekend stabiel. De mythische muziek ondersteunt dit alles en werkt prima. De geluidseffecten zijn vrij standaard, maar daar valt verder weinig op aan te merken. Het past prima bij de actievolle gameplay.

Je kunt verder conversaties voeren met NPC’s al hebben keuzes daarbij weinig invloed. De dagen van gevangenschap gaan maar heel langzaam naar beneden en ondertussen zit ik al meer dan 10 uur in deze game gevangen genomen. Luna Abyss is verre van uniek qua shooter, maar toch voelen het platformen en schieten heerlijk en best wel verslavend aan. De extra elementen zoals double-jump, het genereren van platformen die weer verdwijnen na enkele seconden en het on-rails hangen aan een soort van achtbanen is allemaal al eens eerder getoond, maar brengt wel iets meer diepgang in het platformen. De chaos van rondvliegende ballen die je proberen kapot te maken, de in je gezicht ontploffende vijanden, de uitdaging en gameplay werken allemaal prima en dat op een zeer stabiele framerate. Houd je dus van een DOOM-achtige game, met vooral veel platformen en iets minder knallen, dan vinkt deze game alle checkboxes af.

Het bericht Luna Abyss verscheen eerst op Evilgamerz.

Red Dead Redemption
We Love Katamari Reroll + Royal Reverie
LEGO The Incredibles
Scott Pilgrim vs. The World: The Game – Complete Edition

Het bericht Viertal games verdwijnen van PS Plus in juni verscheen eerst op Evilgamerz.

Sony zegt dat het te maken heeft met moeilijke marktomstandigheden en dat daardoor abonnementen duurder worden. Bestaande abonnees gaan voorlopig niets merken van de verhoging. Enkel bij een aanpassing of tijdelijke opzegging wordt de nieuwe prijs toegepast.

Sony Interactive Entertainment biedt met PlayStation Plus een abonnementsdienst voor spelers op PlayStation-consoles. Met een actief abonnement kun je online multiplayer spelen, maandelijkse gratis games downloaden en profiteren van exclusieve kortingen in de PlayStation Store. De dienst is beschikbaar op consoles zoals de PlayStation 5 en PlayStation 4. Er zijn verschillende abonnementen beschikbaar, zodat spelers kunnen kiezen hoeveel extra functies en games ze willen gebruiken.

Het bericht PlayStation Plus-prijs gaat omhoog voor nieuwe abonnees verscheen eerst op Evilgamerz.

inFAMOUS is een actie-avonturenspelreeks ontwikkeld door Sucker Punch Productions en uitgebracht voor de PlayStation-consoles. De eerste game verscheen in 2009 en draait om Cole MacGrath, een gewone fietskoerier die na een enorme explosie in Empire City elektrische superkrachten krijgt. Wat de serie bijzonder maakte, was het morele keuzesysteem: spelers konden kiezen tussen heldhaftige of egoïstische beslissingen, wat invloed had op het verhaal, de krachten en hoe inwoners op je reageerden. De open wereld, snelle traversal en spectaculaire krachten maakten de games populair bij actiegamefans.

Het bericht Sony zou nieuw leven in inFamous willen blazen met remaster verscheen eerst op Evilgamerz.

Het bericht Interessante feature in PlayStation 5 beta update verscheen eerst op Evilgamerz.

Supermassive Games heeft zichzelf uitstekend op de kaart gezet met The Dark Pictures Anthology. Het is dan ook tijd voor een nieuwe trilogie met games in deze franchise. Ditmaal gaan we een genre/kant op die mij uitstekend ligt. Ik las namelijk de film ‘The Thing’, een film die in mijn top 3 ooit te vinden zal zijn en mij goede herinneringen brengt. De film van regisseur John Carpenter gaat over een aantal onderzoekers op Antarctica die in aanraking komen met een buitenaardse levensvorm die eenieder kan imiteren (assimilation). Je weet dus niet of iemand echt mens is, of overgenomen is qua celstructuur en dus de vijand is. Het zorgt voor bloedstollende spanning waarbij niemand te vertrouwen is, en waarbij uiteindelijk het hele kamp in rook op gaat, letterlijk en figuurlijk. Heb je deze film nog niet gezien? Bij deze een tip dus. Echter, deze game heeft veel raakvlakken dus met die film uit 1982, maar speelt zich in de verre toekomst af. Eens kijken of de raakvlakken dan ook werken, of juist niet.

De aarde sterft en de tijd van de mensheid raakt op. Op 12 lichtjaar van huis biedt Tau Ceti f een sprankje hoop. Wanneer het kolonieschip Cassiopeia neerstort op de planeet, beseft de bemanning al snel dat ze niet alleen zijn. Opgejaagd door een buitenaards organisme dat zijn prooi perfect kan imiteren, moet de bemanning van de Cassiopeia hun achtervolgers te slim af zijn om levend thuis te raken. Terwijl ze vechten om te overleven, worden ze geconfronteerd met de moeilijkste keuze van allemaal: om zichzelf te redden, moeten ze mogelijk het leven van iedereen op aarde op het spel zetten, maar ook dat van hun reisgenoten. Het verhaal is in potentie een geweldig verhaal, maar de uitwerking is net wat minder helaas. Daar waar de spanning in bijvoorbeeld Alien of The Thing opgebouwd wordt en waarbij wantrouwen heerst, daar is dat in deze game een stuk minder het geval. Je weet eigenlijk al bij voorbaat wie je om wilt leggen en niet vertrouwt, en je weet ook al redelijk wanneer er iets gaat gebeuren. Het ‘assimilation’-proces en vooral het ‘wantrouwen’ mist. Het verhaal is daarnaast opgebouwd uit momenten en minder uit een aaneengesloten storyline. Je bent dus bepaalde situaties aan het beleven, maar echt een rode draad vindt er lang niet altijd plaats.

Turning Points

De gameplay in de game kent wel een rode draad want dat is anders dan we gewend zijn van Dark Pictures-games. In deze titel ben je namelijk veel aan het sneaken. In het begin voelt het alsof je een Assassin’s Creed-character aan het ontwijken en volgen bent, en later voelt het alsof je een on-track assimilatie aan het voorbij sluipen bent. De AI van de opponenten is zeer zwak, maar kan ook naar wens deels ingesteld worden qua gevoeligheid. Dan nog word je amper opgemerkt, terwijl je achter een stalen kist zit, op 50 cm afstand van de sluipmoordenaar. Het is soms lachwekkend, al wordt wel een bepaalde spanning opgebouwd door het sneak-element. Of het dan ook werkt is een beetje ja-en-nee eerlijk gezegd. Overtuigend is het echter nog niet. Naast dat bevat de game ook Turning Points, waarbij je bepaalde keuzes kunt rewinden, waarbij je dus kunt zien wat bepaalde andere keuzes tot gevolg zouden hebben. Het hele verhaal wordt echter niet aangepast, maar het chapter (8 in totaal) past zich aan. Soms zijn lichte keuzes van groot gevolg. Zonder al te veel te spoilen; De beslissing om een computer snel te rebooten, in plaats van te blijven zitten, had al snel de dood tot gevolg van één van de vijf speelbare karakters. Maar of je de één redt of de ander, blijft een interessante keuze, om daarna nog eens te herzien. Het rewinden is dan ook iets dat je meteen moet doen, zodat je het verhaal nog naar jouw wens kunt aanpassen. Dit 3 chapters later doen heeft een stuk minder effect. Verder kun je ook nog je Crew bekijken met daarbij enkele lichten eigenschappen, zoals symphatie, speelsheid en doordacht en ook zijn er geheimen die je kunt ontrafelen door computers, kladblokjes en tablets te doorzoeken in het spel, waar je ze ook allemaal tegen mag komen. In het algemeen is de gameplay vrij basaal, je kunt kruipen, rennen en interacties uitvoeren met bepaalde objecten, en dat is het dan ook wel redelijk. Echter, ten opzichte van eerdere Dark Pictures-games, ben je wel meer aan aan het lopen in plaats van, van cinematic naar cinematic aan het wandelen. Ook het aantal Quick-Time-Events is minder geworden ten opzichte van eerdere games, waarmee men dus iets meer richting gameplay aan het gaan is dan filmische ervaring.

Kwalitatief zijn we veel kwaliteit gewend van de Dark Pictures-franchise, en dat is ook nu weer het geval. Grafisch oogt het spel bijna subliem en uitermate realistisch, maar ook qua audio mag het spel er zeker wezen. De jump-scares zijn hier en daar tenenkrommend eng en ook de audio die door je DualSense heen geleid wordt, zoals krakend glas en communicatie met elkaar klinkt erg hoogwaardig. Je kunt overigens ook chatten met elkaar in de game, al voegt dat weinig toe en zijn de chats kort van stof, al zal men hiermee wat interessante side-details hebben willen toevoegen aan het verhaal. Een toegevoegde waarde is het helaas niet. Qua sfeer is het spel op zich best wel prima, maar de setting is wel erg eenzijdig. Het Antarctica van The Thing was gevarieerder, met de verschillende gebouwen en kamers. Ook de ‘bloedtest’, die in deze game net wat anders is in de vorm van een scanner, is het gewoon net niet, al zie je wel echt overgenomen elementen van John Carpenter’s film, zoals het één voor één testen van iedereen’s identiteit, waarbij iedereen zelfs over zichzelf twijfelt. In deze game voelt alles aardig het zelfde. Het staal, de computers, het glas, de vents, de deuren, het voelt allemaal erg hetzelfde aan en matigt de overall ambiance. Ook de UI is niet altijd even geslaagd. Keuzes zijn soms wat lastig leesbaar door de high-tech belichting en de sense-knop waarbij je door objecten heen bepaalde stroomkabels of vijanden kunt zien, maken het spel ook niet veel beter en realistischer eerlijk gezegd. In zowel performance als quality mode draait het spel overigens meer dan prima op een base PlayStation 5.

Vergelijkingsmateriaal misschien misleidend

Je moet ook niet alles te veel vergelijken met de inspiratie waaruit deze game is ontstaan. Het spel wordt vanaf chapter 6 een stuk beter moet ik zeggen, en creëert daar ook echt wat meer de elementen die ik hier boven wat meer mistte, maar briljant wordt het helaas nooit echt. Toch moet je echt morele risico’s nemen, die zo nu en dan veel vergen van de turning points-feature, waarbij je dus ook echt gokjes dient te nemen gebaseerd op weinig context. Dat maakt het dan wel weer een stuk interessanter. Ook het gore-element neemt drastische vormen aan, waarbij de imitatie-vormen deels hun ware aard tonen.

Toen ik hoorde dat Directive 8020 deels elementen uit The Thing met zich mee zou brengen, waaronder de assimilatie-processen en het wantrouwen, had ik torenhoge verwachtingen van het spel en was ik al verkocht. Echter, als je de aloude cult-classic vergelijkt met het verhaal en setting van deze game, dan kan het helaas nog veel leren van de science-fiction titel. De omgevingen in Directive 8020 voelen te eenzijdig aan, het ‘wie kan je vertrouwen?’-element is er eigenlijk veel te weinig en niet overtuigend genoeg en ook de echte horror ontbreekt een beetje. Hier-en-daar zie je wel wat bloederige tentakels voorbij komen, maar je weet eigenlijk wel al wat je moet denken over bepaalde karakters (of de duplicate ervan), en het zou juist ‘de charme’ zijn geweest als dat verrassingselement er wel meer was geweest qua wantrouwen in elkaar. Je kunt het spel natuurlijk alleen spelen of met elkaar, al voelde beide ervaringen aardig hetzelfde aan. Het terug kunnen spoelen naar gemaakte beslissingen is een goede toevoeging, en ontbrak in eerdere games vaak, waarbij je praktisch bijna weer een nieuwe playthrough moest gaan doen. Dat hoeft nu niet, al kun je vooral de resultaten per fragment bekijken, en verandert dus niet alsnog de gehele playthrough met terugwerkende kracht. Directive 8020 is uiteindelijk geen slechte game, zeker niet, ik heb me prima vermaakt, maar had nog veel meer potentieel in zich, mits men nog meer gekeken had naar diens inspiratiebronnen.

Het bericht Directive 8020 verscheen eerst op Evilgamerz.

“We maken niet zo veel titels die meteen op de releasedag verschijnen. We doen dat vooral voor onafhankelijke producties, en er zijn er waarschijnlijk tussen de vier en zes per jaar waar we ons op richten.”

Het bericht Sony laat weten hoeveel games ze per jaar op day-one beschikbaar stellen via PS Plus verscheen eerst op Evilgamerz.

Uiteraard houden de beslissingen die we nu nemen rekening met onze huidige situatie. We anticiperen op de toekomst. Wat mij betreft zijn er geen sombere tijden voor de sector in het verschiet. Onze partners en platformen nemen zeer verstandige beslissingen. Wees gerust, het is geruststellend.

Het bericht Dev: Sony heeft nog heel wat mooie games in de pijplijn verscheen eerst op Evilgamerz.

No Case Should Remain Unsolved is een detectivegame waarin spelers geheugenfragmenten ontdekken en samenvoegen om een ​​lang vergeten zaak op te lossen. Volg voormalig rechercheur Jeon Gyeong terwijl ze aanwijzingen en getuigenissen verzamelt met betrekking tot de zaak van een vermist meisje. 5 februari 2012. Een klein meisje genaamd Seowon wordt als vermist opgegeven vanaf een speeltuin. De politie start een onderzoek en ondervraagt ​​getuigen en verdachten, maar de zaak van Seowon wordt nooit opgelost.

Het bericht No Case Should Remain Unsolved komt naar PS5 verscheen eerst op Evilgamerz.

Het bericht van Sony geeft aan dat Grand Theft Auto VI op 19 november 2026 wordt uitgebracht en dat een PS5 vereist is. Het spel komt echter ook gewoon op de Xbox Series uit. De campagne lijkt vooral gericht op spelers die nog niet zijn overgestapt naar de huidige consolegeneratie. Sommige PS5-bezitters hebben echter ook gemeld deze berichten te hebben ontvangen.

Grand Theft Auto VI is de langverwachte nieuwe game van ontwikkelaar Rockstar Games en wordt gezien als een van de grootste releases in de gamewereld van de afgelopen jaren. De game speelt zich af in de fictieve staat Leonida, die sterk is geïnspireerd op Florida, en brengt spelers terug naar een moderne versie van Vice City. Volgens de eerste trailers draait het verhaal onder andere om de personages Lucia en haar partner, die samen betrokken raken bij criminaliteit, achtervolgingen en een groot onderwereldverhaal. De wereld lijkt groter, levendiger en realistischer dan ooit, met druk verkeer, dynamische weersomstandigheden en uitgebreide interacties met NPC’s.

Het bericht Sony spoort mensen aan PS5 te kopen voor GTA VI verscheen eerst op Evilgamerz.