‘Ys X: Nordics’ had nogal een valse start in het Westen. De game was nog maar net uit en ‘Ys X: Proud Nordics’ werd alweer aangekondigd voor het Oosten. Het was een bizarre aankondiging van Nihon Falcom en had ongetwijfeld een impact op de verkoopcijfers. Waarom zou je immers het origineel aanschaffen als er binnen een paar jaar een betere versie uitkomt? Nou ja, Atlus doet het natuurlijk al jaren met ‘Persona’ en ‘Shin Megami Tensei’. Persoonlijk heb ik hier niet echt een sterke mening over, want als een game heel goed is dan kan je hem net zo goed nogmaals spelen met een verbeterde versie. Ik vraag me wel een beetje af waarom er voor ‘Ys X: Nordics’ is gekozen en niet ‘Ys IX: Monstrum Nox’.

Sinds ‘Ys Seven’ zijn de meningen over ieder deel wel verdeeld. De één vindt een deel fantastisch door de gameplay en de ander is totaal niet onder de indruk door de matige graphics en verhaallijnen. Persoonlijk zit ik aan de kant dat ze ondanks alles altijd in ieder geval vermakelijk zijn. ‘Ys VIII: Lacrimosa of Dana’ is daar de enige uitzondering op. Die game is fantastisch door de gameplay, setting en het verhaal. Hetzelfde geld voor ‘Ys VI: The Ark of Naphistim’, ‘Ys: The Oath in Felghana’ en ‘Ys: Origin’. ‘Ys X: Nordics’ zat voor mij aan de andere kant en deze verbeterde versie doet vrij weinig om het spel echt beter te maken.

Gebakken lucht

‘Ys X: Proud Nordics’ speelt zich een paar maanden af na ‘Ys II: Ancient Ys Vanished – The Final Chapter’. Adol Christin is met een boot onderweg naar Felghana. Iedereen die ook maar een deel heeft gespeeld snapt meteen dat dat foute boel is, want boten en Adol gaan nooit heel goed samen. Ditmaal zinkt de boot een keertje niet, maar je schip wordt wel geënterd door een stel Vikingen. Tijdens dat moment ontmoet je Karja (het tweede hoofdpersonage en tevens een Viking prinses) en door het lot word je via een magische kracht aan elkaar geketend. Ondertussen zijn er onsterfelijke wezens genaamd Griegr’s die het eilandencluster waar je bent proberen over te nemen. Die alleen Adol, Karja en nog een andere Viking kunnen doden met die magische kracht genaamd Mana. Genoeg materiaal dus om een game mee vol te proppen, maar er is meer.

‘Ys X: Proud Nordics’ probeert net zoals de Trails series (je weet wel, die andere grote serie van Falcom) een veel grotere wereld neer te zetten. Er wordt veel meer uitgelegd en Karja wordt daar veelvuldig voor gebruikt. In de eerste helft van de game word je constant gebombardeerd met lange uitleggen van kleine gebeurtenissen die uiteindelijk weer vergeten zijn en geen enkele impact op het grotere geheel hebben. De game houdt van praten zonder dat die iets belangrijks te zeggen heeft.

Zwaard is voor leven en bijl voor pantser

De serie staat gelukkig niet echt bekend om de goede verhaallijnen. Bovenstaande hoeft dus ook niet echt uit te maken. De gameplay was altijd veel belangrijker. ‘Ys X: Proud Nordics’ heeft een Viking setting en daar is de gehele gameplay op gebaseerd. Al snel krijg je een boot waarmee je alle regio’s van de game af zeilt om naar de vele kleine eilandjes te zoeken en nieuwe bemanningsleden te vinden. Ik gebruik hier bewust het woord klein, want er zijn heel veel eilanden met een paar schermen die je in een rechte lijn naar het einde loodsen. Ben je eenmaal daar dan word je na een baasgevecht weer terug je schip in gedumpt en kan je zoeken naar de volgende. Deze meer lineaire gameplay is na de twee voorgaande delen met een meer open level design bizar te noemen. Veel van de eilanden hebben geen unieke visuele stijl waardoor het herhaaldelijk over grasveldjes rennen snel gaat vervelen.

Dit deel heeft in plaats van een open level design een grote open zee waar je met je boot vrij traag overheen zeilt. Weliswaar sneller dan het origineel door de verscheidene nieuwe windstromen die je kan vrijspelen door korte eenvoudige zeeslagen te overwinnen. Hoewel het upgraden van je schip best leuk is om te doen en het best wel wat effect heeft, zijn de meesten van die zeeslagen alsnog een kwestie van langzaam rondjes varen en vijanden de volle lading geven.

Combat te voet daarentegen is een stuk interessanter. Je speelt ditmaal “maar” met twee personages en de gameplay is daarop aangepast. Je kan nog steeds met één druk op de knop van personage wisselen om je combo’s te verlengen. Ieder personage heeft een eigen set aan skills die je uitvoert door een knop in te houden en je kan beide personages tegelijkertijd aan laten vallen door een andere knop in te houden. De game is nu veel meer gebaseerd op parries in plaats van ontwijken en je wordt aangemoedigd om zo veel mogelijk verschillende skills uit te voeren. Je bent dus de hele tijd bezig met wisselen van karakters om andere skills te doen die je combo verlengen en ze te eindigen met een superaanval van beide tegelijk. Het duurt wat lang tot het allemaal in elkaar klikt, maar zodra het dat doet dan worden gevechten net zo spectaculair als in eerdere delen. Het is wel aan te raden om je controller input wat aan te passen, aangezien de standaard niet heel geweldig is.

Trotse toevoegingen

Ten opzichte van het origineel zitten de grootste toevoegingen wat laat in de game. Er is een volledig nieuw eiland toegevoegd die vooral lijkt te dienen als een showcase voor wat er kan komen. Dit eiland heeft meer verticaliteit, een volledig nieuw verhaal, ziet er een stuk beter uit (de game is sowieso een klein beetje opgepoetst) en is over het algemeen gewoon veel leuker om te ontdekken. Het voelt daardoor niet echt alsof het een onderdeel is van dezelfde game. Ditzelfde eiland heeft een arena waar je verscheidene gevechten kan doen met alleen Adol of Karja. Er zijn ook nog nieuwe challenges toegevoegd.

Begrijp me niet verkeerd, ik houd van deze serie en hoewel de toevoegingen welkom zijn maakt het de game niet totaal anders of veel beter. ‘Ys X: Proud Nordics’ is nog steeds een game met een veel te trage start, niet interessante zeeslagen en een weinig interessant verhaal. Het nieuwe eiland is wat dat betreft het beste van dit hele pakketje. Er is alleen tot dusver nog geen concrete informatie over een upgrade pad. Is de nieuwe content het waard om de game opnieuw te kopen voor de volle mep? Wat mij betreft niet. Heb je de game nog niet en ben je fan van de serie? Dan is dit de versie die je zonder er te veel over na te denken kan aanschaffen.

Het bericht Ys X: Proud Nordics verscheen eerst op Evilgamerz.

Het bericht Nieuwe Ys role playing game in de maak verscheen eerst op Evilgamerz.

Adol Christin, het hoofdpersonage van de serie, iemand die een schip laat zinken door pure aanwezigheid en buitensporig avonturier. Ook wel bekend als The Red door zijn vuurrode haren. Wat in de wereld van Ys uitzonderlijk is. In de hele Ys serie speel / lees je zijn kronieken. De achterliggende gedachte is dat hij deze jaren geleden heeft geschreven en dat je ze als speler aan het herbeleven bent. Adol had nogal de gave om altijd op de één of andere wijze bij een apocalyptische of legendarische gebeurtenis te zijn. Een slimme manier om alle spellen chronologisch aan elkaar te koppelen, maar ze toch allemaal los van elkaar te kunnen spelen. Monstrum Nox is de eerste die daar zachtjes neen tegen fluistert. Het is niet persé vereist om eerdere delen gespeeld te hebben. Het helpt echter behoorlijk als je dat wel hebt gedaan, want het gaat ietsje verder dan simpel: “Goh, wist je nog toen we?”

Balduq of Hazard

Monstrum Nox speelt zich volledig af in en rond Balduq. Een dermate grote stad met een nog grotere gevangenis die samen kunnen dienen als speeltoneel voor een volledige game. De ridderlijke orde is niet zo blij met het bezoek van Adol en diens maat Dogi. Ze hebben wat vragen over hoe Adol nou eigenlijk altijd is betrokken bij al die apocalyptische bedoelingen. Volkomen logisch als we het even gaan ontleden. Afijn, Adol wordt de gevangenis ingegooid, Dogi gaat vreemd genoeg vrijuit en iedereen in Balduq is weer blij. Na een tamelijk korte overhoring ontsnap je natuurlijk. Een volledige game zich laten afspelen in een wat grauwe gevangenis is natuurlijk nooit interessant. Onderweg kom je een jongedame tegen die jou neerschiet en opeens zit je opgescheept met een outfit uit een videoclip van Marilyn Manson en de speciale krachten van Alucard. Voordat je ook maar één vraag kan stellen aan die jongedame is ze al met de Noorderzon vertrokken en ren je weer voor je leven. De toon is gezet. Later kom je erachter dat je nu een zogeheten Monstrum bent, dat er meer zijn en dat jullie moeten vechten om de Grimwald Nox te vernietigen. Anders kan het nog wel eens het einde van Balduq betekenen. Zit je dus toch weer met je neus in zo een vervelende apocalyptische gebeurtenis.

Bovenstaande wordt allemaal in zeer korte bursts verteld tijdens de rest van het verhaal. Monstrum Nox is veel persoonlijker dan de vorige delen en de eerste uren is de game vooral bezig met het vertellen van de achtergrondverhalen van de overige Monstrums. Wie zijn ze, waar komen ze vandaan en waar vechten ze nou werkelijk voor. Het hoofdverhaal zelf verdwijnt regelmatig op de achtergrond om daar plaats voor te maken. Niet zo zeer een probleem. Het is altijd wel een behoorlijke verademing om nou eens te weten wat er echt in de hoofden van je bondgenoten speelt. Het geeft de personages wat meer bagage dan simpel ‘boze tiener’. Waar Monstrum Nox wel over struikelt is de toch wat inconsistente verdeling van het hoofdverhaal. In het begin heb je natuurlijk tientallen vragen. Wie is die jongedame? Wat speelt er af in de grote gevangenis? Waar komt de Grimwald Nox vandaan? Wat is een Monstrum eigenlijk? Waarom kan een Monstrum niet ver de stad uit? Dit wordt natuurlijk mondjesmaat duidelijker, totdat de game een gigantische expositie dump aan het einde van de game op je bord dondert. Dan spreek ik over het kaliber waar de één zijn of haar ogen van laat rollen, de ander verbaasd naar het scherm kijkt en een derde nog steeds geen idee heeft. Fans zullen het wel kunnen waarderen door alle knipogen naar de vorige delen, maar het ging wat mij betreft net een tikkeltje te ver. Ik was veel meer geïnteresseerd in de verhalen van al die andere Monstrums. Dat zegt eigenlijk al een beetje genoeg.

Lacrimosa of Nox

Het is al eerder benoemd dat Monstrum Nox de taak had om het fantastische Lacrimosa of Dana te evenaren. Wat basis gameplay betreft is dat volledig gelukt. Monstrum Nox speelt vrijwel hetzelfde als Lacrimosa of Dana met een aantal toevoegingen die de combat alleen maar beter heeft gemaakt. Het speelt nog steeds als een razendsnelle actie-RPG met meerdere karakters. Alleen dan met meer manieren om je tijdens gevechten te verplaatsen. De basis is een simpele aanval die een balk vol laat lopen waardoor je weer speciale aanvallen kan uitvoeren. Een andere balk loopt weer vol waarmee je een boostmodus kan activeren. Die weer gebruikt kan worden om je super aanval uit voeren. Het is niet zo zeer uniek. Het zorgt wel voor een aangenaam snel systeem waar je vooral op hogere moeilijkheidsgraden voorover van de bank afvalt, omdat die punt van de bank nou eenmaal een keer eindigt. De nieuwigheid zit hem in wat je krijgt van je mede Monstrums. Iedere nieuwe bondgenoot komt gepaard met een bepaalde speciale kracht die het leven in Balduq net een stukje eenvoudiger maakt. De eerste geeft je bijvoorbeeld de mogelijkheid om tegen muren aan te lopen, de tweede vleugels waarmee je kan zweven en de derde een detective modus waar Batman jaloers op kan zijn.

De verdedigingsmissies uit Lacrimosa of Dana zijn ook terug in Monstrum Nox. Ditmaal om de Grimwald Nox een halt toe te roepen en gedeeltes van de stad vrij te spelen. Deze missies zijn te vergelijken met grote slagvelden waar je met alle Monstrums en ondersteunende karakters volledig uit je dak gaat. Het is de bedoeling dat je een pilaar beschermd door monsters zo snel mogelijk af te maken. Ondersteunende karakters helpen je hierbij door je bijvoorbeeld te helen of een boost te geven. Het is tijdens deze missies dat de combat zich van zijn beste en slechtste kant laat zijn. De moeilijkere gevechten met grotere monsters zijn behoorlijk intens. Wisselen van karakters is vereist en domweg knoppen rammen resulteert al snel in een lege levensbalk. Dat is de beste kant. De slechtste kant is als je tegen een berg aan zwakkere monsters dient te knokken die maar skills blijven spammen. Door de chaos verlies je al snel alles uit het oog en dan is de enige optie…… knoppen rammen. Het is niet dat het moeilijk wordt, maar het is totaal niet bevredigend om te winnen terwijl je zelf alleen maar een beetje skills aan het spammen bent. Gelukkig zijn er niet bar veel van deze missies en is de combat nog steeds het sterkste punt van de game.

Home improvement

Minder enthousiasmerend is de setting. Zoals vermeld, Monstrum Nox speelt zich volledig af in één enkele stad, een gevangenis en een heel kleine greep aan buitengebieden. Dat hoeft niet direct een nadeel te zijn. Bloodborne gebruikte dezelfde soort setting en was fantastisch. Balduq is daarentegen een saaie grijze droevige stad. De gevangenis is natuurlijk niet veel beter. Al geeft die juist in de latere uren van het spel de meest interessante omgevingen. De stad begint pas te leven als je je bezig gaat houden met de vele sidequests. Die overigens redelijk goed zijn. De vaardigheden van de Monstrums gebruiken om van locatie naar locatie te maneuvreren verveelt nooit. Er zijn genoeg hoeken en gaten met items om je uren bezig te houden. Het is tijdens het zoeken dat de stad je echt het idee geeft dat deze locatie een goed idee was, want tijdens het hoofdverhaal zit hij alleen dwars. De volledige buiten locatie van de stad is tevens de enige plek waar de framerate van de game met regelmaat zakt als een blok beton in een plas water. Vreemd, want indrukwekkend zijn de graphics totaal niet.

Mijn mening over deze game is misschien wel net zo inconsistent als de game zelf. Er waren momenten dat ik de game niet kon loslaten door de combat. Een minuut later zat ik weer met lichte verveling naar mijn TV te kijken, omdat Balduq zo een saaie setting is. Het hoofdverhaal blijft niet echt boeien. Terwijl de verhalen van je bondgenoten juist weer wel erg interessant zijn. Het is vooral de combat die de game overeind houdt. Eigenlijk zoals bijna alle andere actie-RPG’s van Nihon Falcom.

Het bericht Ys IX: Monstrum Nox verscheen eerst op Evilgamerz.