Wie kent het populaire rollenspel de Weerwolven van Wakkerdam nou niet? Sinds kort hebben wij dit spel in ons assortiment! Bij dit spel draait het om list en bedrog: wie zijn de Burgers in het dorp en wie zijn in het geheim de gevaarlijke Weerwolven? Een spelleider probeert een spannende sfeer tussen spelers te creëren waarbij de Weerwolven proberen elke nacht Burgers te verslinden, terwijl de Burgers juist overdag proberen om Weerwolven te ontmaskeren (en daarmee uit te schakelen).

Dit gloednieuwe, gereviseerde basisspel bevat 24 vierkante karakterkaarten waarmee je een spannend spel met 8-18 spelers kunt spelen. Kruip in de huid van een Gewone Burger, Weerwolf, Ziener, Jager, Heks, Dief, Cupido, Onschuldig Meisje en speel een spannend spel! Maar pas op voor de Burgemeester, want die heeft een extra stem tijdens het spel. Welke van deze karakters weet het langst te overleven om het spel te winnen?

Het bericht De Weerwolven van Wakkerdam aangekondigd verscheen eerst op Evilgamerz.

De Wyrm staat voor chaos

In Werewolf The Apocalypse volgen we het verhaal van Cahal, een soldaat en leider van een groep weerwolven. In deze wereld proberen vampiers zich voor te doen als mensen en hebben de weerwolven ervoor gekozen om zich af te zonderen. De wereld wordt door een goddelijk Wyrm wezen in chaos gedompeld en in deze game komt dit alles door de corporatie Endron. Endron probeert de wereld te ontdoen van zijn grondstoffen en dit gaat natuurlijk gepaard met de nodige vervuiling. Als wezens die dicht bij de natuur staan, willen de weerwolven hier een stokje voor steken. Bijgestaan door Gaia, één van de sterkste geesten in deze wereld, is je eerste taak om naar binnen te sluipen bij één van de fabrieken van Endron. Dit laat wel zien dat de game een enorme rijke basis heeftom uit te putten. Maar door de sterk verouderde graphics is het erg pijnlijk om door de cut-scènes en de vele conversaties heen te komen. De animaties van de personages zijn enorm stijf, de monden bewegen nauwelijks en de details zijn ver te zoeken. De game probeert bovendien een diep verhaal te vertellen in de acht uur dat de game lang is en de grote focus op een lineaire filmische ervaring komt hier totaal niet goed uit de verf. Graphics zijn natuurlijk niet alles en super vermakelijke gameplay kan veel van de mindere graphics verbergen. Maar naast dat de game visueel er een paar generaties achterloopt, lijkt de gameplay helaas uit dezelfde periode te komen.

Cahal kan wisselen tussen mens, wolf en weerwolf en deze 3 vormen bieden alle drie compleet andere speelstijlen. Tussen wolf en mens is het ten alle tijden mogelijk om te wisselen, maar om te veranderen in een weerwolf is het nodig om genoeg woede op te bouwen. En hier komt eigenlijk de grootste verrassing. De game probeert een sluipgame te zijn, maar door de slechte uitwerking kom je eigenlijk uit op een actiegame waarbij je 2 van de 3 speelstijlen nauwelijks gebruikt. Als mens kan Cahal bijvoorbeeld computers hacken, een kruisboog gebruiken en andere mensen in stilte uitschakelen. Ook kun je een speciale zichtmodus aanzetten om aanwijzingen te zien en planten te vinden voor extra ervaringspunten. In de wolf vorm is het mogelijk om door ventilatiebuizen te sluipen en je onzichtbaar van de ene naar de andere te verplaatsen. De gehele game is gebaseerd op dit principe waarbij je elke keer een ruimte binnenkomt en je eerst de kans krijgt om het zo stil mogelijk op te lossen. Het level design is hier niet geweldig en het is regelmatig niet duidelijk wat nou het verwachtte pad is om te volgen. Je zult dus al snel een fout maken en doordat er geen mogelijkheid is om die fout recht te zetten, is de enige optie die je dan hebt is om jezelf te veranderen in een weerwolf en alles een kopje kleiner te maken. Het veranderen in een weerwolf is eigenlijk het meest vermakelijke van deze game en het is dan ook wonderbaarlijk dat ze hier niet harder in op hebben ingezet.

Eindeloos schakelaars omzetten

Het patroon van rondlopen, sluipen en dan in een kleine ruimte alle vijanden verslaan is in deze gehele game aanwezig. De game bevat een hoop herhaling en hergebruik van dezelfde elementen. Zo zul je in die acht uur honderden schakelaars die er exact hetzelfde uitzien om moeten zetten om deuren te openen, liften aan te zetten of liften te openen. Deze actie komt zo vaak voor en voegt zo weinig toe dat het aanvoelt dat dit er alleen in zit om de speler iets te doen te geven.  De eerste helft van de game ziet er volledig hetzelfde uit, namelijk als de binnenkant van een fabriek. Het tweede deel probeert de speler meer variatie te geven door de fabriek in een woestijn te zetten, maar uiteindelijk zie je vervolgens weer dezelfde fabrieksruimtes. Op vijanden gebied is er ook veel herhaling aanwezig. De eerste helft bevat dezelfde 4-5 menselijke vijanden en in de tweede helft wordt dit aantal verdubbeld. De menselijke vijanden veranderen namelijk in gemuteerde monsters nadat je ze verslagen hebt. De eerste keer dat dit gebeurt is tof, maar alle keren daarna geven wederom het gevoel dat ontwikkelaar de game onnodig lang probeert te maken. Omdat je nu dezelfde hoeveelheid vijanden twee keer moet verslaan.

De paar lichtpuntjes zijn de gevechten in weerwolven vorm en hier is dan ook de meeste diepgang te vinden. Je kunt tussen twee modi wisselen, waarbij de ene meer gefocust is op behendigheid en snelheid en de andere op kracht maar daardoor wel veel minder snel. Dit wisselen is voornamelijk nodig om de sterkere vijanden of vijanden met een schild snel uit te kunnen schakelen en om de vele aanvallen te kunnen ontwijken van de snellere vijanden. Naast een zwakke en sterke aanval, heb je ook meerdere speciale acties die verschillend zijn in de twee modi. Dit zorgt ervoor dat je vele verschillende aanvallen tot je beschikking hebt en je zelfs je levensbalk kunt aanvullen als je het nodig hebt. Het eindresultaat is best vermakelijk, maar begint na een paar kamers en herhaling al snel oud aan te voelen. De 3-4 grotere eindbazen waarbij je het op moet nemen tegen weerwolven, monsters en grote exo-skeletons zijn het tofst. Maar die paar minuten gameplay zijn het niet waard om de rest van de game te doorkruisen.

Werewolf The Apocalypse Earthblood is hiermee een game die de lage verwachtingen helaas niet weet waar te maken. Visueel is de game enorm achterhaald, de gameplay is super repetitief en de paar lichtpuntjes zijn het niet waard om acht uur saaie en verouderde gameplay te doorlopen. Zelfs de coole elementen zoals het wolf gedeelte of de vele brute acties in weerwolvenvorm worden minder aantrekkelijk gemaakt door de herhaling in de levels, vijanden en gameplay. Er zijn genoeg andere games op de PS5 die het je tijd waard zijn, dit is er helaas niet eentje van.

Het bericht Werewolf The Apocalypse – Earthblood verscheen eerst op Evilgamerz.