Vampire Therapist is een verhalende indiegame waarin je speelt als Sam, een voormalige cowboy-gunslinger die vampier is geworden en nu therapeut is voor andere vampiers. Het spel lijkt op een interactieve visual novel: je voert gesprekken, maakt keuzes en helpt personages hun emotionele problemen te begrijpen. Daarbij gebruikt het echte psychologische technieken uit de cognitieve gedragstherapie (CGT), zoals het herkennen van negatieve denkpatronen en het corrigeren daarvan.

Deze prijsvraag is inmiddels afgelopen. De winnaars zijn op de hoogte gebracht via email.

Hoe doe ik mee?

• Reageer op dit bericht en laat weten dat je deze game voor de PS5 wilt winnen (dit mag zonder een Evilgamerz-account).

Deze prijsvraag loopt tot 1 maart 2026. Redactie en uitgevers die de prijzen ter beschikking stellen zijn uitgesloten van deelname. We zullen contact opnemen met de winnaars via het profiel-emailadres of het emailadres dat achtergelaten is bij het plaatsen van een anonieme reactie.

Het bericht Prijsvraag – Win 2x Vampire Therapist voor de PlayStation 5 verscheen eerst op Evilgamerz.

Vampieren hebben soms ook therapie nodig, net als gewoon mensen die in de knoop zitten. Je ziet tegenwoordig allerlei simulators, van in de bouw tot aan LAN-party simulators, maar Vampire Therapist lijkt toch iets meer bijzonder te zijn. Het spel kreeg namelijk al allerlei BAFTA-nominiaties als zijnde beste verhalende adventure simulator. Wij waren benieuwd en gingen het avontuur aan.

Jij bent Sam, een Wild West gunslinger die vampier is geworden na zijn dood. Hij wil graag therapie gaan geven om zijn levenservaringen te delen en andere vampieren weer terug op de rails te krijgen. Na eeuwen bloedvergieten is Sam zijn leven aan het beteren en bezoekt hij een Duitse nachtclub, waar hij kennis maakt met Andromachos, de top-van-de-top qua psychologen. Hij leidt jou langzaam op zodat ook jij patiënten kunt gaan behandelen en af kunt helpen van hun mentale onzekerheden.

Beoordeel de mentale situaties

Je komt allerlei karakters tegen, waaronder Dr Drayne, die verslaafd raakt aan een eigen cocktail die hij heeft ontworpen, Meddy, die wordt misbruikt via haar eigen vlogs die ze maakt en zo zijn er nog meer karakters die denken dat de wereld niet zonder hun kan, of juist wel. Het doel van de game is vooral het diagnosticeren van gesprekken en delen van dialogen. Vervolgens label je karakters met mentale verstoringen waar ze aan leiden. Voorbeelden zijn ‘Labeling’, waarbij karakters een label lijken te plakken op zichzelf op een bepaald soort mensen. Het zwart-en-wit denken (Nosferatu Thinking), het ‘Disqualiyen’ het positieve – of terwijl – overal het negatieve in zien en het positieve onder belichten en ‘Control Fallacy’, wat betekent dat je dingen totaal naar je hand kunt zetten, of juist totaal niet. Het verlies of overmatig kunnen controleren van dingen dus. In het begin is het onderscheiden van deze eigenschappen lastig, maar al snel krijg je steeds meer grip op bepaalde termen. Als het woordje ‘Should’ in een gesprek naar voren komt, dan weet je dat het ‘Should statement’ waarschijnlijk wel van toepassing is, maar vaak worden zinnen ook op bepaalde manieren verwoord, waardoor het verwarrend is of het nu gaat om zwart-wit-denken, of juist om het hebben van controle over bepaalde zaken. Het spel straft vooral in het begin de speler echter niet af, wat op zich voordelig is, maar ook nadelig, gezien het spel qua herspeelbaarheid zijn waarde dus verliest, maar met het tiental uren dat je kunt spelen, mag je zeker niet klagen qua inhoud van de game. Naar mate je speelt worden de verschillende indrukken en psychoses steeds vervangen met nieuwe verschijnselen, waardoor je deze blijft uitbreiden.

On-rails, maar toch ook dynamisch

Cliënten komen en gaan, en je kunt hier en daar in de conversatie kiezen uit meerdere reacties die je geeft, maar over het algemeen is alles redelijk on-rails. Naar mate het spel vordert volgen er iets meer consequenties en komen er totale beoordelingen van een ‘patiënt’, wat ook de relatie kan beïnvloeden met de betreffende vampier. Dit zorgt voor een interessante dynamiek. De inhoud van de conversaties blijft daarnaast treffend interessant, en dat voor een game die eigenlijk constant teksten vertoont, met stilstaande illustraties die hier-en-daar wat veranderingen vertonen. Het lijkt een soort van stripboek, dat op een gegeven moment wel wat eenzijdig lijkt te worden. Je zit namelijk vrijwel constant in dezelfde omgeving, met uitzondering van de nachtclub en je doodskist waarin je een TV hebt staan en kunt slapen. Ook de patiënten die dus periodiek weer langs komen, worden op een gegeven moment wat herhalend. Het artwork echter, dat cel-shaded oogt en de UI ogen geweldig sfeervol, wat een pluim verdient voor de developer. De game kent zo nu en dan ook wat minigames, zoals het bijten van aders in de nek van bepaalde karakters die voorbij komen. Het wordt ook wel gezien als het hebben van seks tussen de vampieren, wat heel normaal lijkt in de nachtclub. De gameplay van de minigames is echter verre van bijzonder, en stelt hierbij niets voor.

Na een vijftal sessies van de cliënten, wordt duidelijk waar iedereen aan mankeert en of je gesprekken hebben geholpen. Andromachos, ook wel je leraar in de wereld van therapieën, heeft je volledig opgeleid tot psychiater, of hoe je het ook wilt noemen. Het vooral inzichtelijk maken van bepaalde gevoelens die geuit worden maken de game interessant. Je kunt ook wel echt zien dat er daadwerkelijk mensen zich hebben bemoeid met het spel die verstand van zaken hebben. Je krijgt zelfs een lichtelijke kijk in de psyche van een psychiater en de manier van beoordelen van mensen. Vampire Therapist is dan ook een game die ongetwijfeld de moeite waard zal zijn. Je handboek geeft voorbeelden van bepaalde mentale stoornissen waar we allemaal wel eens mee te maken hebben. Het in hokjes duwen van personen, het zwart-wit-denken en het proberen te controleren van bepaalde momenten, wat helemaal niet mogelijk is. Mentale stoornissen hebben we allemaal wel, niet alleen vampieren.

Het enige echte minpunt aan Vampire Therapist dat ik kan bedenken is toch wel de setting van de graphics die veel herhaald wordt. De graphics zijn top-notch, maar deze worden wel tot in het uiterste herhaald en variëren net wat te weinig om boeiend te blijven. De dialogen echter blijven wel constant boeiend, zij het dat je gewoon constant aan het lezen en beoordelen bent. Het maken van fouten hoort erbij en daar word je amper op afgestraft, en dat is ook prima eerlijk gezegd. Dit is geen game die je vier keer wilt uit gaan spelen, zelfs niet twee keer. Dit is gewoon een eenmalige, opleiding tot het beoordelen van bepaalde psyche van de mens, ehm… ik bedoel vampier. Als je dit interessant vindt, dan is dit inderdaad BAFTA-waardig.

Het bericht Vampire Therapist verscheen eerst op Evilgamerz.