Het Station

Endless Dungeon speelt zich af aan boord van het Station, een enorm ruimtestation met meerdere verdiepingen. Een buitenaards ras met de naam Endless heeft dit station gebouwd, maar heeft het schip om onduidelijke reden verlaten. Het station is nu overladen met diverse monsters en jij zit hier opgesloten met een groep willekeurige helden. Het is aan deze onwaarschijnlijke helden om de kern van het station te bereiken en de reactor aan te zetten zodat iedereen kan ontsnappen. Het verhaal zal geen prijzen winnen, maar het weet de wereld op een interessante manier neer te zetten. Het verhaal wordt verteld met een aantrekkelijke platen in een stijl van een stripboek en de kwaliteit straalt er vanaf. In elke illustratie zit een hoop liefde en dat is mooi om te zien. Je begint in de Saloon, wat eruitziet als een gezellige bar. Deze bar fungeert als hub waar jij begint en terecht komt als je het leven laat tijdens je zoektocht naar de reactor.

Op het eerste gezicht ziet Endless Dungeon eruit als een twin-stick shooter, vergelijkbaar met The Ascent en Alienation. Met WASD ren je rond en richten en schieten doe je terwijl je beweegt met je muis. De wapens die je met je meedraagt en de speciale vaardigheden hangen af van het personage wat je kiest. Sweeper is de eerste held die je kunt kiezen en ziet eruit als een schoonmaker. Sweeper gebruikt pistolen en kan na verloop van tijd een vaardigheid gebruiken die vijanden vertraagd door de vloer met een plakkerig goedje te bedekken. Zed is een soldaat met een dik pantser en is puur gericht op zware wapens, zoals mitrailleurs en raketwerpers. Als speciale vaardigheid kan Zed een grote explosie oproepen. Elke held speelt flink anders en je zult naarmate je verder komt meer helden vrijspelen. De besturing werkt ook lekker strak, waardoor de helden vlot kunnen reageren op de gevaren die ze tegenkomen.

Deuren openen

Elk level wordt willekeurig gegenereerd en het is daardoor elke keer weer een verrassing wat je tegen gaat komen. Gelukkig zijn er veel onderdelen hetzelfde tussen elke run waardoor je weet wat je moet doen. Je zult een vierpotige robot met een groot kristal moeten beschermen en begeleiden naar de kernreactor. Doe je dit niet dan geldt dit meteen als een verlies. Je hebt geen idee waar de uitgang is waardoor je vele deuren zult moeten openen om de uitgang te vinden. Elke deur die je opent levert je wat grondstoffen op en kan je toegang geven tot nieuwe wapens en voorwerpen. Het loont dus om vele deuren te openen, maar achter elke deur kan ook een groot gevaar liggen. Het blijft dus spannend om de levels te verkennen en de levels voelen mooi gebalanceerd aan ondanks dat ze gegenereerd worden. Ze zien er bovendien er erg mooi en divers uit, waardoor je niet zo snel het gevoel hebt dat je door dezelfde bouwstenen aan het wandelen bent. De levels wisselen zonder moeite tussen chaos en rust in deze levels, waardoor je altijd op je hoede bent.

De levels zitten gevuld met monsters en deze zijn opgedeeld in vier verschillende types. Zo zul je insectachtige monsters tegenkomen, maar ook mechanische robots. Elke type komt met zijn eigen variaties op kleine en grote, snelle en langzame, zwakke en sterke monsters. Ze hebben elk hun eigen tactieken en zwakheden waardoor je niet simpelweg kunt blijven staan en schieten. Er zitten dan ook een paar erg lastige vijanden tussen. Vooral de vijanden die spontaan achter je tevoorschijn komen, zorgen ervoor dat je alert moet blijven. Gelukkig kun je naast je standaard wapens ook betere wapens in de levels vinden. Er zijn een paar uitblinkers, zoals een vlammenwerper die je personage omringt met vuur. Andere wapens zorgen er alleen voor dat je standaardwapen vuur, stroom of ijs schade doet. De kleuren van je kogels veranderen, maar de impact van deze upgrades vallen in de praktijk tegen.

Tower Defense

Het is dan ook onmogelijk om volledig op je wapens en vaardigheden te vertrouwen om de grote hoeveelheden monsters te overleven. Gelukkig kun je diverse turrets bouwen die je helpen bij het verdedigen. Elke kamer heeft een aantal plekken waar je deze turrets kunt bouwen, maar wees gewaarschuwd! Voor elke turret zul flink wat grondstoffen moeten inleveren, waardoor je goed moet nadenken waar je ze neerzet. Je kunt ze ook niet meer verplaatsen, waardoor je vastzit aan je keuze. Het is dan ook zo jammer dat het plaatsen zo gemakkelijk gaat. Het komt nog wel eens voor dat je per ongeluk een punt selecteert en een turret bouwt in het heetst van de strijd. De turrets waar je uit kunt kiezen kun je ook weer uitbreiden door grondstoffen in te zetten. En dit is dan ook waar de game het minst afgewerkt aanvoelt. Doordat de levels willekeurig zijn en je niet altijd de grondstoffen krijgt die je nodig hebt, komt het geregeld voor dat je maar weinig turrets kunt inzetten. En dit is zo jammer, want ze hadden met gemak meer monsters op je af kunnen sturen als je maar iets meer turrets kon plaatsen.

Als je dan ook wordt geveld door de monsters kun je in de Saloon een hoop extra upgrades aanschaffen met het schroot wat je tijdens je runs verzameld.  Endless Dungeon is dan ook een roguelite en je kunt hier lekker veel extra’s aanschaffen. Elk wapen wat je tegenkomt, kun je upgraden, elke held heeft een lading extra opties en je kunt zelfs je vierpotige robot voorzien van extra upgrades. In de Saloon kun je ook met andere station bewoners praten. Zo kun je hier meer informatie verzamelen of de informatie die je hebt verzameld inleveren voor extra’s. Je kunt deze game dan ook volledig solo spelen. Je wisselt dan door op de spatiebalk te drukken tussen de verschillende helden. De AI is degelijk, maar met twee vrienden in co-op is deze game natuurlijk veel leuker. Je kunt dan veel makkelijker opsplitsen en meer punten tegelijkertijd verdedigen.

Kwaliteit en plezier

De kwaliteit, liefde en afwerking straalt van de game Endless Dungeon af. De makers hebben op elk vlak geprobeerd het maximale eruit te halen. Het combineren van drie verschillende genres kan riskant zijn, maar het weet hier een mooie balans te vinden. Grafisch ziet deze game er dan ook erg tof uit en knalt elke held lekker weg. Het bouwen van turrets valt soms tegen doordat je niet genoeg grondstoffen weet te verzamelen door de willekeurig gegenereerde levels. Maar wanneer je wel genoeg grondstoffen weet te verzamelen dan vallen alle puzzelstukjes perfect in elkaar. Een echte aanrader dus!

Het bericht ENDLESS Dungeon verscheen eerst op Evilgamerz.

Robots nemen de wereld over

In Synthetik:Ultimate staat gameplay 100% centraal. De game legt in een paar regels uit dat de robots tegen ons gekeerd zijn. Het is nu de taak van de speler om elke robot uit te schakelen om van de wereld weer een veilige plek te maken. Geen interessante introductie, video of cut-scenes en dat is jammer, maar zeker niet het einde van de wereld. Maar dat de game verder niks uitlegt, zorgt voor een erg saaie start. Het is aan de speler om uit te vogelen hoe alles werkt en de eerste keuze die de speler moet maken is tussen de acht beschikbare classes. Leuk hier is om te zien dat de game een flink divers aantal classes weet voor te schotelen. Natuurlijk hebben we hier een standaard class, waarbij de speler de beschikking heeft tot een machine geweer en een pistool. Maar gelukkig weten de makers ook wat interessantere classes toe te voegen. Zo kun je volledig de defensieve kant op gaan of focussen op weinig bescherming en veel vuurkracht. Ook bevat de game een soort van magische class, waarbij de speler zonder zelf iets af te vuren de vijand uit kan schakelen. Genoeg keus hier dus en de classes hebben weinig overlap. Dit is alleen maar positief, want daardoor spelen ze echt anders en kun je het fris houden door af en toe te wisselen. Als je dan eenmaal de wapens en vaardigheden van je personage hebt uitgekozen, kun je eindelijk aan de slag.

De game volgt de standaard formule van een rogue-like game. Je begint in een level en je moet de uitgang vinden om het volgende level te bereiken. Elk level word gegenereerd en is dus elke keer anders. Tussen jou en de uitgang zullen vervolgens een sloot aan vijanden staan die het je moeilijk maken om de uitgang te halen. En waar bij vele van deze games de omgevingen er constant anders uitzien, weet Synthetik niet genoeg variatie toe te passen. De ene keer ben je in een hangar, dan weer in een fabriek en het lijkt allemaal op elkaar. Hierdoor voelt het al snel repetitief aan en dat is jammer. Maar waar de game toch wel uitblinkt is hoe het schieten werkt. Ze hebben goed gekeken naar de active reload van Gears of War. Je moet hier ook op het juiste moment herladen en een knop indrukken. Doe je dit op het juiste moment krijg je een kleine aanvalsbonus, verpest je het dan zul je langer moeten wachten om je wapen weer te kunnen gebruiken. Ook betekent dit als je te vroeg herlaad je mogelijk een volledige magazijn kogels weggooit die je toch echt nodig zult hebben. Ook kun je geweer vastlopen waardoor je als een gek op de schietknop moet drukken om je geweer weer te kunnen gebruiken. Deze mechanieken passen perfect bij elkaar. Wanneer je in de flow komt dan probeer je echt goed op te letten hoeveel kogels je hebt en schuil je wanneer je moet herladen. Dit in combinatie met vette visuele en geluidseffecten, zorgen ervoor dat de game heerlijk wegschiet. Met 140 items en een groot aantal wapens en vaardigheden is er genoeg te ontdekken hier.

Een aparte keuze

Maar waar de game uit elkaar begint te vallen is de interface en alles dat ermee te maken heeft. Het is echt verschrikkelijk op de Nintendo Switch. Ze hebben ervoor gekozen om een cursor te gebruiken die je met je sticks kunt besturen. Er wordt geen gebruik gemaakt van het touch scherm of simpelweg door het menu bewegen door omhoog en naar beneden te drukken. Dit maakt het wisselen van je vaardigheden ingewikkelder dan het zou zijn. Ook weet de game slecht te communiceren hoeveel leven of kogels je nog hebt. Ook was het soms volledig onduidelijk hoever ik nou echt was met de levels. Er wordt niet aan de speler gecommuniceerd wat ze tijdens het spel hebben bereikt en pas als je game-over gaat zie je ineens hoe goed je het hebt gedaan. Het verdienen van xp en credits zorgt ervoor dat je na elke game-over scherm weer iets nieuws kunt unlocken en ook hier is niet altijd duidelijk hoe het allemaal werkt. Je kunt de credits ook inzetten op bepaalde punten in de levels, maar wederom hier werkt het niet zo vloeiend als je zou verwachten van een supersnelle topdown shooter. Het is wel een tijdje geleden dat een game me heeft geforceerd om allerlei knoppen uit te proberen omdat ik totaal geen idee had, hoe het nou in elkaar stak. De game heeft ook regelmatig last van dipjes. Zo dacht ik dat in de eerste minuut de game was vastgelopen, maar hij was nog alles aan het laden. En dit is echt jammer, want de game in actie ziet er snel en flitsend uit en de knallende muziek zorgt voor een mooi geheel.

Synthetik: Ultimate weet hierdoor een hoop nieuwe content aan te bieden en kun je hier uren mee zoet zijn. De nieuwe classes die het totaal op acht brengen zijn tof en verschillend. De game ziet er degelijk uit en de muziek en geluidseffecten zijn van hoge kwaliteit. Het herladen, mikken en magazijnbeheer werken heerlijk samen, maar de game wordt tegengehouden door een verschrikkelijke interface en veel herhaling in de levels. Voor sommige spelers is hier een vermakelijke game te vinden, maar voor de rest is dit een game die net een voldoende scoort.

Het bericht Synthetik: Ultimate verscheen eerst op Evilgamerz.