Vorig jaar schreef ik nog dat het logisch was dat Square-Enix begon met het remaken van ‘Dragon Quest III’ voor het eerste en tweede deel. Dat was het moment dat de serie volwassen werd en op papier is het het eerste deel van de Erdrick trilogie. Logischerwijs krijgen de eerste twee delen en “afsluiters” van de trilogie dezelfde behandeling. Dan wel als een pakketje, want zowel deel één als deel twee zijn een stuk eenvoudiger in opzet en tevens een stuk korter.

Vooral deel één schittert in eenvoud. Het is één van de eerste echte Japanse RPG’s. In 1986 waren er nog helemaal geen standaarden in het genre en als je het origineel nu gaat bekijken met een moderne bril dan zie je al snel dat die game echt alleen nog voor de liefhebbers is. Het verhaal is vrij simpel, je hebt maar één karakter, er was een passwordsysteem, menu’s waren traag en het vergelijken van je uitrusting was heel moeizaam. Die game is al meerdere keren op een ander platform uitgekomen en heeft allerlei quality of life toevoegingen gekregen. Deze remake gaat daar nog wel iets overheen.

Wat deze remake doet is het eerste deel opwaarderen naar de moderne standaarden van de latere delen. Dat betekent dat de game zowel lijkt op de originele klassieker als de remake van ‘Dragon Quest III’ van afgelopen jaar. Je speelt nog steeds met één karakter, maar je vecht wel tegen meerdere monsters tegelijk (dat was nooit eerder zo). Er zijn nu scrolls om je personage spreuken te leren en dus meer opties te verlenen. Die ga je ook nodig hebben, want sommige monsters slaan, zoals bij alle andere delen, ongelooflijk hard. Het hoofdverhaal is vrij simpel gebleven, ondanks dat er een aantal nieuwe verplichte elementen zijn toegevoegd om het verhaal wat verder uit te diepen. Deze zijn volledig in de stijl van het origineel en passen er goed bij. Wat van mij wel mag, en dit is misschien vloeken in de kerk, is wat minder oud Engels. De accenten in andere delen zijn leuk, maar het constante thou, thine en thee maakt het script wel eens lastig om te lezen.

Alle nieuwe wapens, locaties en spreuken hebben er tegelijkertijd voor gezorgd dat combat makkelijker is geworden, doordat je meer mogelijkheden hebt en een stuk sneller levelt, als moeilijker, want sommige bazen slaan harder dan dat je kan helen. Je zelf als een dolle tegen deze bazen aangooien heeft geen nut tenzij je zin hebt in enorm veel hoofdpijn. Zelfs ertegenop levelen heeft niet direct nut wanneer een baas 200 schade doet en je maar voor 100 kan helen. Je moet daar strategiën voor ontdekken om aanvallen te kunnen counteren (tip, gebruik cop out) of om twee keer achter elkaar midheal te doen. Die opties heb je, ze zijn alleen niet altijd even duidelijk en vergen wat experimentjes en meerdere malen opnieuw proberen.

Het oude met het nieuwe

Het tweede deel lijkt in de kern al meer op een moderne JRPG. Je speelt met meerdere personages tegelijkertijd waardoor combat in het begin van het verhaal iets makkelijker is. Ieder personage heeft zo zijn of haar eigen rol. Je hebt een heler, een warrior, eentje die er tussenin zit en er is zelfs een vierde personage toegevoegd om het aantal meer in lijn te brengen met de andere delen. Dat komt goed uit, want deel twee staat erom bekend dat de endgame zeer ongebalanceerd is en dat de game zo cryptisch wordt dat je bijna een walkthrough erbij moet pakken. Deze remake lost die twee problemen op.

Daar wil ik niet mee zeggen dat de game nu eenvoudig is. Er zijn geen gevechten meer die je zonder reden de grond in trappen (hallo, vier groene draken). Het is wat eerlijker en een game over is sneller aan jezelf te wijten dan dat de game besloot om een monster te spawnen die met één aanval je volledige party omver beukt. Het cryptische is ook weg, doordat je er nu altijd voor kan kiezen om je volgende objective op de kaart te tonen. Het helpt enorm dat de zoom spreuk je nu de mogelijkheid geeft om te teleporteren naar een gekozen locatie. De game zou een stuk korter kunnen zijn door die toevoeging, maar er zijn zo veel extra’s toegevoegd aan het verhaal om hem juist langer te maken. De game is een stuk eerlijker, respecteert je tijd meer en maakt van ’Dragon Quest II’ eindelijk een game met een moeilijkheidsgraad die niet alleen te overwinnen is door een berg aan liquid metal slimes te grinden. Als je daar tenminste de statistieken voor hebt.

Matrix déjà vu

Wat een klein probleem begint te worden in deze hereniging van de volledige serie is dat alles wat op elkaar begint te lijken. Datzelfde gebeurde met de Pixel Remasters van ‘Final Fantasy’. De games verliezen hun eigen smoel, doordat ze allemaal dezelfde menu’s en grafische assets gebruiken. Dorpjes, bossen, monsters en spreuken worden daardoor wat minder leuk om voor de eerste keer te zien, omdat ze een soort déjà vu gevoel geven. Het is een klein ding in het grotere geheel en valt wellicht al minder snel op als je de games niet te snel achter elkaar speelt. Simpel voorbeeld, in deel één zijn er monsters die spreuken uitvoeren die meerdere personages raken, maar je speelt dus maar met één personage.

Het voordeel van die hereniging is wel dat beide games er weer bijzonder goed uitzien en klinken. De 2D-HD stijl blijft sinds ‘Octopath Traveler’ imponeren en de orkestrale soundtrack is weer prachtig. Hier kan je weinig op aanmerken. Ultrawide ondersteuning had het helemaal compleet gemaakt, maar het is voor een game als deze wel te begrijpen dat die er niet is.

Ondanks deze kleine tekortkomingen zijn dit twee heerlijke remakes die nog een klein beetje worden beperkt door waar ze vandaan komen. De verhalen van beide games zijn verder uitgewerkt en daardoor beter dan dat ze waren. Vooral deel twee doet hier veel meer. Ware het niet dat het op den duur wel wat langdradig wordt, omdat de basis hetzelfde is gebleven. Het is één van de weinige keren dat er gezegd kan worden dat er complete versies zijn van een Square-Enix game. Zowel voor nieuwkomers als voor mensen die al bekend zijn met de serie zijn dit beide interessante remakes om (opnieuw) kennis te maken met de franchise en ik zie geen reden om een andere versie van beide delen aan te raden

Het bericht Dragon Quest I & II HD-2D Remake verscheen eerst op Evilgamerz.

Nostalgie is een raar iets. Jaren geleden ben ik gestopt met doom scrollen op mijn telefoon. Vooral omdat ik daarna altijd spijt had en maar concludeerde dat het tijdverspilling was. Lege calorieën die net zo zinloos waren als een gemiddelde maaltijd van een fastfood keten. ‘Covenant of Solitude’ bracht me terug naar die tijd. Deze game kende ik niet, maar een JRPG die zijn inspiratie haalt uit het NES tijdperk? Laat maar komen. Kemco kende ik echter wel van die standaard RPG Maker achtige RPG’s op Android. Ik werd direct terug gezogen naar de tijd van doom scrollen in de Google Play Store. Zittende op het toilet terwijl je je afvraagt of het die paar euro waard is. Toen had ik de juiste keuze gemaakt.

Volledig eerlijk, tussen die honderden titels van Kemco zitten een paar leuke games. ‘Symphony of Eternity’ is bijvoorbeeld een degelijke JRPG. Het gros van hun catalogus is echter precies wat je verwacht. Simpele JRPG’s met één specifieke gimmick en een standaard verhaal. ‘Covenant of Solitude’ is zo een titel. Dat was twaalf jaar geleden op een platform als Android nog prima, want het aanbod was vrij beperkt en smartphones waren nog niet zo ver als ze nu zijn. Op een volwaardig platform als Steam? Met games als ‘Sea of Stars’, ‘Chained Echoes’ en allerlei andere geweldige pixel art RPG’s vraag ik me een beetje af voor wie deze game bedoeld is.

Deze genie heeft geen wensen

‘Covenant of Solitude’ is van origine een game uit 2012. Je speelt als Fort een jongen met het bloed van een genie. Genies kunnen demonen oproepen die onder andere mee helpen met vechten. Voor het leger van een nabijgelegen koninkrijk de ideale munitie om in te zetten tijdens oorlogen en grote veldslagen. Ze worden dan ook ingezet als vervangbare soldaten. Demonen dood? Roep een hoop nieuwe op en blijf maar vechten. Mocht de genie zelf sneuvelen dan zijn er nog genoeg anderen. Fort gaat daar met zijn demonen tegenin. Dat de rest van het land hem haat wegens zijn gave boeit hem verder niet zo veel.

Demonen komen in deze game in vier varianten. Dragons, beasts, fairies en vampires. Deze contracteer je in je hoofd zonder daar ook maar iets voor te hoeven doen en alle vier zijn een soort klasse. Dragons zijn fysiek sterk dus ze zijn de beste warriors. Beasts zijn snel en komen het meest overeen met thiefs. Fairies zijn de white mages. Vampires zijn dan weer de “jack of all trades” in het assortiment. Je kan mixen waardoor je best een redelijke hoeveelheid aan keuzes hebt. Het is alleen niet altijd verstandig om van de sterke kanten af te dwalen. Mocht je denken dat je net zoals in ‘Shin Megami Tensei’ demonen kan contracteren door met ze te praten, dat kan niet. Ondanks dat de game direct duidelijk maakt dat Fort dat kan, is dat geen mogelijkheid. Je zit vast aan die vier varianten die de game je biedt.

Door het ontbreken van de mogelijkheid om tijdens gevechten met monsters te praten is het turnbased combat systeem net zo interessant als de progressie van het verhaal. Je doet al heel snel constant hetzelfde. Er is geen reflex element, geen flitsende presentatie en alle gevechten volgen eenzelfde ritme. Raak monsters zo snel en zo hard mogelijk en heal waar nodig. Grind indien nodig om sterker te worden, want echte tactiek is er niet. Grinden is zo nu en dan ook wel echt nodig, want vooral de eerste paar bazen zijn best wel een DPS check, omdat ze meer healen dan dat je schade aan kan doen.

Vroeger was niet alles beter

Niet alleen combat heeft die oude manier van gameplay. Progressie in het verhaal is net zo eenzijdig. Je gaat van dorp naar kerker naar dorp naar grot naar dorp naar bos zonder echt een origineel achtergrondverhaal per dorp. Het hoofdplot duwt je zo ongeveer door de hele game. Die lineaire progressie is niet per se het probleem. ‘Lufia II’ heeft dat ook en dat is één van de beste traditionele JRPG’s. Wat die game wel heeft? Interessante en originele verhaaltjes per dorp en regio. Dat is waar ‘Covenant of Solitude’ praktisch geen aandacht aan besteed.

Deze game is een reliek uit zijn tijd. In 2012 had ik deze game nog wel kunnen aanraden voor op je telefoon, mocht je een paar minuten bij de tandarts hebben of dagelijks een uur in de trein zit. Op een Steamdeck of op je (gigantische) TV? Alleen als je echt, maar dan ook echt, opzoek bent naar een nieuwe JRPG en bijna niets te besteden hebt.

Nostalgie is een naar iets.

Het bericht Covenant of Solitude verscheen eerst op Evilgamerz.

Chernobylite was in 2021 één van de originelere survival games van dat jaar. In een genre dat toen al een beetje verzadigd was, bracht die game een innovatieve manier van het vertellen van een verhaal. Dat je keuzes daadwerkelijk effect hebben was geen uitzondering, maar Chernobylite deed daar een schep bovenop door je de mogelijkheid te geven om eerdere keuzes op een later tijdstip aan te passen. Je was vrij om dat vaker te doen, zodat je een beetje kon kiezen. De game had een duistere ondertoon en de “zone” was keihard. Chernobylite 2 is nu beschikbaar in early access en ik kon niet wachten om er aan te beginnen. Helaas had ik beter iets langer kunnen wachten.

Chernobylite 2 pakt het totaal anders aan dan zijn voorganger. Je speelt als Cole Grey een zogenaamde ‘Planewalker’. Planewalkers zijn speciale soldaten die met behulp van Chernobylite naar andere dimensies kunnen reizen om meer Chernobylite te verzamelen wat vervolgens weer gebruikt kan worden als energiebron. Na een tutorial, waar je kennismaakt met de nieuwe classes, wordt je een alternatieve dimensie ingegooid, gaat er iets goed mis en strandt je in die dimensie. Ver weg van je familie en bondgenoten. Daar begint de survivaltocht naar wapens, materiaal en nieuwe bondgenoten om weer heelhuids in je eigen dimensie te geraken.

Dat doe je door, net zoals in het eerste deel, je basis uit te bouwen met behulp van die nieuwe bondgenoten. Die je krijgt door missies voor ze uit te voeren of automatisch zodra je een bepaald punt in het verhaal hebt bereikt. Het uitbouwen van je basis is ditmaal uitgebreid met allerlei opties om niet alleen werkbanken te plaatsen, maar ook om de layout van je basis te bepalen. Dat gaat met behulp van extra kamers die een specifieke functie hebben. Daar kan je dan weer één van je bondgenoten in plaatsen op basis van hun specialiteiten om bijvoorbeeld meer helende items of bouwmateriaal te krijgen. Het is robuuster en je keuzes zijn iets belangrijker dan in het eerste deel.

Beta access

Wat minder robuust is is de rest van de gameplay. De wereld voelt veel meer aan als de zoveelste standaard Unreal Engine omgeving. Het ziet er allemaal behoorlijk goed uit, maar het mist een identiteit. Het lijkt te erg op een bij elkaar geraapte set aan assets. Het helpt ook niet echt mee dat de performance in de huidige versie niet al te best is. Er zijn genoeg grafische opties om het af te stemmen op je systeem. Zelf kreeg ik het met een RTX 3080 en een 5600X niet echt stabiel. Vooral bij het inladen van nieuwe omgevingen schokt en stottert het aan alle kanten. Zelfs tijdens filmpjes was de framerate ellende.

Dat de game eigenlijk nog ver verwijderd is van early access wordt steeds duidelijker zodra je verder in de game komt. Tijdens de proloog merk je er nog niet zo veel van. Een paar missies verder loop je al tegen de eerste voice lines die met behulp van AI zijn ingesproken, personages bewegen niet tijdens filmpjes, je bondgenoten doen T-poses in je basis of de lipsynch komt totaal niet overeen met hetgeen wat er gezegd wordt. Dat wordt dus steeds erger en het gebeurt zelfs tijdens hetzelfde gesprek. De ene zin hoor je de stem van Cole en een zin later hoor je ineens de stem van je Google Home Speaker.

Je merkt dat tevens tijdens de gameplay. Je hebt zes classes, maar alleen de classes gespecialiseerd in schietwapens zijn echt leuk om mee te spelen. De melee classes zijn het minst betrouwbaar. De game doet een poging om een soort Dark Souls achtige manier van combat te implementeren. Het werkt alleen niet soepel genoeg. Animaties zijn stroef, je i-frames tijdens het rollen zijn gigantisch en monsters rennen zo dwars door je klappen heen of je valt zelf zonder pardon door de wereld. Alles is nu tijdens combat in de derde persoon dus dat animaties niet helemaal lekker lopen valt behoorlijk op als je met een gigantische knuppel rond waggelt.

Een andere toevoeging is iets wat ik nog het beste kan beschrijven als magie. Je hebt nu handschoenen waarmee je ijs, vuur en elektriciteit kan schieten. Dit werkt samen met een meter die je vult door dicht bij radioactief materiaal te gaan staan. Wat schade doet aan jezelf. Dit zou voor een leuke balans kunnen zorgen, als er tenminste een reden was om niet voor een rifle te kiezen. Vijanden zijn zwak voor bepaalde elementen, zodat je in een korte tijd nogal wat schade kan doen. Het weegt echter niet op tegen het moeten balanceren  van je eigen levensbalk.

Alleen geweren voelen in deze early access versie een beetje fatsoenlijk. Dat is ook wel nodig, want je komt veel vaker in situaties terecht waar je je alleen maar een weg uit kunt schieten. Het verandert alleen niets aan het feit dat vijanden gewoon doodleuk op je af blijven rennen. Alle stijlen missen impact en het enige wat je ziet gebeuren is een balkje dat langzaam leegloopt.

Zelf vraag ik me een beetje af wat ontwikkelaar The Farm 51 als uitgangspunt heeft genomen voor Chernobylite 2. Op de setting na lijkt het in de verste verte niet op het eerste deel. De gameplay is veel meer gericht op actie en de duistere atmosfeer heeft plaats gemaakt voor een erg generiek ogende open wereld. Dat is nogal zonde, want de alom bekende landmarks geven nog steeds kippenvel. Ik heb er nog wel vertrouwen in dat dit uiteindelijk naar behoorlijk wat patches een degelijke game kan worden. Voor een early access titel is de prijs echter veel te hoog. We zullen nogmaals moeten kijken wanneer versie 1.0 is uitgekomen. Tot die tijd kan ik Chernobylite 2 niet aanraden.

Het bericht Chernobylite 2: Exclusion Zone (Early access) verscheen eerst op Evilgamerz.

In de tijd van Spotify en Deezer zijn er nog maar weinig spellen die ik even opstart om naar de soundtrack te luisteren. Je hebt immers alles onder één of twee muisklikken zitten en het is te gemakkelijk om van nummer te veranderen. De soundtrack en het titelscherm van ‘Ender Lilies: Quietus of the Knights’ is echter zo rustgevend dat die game permanent gebrand staat op ieder opslagmedium dat ik maar in huis heb liggen. Dat die game zelf ook nog eens geweldig is zegt al genoeg over de kwaliteiten van de ontwikkelaar. Zoek op zijn minst de soundtrack van die game eens op. Mocht je die nog nooit gespeeld hebben. Zodra je dat gedaan hebt, ga die game spelen.

Anyroad, ‘Ender Magnolia: Bloom in the Mist’ is op papier het vervolg dat zich duizenden jaren na het origineel afspeelt. Je hoeft het origineel niet gespeeld te hebben, maar dat raad ik wel ten zeerste aan. Hoewel het verhaal een totaal andere kern heeft zijn er wel behoorlijk wat punten die direct terugverwijzen naar eerdere gebeurtenissen. ‘Ender Lilies’ gaat over de blight dat in het verleden het volledige land aan gort heeft geholpen. De blight wordt vaak genoeg genoemd, maar niet echt uitgelegd. ‘Ender Magnolia’ zelf heeft een verhaal dat zich wat meer op de achtergrond afspeelt. Het wordt meer verteld met behulp van beschrijvingen van items, achtergrondverhalen van alle personages, de locatie(s) zelf en de sfeer. Het is minder wereldvernietigend. In de essentie gaat het om homunculi die als tweederangs burgers worden behandeld en wegens omstandigheden door het lint gaan. Er zijn echter nog steeds mensen die het opnemen voor de homunculi.

Symbiosis

Lilac, het hoofdpersonage, is zo iemand. In het begin van de game te zwak om aan te vallen en aan het einde van de game is ze dat nog steeds. Aanvallen en bewegen gaat namelijk met behulp van de homunculi. Lilac valt zelf eigenlijk nooit aan. Dat merk je helemaal aan de start ook, want je kan niet aanvallen, bewegen is stroef en je opties zijn vrij beperkt. Je krijgt al snel je eerste homunculus die functioneert als een standaard aanval. Een klein kwartiertje later heb je je dubbele sprong en airdash te pakken. Voor een metroidvania ligt de snelheid van het vrij spelen van je aanvallen en bewegingsvrijheid redelijk hoog. Ieder uur krijg je wel iets nieuws en bijna alle bazen geven je wel iets om naar toe te werken.

De bazen zelf functioneren in deze vaak als nieuwe vaardigheden. Je hebt potions die je helen en bij savepoints weer vullen. Verder zijn er wat uitrusting betreft armbanden die je passieve bonussen geven, uitrusting waarmee je verschillende soorten counters kan uitvoeren en een totem die je passieve magische bonussen geeft zoals eenmalig je leven weer herstellen tussen savepoints door. De game heeft een leveling systeem zoals de meeste hedendaagse metroidvania’s. Deze werkt wel net iets anders dan die andere games. Een level verhoogd enkel je aanvalskracht. Domweg door een eerder gebied heen walsen is er daarom niet echt, want vijanden slaan hard, heel hard. Meer levenspunten krijg je weer door je uitrusting of door de vele kristallen te vinden in de game. Gelukkig houdt de game dit bij, want kamers kleuren blauw op de kaart zodra je alles hebt gevonden in dat gebied. Iets wat meer games zouden moeten doen.

Dat harde slaan wil overigens niet zeggen dat de game onmogelijk moeilijk is. Bazen kunnen pittig worden door alle chaos en gigantische aanvallen. Door alle opties die je hebt voelt het nooit per se oneerlijk aan. Er zijn altijd wel combinaties die de moeilijkheidsgraad voor die baas verlagen. Je moet ze alleen wel weten te vinden. Mocht dat niet genoeg zijn, dan kan je altijd de moeilijkheidsgraad nog verlagen. Die staat niet vast, zodat je die later weer kan verhogen.

Melancholy

De gameplay gaat in het geval van ‘Ender Magnolia’ gepaard met een wereld, soundtrack en een grafische stijl waar de weemoed van af loopt. Niet alle gebieden in de wereld zijn volledig geslaagd, maar grafisch zijn ze allemaal erg gevarieerd. Het grootste deel van het verhaal speelt zich af rondom Stratum. Een stad die lijkt te lijden onder een constante stroom aan regen en ellende. De gebieden in de stad zijn daardoor erg grijs en volledig verwijderd van alle hoop. De bossen ver weg van de stad daarentegen hebben door het veelvuldige gebruik van koude en kalme kleuren een meer hoopvol uiterlijk. Zelfs het gebied waar de blight heeft huisgehouden heeft een morbide vorm van pracht, doordat deze volledig terug aan de natuur is gegeven.

Dit gaat weer gepaard met een soundtrack die het helemaal compleet maakt. De sombere piano van het nummer tijdens de titel, de rustige piano met lichte vocals terwijl je door Stratum heen loopt zweept op tot het meer hoopvolle nummer ‘Symbiosis’ met hele lichte dance invloeden, de mystiek van de achtergrondmuziek terwijl je door de mijnen klautert, de opbeurende tonen in de hogere delen van Stratum tot het crescendo van het laatste gevecht. Het zit allemaal enorm goed in elkaar.

‘Ender Magnolia: Bloom in the Mist’ is een geweldig vervolg op een erg goede game. De game is groter, beter gebalanceerd, speelt een stuk fijner, heeft meer variatie en ondanks dat de game leeft in melancholie is die van begin tot het eind een genot om te spelen. Ik kan niet wachten op het volgende deel. Hoe die ook mag gaan heten.

Het bericht Ender Magnolia: Bloom in the Mist verscheen eerst op Evilgamerz.

• Bioshock Collection (80% korting)
• Borderlands 3 (90% korting)
• Borderlands Collection: Pandora’s Box (75% korting)
• Civilization V Complete Edit (75% korting)
• LEGO 2K Drive (60% korting)
• Mafia 1 Definitive Edition (80% korting)
• Mafia Trilogy (75% korting)
• Marvel’s Midnight Suns (85% korting)
• Marvel’s Midnight Suns Legendary Edition (80% korting)
• NBA 2K25 All-Star Edition (65% korting)
• NBA 2K25 Standard Edition (67% korting)
• Risk of Rain (80% korting)
• Risk of Rain 2 (67% korting)
• The Quarry (85% korting)
• The Quarry Deluxe Edition (85% korting)
• Tiny Tina’s Wonderlands (80% korting)
• Tiny Tina’s Wonderlands: Chaotic Great Edition (80% korting)
• TopSpin 2K25 (67% korting)
• TopSpin 2K25 Grand Slam Edition (67% korting)
• WWE 2K24 (67% korting)
• XCOM 2 (40% korting)

Het bericht 2K viert verjaardag met kortingen voor veel games op Steam verscheen eerst op Evilgamerz.

Steam, ontwikkeld door Valve Corporation, is een van de grootste digitale distributieplatforms voor pc-gaming. Gelanceerd in 2003, begon Steam als een tool om updates voor Valve’s eigen games, zoals Counter-Strike, eenvoudiger te verspreiden. Al snel groeide het uit tot een wereldwijd platform waarop spelers niet alleen games kunnen kopen en downloaden, maar ook toegang hebben tot communityfuncties zoals vriendenlijsten, in-game chat, en prestatiesystemen. Met duizenden beschikbare titels, variërend van grote AAA-games tot onafhankelijke indiegames, biedt Steam een enorme bibliotheek die tegemoetkomt aan vrijwel elke smaak en voorkeur. Bovendien heeft het platform innovatieve functies geïntroduceerd, zoals Steam Workshop voor mods, Steam Cloud voor opslag van opgeslagen bestanden, en SteamVR voor virtual reality-ervaringen.

Het bericht Bizarre hoeveelheid games op Steam dit jaar verscheen eerst op Evilgamerz.

Star Wars Outlaws is een open-world actie-avonturenspel ontwikkeld door Massive Entertainment en uitgegeven door Ubisoft. Het spel speelt zich af tussen de gebeurtenissen van The Empire Strikes Back en Return of the Jedi, een periode waarin het Galactische Rijk op het hoogtepunt van zijn macht is. Spelers kruipen in de huid van Kay Vess, een jonge smokkelaar die probeert te ontsnappen aan haar crimineel verleden en ondertussen haar eigen weg probeert te vinden in een wetteloze melkweg. Kay, samen met haar dierlijke metgezel Nix, komt in aanraking met verschillende facties en criminelen, wat haar keuzes en acties essentieel maakt voor haar overleving.

Het spel heeft een naadloze open wereld waarin spelers ruimtegevechten kunnen ervaren, planeten kunnen verkennen en interacties hebben met diverse personages en groeperingen uit het Star Wars-universum. Star Wars Outlaws biedt een mix van actie, stealth en dialoogkeuzes die de verhaallijn kunnen beïnvloeden. De focus ligt op vrijheid en exploratie, waarbij spelers hun eigen pad kunnen kiezen en beslissingen nemen die invloed hebben op de uitkomst van hun avontuur. Dit alles draagt bij aan een dynamische en meeslepende ervaring binnen het geliefde universum van Star Wars.

Het bericht Star Wars Outlaws binnenkort via nieuw platform verkrijgbaar verscheen eerst op Evilgamerz.

Wie mijn preview heeft gelezen weet dat ik nogal enthousiast was over de nieuwe game in de Mana serie. Dat was een stuk over de eerste paar uur van een game die je in een kleine dertig uur uitgespeeld kan hebben. Als je je tenminste enkel op het hoofdverhaal focust. Mijn enthousiasme ontstond voornamelijk door de simpliciteit van de gameplay en het verhaal. Deze stijl bleef ondanks een aantal verrassende plotwendingen vrijwel de volledige game overeind staan. Visions of Mana is daardoor een game geworden die op papier niet heel veel nieuws doet en toch heb ik er iedere seconde van genoten.

In Visions of Mana speel je als Val. Een soulguard die in zijn leven maar een taak heeft. Het begeleiden van de Alms van de verschillende elementen richting de Tree of Mana. Met als doel hun ziel op te offeren om de wereld opnieuw te voorzien van Mana, zodat de elementen in de wereld in balans blijven. Alms worden gekozen door een afgezante van de Mana goddess en het wordt in de wereld van Visions of Mana gezien als een grote eer om je ziel op te kunnen offeren voor de rest van het volk. Voor de meeste Alms dan, want sommigen vragen zich af of er niet een andere manier is om de wereld te redden. Waarom zouden specifiek zij hun leven moeten opofferen terwijl ze er van de Mana goddess helemaal niets voor terug krijgen? Het zijn dat soort vragen die logischerwijs gesteld worden en waar de game ook wel een antwoord op heeft. Zij het in een iets andere vorm dan je zou verwachten.

Visions of Mana lijkt namelijk vanaf het begin een verhaal te vertellen over een tocht naar een mystieke locatie. Wat de game je niet direct vertelt is dat het wat meer weg heeft van de tocht van Frodo dan een gemiddelde wandeling naar de supermarkt. Er zijn wel een aantal wendingen die je een beetje kunt invullen, vooral als je al wat meer RPG’s hebt gespeeld, maar er zitten er een paar bij die niet direct het patroon van de game in zijn geheel volgen. Ik ga ze uiteraard niet verklappen dus laat ik het hierop houden. In ieder geval één zal je wel een beetje verrassen en dat kan je voortaan niet vaak meer zeggen over het verhaal van een gemiddelde RPG. Tenzij tijdreizen, dimensie hoppen, multiversums of een andere deus ex machina wending, gewoon omdat het kan, erin gepropt wordt. Dat doet Visions of Mana dus niet.

Geen overbodige poespas

Die simpliciteit zien we grotendeels terug in de gameplay en de combat. De Mana serie was nooit vies van wat experimentjes. Zo was Trials of Mana één van de eerste JRPG’s met een non-lineaire verhaallijn. Legend of Mana (overigens geen onderdeel van de hoofdserie) deed daar nog een schepje bovenop met een mechanisme waarbij je de wereld zelf opbouwde. Dawn of Mana had zelfs een grotere focus op platformen dan op alle andere aspecten van de game. Visions of Mana is wat dat betreft wat meer ingetogen, houdt het bij de basis en borduurt daar op verder.

De wereld in de game is opgebouwd uit verschillende continenten met meerdere open gebieden. Ieder open gebied heeft zo zijn eigen stijl die gebaseerd is op het natuurlijke element dat daar het meest prominent aanwezig is. Noem het maar even hard op, vuur, wind, water, licht, duisternis, aarde, de maan en hout. De corresponderende elementen hebben zo weer hun eigen puzzel element waarmee je je door een gebied heen beweegt. Met wind creëer je cyclonen om grote afstanden af te leggen, water heeft bubbels waarmee je tijdelijk kan zweven, met licht kan je bruggen bouwen en de duisternis is natuurlijk een hookshot, want hookshots zijn cool (denk ik, nog steeds?). De game zelf is met een kleine dertig uur, new game plus niet meegerekend, aan verhaal niet heel erg lang dus alle opties worden met een heerlijk tempo uitgedeeld.

Het is net zo met de combat. De basis is vrij beperkt met een standaard aanval, een sterkere aanval en een knop om mee te ontweken. Het duurt wat langer tot er meer opties vrijkomen, omdat deze gekoppeld zijn aan punten in het verhaal en vaardigheden die je vrij koopt in een vrij lineaire skilltree. Ieder element is effectief een klasse die je per karakter vrij speelt. Er zijn acht elementen en ze zijn per karakter verdeeld over drie verschillende types. Per klasse koop je vaardigheden vrij die je vervolgens permanent kan gebruiken over alle anderen. Karakters hebben dan nog hun eigen vaardigheden die je met behulp van ability seeds aan anderen kan geven. Zo kan Val, voornamelijk man met zwaard, uitgedost worden met allerlei lichtspreuken om een volledig veld in een paar seconden op te ruimen. Doe daar een healing spreuk bij en je hebt een zelfgemaakte Paladin klasse.

Prachtige wereld, lelijke bewoners

Zo wordt combat op hogere moeilijkheidsgraden alsnog intens terwijl de opzet vrij eenvoudig van aard is. Je twee aanvallen kun je gebruiken om combo’s te maken. Helaas geeft de game dat niet echt aan. Je hebt vier speciale aanvallen die je via een shortcut menu kan uitvoeren, acht die je via het bekende ring menu kan oproepen en dat keer drie omdat je tijdens het vechten bijna altijd met drie personages bent. Meer dan genoeg dus om je een strategie aan te leren en flinke lichtshows te maken.

Buiten het verhaal om zijn er nog vrij veel sidequests te vinden. Daar had echter wel wat meer tijd in gestoken mogen worden. Je kan ze tijdens het spelen vrijwel allemaal overslaan, want de meesten geven je alleen maar geld en het zijn niets meer dan fetch quests zonder ook maar een poging tot een verhaaltje erachter. Het is vele malen interessanter om de tijd te gebruiken om de open gebieden te verkennen voor extra skill points voor je vaardigheden. Er is nogal wat pop-in, maar als de game mooie kleurrijke landschappen wilt tonen dan doet deze dat zonder daar over na te denken.

Karakters zijn dan wel weer de plastieken poppen die we nog herkennen van twee generaties terug. De hoofdpersonages kunnen nog wel wat emoties vertonen. Alle andere personages lijken wat dat betreft net uit een poppenkast te komen. Voice acting is net zo verschillend. De belangrijkste personages zijn prima. Alles daarom heen varieert van oké tot ronduit belabberd. Grappige is dat één van je metgezellen een zwaar Brits accent heeft terwijl de rest van haar dorp Amerikaans Engels spreekt. Het zijn de kleine dingen die je opvallen.

Dit klinkt wellicht een beetje raar, maar Visions of Mana is een game waar je eigenlijk niet te veel van moet verwachten. De game doet helemaal niets nieuws. Net zoals je favoriete maaltijd of dat ene muziekalbum waar je niet genoeg van krijgen kan. Visions of Mana pakt dat oude vertrouwde op en geeft het net genoeg moderne glans om het niet te verouderd te laten voelen. Net zoals Dragon Quest XI. Als dit de toekomst is van de serie, dan ben ik in ieder geval hoopvol voor het volgende deel, want één ding is zeker, het was simpelweg heerlijk om de wereld in deze game te verkennen.

Het bericht Visions of Mana verscheen eerst op Evilgamerz.

Ademt lang in, oké, een review van de volledige Kingdom Hearts franchise. Een franchise die bij soort van toeval bestaat. De legende gaat dat er ooit een Square Enix en Disney medewerker in een lift hebben gestaan, dat ze aan de praat raakte en dat het ze wel leuk leek om eens samen een game te maken. Wisten zij veel dat die elevator pitch uiteindelijk uitgroeide tot een serie games met een drietal spellen in de hoofdserie en tal van spin-offs op diverse platforms. Wisten zij veel dat de serie een meme zou worden op het wilde wijde internet, omdat het simpele verhaal van de duisternis bevechten met een gigantische sleutel uitgroeide tot een epos waar nog steeds niemand alles van snapt. Wisten zij veel dat er handleidingen geschreven moesten worden om nieuwelingen te vertellen in welke volgorde ze de games moesten spelen. Wisten zij veel dat sommigen games niet eens meer bestaan, maar wel onderdeel zijn voor het verhaal.

Ademt nogmaals lang in, oké, ik kan dit.

Disney Software

Kingdom Hearts is een vreemde franchise om van te houden. Deze is gestart in een tijd dat zowel Disney als Square op hun absolute top zaten. Een samenwerking klinkt in de essentie als een onmogelijk recept. De werkelijkheid was totaal anders. Geen enkele game is perfect, maar het allereerste deel was een gigantisch succes. Niet alleen door de Final Fantasy karakters, want, laten we eerlijk zijn, de meeste gamers speelde die game om die reden. Alles wat met Disney te maken had was ook genieten. Mede mogelijk gemaakt door de stemacteurs en de charme van, tja, eigenlijk alles wat toen met Disney te maken had. De gameplay was niet de standaard die we van Square gewend waren. Kingdom Hearts kende het begrip turnbased niet en gooide het roer om naar actie, want niets is leuker dan Disney karakters in realtime in elkaar meppen met een sleutel van het formaat honkbalknuppel. Gooi daar een relatief simpel verhaal overheen met het redden van meerdere prinsessen van het licht als hoofdlijn en het succes is compleet. Wisten zij veel waar het naartoe zou gaan.

Wat wellicht nog het meest op de netvliezen van menig forum bezoeker staat gebrand is het geheime filmpje dat je krijgt te zien na het voltooien van een set aan onbekende opdrachten. Wie waren deze personages met twee keyblades, waar zijn ze nou eigenlijk en waar gaat het verhaal in vredesnaam naartoe? Het antwoord kwam gedeeltelijk in een spin-off op de Gameboy Advance genaamd Chain of Memories, totdat Kingdom Hearts II het van de daken schreeuwde. Chain of Memories kreeg ook maar meteen een remake, want niet iedere PlayStation 2 bezitter had een handheld van Nintendo. De rest.. de rest is geschiedenis.

Birth by elevator

Ik ben de laatste die zal beweren dat het volledige overkoepelende verhaal een duidelijke lijn heeft. Dat is gewoon niet zo. Het volledige tweede deel leunt op een gebeurtenis in deel één. Een gebeurtenis die in dat deel al een beetje vergezocht was. Birth by Sleep lijkt personages te introduceren om vervolgens een deel van het eerste deel te retconnen. A Fragmentary Passage maakt weer gebruik van een gebeurtenis in Birth by Sleep om een personage op een locatie te plaatsen waar deze later nodig is. Er wordt een gameplay element geïntroduceerd in Dream Drop Distance in de vorm van monstertjes terwijl deze weer vrijwel direct worden vergeten. Er worden homunculi in de mix gegooid en tijdreizen komt even om de hoek kijken. Er zijn nog net geen alternatieve realiteiten. Al zou je kunnen zeggen dat de duistere wereld dat is.

Ben je een nieuweling, weet dat de meest belangrijke games in deze complete collectie de games zijn die volledig speelbaar zijn. Hier komt even een batterij aan titels waar je hoofd van gaat tollen. Kingdom Hearts Final Mix, Kingdom Hearts Re: Chain of Memories, Kingdom Hearts II Final Mix, Kingdom Hearts: Birth by Sleep, Kingdom Hearts Dream Drop Distance HD, Kingdom Hearts 0.2 Birth by Sleep – A Fragmentary Passage (ja, dat is één titel) en Kingdom Hearts III + Re Mind. Dit zijn tevens de games die nog enigszins vergelijkbare gameplay hebben op een aantal toevoegingen of variaties na. In de volledige franchise zijn dit de beste delen. De eerste game en Chain of Memories kunnen wat ouderwets aanvullen en Dream Drop Distance heeft een heel irritante gimmick waar je omheen moet werken. Voor de rest zijn het daarentegen allemaal games waar je uren plezier aan zal hebben. Kingdom Hearts II Final Mix is bijvoorbeeld nog steeds één van de beste actie RPG’s met toen de meest intense gevechten in het genre. Kingdom Hearts III + Re Mind gaat daar met Final Cut met een flinke sprong overheen. De optionele gevechten in Final Cut zijn namelijk waanzinnig.

De andere games in de franchise zijn samengevat in meerdere urenlange filmpjes om in ieder geval het verhaal te kunnen vertellen. Kingdom Hearts 358/2 Days, Kingdom Hearts Re:coded en Kingdom Hearts Chi Back Cover. Deze games zijn wat verhaal betreft niet heel belangrijk en waarschijnlijk waren deze een stuk lastiger geweest om ze een volledige remaster te geven, aangezien de eerste twee uit waren gekomen op de DS en de laatste die game is die niet meer bestaat. In het geval van 358/2 Days en Re:coded zijn het prima compilaties van de cutscenes in die twee games. Chi Back Cover heeft net wat meer aandacht gekregen, omdat de game in zijn totaliteit omgezet moest worden naar een film. 358/2 days is in deze reeks eigenlijk de enige waar iets van belang in gebeurd. Al is het meest belangrijke de introductie van een personage waar je in andere delen ook gedeeltelijk uitleg over krijgt.

Tron 2.0

Ademt uit, ohja, dit is een compilatie op een platform waar de games nog nooit op zijn verschijnen. Kingdom Hearts Melody of Memory schittert zelfs nog in afwezigheid. Nou moe, hoe spelen al die games nou eigenlijk op Steam?

Technisch gezien zijn er maar weinig verschillen met de versies die al een langere tijd op de Epic Store staan. Die versies draaide op een groot deel van de hardware al prima. Zelf heb ik wel begrepen dat de kaarten van AMD die over RDNA3 beschikken de neiging hebben om de game te laten crashen. Zelf kan ik daar helaas geen oordeel over leveren, aangezien de games getest zijn op een machine met een RTX 3080 en een Steam Deck. Daar draaiden alle games foutloos op. Zelfs deel drie draaide op de Steam Deck met een klein beetje tweaken (de resolutie moest naar 1280×720 en grafisch naar medium)  grotendeels op 60 FPS. Het is maar goed ook dat alle games cloud saves ondersteunen, want alles bij elkaar zit je tegen een kleine vierhonderd uur aan content te kijken. Als je tenminste alles wilt zien

Het enige verschil ten opzichte van de Epic Store zijn de textures die met behulp van AI een upscale hebben gekregen. Dat is nieuw voor de versies op Steam.  Zelf weet ik niet zo heel goed wat ik van het resultaat moet vinden. Heel veel textures van statische objecten zien er overduidelijk scherper en beter uit, maar zodra er ook maar iets van tekst inzit wordt het een lelijk brouwsel. Zelf hoop ik dat er nog een patch komt, zodat je het uit kan zetten. Deel drie heeft dit uiteraard niet. Die draaide al op 4K.

Ondanks dat een gemiddelde thesis van een afgestudeerde kwantum wetenschapper beter te begrijpen is dan het verhaal van Kingdom Hearts, kan ik niets anders doen dan deze collectie zonder problemen aan te raden. Ja, deel één en Chain of Memories voelen wat verouderd aan. Ja, Dream Drop Distance zal je meerdere malen laten vloeken. De overige delen maken dat echter ruimschoots goed. Dit is de ideale manier om je voor te bereiden op deel vier. Wanneer die ook mag komen.

Het bericht Kingdom Hearts Integrum Masterpiece verscheen eerst op Evilgamerz.

Bekijk hier de KINGDOM HEARTS Steam Announcement Trailer, met de opnieuw opgenomen single  “Simple And Clean” van Hikaru Utada: https://youtu.be/G5_3qdf19BU

Speciaal voor de Steam-release van deze titel hebben de graphics van KINGDOM HEARTS HD 1.5 + 2.5 ReMIX verbeterde textures gekregen. Daarnaast ontvangen spelers die KINGDOM HEARTS III + Re Mind (DLC) aanschaffen de nieuwe, platform-exclusieve Keyblade “Dead of Night.”

“Nu we de KINGDOM HEARTS-serie naar Steam brengen is de serie toegankelijker dan ooit, en willen we onze nieuwe spelers graag welkom heten. Namens het hele KINGDOM HEARTS-team wil ik graag vertellen hoe geweldig we het vinden dat zoveel nieuwe spelers de actie, magie en vriendschap van KINGDOM HEARTS via Steam kunnen ontdekken en ervan kunnen genieten. Daarnaast zijn we natuurlijk ook blij dat oude fans deze klassiekers nu op een nieuwe manier kunnen beleven.” – Ichiro Hazama, KINGDOM HEARTS Series Producer

Hieronder een volledige lijst van de KINGDOM HEARTS-titels die naar Steam komen:

• KINGDOM HEARTS HD 1.5 + 2.5 ReMIX
  • KINGDOM HEARTS FINAL MIX
  • KINGDOM HEARTS Re:Chain of Memories
  • KINGDOM HEARTS II FINAL MIX
  • KINGDOM HEARTS 358/2 Days (HD remastered cinematics)
  • KINGDOM HEARTS Birth by Sleep FINAL MIX
  • KINGDOM HEARTS Re:coded (HD cutscene compilation) 

• KINGDOM HEARTS 2.8 Final Chapter Prologue
  • KINGDOM HEARTS Dream Drop Distance HD
  • KINGDOM HEARTS χ Back Cover (movie)
  • KINGDOM HEARTS 0.2 Birth by Sleep – A fragmentary passage –

• KINGDOM HEARTS III + Re Mind (DLC)
• KINGDOM HEARTS INTEGRUM MASTERPIECE (bevat alle bovenstaande compilaties)

Het eerste deel van de geliefde KINGDOM HEARTS-franchise werd in 2002 uitgebracht door SQUARE ENIX en was ontwikkeld onder regie van de legendarische game director Tetsuya Nomura. Met dit debuut begon een langdurige samenwerking tussen SQUARE ENIX en Disney. Sindsdien zijn er wereldwijd meer dan 36 miljoen games in de serie verscheept. Steam-gebruikers die reikhalzend  hebben uitgekeken naar de komst van de serie op het platform, kunnen nu samen met Sora, Donald Duck, Goofy en vele andere Disney-personages spannende avonturen beleven in de “Dark Seeker Saga”, die loopt van de originele KINGDOM HEARTS tot het veelgeprezen KINGDOM HEARTS III + Re Mind (DLC).

Deze KINGDOM HEARTS-titels kregen de classificatie E10+ van de ESRB en verschijnen op Steam op 13 juni 2024. Ga voor meer informatie naar Wishlist now op Steam.

Het bericht Kingdom Hearts-serie verschijnt 13 juni op STEAM verscheen eerst op Evilgamerz.

Voor een volledig overzicht van de games die nu op Steam verkrijgbaar zijn, neem een kijkje hieronder:

• Command & Conquer – The Ultimate Collection
• Sim City 3000 Unlimited
• Populous
• Populous 2: Trials of the Olympic Gods
• Populous: The Beginning
• Dungeon Keeper Gold
• Dungeon Keeper 2
• Sid Meier’s Alpha Centauri Planetary Pack
• The Saboteur

Neem hier een kijkje voor meer informatie over EA-games op Steam. Vergeet niet om Electronic Arts te volgen op Facebook, X, YouTube of Instagram en bezoek de website voor de nieuwste updates.

Het bericht Klassieke EA-games zijn nu verkrijgbaar op Steam verscheen eerst op Evilgamerz.

Het bericht Tony Hawk’s Pro Skater 1+2 is nu verkrijgbaar op Steam verscheen eerst op Evilgamerz.

Left 4 Dead is een online zombieshooter die na Half-Life 2 een erg populaire franchise werd voor Valve Games. Valve richt zich de laatste tijd echter meer op hardware en op haar Steam-distributieplatform.

Het bericht Left 4 Dead 3-verwijzing duikt op in Counter-Strike 2-bestanden verscheen eerst op Evilgamerz.

Move right, wait .25

In Bots Are Stupid zijn er meer dan veertig levels waarin jij het robotje bij het einddoel moet krijgen. De introductie is met achttien levels zeker niet kort. Deze introductie zorgt ervoor dat je langzaam aan de verschillende regels leert kennen en gebruiken om het robotje de juiste opdrachten te geven. Je begint simpel, je moet het robotje van links naar rechts op je scherm krijgen om het einddoel te bereiken. Het valt dan ook meteen op dat je scherm in twee delen is opgedeeld. Links zie je een teksteditor en rechts het daadwerkelijke level. Per regel kun je een opdracht geven. Je eerste opdracht is natuurlijk naar links of rechts bewegen. Dit doe je door ‘move left’  of ‘ move right’ in te typen. Je kunt vervolgens op de grote afspeelknop drukken om je code te testen. Het eerste level weet je gemakkelijk met een paar regels te voltooien, maar al snel merk je dat het best ingewikkeld is om de vele stappen op de juiste manier in te voeren.

Dit komt voornamelijk doordat je proefondervindelijk moet uitvogelen wat wel en niet werkt. Er is hier heel veel vrijheid en je kunt levels dan ook op verschillende manieren oplossen. Je voert bijvoorbeeld in dat je robot naar rechts moet bewegen en na twee seconden te springen om vervolgens na anderhalve seconde de andere kant op te bewegen. Je kunt hier op de milliseconden precies aangeven wanneer je robotje iets moet doen en dit maakt daadwerkelijk verschil. Het is tof om te zien dat met een paar simpele opdrachten je dan ook enorm diverse levels kunt oplossen. Maar de game weet het de speler al snel nog moeilijker te maken door diverse extra’s toe te voegen waarvan de trekhaak de belangrijkste is. Met deze trekhaak kun je namelijk slingeren over grote gaten, maar ook versnellen door op het juiste moment de trekhaak naar beneden te schieten. Naast het level te voltooien wordt er ook bij elk level de tijd en aantal regels code bijgehouden waardoor je al snel probeert te strijden om de beste tijd neer te zetten met de minste code. De trekhaak voegt een hoop creativiteit toe en zorgt ervoor dat er vele shortcuts te vinden zijn. Maar het zorgt er ook voor dat de game zeker niet simpel is om op te pakken.

Iets meer snelheid graag

Het invoeren van de opdrachten werkt gelukkig zonder problemen en je leert zelfs foutloos typen. Een verkeerd geschreven opdracht wordt namelijk niet uitgevoerd. De game bevat ook vele handigheden om bijvoorbeeld snel een regel uit te zetten, te kopiëren of een getal te verhogen. Maar het typen en dan op afspelen drukken laat het robotje op normale snelheid alles uitvoeren. Dit is in het begin geen probleem, maar als de levels een stuk moeilijker worden, wil je snel iets kunnen testen. De game mist hier dan ook een paar extra mogelijkheden om de code iets sneller te laten afspelen. Wat wel erg handig is dat je ook langzaam per frame door de game kunt scrollen. Dit maakt het mogelijk om je timing nog beter in te stellen voor de code die je schrijft. De eerste instelling van 1000 frames per seconden is wat aan de hoge kant en aan de lage optie met 50 frames per seconden heb je dan ook meer. De levels zijn opgedeeld in vier verschillende werelden met elk hun eigen uitdagingen. Je bent dan ook wel een paar uurtjes bezig met de levels. Maar dat is nog niet alles. De game bevat een volledige level editor. Hier kun jij zelf je eigen levels maken en online delen met de rest van de wereld. De editor werkt wonderbaarlijk makkelijk en het vinden van de levels werkt ook best goed. Als deze game goed wordt opgepakt door de spelers dan zul je hier net als met Mario Maker maanden zoet zijn om alles uit te spelen.

De presentatie is top. De game heeft iets weg van Meatboy en dat is zeker geen slecht iets. Een leuk pixel art stijltje in combinatie met vier verschillende werelden met hun eigen kleurenpalet en de relaxte muziek op de achtergrond zorgen ervoor dat je met veel plezier de vele stukken code schrijft en uitprobeert. Is dit uiteindelijk een game waar je perfect leert programmeren? Niet helemaal, maar het is zeker een leuke introductie verpakt in erg goede puzzel platformer. De level editor en het feit dat je de levels kunt delen, zorgen ervoor dat deze game door een grote groep enthousiastelingen opgepakt kan worden. Geef deze game een kans en wie weet is dit je eerste stap richting het leren programmeren.

Het bericht Bots Are Stupid verscheen eerst op Evilgamerz.

Het bericht Ubisoft keert terug naar Steam verscheen eerst op Evilgamerz.

Een kleurrijk rustmomentje

In Freshly Frosted zijn er twaalf dozen te vinden die elk twaalf verschillende donut levels bevatten. Waarom twaalf, omdat donuts altijd in twaalf komen. Dit betekent dat de game 144 verschillende puzzels rijk is die je elk stuk voor stuk moet oplossen. Je merkt meteen dat de makers zich volledig hebben ondergedompeld in de kleurrijke wereld van suiker, zoetigheden en het plezier waar het eten van een donut voor staat. Het menu is volledig in 3D vormgegeven waardoor je mooi door de verschillende delen van de fabriek en de dozen donuts heen beweegt. Dit is niet de meeste snelle of efficiënte manier om een level te kiezen, maar het verleidt je meteen om je eerste puzzel te starten. En wanneer je dit doet, wordt je meteen begroet door een heerlijk relaxte soundtrack en een rustgevende vrouwelijke stem. Deze stem geeft je een paar tips, maar maakt voornamelijk een hoop woordgrapjes rondom donuts. Dit zorgt voor een lekker rustgevende en vrolijke ervaring.

De levels beginnen zoals je zou verwachten erg simpel. Je hebt een beginpunt waar kale donuts verschijnen en er is een eindpunt waar je de donuts naar toe moet begeleiden door transportbanden aan te leggen op een vierkant rooster. Het aanleggen pak je snel op, je houdt simpelweg je rechtermuisknop ingedrukt en je sleept in de richting waar de band heen moet lopen. Het kan wel eens gebeuren dat je per ongeluk uitschiet, maar dat is geen probleem je kunt door eroverheen te bewegen je fout rechtzetten of met de linkermuisknop het blokje weghalen. En dit is dan ook waar de eerste puzzels zich voornamelijk op focussen, het juist plaatsen van de banden zonder de banen te kruizen. Maar dan introduceert de game de eerste paar toppings en moet je nu de juiste donuts afleveren bij de juiste eindpunten. En dit blijkt toch was lastiger dan gedacht!

Nieuwe puzzelelementen

De puzzels worden steeds ingewikkelder en zeker de puzzels aan het eind van elke doos kunnen er wel eens voor zorgen dat je minuten lang naar je scherm zit te staren om er achter te komen wat de juiste oplossing is. En dit is dan ook de grootste kracht en zwakte van deze titel. De puzzels zijn in haast alle gevallen op maar één manier op te lossen en als je deze even niet ziet dan kan je soms een flink tijdje vastzitten. Bovendien zul je hierdoor ook niet zo snel de puzzels opnieuw doen om te kijken of je ze op een andere of sneller manier kunt oplossen. De kracht is dan weer wel dat elke level stapsgewijs is op te lossen omdat elk deel specifiek is ontworpen en je dus niet op een dwaalspoor terecht kan komen. De grote van het rooster en het aantal start en eindpunten blijven ook beperkt waardoor je nooit het gevoel hebt dat de puzzels te groot of te ingewikkeld zijn om op te lossen. Het spel bevat ook een hints systeem die de speler in ieder geval de juiste kant op helpt. Na een handjevol puzzels begin je dan af te vragen: is dit alles wat de game te bieden heeft? Gelukkig wordt er met elke doos een nieuw puzzelelement toegevoegd.

Deze nieuwe puzzelelementen zorgen ervoor dat je de puzzels weer net op een andere manier moet oplossen. Zo komen er algemene eindpunten bij, meer smaken en toppings, kun je transportbanden combineren  en zijn er ineens teleporteerpunten te vinden. Ook leuk is het om je fabriek eenmaal aan te zetten om te kijken of je creatie ook daadwerkelijk de donuts oplevert die je zou verwachten. Gelukkig kun je hier ook de boel doorspoelen en voelt het toch wel erg goed aan als je al die opgeloste levels aan het eind ziet. Dit houdt de game fris tot het eind, hoewel soms de eerste levels wel erg snel op te lossen zijn, omdat elk puzzelelement op zichzelf wordt uitgelegd. Dit zorgt ervoor dat dit een game is die erg duidelijk is en je nooit het gevoel hebt dat de puzzels slecht ontworpen zijn. Een mooi detail is ook de vormgeving van de verschillende elementen die elk een andere vorm hebben. Hierdoor kun je ze makkelijk uit elkaar houden, zelfs als je kleurenblind bent.

Een smakelijk tussendoortje

Freshly Frosted biedt zo’n 6-7 uur aan puzzelplezier en is hiermee een heerlijke puzzelgame om een paar levels even tussendoor op te lossen. De game werkt zonder problemen, de besturing werkt zoals je zou verwachten en elke puzzel is met zorg ontworpen. De vormgeving en de aankleding met alle woordgrapjes rondom donuts maken het alleen maar af. Een game die met succes doet wat hij moet doen!

Het bericht Freshly Frosted verscheen eerst op Evilgamerz.

De fantastische jaarlijkse Devolver Digital-Sale bevat veel eclectische titels uit het verleden en gloednieuwe games. Wat te denken van Shadow Warrior 3 en Weird West, die je nu voor een korting van respectievelijk 40 en 25 procent kunt kopen. Beide titels hebben recentelijk fantastische (gratis) updates gekregen. Voor Shadow Warrior 3 zijn er hierdoor extra wapenskins en een nieuwe Hero-modus bijgekomen. Terwijl de Snake-In-My-Boot-update van Weird West nieuwe mogelijkheden, gereviseerde systemen en een hele reeks verbeteringen aan de game toevoegt. En dan hebben we het nog niet gehad over die extra laag glans op de graphics.

Je kan je ook opmaken voor bekroonde en door critici geroemde 2021-releases zoals Inscryption (30 procent korting), Death’s Door (40 procent korting) en Loop Hero (67 procent korting). En laten we vooral Tentacular niet vergeten. Deze VR-sensatie speel je door de Devolver Digital-uitverkoop straks met 20 procent korting. Ook is er goed nieuws voor dat kleine groepje mensen, waar ook ter wereld, die de klapper Hotline Miami nog niet gespeeld hebben. Ook deze klassieke topper is nu goedkoper dan ooit.

Neem zelf een kijkje op Steam tijdens de Devolver Digital Publisher Sale van 5 mei tot en met 16 mei. Wedden dat je die niet met lege handen verlaat.

Het bericht Probeer je maar eens in te houden tijdens de Devolver Digital Publisher Sale op Steam verscheen eerst op Evilgamerz.

Wat ons betreft is dit het goede om te doen. We zullen miljoenen units gaan verkopen van de Steam Deck. Het is echt een nieuwe markt die we opzetten en waarvan andere PC-producten van kunnen profiteren. Het heeft een lang voordeel voor ons. Dat is het frame waardoor we heen hebben gekeken. Het kan een product zijn dat volledig op zichzelf staat in deze markt.

Het bericht Gabe Newell denkt dat handheld-gaming terug komt met Steam Deck verscheen eerst op Evilgamerz.

Hieronder een overzicht van de verbeteringen die de patch levert wanneer deze op 15 juli verschijnt op STEAM:

• Instellingen voor randloze video
  Filmpjes worden nu zonder randen getoond.
• Fidelity FX
  Er is een Fidelity FX CAS-functie geïmplementeerd.
• HDR
  Het systeem controleert nu of HDR is ingeschakeld in de weergave-instellingen van Windows en start het spel automatisch in HDR-mode als dat het geval is.
• Anti-aliasing
  De anti-aliasing-functie is op verschillende punten verbeterd.
• UI-textures (4K)
  Ongeveer 270 textures voor pictogrammen, achtergronden en UI-elementen zijn aangepast en worden nu in 4K-resoluties getoond
• Cut-scenes
  De bitrate is verbeterd en vooraf gerenderde cut-scenes zijn aangepast voor weergave op 60FPS en in de juiste beeldverhouding weer te geven, zonder dat het beeld wordt uitgerekt.
• Global illumination
  Er is een nieuwe “Global Illumination”-functie toegevoegd die op drie levels kan worden ingesteld: High, Medium of Low.
• Dynamische resolutie ambient occlusion/ bloom
  De rendering-targets voor ambient occlusion (omgevingsinsluiting) en bloom effects (vervagingseffecten) zijn aangepast naar een dynamische resolutie die is afgestemd op de resolutie van de game.
• Opgeloste bugs
• Door de Alt- + Enter-toetsen tegelijk in te drukken kunnen spelers nu schakelen tussen recent gekozen display-modes voor screenshots, bijvoorbeeld tussen volledig scherm en venstermodus of tussen randloze modus en venstermodus.
• De muiscursor wordt niet meer weergegeven bij gebruik van een controller.
• De framerate is als standaardinstelling vastgezet op 60FPS.
• Er zijn enkele andere aanpassingen doorgevoerd voor een stabielere ervaring.

NieR: Automata is ontwikkeld in samenwerking met PlatinumGames Inc. en biedt de perfecte mix van actie en RPG-gameplay in een prachtige, desolate open wereld. Spelers strijden als de androids 2B, 9S en A2 om de wereld te veroveren op hun menselijke scheppers. NieR: Automata Game of the YoRHa Edition is nu beschikbaar op PlayStation®4 en pc (STEAM®). NieR: Automata: BECOME AS GODS Edition is nu beschikbaar op Xbox One en Xbox One X. Ga voor meer informatie naar: http://nierautomata.com

Het bericht Square-Enix kondigt patch aan voor NieR:Automata op Steam verscheen eerst op Evilgamerz.

En omdat het ook de eerste GFN Donderdag van de maand is, is het tijd om te kijken naar de 36 games die in de GeForce NOW bibliotheek komen in de maand juli. Inclusief elf titels die deze week aan de service worden toegevoegd.

Volle kracht vooruit
Wat kan een maand vol games nog beter maken? Laten we starten met de Steam Summer Sale.

Bijna elke Steam game op GeForce NOW doet mee aan de Steam Summer Sale. In totaal zijn meer dan 700 van de games die via Steam op GeForce NOW kunnen worden gestreamd te vinden met kortingen tot 90% tot en met 8 juli.

Een gemakkelijk sorteerbare spreadsheet met een uitsplitsing van de games, links naar Steam store pagina’s, kortingen en verkoopprijzen is hier te vinden. Voel je vrij om het naar eigen inzicht te gebruiken, inclusief het eruit halen van enkele van je favorieten. Met zo veel – het is niet alleen een marketing cliche deze keer – er is eigenlijk voor ieder wat wils.

Games op GeForce NOW deze week

GFN Thursday trapt de maand af met elf toevoegingen, waaronder Eternal Return: Black Survival, beschikbaar in early access op Steam. Speel deze spannende MOBA/Battle Royale/ Survival game waarin strategie en mechanics worden gemixt. Kies een van de steeds groeiende cast van personages, neem het op tegen Lumia Island als een van de achttien spelers solo of met een team en bewijs je kracht, bekwaamheid en humor deze week op GeForce NOW.

De volledige lijst met toevoegingen van deze week bevat:

• The Spectrum Retreat (gratis in de Epic Games Store)
• Eternal Return: Black Survival (Steam)
• Castle Flipper (Steam)
• EARTH DEFENSE FORCE: WORLD BROTHERS (Steam)
• Fishing: Barents Sea (Steam)
• Not Tonight (Steam)
• Opus Magnum (Steam)
• Slipways (Steam)
• SoulWorker (Steam)
• Strategic Mind: Fight for Freedom (Steam)
• Ziggurat 2 (Steam)
• Titels komen gedurende juli
  En omdat het niet alleen de eerste van de maand is, maar ook de eerste GFN donderdag van de maand, hebben we het over de games die naar verwachting in de GeForce NOW bibliotheek zullen verschijnen gedurende de maand. In totaal komen er 36 games naar GeForce NOW in juli. Dat is inclusief nieuwe day-and-date lanceringen zoals Orcs Must Die! 3 (Steam), Warhammer 40,000: Battlesector (Steam en Epic Games Store), Alchemist Adventure (Steam) en nog veel meer.

Het bericht 700+ Steam Summer Sale games streamen deze GFN Donderdag verscheen eerst op Evilgamerz.