Japanse mythologie

Shadow Corridor speelt zich af in Japan en maakt dankbaar gebruik van de Japanse mythologie en de vele monsters en geesten die hier bekend zijn. De straten zijn angstvallig leeg, de atmosfeer is grauw en donker en elk geluid kan het eind betekenen. Het verhaal wordt in verschillende hoofdstukken verteld en hoe verder je komt hoe meer duidelijkheid er ontstaat omtrent wat er aan de hand is. De mysterie en het langzaam ontdekken van de game weet de ontwikkelaar mooi te gebruiken zodat je elke keer weer het volgende hoofdstuk start. Elk hoofdstuk begint met een kort stuk tekst, maar de rest van de game wordt via korte cut-scenes of beelden uitgelegd. Dit zorgt er juist voor dat de game nog mysterieuzer wordt en de speler echt alles zelf in first person moet ontdekken.

Waarbij Resident Evil veel draait om schieten en zoveel mogelijk wapens te vinden, draait deze game juist om het rustig sluipen en puzzelen. In de verschillende levels kom je diverse voorwerpen tegen die je zult moeten gebruiken om verder te komen in het spel. Dit kan iets simpels zijn als een aansteker om wat extra licht te geven in donkere delen van het spel of een sleutel om een deur te openen. Een interessanter voorbeeld is een voetzoeker die je kunt gebruiken om iemand weg te jagen, maar dit trekt ook diverse geesten en monsters aan en dit is iets wat je zoveel mogelijk probeert te voorkomen. De eerste keer dat je een level doorloopt, zul je enorm voorzichtig zijn en dit zal de speelduur van de game ook een stuk langer maken. Ken je het level al dan er makkelijk rennend doorheen kunnen bewegen. Een mooie toevoeging hier is dan ook dat delen van het spel willekeurig gewisseld worden, waardoor je elke keer de juiste weg moet vinden.

Bang en extreem moeilijk

De eerste keer dat je de game start, heb je de keuze uit twee moeilijkheden. De meeste spelers zullen eerst voor  de standaard moeilijkheid gaan, maar de game kan extreem uitdagend zijn en dan met name het sluipen is vele malen moeilijker dan op de makkelijkere moeilijkheidsstand. Zelfs op de makkelijkere moeilijkheid zul je flink wat uitdaging vinden om door de verschillende doolhoven te komen. Het tegenkomen van een geest of monster betekent in deze game dan ook meestal een game-over scherm en met zwetende handjes zul je dan ook regelmatig sprintend proberen weg te komen. Deze paniek komt ook goed naar voren bij het oppakken en gebruiken van voorwerpen. Je kunt maar één voorwerp tegelijk geselecteerd hebben en het wisselen is nog een flinke uitdaging om dit snel te doen. Het vinden van diverse voorwerpen en het inzetten kan ook enorm groot verschil maken hoe makkelijk een deel is. Het verkennen van de levels is dan ook zeker aan te raden. Doe je dit succesvol dan zul je zelfs een nog moeilijkere stand vrij spelen!

De game is eng, de levels veranderen en de puzzels zijn interessant. Je zou dan ook snel zeggen dat er niks negatiefs te vinden is. Helaas is dat niet het geval en het onderdeel waar de game dan ook het slechts op scoort is de grafische vormgeving. De game ziet er zelfs minder uit dan Resident Evil 4 van meerdere generaties geleden. De afwerking van de vele cutscenes, textures, belichting en overgangen kunnen soms erg stroef aanvoelen en de animaties zijn minimaal aanwezig. De game is door één persoon gemaakt en dit is het onderdeel waar de ontwikkelaar concessies heeft moeten maken. De audio daarentegen is wel erg sterk en de diverse schrikmomenten worden door goede geluidseffecten goed versterkt.

Een degelijke horror game!

Shadow Corridor is hiermee een horror game die erg vermakelijk is mits je door de grafische vormgeving heen kunt kijken. De game is extreem uitdagend, er zijn veel geheimen te ontdekken en de puzzels zijn leuk en fris. Er is weinig ruimte voor fouten. Dit maakt de game erg eng, maar kan ook voor veel frustraties zorgen. Elk geluidje en elke stap kan het einde betekenen. De eerste keer dat je een level speelt zul je er langzaam doorheen gaan, een tweede keer een stuk sneller. De duur hangt dan ook erg af hoe langzaam je de game aanpakt. Een aanrader voor de spelers die op zoek zijn naar een horror titel voor de Switch!

Het bericht Shadow Corridor verscheen eerst op Evilgamerz.

De Wyrm staat voor chaos

In Werewolf The Apocalypse volgen we het verhaal van Cahal, een soldaat en leider van een groep weerwolven. In deze wereld proberen vampiers zich voor te doen als mensen en hebben de weerwolven ervoor gekozen om zich af te zonderen. De wereld wordt door een goddelijk Wyrm wezen in chaos gedompeld en in deze game komt dit alles door de corporatie Endron. Endron probeert de wereld te ontdoen van zijn grondstoffen en dit gaat natuurlijk gepaard met de nodige vervuiling. Als wezens die dicht bij de natuur staan, willen de weerwolven hier een stokje voor steken. Bijgestaan door Gaia, één van de sterkste geesten in deze wereld, is je eerste taak om naar binnen te sluipen bij één van de fabrieken van Endron. Dit laat wel zien dat de game een enorme rijke basis heeftom uit te putten. Maar door de sterk verouderde graphics is het erg pijnlijk om door de cut-scènes en de vele conversaties heen te komen. De animaties van de personages zijn enorm stijf, de monden bewegen nauwelijks en de details zijn ver te zoeken. De game probeert bovendien een diep verhaal te vertellen in de acht uur dat de game lang is en de grote focus op een lineaire filmische ervaring komt hier totaal niet goed uit de verf. Graphics zijn natuurlijk niet alles en super vermakelijke gameplay kan veel van de mindere graphics verbergen. Maar naast dat de game visueel er een paar generaties achterloopt, lijkt de gameplay helaas uit dezelfde periode te komen.

Cahal kan wisselen tussen mens, wolf en weerwolf en deze 3 vormen bieden alle drie compleet andere speelstijlen. Tussen wolf en mens is het ten alle tijden mogelijk om te wisselen, maar om te veranderen in een weerwolf is het nodig om genoeg woede op te bouwen. En hier komt eigenlijk de grootste verrassing. De game probeert een sluipgame te zijn, maar door de slechte uitwerking kom je eigenlijk uit op een actiegame waarbij je 2 van de 3 speelstijlen nauwelijks gebruikt. Als mens kan Cahal bijvoorbeeld computers hacken, een kruisboog gebruiken en andere mensen in stilte uitschakelen. Ook kun je een speciale zichtmodus aanzetten om aanwijzingen te zien en planten te vinden voor extra ervaringspunten. In de wolf vorm is het mogelijk om door ventilatiebuizen te sluipen en je onzichtbaar van de ene naar de andere te verplaatsen. De gehele game is gebaseerd op dit principe waarbij je elke keer een ruimte binnenkomt en je eerst de kans krijgt om het zo stil mogelijk op te lossen. Het level design is hier niet geweldig en het is regelmatig niet duidelijk wat nou het verwachtte pad is om te volgen. Je zult dus al snel een fout maken en doordat er geen mogelijkheid is om die fout recht te zetten, is de enige optie die je dan hebt is om jezelf te veranderen in een weerwolf en alles een kopje kleiner te maken. Het veranderen in een weerwolf is eigenlijk het meest vermakelijke van deze game en het is dan ook wonderbaarlijk dat ze hier niet harder in op hebben ingezet.

Eindeloos schakelaars omzetten

Het patroon van rondlopen, sluipen en dan in een kleine ruimte alle vijanden verslaan is in deze gehele game aanwezig. De game bevat een hoop herhaling en hergebruik van dezelfde elementen. Zo zul je in die acht uur honderden schakelaars die er exact hetzelfde uitzien om moeten zetten om deuren te openen, liften aan te zetten of liften te openen. Deze actie komt zo vaak voor en voegt zo weinig toe dat het aanvoelt dat dit er alleen in zit om de speler iets te doen te geven.  De eerste helft van de game ziet er volledig hetzelfde uit, namelijk als de binnenkant van een fabriek. Het tweede deel probeert de speler meer variatie te geven door de fabriek in een woestijn te zetten, maar uiteindelijk zie je vervolgens weer dezelfde fabrieksruimtes. Op vijanden gebied is er ook veel herhaling aanwezig. De eerste helft bevat dezelfde 4-5 menselijke vijanden en in de tweede helft wordt dit aantal verdubbeld. De menselijke vijanden veranderen namelijk in gemuteerde monsters nadat je ze verslagen hebt. De eerste keer dat dit gebeurt is tof, maar alle keren daarna geven wederom het gevoel dat ontwikkelaar de game onnodig lang probeert te maken. Omdat je nu dezelfde hoeveelheid vijanden twee keer moet verslaan.

De paar lichtpuntjes zijn de gevechten in weerwolven vorm en hier is dan ook de meeste diepgang te vinden. Je kunt tussen twee modi wisselen, waarbij de ene meer gefocust is op behendigheid en snelheid en de andere op kracht maar daardoor wel veel minder snel. Dit wisselen is voornamelijk nodig om de sterkere vijanden of vijanden met een schild snel uit te kunnen schakelen en om de vele aanvallen te kunnen ontwijken van de snellere vijanden. Naast een zwakke en sterke aanval, heb je ook meerdere speciale acties die verschillend zijn in de twee modi. Dit zorgt ervoor dat je vele verschillende aanvallen tot je beschikking hebt en je zelfs je levensbalk kunt aanvullen als je het nodig hebt. Het eindresultaat is best vermakelijk, maar begint na een paar kamers en herhaling al snel oud aan te voelen. De 3-4 grotere eindbazen waarbij je het op moet nemen tegen weerwolven, monsters en grote exo-skeletons zijn het tofst. Maar die paar minuten gameplay zijn het niet waard om de rest van de game te doorkruisen.

Werewolf The Apocalypse Earthblood is hiermee een game die de lage verwachtingen helaas niet weet waar te maken. Visueel is de game enorm achterhaald, de gameplay is super repetitief en de paar lichtpuntjes zijn het niet waard om acht uur saaie en verouderde gameplay te doorlopen. Zelfs de coole elementen zoals het wolf gedeelte of de vele brute acties in weerwolvenvorm worden minder aantrekkelijk gemaakt door de herhaling in de levels, vijanden en gameplay. Er zijn genoeg andere games op de PS5 die het je tijd waard zijn, dit is er helaas niet eentje van.

Het bericht Werewolf The Apocalypse – Earthblood verscheen eerst op Evilgamerz.