Er zijn games die je altijd wel op een bepaalde manier kan waarderen. Zij het door de grafische stijl, een uniek gameplay element, de soundtrack of een ander aspect dat je altijd wel leuk vindt. Zo vind ik 2D platformers altijd wel op een manier vermakelijk. Zelfs matige spellen in dat genre kan ik wel op een manier waarderen, totdat ik ‘RIN: The Last Child’ speelde. Ik weet niet hoe de ontwikkelaar het voor elkaar heeft gekregen, maar dit is één van de meest generieke platformers die ik ooit heb gespeeld.

In deze game draait alles om het maken van spreuken en deze aanpassen met behulp van runes. Er zijn letterlijk duizenden opties die je kan gebruiken als je alles bij elkaar telt. Een leuke noviteit, ware het niet dat het niet veel meer is dan een aantal objecten verzamelen in de wereld en deze in een menuutje droppen. Experimenteren is niet erg nodig, want de game forceert of moedigt eigenlijk nooit echt aan om iets heel speciaals te doen met een bepaalde combinatie. Je kan prima de allereerste paar aanvallen gebruiken tot aan het einde van het spel. De extra technieken die je vrij speelt om meer van de omgeving te kunnen verkennen zijn tevens niet bijster origineel.

Niet onbelangrijk voor een game in dit genre is een uitdagende en duidelijke map. Iedereen kent de verscheidene gebieden in een gemiddelde ‘Castlevania’ wel. Je hoeft er maar naar te kijken en je herkent direct waar iemand in het spel is. Wat doet deze game? Exact dezelfde structuur, maar dan met een ander kleurtje. Zelfde vijanden, maar dan met een ander kleurtje. Zelfde trucjes, maar… je snapt ondertussen wel wat ik bedoel. Een van de gebieden is zelfs zo erg dat het voor kleurenblinden, zoals ik, bijna onmogelijk is om te zien wat onderdeel van de achtergrond is en wat je echt pijn kan doen. Meestal negeer ik dat soort zaken, want dat is een specifiek probleem voor mezelf, maar het viel hier wel heel erg op.

Hoewel deze game gezien kan worden als een soort Metroidvania, is dat niet helemaal de waarheid. Er zijn weliswaar meerdere gebieden, maar de game moedigt je niet echt aan om te gaan zoeken en de gebieden zijn ook niet direct goed met elkaar verbonden. Ze zijn beter te omschrijven als losse levels die toevallig op bepaalde plekken in elkaar over lopen. De gebieden zijn over het algemeen veel te groot en leeg.

Wat nog het ergste was aan de game is dat me serieus deed twijfelen of mijn controller nog wel goed functioneerde. Na een tijdje had ik ‘Saros’ maar even opgestart om te controleren of een paar knoppen het nog wel goed deden, maar van defecten was geen sprake. Waarom deed ik dat? Nou, bij het aanvallen of het springen is er altijd wel een paar milliseconden vertraging, totdat de actie daadwerkelijk wordt uitgevoerd. Dat klinkt als een klein probleem, maar na een half uur spelen begint dat al op te vallen en ook te irriteren. Simpelweg bewegen of aanvallen voelt zo verschrikkelijk zweverig dat geen enkele vorm van spelen eigenlijk goed voelde.

Ik probeer over het algemeen niet te hard te zijn voor indie ontwikkelaars, want die maken vaak de meest unieke games. ‘RIN: The Last Child’ is daarentegen gewoon geen goede game. Het idee van de spreuken is initieel leuk, maar alles eromheen werkt gewoon niet en zorgt enkel voor frustratie. De zweverige gameplay kan nog enigszins met een paar patches worden gefikst, maar die map wordt een stuk lastiger.

Het bericht RIN: The Last Child verscheen eerst op Evilgamerz.