Bomberman kent vrijwel iedere gamer die al een tijdje mee gaat. Voor mij was het de PC-versie gek genoeg die ontzettend aansloeg. De titel was geweldig tijdens LAN-party’s en het woord ‘schijtziekte’ ging dan ook al snel rond, waarmee we feitelijk aan het godveren waren op elkaar omdat je elkaar kon besmetten met een power-up waardoor je constant bommen kon leggen. De bommen die je kan leggen ontploffen en maken de weg vrij door muren op te blazen, maar je moet opletten, want sta je in de horizontale of verticale baan van een ontploffing? Dan ga je er zelf ook aan. In Kaboomania gaan we aan het werk met dynamieten, maar het concept is precies hetzelfde.

Daar waar Bomberman zich vooral richtte op party-fun, is deze game weliswaar speelbaar met meer spelers tot 4 mensen in een ‘battle-mode’, maar vooral gefocust op de singleplayer. Je speelt hierin simpelweg level-voor-level. Er zijn 1000 levels waarbij je simpelweg alle tegenstanders uit moet zien uit te schakelen, verdeeld over een vijftal thema’s. De maps kunnen groter zijn en je kunt zelfs scrollen naar boven en beneden. Natuurlijk kun je bommen plaatsen in de vorm van dynamieten, maar je kunt ook power-ups scoren door muren en blokkerende objecten te laten exploderen. Power-ups zijn bijvoorbeeld de tijd stilzetten, waardoor opponenten een tijdje stil blijven staan, maar je kunt ook teleporteren, grotere explosies maken, sneller lopen en er kan een regen aan dynamiet naar beneden vallen. Het is allemaal vrij eenvoudig opgezet, zonder eigenlijk enige verdere diepgang. Tijdens het clearen van een level krijg je een password waarmee je verder kunt gaan bij een bepaald level en er zijn diverse tegenstanders die sneller, slimmer of juist dommer reageren. Verder kun je een bepaald aantal explosies tegelijk plaatsen en hebben deze een fire-power die kan toenemen middels power-ups. Het werkt eigenlijk hetzelfde als Bomberman.

Mist een identiteit

De game wil een retro-feeling brengen door 128 AGA-kleurenpallet te geven met pixelated graphics. Het ziet er op zich weinig bijzonder uit en slaat misschien zelfs een beetje de plank mis. De game hapert kort wanneer een vijand explodeert, freezed willekeurig waardoor de game herstart moet worden en het main character ziet er ook wat saaitjes uit. Ook de interface voelt slordig en rommelig aan. In de Battle-mode moet je eerst naar het volgende menu om weer naar het hoofdmenu terug te kunnen gaan en de HUD waarin wordt laten zien wat voor power-ups je kunt scoren ziet er al helemaal niet uit.. Het is een beetje het ‘we hebben het allemaal wel al gezien’-gevoel dat overheerst. Vooral voelt het als een rip-off van Bomberman die eigenlijk op alle fronten minder is en zelf niets anders wil doen. Doe iets unieks waardoor deze game zich juist positief kan kenmerken! De graphics, de gameplay, de verslavingsfactor, het ontbreekt allemaal enigszins. Er mogen dan wel ontzettend veel levels zijn waarbij je een highscore kunt neerzetten, maar een echt doel lijkt ‘n beetje te ontbreken. Daarnaast werkt het als party-game ook niet helemaal. Mijn vrienden wisten eerlijk gezegd ook niet helemaal wat ze nu daadwerkelijk aan het spelen waren, en waren er ook al snel klaar mee. De exclusieve soundtrack van Chris Huelsbeck blijft weliswaar in je hoofd hangen, maar is net zo bijzonder als de rest; Weinig bijzonder.

Dan is er ook nog de Battle-mode. Hierin kun je met meerdere spelers aan de gang, tot vier in totaal lokaal. Heel bijzonder is deze mode helaas ook niet. Je kunt spaarzame instellingen doen, zoals een redrop van tegenstanders en het aantal monsters dat in het level aanwezig is. Jammer want juist die mode had het kunnen maken uiteindelijk. Kaboomania is een namaaksel van het Bomberman-concept, maar de executie is een stuk minder en het brengt ook 0,0 meer dan diens voorbeeld. Audiovisueel brengt het spel niets extra’s, qua gameplay speelt het spel lichtelijk stroefjes en ook qua content zullen er best 1000 levels aanwezig zijn, maar ze komen eigenlijk allemaal aardig op hetzelfde neer, met uitzondering van de thema-werelden die wat wijzigen. Een run spelen was dan ook niet heel interessant om te spelen. Toch voelde het wel lekker om weer het Bomberman-concept te voelen, zij het met de minpunten die deze game met zich meebrengt.

Het bericht Kaboomania verscheen eerst op Evilgamerz.

Platformers zijn er in alle soorten en maten. Je ziet bijna niet meer de bomen door het bos heen, want ze lijken bijna allemaal wel enigszins op elkaar. Tegenwoordig zijn metroidvania-games erg in trek, maar ook de standaard, klassieke platformers zijn niet weg te denken uit deze wereld. Akatori doet een beetje van alles; Het combineren van een standaard platformer, met daarbij metroidvania-elementen toegevoegd.

Akatori is een avontuurlijke metroidvania en actie-platformer waarin je speelt als Mako, een tienermeisje dat is opgegroeid in de Firebird Temple. Ze begint aan een reis door verschillende werelden om de mysterieuze Amber Storms te stoppen, die levende wezens besmetten en de omgeving vervormen. Tijdens haar avontuur wordt Mako vergezeld door een mysterieuze rode vogel die in een staf gevangen zit. Hoewel zijn achtergrond en motieven onbekend zijn, kan de staf zowel als krachtig wapen tegen vijanden als hulpmiddel bij het verkennen van de verschillende werelden worden gebruikt. Het verhaal van het spel klinkt interessant, maar wordt niet echt prominent. Je bent hier-en-daar wat tekstballonnetjes aan het lezen, maar echt intens wordt het verder helaas niet.

Deze platformer kent een hoge instapdrempel. Je kunt helaas de moeilijkheidsgraad niet door het spel heen aanpassen, dus wees gewaarschuwd wanneer je het spel niet start in de story-mode. Vijanden kunnen je soms met één klap neer maaien, maar laten we even beginnen met de platformelementen zelf. Je kunt lopen natuurlijk, springen, en je unlockt gedurende het spel meer en meer features vrij. Zo kun je dashen en zelfs klimmen aan muren. Natuurlijk kun je ook slaan met vierkantje, waardoor je vijanden kunt verslaan. Je komt ook bosses tegen natuurlijk, en die zijn misschien nog wel het vetste om te verslaan. Er zijn geen grote tactische vaardigheden nodig, het is gewoon dodgen en slaan op het juiste moment, en dan kom je er wel doorheen. Tijdens het platformen ben je best wel lineair bezig, maar de map waarin je speelt maakt het mogelijk om terug te keren naar oude gebieden, of om zijwegen te bewandelen. Je beloopt weliswaar een vrij standaard pad, maar kunt dus wel lichtelijk afwijken van je doelen. Door te mediteren bij checkpoint kun je de game saven en healen, wat ervoor zorgt dat je progressief blijft doorgaan naar de volgende gebieden. Het begint allemaal kleurrijk met schitterende, fleurige kleuren, maar al gauw daal je af richting de dungeons van het spel. Door bepaalde gameplay-features, zoals double-jump en dash, vrij te spelen, kun je nieuwe platformen overwinnen en unlock je dus steeds meer vrij van de spelwereld. De map is wat onduidelijk en lelijk ontworpen hierbij, maar helpt je om na te gaan waar je naar toe moet. Naast het unlocken van gameplay-features, kent het spel ook een rage-meter van vijanden en een attack-meter van jezelf, waardoor zowel vijanden als jij speciale krachten in kan zetten. Daarnaast kun je health- en andere verbeteringen inzetten om jezelf (tijdelijk) te verbeteren wanneer de nood hoog is. Deze kun je aankopen bij merchants en assignen voor je D-pad.

Je staf, in principe de benaming van de game, waarmee je kan gooien en hangen is op zich grappig, maar weet ook niets unieks te genereren. De lichte puzzels waarbij je soms houten platformen moet bewegen en draaien zijn leuk, maar vormen veelal een brug om weer verder te kunnen platformen. Het voelt veel van hetzelfde. Daarnaast is het spel soms dermate uitdagend, dat de checkpoints net te ver van elkaar af liggen, waardoor je frustrerende delen steeds weer opnieuw mag doen. Daar ben ik na vijf keer vaak snel klaar mee. Vooral bij de zwemmende boss fie je achterna zit is het irritant dat je bijna bij het eind bent en dan dood gaat en opnieuw mag.

Oog voor detail

Qua gameplay is Akatori geen bijzondere platformer, maar wel zeer degelijk. Het van hoog naar omloog jumpen en visa versa, het timen van de jumps, de bewegende platformen waar je op kunt springen, we hebben het allemaal wel gezien, maar de spelwereld maakt vooral deze game. Die is namelijk geweldig vormgegeven. Je karakter ziet er wat pixelated uit, maar de omgevingen daarentegen zijn dat zeker niet. Alles is tot in de puntjes uitgewerkt, van de bladeren in de bomen tot de achtergrond-textures in de grotten. Het gesteente is zo variabel in elkaar gezet, dat je soms met open mond staat te kijken naar hoeveel assets de ontwikkelaar ongetwijfeld heeft moeten inzetten om alles zo mooi vormgegeven te krijgen. Natuurlijk wordt er ook veel gerecycled, maar de variatie blijft eigenlijk vrijwel altijd prima aanwezig. Vooral belichtingen zijn vet uitgewerkt. Qua audio kent het spel niet echt een soundtrack, maar je hoort wel wat omgevingsgeluiden, zoals vijanden die geluid maken en een achtergronddeuntje dat weinig te betekenen heeft.

Akatori is geen game die bijzondere features kent. Het is simpelweg een standaard platformer in een hele mooie jas gestoken. Het is alleen maar platformen zoals we dat kennen van elke degelijke platformer, niet heel veel meer dan dat. Ook de gameplay-features die je vrijspeelt zijn de standaard elementen zoals gliden, tegen muren springen, dodgen, double-jumpen en krachtige aanvallen plaatsen. Het zijn de elementen die we wel kennen uit andere platformers. Echter, de spelwereld, het level-design en de graphics maken dit net ietsje meer bijzonder dan veel andere titels. Akatori is dan ook een prima game die je zo’n vijf tot tien uurtjes bezig zal houden, maar verwacht verder geen bijzondere gameplay, verhaal of wat dan ook.

Het bericht Akatori verscheen eerst op Evilgamerz.

Elk kind van deze generatie is wel opgevoed met PAW Patrol. Je kent ze wel die schattige hondjes. Mijn kindjes hebben er niet zo heel veel mee, maar het is dan ook meer een mannending denk ik. Wat past er meer bij mannen dan Dino’s? Nou, laat dat een mooie combinatie zijn voor een nieuwe game.

Deze gloednieuwe 3D-avonturengame speelt zich af in het vertrouwde PAW Patrol-universum en dezelfde prehistorische wereld als de aankomende bioscoopfilm PAW Patrol: De Dinofilm. Spelers gaan samen met Ryder en de PAW Patrol op avontuur in een uniek verhaal op Dino Eiland, vol reddingsmissies, verkenning en verrassingen zo groot als dinosaurussen. De spelwereld is best groots en je gaat in totaal naar vier werelden waar je vrij rond kunt rijden en rennen. Natuurlijk zijn alle honden aanwezig, van Chase, Marshall, Skye, Rubble, Rocky tot Zuma. Elk van deze honden heeft zijn eigen krachten. De een kan met water blussen en schoonmaken, de ander kan tijdelijk zweven en weer een ander kan zwemmem, in dit geval Zuma. Rubble bijvoorbeeld kan dan weer objecten slopen, en zo komen deze eigenschappen van pas in de dynamische spelwereld waarin allerlei verschillende dino’s rondlopen. De gameplay bestaat veelal uit eenvoudig platformen, zwemmen en vliegen. Zo nu en dan kom je zelfs op een rollercoaster terrecht waarbij je de juiste track moet zien te berijden. Het is allemaal erg eenvoudig, zelfs voor mijn kleine van bijna acht.

Weinig bijzondere gameplay en puzzels

De game bevat makkelijke, zeer toegankelijke puzzels, waarbij de controls net zo makkelijk zijn. Je kunt lopen, je kan wisselen van karakter, springen en acties uitvoeren, welke dus per karakter verschillend zijn. Daarnaast heeft ook elke hond een eigen voertuig waarmee je jezelf sneller kunt voortbewegen door de wereld. Puzzels, als je het überhaupt zo mag noemen, bestaan uit het blussen van objecten, het oppakken van dingen en terug brengen naar een base en het zoeken naar van alles-en-nog-wat. Alles komt praktisch gezien neer op; Ga van A naar B en doe daar iets heel minimalistisch, ga vervolgens terug naar de hoofddino, en krijg een zelfde opdracht terug die je al veelal hebt gespeeld. De 4 werelden waarin je rond banjert bestaan uit 6 missies die je moet uitvoeren. Per wereld ben je ongeveer een uur bezig, maar als je echt alle botten wilt oprapen, waarmee je weer customizables kunt scoren, ben je veel langer met het spel bezig. Verder zijn er ook nog eens Dino-eieren die je kunt opsporen door hier-en-daar net iets hoger en verder te kijken dan je neus lang is. Leuk is wel dat het spel een lokale multiplayer bevat waardoor je dus samen door de spelwereld kan rennen.

Audiosvisueel is het spel verre van imponerend. Alles oogt erg blurry en de textures zijn dan ook van matige kwaliteit. Ook de Nederlands ingesproken teksten vallen vaak in herhaling. “Goed gedaan!” en vooral de constante herhaling van wat ik moet doen, terwijl ik daar al mee bezig ben, is soms irritant. De spelwerelden zijn ook wat van hetzelfde. Enige verschillen zijn de textures die gevarieerd overheersen. Bij de een heb je een jungle met veel bomen en daarvoor heb je een omgeving met veel water. Ook de camera vecht soms aardig met de game-engine. Het draaien werkt soms niet en als de camera net verkeerd gepositioneerd staat, flikkert het scherm wat net niet leidt tot een crash. Ook kwam ik wel eens vast te zitten tussen twee rotsen waardoor ik het spel geforceerd moest herstarten. De characters en de UI zijn dan wel weer redelijk vormgegeven. Ook qua kleur biedt het spel een aardig hoog en vrolijk contrast met heldere werelden die alleen maar vrolijkheid uit weten te stralen, en dat hoort natuurlijk ook zo te zijn in een game voor kinderen. Wel oogt het een beetje flets allemaal, met een beetje lelijk gekozen bruin, groen en blauw. Het spat niet echt van het scherm, maar het kan er mee door. Dat er geen laadtijden zijn maakt in ieder geval veel goed.

PAW Patrol: Dinowereld biedt qua gameplay weinig bijzonders. Het valt al snel in herhaling, maar mijn kinderen konden zich best wel vermaken met het simpelweg doelloos rond rijden in de spelwereld, en daar gaat het om. Spellen als Peppa Pig zijn misschien nog toegankelijker, maar dit spel biedt dan wel wat meer content. Het zoeken van grote Dino’s is gewoon leuk en het ook het pakken van botten, zij het totaal doelloos en het customizen van characters is voor kinderen al snel interessant genoeg. Echter, vanuit een vadersperspectief, zie je al snel dat we te maken hebben met een vrij inhoudsloze game, zonder ook maar enige bijzondere gameplay-elementen. De mini-puzzels zijn te simpel, te veel van hetzelfde en te saai om echt aan te kunnen spreken. PAW Patrol: Dinowereld is dan ook vooral leuk voor kinderen die een toegankelijke game zoeken, zonder al te veel diepgang en spanning erom heen.

Het bericht PAW Patrol: Dinowereld verscheen eerst op Evilgamerz.

Vrijwel direct naar binnen gezogen!

Bij het begin van de remake, zoals ook bij het origineel, ga ja vrijwel meteen een trechter van indrukken in. De Masterchief ontwaakt en de gevechten tegen de Covenant (Het verbond van samen strijdende buitenaardse rassen), beginnen in slechts enkele minuten. Direct valt al op hoe gedetailleerd deze remake is, helemaal wanneer je uiteindelijk beland op Halo zelf. Met name kleine details, voorwerpen, informatie via je helmvizier, en onderwerpen op de voor- en achtergrond, worden prachtig mooi in beeld gebracht. Dat gaat ook op voor het visuele spektakel van de vuurgevechten, alsmede later ook de vergezichten op Halo zelf. Grafisch is deze remake er erg sterk op vooruit gegaan t.o.v. het origineel en wat de Masterchief Collectie versie had moeten zijn. Sommige beelden zijn oogverblindend, maar niet op een storende of belastende manier. Met name de zogeheten Lens Flare, is veel prettiger dan in veel andere games. Dat is opvallend, want Halo Studio’s heeft nou niet bepaald een vlekkeloze reputatie, maar doet het wat grafisch spektakel en de afwerking daarvan wel enorm goed. Ik heb bij bijna elke, zogeheten, checkpoint, wel even halt gehouden om de beelden en het uitzicht om mij heen in mij op te nemen. Dat zegt wat; maar Halo Studio’s, had dit dan ook wel nodig.

Meer kanonnenvoer, maar ook meer intact gebleven.

Halo: Campaign Evolved, kent meer kanonnenvoer. Dat wil zeggen: Er zijn meer willekeurige personages die in beeld gebracht worden, de zogeheten NPC’s. Dit zowel aan de kant van de mensen, de UNSC, als de Covenant. Het is één van de veranderingen t.o.v. het origineel en de MCC (Masterchief Collection). Het loopt ook allemaal soepel tijdens de vuurgevechten, de daadwerkelijke gameplay. Dat is is wederom verrassend, want toen in 2014 de MCC uitkwam, toen nog onder de naam 343 Industries, stapelden de problemen zich jarenlang op. Zowel op visueel, als op technisch vlak scoort Halo Studio’s nagenoeg een vlekkeloze afwerking. Het is, zeker als je de hoeveelheid kleine veranderingen meerekent, zoals de hoeveelheid bewegende elementen op je scherm, een gigantische vooruitgang. Wat deze remake betreft, heeft Halo Studio’s zijn organisatie zeer sterk op orde gehad. Halo – Campaign Evolved kent tal van kleine veranderingen, bijvoorbeeld het aantal poppetjes in beeld, maar ook waar voorwerpen liggen, kleine subtiele wijzigingen bij het instappen van een voertuig of beter: Geen klok meer die aftelt als de game zou moeten gaan laden. Nee; je krijgt direct een flits van een soort UV Halo scherm te zien, zoals ook in het origineel, en dan begint de game. Zei het met gameplay, of eerst een tussenfilmpje, zoals het betreden van de Pillar of Autumn, uit lichtsnelheid, nabij de eerste Halo.

Daarnaast zijn er gelukkig ook een hoop kleine dingen intact gebleven. De Mariniers van de UNSC zijn nog altijd heerlijk dom en de grunts aan de kant van de Covenant raken nog altijd snel in paniek wanneer alleen zei overblijven. De Halo remake behoudt dus in veel kleine, en op visueel vlak o.a., zijn charme. Ook het instappen van voertuigen, zoals de Warthog en de Banshee, gebeurt nu met de X knop van je controller, maar duurt net iets langer dan dat het direct is. Mijn gedachte: Weet je wel zeker dat je in de auto wil stappen met een UNSC Marinier achter het stuur? Dit soort dingen heeft de Halo remake dan ook niet laten vallen t.o.v. het origineel of de 2014 MCC collectie. Dat gaat ook op voor de soundtrack.

De welbekende Halo soundtrack

De Halo soundtrack is intact gebleven, maar helaas wel iets meer naar de achtergrond verdwenen. Dit is dan ook het enige wat je een minpunt zou kunnen noemen, maar zelf kan ik er heel goed mee leven omdat het niet afdoet aan de ervaring die ik had bij het spelen. Ook de stemmen komen hierdoor beter over en je kunt van een grotere afstand verstaan wat iedereen zegt, vanuit ruimtelijk opzicht althans. Dus je kunt wel stellen dat het zowel als plus- en minpunt, opgevat kan worden dat de soundtrack meer naar de achtergrond is verdwenen. Echter; nergens doet het serieuze afbreuk aan de totaalervaring van deze remake in audiovisueel opzicht. Ook de wapens en granaten zijn iets minder heftig aanwezig, maar nog steeds erg prettig om naar de horen, zeker wanneer je opmerkt dat het op audio vlak wel behoorlijk snor zit. De assault rifle klinkt nog altijd geweldig, maar niet onnodig als een pompende donder en ook alle andere wapens zullen een soortgelijke ervaring geven. Toch zijn er ook wel wat zaken die missen ten opzichte van de 2001 release of 2014 heruitgave.

Geen multiplayer; wel co-op

De Halo remake heeft geen muliplayer, en dat is best zonde. Hoewel de bijpassende co op modus geweldig is, en wederom goed afgewerkt, is het ontbreken van een multiplayer wel een beetje een gemis. Er zit echter nog wel een voordeel aan: Dit bepekt namelijk tientallen GB’s aan schijfruimte en dit geeft ruimte om lekker met een paar vrienden (2-4), co op te doen. Halo Studio’s heeft dit en al het andere, heel goed gezien in aanloop naar de release van deze remake. Overal, en vooral in modernen tijden, moeten een keer concessies gedaan worden. Het is geen schande en veel gamers zijn ook niet altijd van het spelen tegen tienerpubers. Co-op is echter prachtig als je bijvoorbeeld nog wat achievements wil halen met een vriend of vriendin en daar biedt deze remake genoeg vertier voor aan.

Speelt erg lekker; als nostalgie in een nieuw jasje

Halo: Campaign Evolved speelt erg lekker. Zo lekker zelfs, dat ik het nostalgie in een nieuw jasje noem. Het tempo van de missies ligt hoog, mede door de besturing en de hoeveelheid munitie. Vooral de welbekende knoppen op je controller om te richten, of vanuit de losse pols, zijn goed ingedeeld. LT is richten (Dit verschilt per wapen), en RT is vuren op de Xbox controller. Ook de snelheid waarmee je je kogels afvuurt, alsmede de input op je controller, is nagenoeg perfect. Het gooien van granaten gaat nog nagenoeg hetzelfde ook het gebruik sniper rifle met richtvizier, is hetzelfde en technisch heel goed afgewerkt. Dat brengt me gelijk bij het minste punt van de besturing: Waarom kunnen we niet over een relatief hoge muur heen springen? Je zou verwachten dat het wel kan in een 2026 remake, over een verhaal dat speelt in de 26^e eeuw, maar het is ook in deze remake niet aanwezig. Dit heeft echter wel een reden.

De remake van Halo: Combat Evolved (zoals het origineel heette en niet te verwarren met Campaign Evolved), is gebaseerd op de codering zoals die grotendeels was rond de release in 2001. Het betekent echter niet dat er niks mogelijk is wat betreft het springen over kleine muurtjes, maar dat het gebeurt volgens een codering van het systeem uit 2001. Ergens jammer dat de remake dan niet 100% een remake is, maar dat was de hele bedoeling ook niet. De nostalgie moest, wat af te lezen valt van tientallen uren spelen, hoogtij vieren en dat is, gekoppeld aan alle manieren van afwerken, erg goed gelukt. Zeker als je in acht neemt dat de codering stamt uit een tijd van meer dan 25 jaar geleden. Halo: Campaign Evolved is een meer dan getrouwe remake van het origineel. Deze doet meer goed, dan fout, in bijna alle opzichten.

Hoewel niet alle kleine subtiele veranderingen iedereen zal bekoren, heb ik mij in elk geval zeer kostelijk vermaakt. ook met het ontbreken van de multiplayer. De prijs is misschien wat aan de hoge kant, 60 euro voor de Standaard versie, 80 euro voor Premium (met cosmetische voorwerpen o.a.), maar de prijs is het in vrijwel alles wel waard. Voor tientallen uren, zo niet honderden, is het gewoon een welkom stuk vermaak. Mooi ook voor de Playstation 5 gebruikers dat de remake ook daar te spelen is. Het is altijd beter dan eerder werk van 343, vele en vele malen beter zelfs en dat zal ongetwijfeld nog wel de nodige mensen aantrekken. Ook de staat van het spel is gewoon bizar goed ten opzichte. van het verleden en dat lijkt dit de remake van het jaar te gaan maken, voor mij althans. Duty calls!

Het bericht Halo: Campaign Evolved verscheen eerst op Evilgamerz.

Soms moet je niet alles zwart-wit zien, Helix: Descent N Ascent is dat echter wel. In deze puzzel-platformer ontwaak je in een donkere wereld. In een wereld waarin je altijd alleen ervoor stond, zie je echter ook een vriend, of is het je vijand? Deze dubbelganger toont je de weg. Wij gingen dan ook aan de gang met deze speciale titel, waarin speciale krachten zorgen voor allerlei uitdagende puzzels.

Helix: Descent N Ascent biedt een spelwereld waarin je simpelweg kunt rondlopen. Echter kun je krachten gebruiken en combineren in een platte 2D-wereld. Zo kun je in het begin bijvoorbeeld objecten verschuiven, waarna de eerste krachten vrijgespeeld kunnen worden. Zo kun je onder andere een ketting gebruiken om hendels te activeren of jezelf naar een ander platform te trekken, krabben in een flesje stoppen om ze vervolgens ergens anders weer te laten spawnen op een drukknop, of je kunt simpelweg zware objecten maken zodat je knoppen kunt activeren door deze objecten erop te duwen. Ik zeg ‘of’, maar eigenlijk moet ik zeggen ‘en’. Naar mate het spel vordert speel je steeds meer abilities vrij, en kun je ze namelijk ook combineren. Zo had ik bijvoorbeeld een mini-drone, waarmee je objecten die je kunt maken kan combineren, waardoor je het object vervolgens kunt laten zweven over rivieren. Het interessante is dat je verschillende omgevingen herontdekt, doordat je nieuwe vaardigheden leert. Hierdoor kun je verschillende plekken dus later vrijspelen, terwijl je die met eerdere vaardigheden nog niet kon bezoeken. Daarnaast zijn er ook game-machines verborgen, waarbij je platforming-spelletjes op drie verschillende moeilijkheidsgraden kunt spelen. Hierbij moet je naar je ‘vriend’ zien te geraken, die jouw juist probeert een hak te zetten en het platformen bemoeilijkt. De puzzels zijn erg doordacht in het spel en vooral de kracht waarbij je het wit-zwart kunt omkeren is geweldig bedacht en uitgewerkt. Daarnaast is het puzzelelement ook niet te uitdagend, waardoor zelfs casual spelers hier gerust mee aan de gang kunnen gaan. De gameplay typeert vooral rust en rustig puzzelen, zonder druk van enige vijand of tijd. Elke uitdaging kost zo’n 3 tot 5 minuten aan speeltijd, waarna je weer door gaat naar de volgende uitdaging. De ene keer combineer je blokken die je kunt maken met de haak, de andere keer de drone met de zwart-wit-ommekeer en ga zo maar door. Alle abilities leer je al in de eerste omgeving direct stuk-voor-stuk kennen, maar het beheersen en combineren ervan maakt het spel pas echt de puzzelgame die het is.

Geen kleur op de wangen maar wel een geweldige uitstraling

Hoewel er geen kleuren te bekennen zijn in deze game, oogt alles uitermate scherp en creatief. Tegels die grof zijn afgewerkt, de streperige invulling van buizen, stekelige planten en muren, alles ziet er geweldig vormgegeven uit en dat ook op een hoge resolutie. Aspecten als sneeuw, de gebergten die uitkijken over valleien die honderden meters diep lijken en huisjes met stro die al eeuwen verlaten lijken, alles is erg netjes afgewerkt en heeft een unieke uitstraling. Veel is ook visueel en je ziet dan ook zo goed als nergens tekst of enige vorm van conversatie. Een soundtrack ontbreekt vooral in het begin van de game, maar de rustige, mystieke geluidseffecten, zoals water, op de achtergrond brengen een donkere sfeer naar de game, welke uitermate goed past bij de stijl van de graphics. Het sponsachtige geluid bij het lopen is daarnaast niet irritant, en werkt prima. Je karakter, dat erg op een Alien lijkt, kan zowel horizontaal als verticaal en diagonaal lopen. De animaties daarvan zijn wat eenzijdig, maar zien er allemaal goed uit. Het beste speel je met een controller en een Xbox-controller wordt dan ook aangeraden, maar zelfs met een keyboard is het spel prima speelbaar. Een muis is verder niet benodigd. Wel is het gebruik van U, O, J, K en L mij wat warrig. Het werkt op een gegeven moment wel, maar naar mate je meerdere handelingen tegelijk moet gaan doen, wil het wel eens vechten zijn met de besturing op een keyboard. Zoals gezegd dus, een controller is eigenlijk wel zeer aan te raden in deze. Wel moet ik zeggen dat na een tijdje spelen en het gewend raken van de abilities, de gameplay wel wat veel van hetzelfde wordt en wat plat lijkt. Het wordt op een gegeven moment dan ook vooral het uitpersen van nieuwe levels, dan echt de unieke aspecten belichten met leuke, nieuwe gameplay-momenten.

Helix: Descent N Ascent is een game die ongetwijfeld veel mensen links zullen laten liggen omdat ze nog nooit hebben gehoord van deze titel, maar deze game mag zeker gezien worden. De unieke graphics stralen een bepaalde kwaliteit uit die ik nog niet veel vaker heb gezien en ook de puzzel- en gameplay van het spel weet opvallend goed te scoren bij mij. Net beneden de tien uurtjes ben je wel uitgespeeld, en de beperkingen liggen hem vooral in het nadenken bij sommige, iets lastigere puzzels. Het spel kent hier-en-daar wel wat uitdaging, maar wordt ook nooit te moeilijk en de constant uitbreidende omgevingen waarin je speelt die middels de vrij te spelen abilities zich openen hebben zeker hun charme. Deze puzzelaar is dan ook voor elke liefhebber een must-have.

Het bericht Helix: Descent N Ascent verscheen eerst op Evilgamerz.

Stekkers horen in het stopcontact, daar kan weinig discussie over zijn. HYPERWIRED legt dat haarfijn uit, maar voegt daar nog een extra dimensie aan toe. HYPERWIRED is een 2D pixel art roguelike space shooter waarin je rondvliegt met een space shuttle. Al schietend kun je vijanden van je af knallen met een laser, met simpelwegkogels, met mijnen die je neer gooit en je kunt zelfs de tijd stil zetten om je meer te focussen op tegenstanders. Je space ship heeft een stekker aan z’n start vast geketend die je in rond zwevende stopcontacten kunt steken. Hier later meer over. Je kunt in het spel een meerdere ships kiezen die je kunt vrijspelen. Je begint met de N2-FA0. Deze heeft een hoge energie, vrij redelijke snelheid, aardig wat HP, maar minder ammo, een matige laser en een mindere stekker die achter je aan trekt. Je kunt echter meerdere ships vrijspelen naar mate je meerdere levels overwint.

Na het spelen van de tutorial, die toch zeker wel even gewenst is gezien het spel veel te onduidelijk is in het begin, wordt helder wat de bedoeling is. Je beschikt over energie die opraakt wanneer je beweegt. Daarnaast heb je health, die opraakt wanneer vijanden je weten te raken. Door P.E.T.A. te activeren met de analoge sticks kun je energie herladen. De toegevoegde waarde daarvan ontbreekt bij mij een beetje eerlijk gezegd. De sockets die rond zweven, ook wel stopcontacten, kunnen je helpen door het level heen. Er zijn Energy-sockets, die helpen bij het vullen van het uiteindelijke, grotere socket. Wanneer je de energy-sockets hebt verbonden met je stekker, moet je heel even opladen waarna je vervolgens naar het volgende level kunt door het grote socket te verbinden. Dit beperkt wel de beweegruimte gezien de lengte van de kabel, die vrij kort is. Verder zijn er ook andere sockets; De gele socket geeft meer ammo, de groene hervult je health, de blauwe brengt een laser, al dan niet bom. Soms moet je alle sockets ontladen, soms ook weer iet, ook hier ontstaat veel onduidelijkheid.

Weinig variatie in gameplay

Naast dit zijn er ook nog batterijen. Deze kunnen naar je energy socket getrokken worden en brengen extra verbeteringen. De fire rate kan omhoog of de laser kan bijvoorbeeld verbeterd worden. Maar ook een auto-repair-functie kan gebruikt worden. Daarnaast krijg je ook na elk voltooide levels upgrades, zoals meer health en verbeterde effectiviteit van je wapens. In een notendop is dat het wel. Het is echter allemaal erg warrig. Het aantal sockets linksboven, wat zeggen ze? De HUD is chaotisch, druk en onduidelijk. Daarnaast is het doel ook soms erg onduidelijk. Het spel brengt levels die steeds moeilijker worden naar mate je vordert. Je komt ook bosses tegen in de ruimte die je moet verslaan, maar wanneer je dood gaat, moet je weer lekker bij level 1 beginnen. Daar komt het roguelike-element dus om de hoek kijken. Gedurende de de run kun je upgrades kiezen, maar perma-upgrades zijn er niet. Alleen vrij te spelen ships kunnen je verder brengen door de runs.

Kwalitatief ziet het spel er best wel aardig uit, met de zoveelste pixelated look in hetzelfde jasje gegoten, wat tegenwoordig voor indie-games wel een standaard uitrol begint te worden. De soundtrack zette ik gelijk bij de eerste run al zachter, want die overheerste nogal. Maar het hoofddoel van de game ontbrak voor mij een beetje. Het vliegen werkt best wel lekker, en het vullen van de sockets met je stekker is op zich best grappig verzonnen, maar eigenlijk is alles constant hetzelfde. Er zijn veel levels te spelen en een run is vrij kort met tien tot twintig minuutjes, maar wanneer je dood gaat, speel je eigenlijk weer precies hetzelfde in misschien een getransformeerd level met net een wat andere aankleding. Het roguelike-element moet de content verlengen, omdat je steeds weer opnieuw je run moet starten, en ook de Challenges die je kunt spelen bieden exact dezelfde manier van spelen. De verslavingsfactor ontbreekt, daar waar die bijvoorbeeld wel aanwezig is bij Wall World 2, die ik eerder dit jaar speelde, en die factor is belangrijk voor een roguelike of roguelite. De gameplay is echter te eenzijdig en verandert niet, waardoor je na enkele runs het wel al aardig hebt gezien. HYPERWIRED wordt daarmee te snel te veel van hetzelfde en dat is jammer gezien het aardige potentieel.

Het bericht HYPERWIRED verscheen eerst op Evilgamerz.

Meteen wat opvallends!

Het eerste wat opvalt, is dat je bij het opstarten van de collectie kunt beginnen vanaf nul, of met een flink budget en alle klussen die in het spel beschikbaar zijn, inclusief die van de uitbreidingen. Ik heb besloten om te beginnen met alles beschikbaar, dus met een budget om een paar huizen te kunnen kopen. Op die manier kan ik jullie dus zoveel mogelijk vertellen en uitleggen. Dat heb ik overigens geweten! Na enige uren in de game had ik een paar kleine klussen gedaan en besloot ik eens mijn eerste huis te kopen. Kosten: 100.000 euro en een beetje. Hierbij moet wel duidelijk gemaakt worden dat de prijzen van huizen in de game bepaald niet realistisch zijn, zeker niet gemeten naar echte maatstaven. Als je dan bedenkt dat ik eigenlijk alleen maar wat schoongemaakt en opgeruimd heb en het huis, met uitzicht over een baai en muren eromheen, voor ruim een ton in euro’s winst heb doorverkocht, is het verre van realistisch. Is dat nodig? Nee, want het is een game met zijn eigen karakter. Mooi zijn die huizen echter wel, zeker om er omheen te lopen, wanneer je een groter huis (villa) hebt gekocht waar je bedrijf zijn kantoor kan vestigen.

Wanneer je dus een klus opstart, of een huis gekocht hebt, en wil veranderen, dat het grafisch best goed in orde zit. Het kleurenpallet is mooi, maar niet altijd goed afgewerkt. Tevens kan het gebeuren dat er best wat grafische glitches zijn, maar het hangt er maar net vanaf wat je doet, wanneer je het doet en hoe je doet. Er komen met enige regelmaat updates hiervoor, en wat sneller zogeheten hot fixes. Ik volg de ontwikkelaar en uitgever, Frozen Way en Frozen District, al maanden in de hoop dat de collectie wat eerder uit zou komen. Die indruk werd zo nu en dan namelijk gewekt, maar daar later meer over.

Eenmaal bij het eerste echte huis wat ik gekocht om door te verkopen, met uitzicht over een baai van water, leek dat in de gootsteen in de keuken een soort van bruin stuk vlees lag, of een vlek die daarop leek. Ik dacht; dat maak ik schoon en dan is het klaar. Het bleek echter niet schoon te maken te zijn, en ook niet iets wat ik met mijn verkoopapparaat kon verkopen. De collectie, net als hetzelfde aanrechtblad, in de dezelfde villa, bleek vol te zitten met dit soort grafische foutjes, iets wat ook al in het origineel zat.

Naar het publiek toe zijn nog ontwikkelaar, noch uitgever, erg duidelijk geweest en zowel de Playstation 5 versie als die van de Xbox Series consoles hebben ook regelmatig last van crashes, die elk moment in de game kunnen voorkomen. Ook is er pas heel laat duidelijkheid gekomen over de kortingen die zouden komen richting de console bezitters en in aanloop naar de release op consoles, maar inmiddels heeft de studio dat redelijk netjes gecorrigeerd richting de mensen, die het origineel al hadden met alle uitbreidingen. Dat was bij de PC versie het geval voor degene die via Steam alles al hadden gekocht van de oorspronkelijke game en uitbreidingen. Communicatie en hoopvolle verwachtingen inlossen, zijn niet de sterkste kanten van de in Polen gevestigde ontwikkelaar en uitgever. Dit komt mede omdat de PC versie, dat was jaren terug al zo, voorrang krijgt ten opzichte van de consoles en vanuit het bedrijf gooien ze het dan op het certificeren van de console versies en op de moeilijkere manier van ontwikkelen. Begrijp me niet vekeerd: De game heeft echt zijn charme, ziet er leuk uit, maar communicatie naar de fans toe is gewoon niet handig. Genoeg ”gemopperd,” op naar de rest van deze review.

Ontzettend veel items en gereedschappen

Als je met een klus, of huis begint, zijn er in deze collectie een hoop mooie nieuwe gereedschappen, al moet je even niet kijken naar het realisme daarvan. Zo heb je een scanner, die je kan gebruiken om voorwerpen te kopiëren en plakken in een huis. Realistisch? Nee; maar leuk en handig is het wel, zeker als je naar de grotere en zwaardere klussen gaat, die je helaas wel altijd in je eentje zal moeten doen, want het inhuren van kunstmatig gestuurd personeel, heeft de game niet als optie. Verder zijn er onder meer gereedschappen voor het beter plaatsen van voorwerpen, het vernietigen van voorwerpen, via een overbodige vlammenwerper, en het nauwkeuriger verbouwen van woningen. Er is een wijdverbreide hoeveelheid mogelijkheden om je klus, of eigen woning, zo goed mogelijk af te maken.

Naast dat heeft de collectie een enorme hoeveelheid nieuwe voorwerpen, die je in de winkel van de game kunt kopen. Wees gerust; het betreft geen micro transacties, die zitten hier niet in, maar voorwerpen die je met het in het spel verdiende, of beschikbare geld, kunt kopen. Verder moet je soms voor een klant tijdens een klus een aantal dingen verkopen, waardoor de waarde, soms zelfs troep, ook nog aan het budget voor de klus toegevoegd word. Dat is een leuke bijkomstigheid, want jij als klusser krijg er ook meer voor. Uiteraard zitten ook alle originele voorwerpen erin, zoals je die kent van het het origineel en zijn uitbreidingen. Er is natuurlijk nog meer!

Alle klussen ingesproken en lik verf zit overal

Wanneer je begint aan een klus, kom je waarschijnlijk wel tot de fijne verrassing dat elke klus voor een klant is ingesproken door de klant. Dit is één van de verbeteringen die Frozen Way heeft doorgevoerd. De klant legt uit wat er aan de hand is, en wat er moet gebeuren. In tegenstelling tot de tweede game in de franchise, is er bij deze opgepoetste versie van de eerste game, niet voor gekozen om er een soort van gesprek met de klant over de telefoon van te maken. Het is enkel en alleen ingesproken uitleg, zonder dat je keuzes kunt maken wat je gaat zeggen tegen de klant. Hier heb je dus geen verdere invloed op als speler.

Naarmate je verder speelt met deze collectie, dringt ook steeds meer door dat er bijna overal in de collectie een lik verf overheen zit. Van bijvoorbeeld de plattegrond, waarop je de klussen krijgt, of kiest, tot de plekken waar de huizen staan en waar de klanten wonen of willen wonen. Ook de handige extra gereedschappen in de game zijn een extra lik verf. Over het algemeen is er best wel veel werk gestoken in deze remastered, alleen de uitvoering hier en daar, met name in technisch opzicht, laat soms te vaak te wensen over.

Te vaak crashes en houterige besturing

Deze collectie kent helaas te vaak crashes die soms niet te verklaren zijn. Dat komt niet ten goede van de replay waarde, maar ook niet helemaal ten goede van de ontwikkelaar zelf. De PC versie is namelijk wel helemaal up to date, maar zoals eerder in deze review aangegeven, kampen de console versies met nogal wat technische problemen. Crashes is één ding, maar er zitten ook best wat bugs en glitches in en ik had zelfs een keer een vastloper toen ik soort van Dragonball wou oppakken. Gelukkig is de ontwikkelaar er wel mee bezig en lijkt het tempo van repareren van de console uitgaves opgevoerd te worden. Ook de besturing van de game mag daarin wel aangepakt worden, want die voelt nogal houterig. Ook de balans tussen instellingen van de game in het hoofdmenu, als mede zogeheten input lag, moeten nog aangepakt worden ten tijden van het schrijven van deze review.

Leuk deuntjes en semi gelicenseerde huizen

Zoals je eerder misschien al opgevallen was, had ik het over een soort van Dragonball. De meeste mensen die deze review lezen, kennen de franchise wel die bedacht is door de helaas overleden Anime specialist, Akira Toriyama. Het door hem bedachte, dan wel uitgebrachte personage, Master Roshi, uit onder andere Dragonball, woont op een klein tropisch eilandje met wat bomen. Hier traint hij onder andere Goku en Krillin. In House Flipper Remastered, heet het huis niet letterlijk Kame House, maar Make House, en daar kun je een klus uitvoeren, maar je kan ook het huis gebruiken als kantoor. Er zijn echter wel mooiere huizen op betere locaties in de game. Het is leuk om te zien dat er toch een poging gedaan is om een aantal huizen uit films of series over de nemen in het spel. Ook het huis van Kevin zijn ouders, uit Home Alone, zit in de collectie. Alleen heet het in de game Alone Home huis. Beide huizen zaten ook in het origineel van de game. Tevens is er ook een aantal percelen, lappen grond, toegevoegd aan het spel, om de speler een sandbox modus aanm te bieden. Dit is een hele fijne toevoeging aan de collectie en overgenomen uit House Flipper 2.

Natuurlijk moet je, wanneer je schrijft over een game, het ook over het geluid hebben. Deze collectie bevat geen uitgebreide soundtrack, maar wel een aantal hele leuke deuntjes tijdens het spelen of het instellen van de game. Helaas valt soms het geluid tijdens het spel wel eens weg en ook dit is nog niet helemaal gerepareerd. De klussen zijn allemaal ingesproken, ook die van de uitbreidingen, zoals de Pets en Luxe downloadbare content. Voor de rest heb je wat omgevingsgeluid, maar verder is het geluid niet heel bijzonder.

Voordeel van de twijfel!

House Flipper Remastered Collectie, biedt een scala aan klussen. Hoewel deze klussen niet veel diepgang bevatten, zijn ze toch behoorlijk gevarieerd. Naast de hoofdgame, bevat dit pakket ook alle uitbreidingen uit het origineel, die eveneens een make over hebben gehad. Grafisch is de game helemaal niet onaardig, maar in technisch opzicht laat de game nogal wat achter. Voor het eindoordeel haalt dit de spelwaarde redelijk naar beneden. Daarnaast zijn er aardig wat nieuwe gereedschappen om mee te klussen toegevoegd, maar die zijn niet altijd realistisch. Dat hoeft overigens ook niet. Verder heeft de game een houterige besturing, en is de balans hier en daar niet altijd even goed in evenwicht. De collectie bevat enorm veel content, om bijvoorbeeld de huizen te verbouwen die je doet voor een klant, of jezelf. Er zitten een paar semi gelicenseerde huizen in, aardig deuntjes, maar verder geen uitgebreide soundtrack.

Is deze collectie dan de moeite waard? Ik geef het de voordeel van de twijfel, ook omdat zowel ontwikkelaar als uitgever het tempo van repareren, alsmede ook de communicatie naar de buitenwereld toe, opgevoerd hebben. Er zitten tal van kleine verbeteringen in de remastered, maar de prijs van de collectie is met 49,99 euro aan de hoge kant. Gelukkig hoef je voor het totaalpakket op de Xbox Series consoles nog geen dertig gigabyte te reserveren op je harde schijf. Mocht je tussen de grote hoeveelheid open wereld games, zoals een zekere game van de studio Pearl Abyss, eens iets ander willen, dan is House Flipper Remastered wellicht iets voor jouw. Voor de gebreken die de collectie nog heeft, kun je gerust nog een aantal maanden wachten, maar voor een klusje tussendoor is dit pakket allerminst on aangenaam. Prijzen van huizen zijn niet realistisch, maar dat zijn ze in het echte leven ook al jaren niet meer voor wat je krijgt. Het is uiteindelijk aan de gamer, maar ik pak dit zelf tussen andere games door nog graag even op.

Het bericht House Flipper Remastered Collection verscheen eerst op Evilgamerz.

Altijd al heb ik een zwak gehad voor Formule 1-games. Grand Prix 3, Grand Prix 4, maar ook Sony’s F1 game op de PlayStation 3 waren fantastisch. Tegenwoordig heeft Codematers/EA dit gat gevuld, maar dit jaar komt men enkel met een seizoensupdate. 4PGP probeert dat gat niet te vullen, maar komt wel met een arcade Formule 1-racer. Een alternatief zullen we maar zeggen, maar dan op een speelse manier.

4PGP heet zo, omdat het met vier spelers gespeeld kan worden. Het spel is een arcade-game, waarbij je op welbekende circuits kunt crossen. De gameplay is erg simpel, vooral snel en de bochten zijn niet zo scherp, maar toch is behendigheid en reactiesnelheid van groot belang. De circuits zijn gebaseerd op echte circuits, waaronder Interlagos in Brazilië, Silverstone in de UK en klassiekers, waaronder Italië, waarbij niet Monza, maar Imola aanwezig is. Ook SPA in België is natuurlijk van de partij. De banen zijn niet natuurlijk getrouw, maar zijn vooral gebaseerd op het echte circuit, met hier-en-daar herkenbare bochten, maar welke een stuk minder scherp zijn gemaakt. Daar waar de circuits enige herkenning opwekken, daar zijn de bolides die je kunt kiezen dat niet. Deze zijn wel lichtelijk gebaseerd op bijvoorbeeld de McLaren en Ferrari – met het verkapte Shell-logo -, maar het mag de pret niet drukken. Je rijdt tegen negen andere tegenstanders, waarbij drie ronden afgewerkt worden. Dit kan op vier verschillende niveaus, waardoor zowel beginners als evaren arcade-racers genoeg uitdaging hebben.

DualSense motion-sensor komt uit de kast

Het spel kent een Championship mode, waarin je 3 tracks afwerkt van de in totaal 14 tracks die het spel biedt, maar er is ook een Quick Race mode en een Time Trial aanwezig waarin je tijden van de developers kunt beaten. Tijdens het racen kun je gebruik maken van oplaadpunten, waarbij je boosts kunt inzetten om tegenstanders in te halen. Je ziet ook de conditie van je banden, al voegt dat erg weinig toe op de lagere moeilijkheidsgraden. De gameplay is ontzettend snel en je kunt met zowel D-pad als stick gebruiken. Maar wat het meest opvallend is, is het feit dat je met de motion-sensor kunt spelen. Bewegen dus met de controller, al werkt dit moeizaam door de ontzettend snelle gameplay van het spel. In ieder geval heeft men wel moeite gedaan om deze feature nieuw leven in te blazen.

Qua inhoud is dit spel zo gezien. De Championship Mode gooit enkele circuits bij elkaar, maar is helaas niet customizable. Je kunt ook weer auto’s en banen vrijspelen, waaronder een track in de zandbak en in de USA. Je rijdt in feite 3 snelle rondjes, en dan is de race al klaar, meer is het ook niet. Veel remmen doe je eigenlijk ook niet, en tracks als Australië zijn bijna volledig rechtdoor rijden, met zo nu even het gas loslaten. De geluiden van de auto voelen een beetje aan als vroeger, al is het soms ook ontzettend irritant en luidt. Grafisch oogt het spel speels, maar ook zeker niet bijzonder, met platte textures die amper 3D genoemd mogen worden. Wel leuk is om de game gewoon lekker op de bank te spelen met vrienden. Daar leent het spel zich perfect voor, want je kunt elkaar ook lekker in de weg zitten. Echter is het spel qua content net wat te karig om echt uit te kunnen blinken.

Het bericht 4PGP verscheen eerst op Evilgamerz.

Als iemand Gold Rush wel eens kijkt op Discovery, dan weet je dat er veel geld te verdienen, maar ook te verliezen valt met ‘minen’. Grondstoffen opgraven is tegenwoordig sowieso van belang met steeds meer schaarste en en meer consumptie van de wereld. Wall World 2 borduurt daar deels op voort, maar vormt dit op een speelse manier. Deze rogue-lite kwam eerder al uit voor de PC, maar maakt nu haar intrede op de console. Wij speelden dan ook de PlayStation 5-versie, en gingen de mijn in.

De variabele werelden in Wall World 2 worden generatief gegenereerd. De bedoeling van de game is het lopen met een robospider over verticale bergen heen. Soms loop je ook horizontaal, maar de actie vindt vooral verticaal plaats. Vervolgens graaf je jezelf een weg door de grond van de berg heen en ga je op zoek in een doolhof ala Supaplex. In de omgeving zijn er vijanden, maar ook mineralen beschikbaar. Met deze mineralen kun je upgrades kopen voor zowel het character dat de Spider bedient als voor de spider zelf. Dit kan zowel met permanente upgrades, als met upgrades in de run. In de run moet je er echter niet mee gaan gooien want mineralen zijn ook kostbaar en nodig bij permanente upgrades. Elk level dat je speelt is in principe dus een run op zich. Je kunt het hele onderstel van de spider vervangen, waarmee durability en snelheid verhoogd kunnen worden, maar je kunt ook onderdelen eraan toevoegen, zoals meer HP of de mogelijkheid om de spider de eerste drills te laten doen wanneer je toegang verschaft tot een mijn. De Exosuit, in principe het speelbare karakter in de game die de mijnen uitgraaft, kan gebruik maken van een Walldigger, maar ook andere wapens. Je robospider kan dan weer gebruik maken van een machine gun en extra abilities die je na een cooldown kunt inzetten. In feite ben je met beide karakters aan het overleven en vijanden van je af aan het slaan. Je kunt namelijk je schip/robospider verlaten door te gaan minen, maar na een korte tijd komen vijanden je schip in waves aanvallen. Je moet dus weer op tijd terug zijn om je schip te beschermen en te besturen tegen het kwaad.

Permanent upgraden en upgraden in de run

Dit gaat makkelijker door tijdens de run gebruik te maken van de mineralen en deze in te ruilen voor upgrades. De machine gun kan bijvoorbeeld meer damage doen, sneller roteren of een hogere fire rate krijgen. De upgrades zijn in skill-trees beschikbaar. Maar je kunt ook je Exosuit upgraden waardoor deze sneller loopt of sneller kan minen. Zelfs je docking en bom zijn te upgraden, waarmee het spel veel extra mogelijkheden en features biedt. Daarnaast kun je de Robospider ook herstellen bij te veel schade. Naast de standaard drilboor heb je ook de beschikking over een plasmacutter die je verder in de game vergaart. Het schieten met de Robospider is eenvoudig; Je kunt verticaal omhoog en omlaag sliden of lopen, en daarnaast moet je vooral schieten. Dit werkt vrij log, want je bent in feite een crosshair aan het besturen waarmee de gun langzaam roteert naar boven en beneden. Met upgrades kan dit dus verbeteren. Hoe langer je in de mijnen verblijft, hoe groter de aanvalswaves worden van de vijand.

Eenmaal in de mijnen ben je ala Supaplex je een weg aan het graven naar het einddoel. Er zijn meerdere mijnen die je kunt bezoeken. Tijdens het minen zuig je met je stofzuiger de mineralen op, maar opslag daarvan is beperkt, dus je moet geregeld terug naar je schip om de voorraad op te slaan en je vacuüm te legen. Daarnaast is het soms de vraag welke richting je in de mijnen op moet. Je kunt namelijk kiezen hoe en wat, en kunt ook vijanden ingesloten houden door om ze heen te graven. Zo nu en dan zul en moet je echter de confrontatie aan, en moet je zelfs ook nesten waar vijanden uit komen zien te slopen om de hoeveelheid vijanden beperkt te houden. De game is weliswaar roguelite, maar permanente upgrades blijven en wanneer je dood gaat kun je levens gewoon opnieuw spelen. Het is dus geen perma-death-systeem waarbij je weer helemaal opnieuw kunt beginnen. Je kunt zelfs vergaarde resources behouden of wanneer je het niet meer trekt oproepen tot een evacuatie waardoor je opgehaald zult worden. In de bar kun je daarnaast ook nog tijdelijke upgrades aanschaffen die je tijdelijk meer armor of health geven. Zo zijn er zowel offensieve als defensieve verbeteringen die je kunt aanschaffen.

Grinden

Waar het op neer komt in deze game is grinden. Wanneer een level een hogere moeilijkheidsgraad heeft, zoals ‘Insane’, dan heb je een tijdje nodig om je schip en Exosuit up-to-speed te krijgen voor ze er klaar voor zijn. Haal je het niet, dan moet je upgrades toepassen die je makkelijker door het level heen helpen. Daarmee kent het spel vooral veel content door het herspelen van lastige levels. Insane levels zijn overigens vooral doolhoven zo groot. Op de normale moeilijkheidsgraad is grinden al een noodzaak. Al met al moet ik zeggen dat het spel overall ook wel echt veel content met zich meeneemt, al is het op een gegeven moment wel veel van hetzelfde. De tussenlevels waarmee je nieuwe gebieden vrijspeelt bieden weliswaar iets meer puzzelachtige stukken. Missies variëren van een bepaalde hoeveelheid ore minen, het redden van miners die vast zitten in de mijnen en het verslaan van een mini-boss. Over het algemeen komt het echter wel op hetzelfde neer; Veel minen en knallen. Elke heuvel heeft wel een beetje dezelfde kenmerken, waardoor het level-design vooral qua achtergrond uniek blijkt.

De controls zitten zo nu en dan een beetje tegen en vooral het switchen van wapen zorgt zo nu en dan voor lichtelijke frustraties. Kwalitatief kan het spel er verder echter zeker mee door. Background-textures ogen cool en de pixelated graphics die tegenwoordig bijna meer een standaard vormen dan uniek zijn, ogen gewoon prima. De futuristische space-muziek is op een gegeven moment een beetje irritant, maar kan gewoon zachter gezet worden. Qua UI kan het spel soms ook een klein beetje beter en oogt het hier-en-daar wat rommelig. Verder zijn er ook geen noemenswaardige DualSense-features toegevoegd, daar waar dit makkelijk had gekund, bijvoorbeeld adaptive triggering bij het boren.

In het begin had ik mijn vraagtekens bij Wall World 2, maar al snel kreeg ik de smaak te pakken in de game. De variatie van je Spider beschermen en het minen en zoeken naar je einddoel in de mijnen werkt goed. Op een gegeven moment wordt deze formule herhaald en nog meer herhaald, maar al met al werk je progressief wel naar een einddoel toe en met de upgrades kom je hier uiteindelijk ook zeker wel. Wall World 2 is dan ook een best verslavende game die mij heel wat uren met plezier heeft bezig gehouden. Een perfecte game is het uiteindelijk helaas ook niet.

Het bericht Wall World 2 verscheen eerst op Evilgamerz.

Vroeger was ik echt een ontzettende horrorfan. Het kon niet eng genoeg, maar tegenwoordig ben ik ook maar een schijtert geworden. Ik speel nog genoeg horrorgames hoor, maar ik ben er iets vatbaarder voor geworden denk ik, het zal wel de leeftijd zijn. Poppy Playtime is al tijden een franchise waarin je de broek vol schijt van angst. In dit laatste chapter in deze saga worden weer flink achterna gezeten door Huggy Wuggy. Van knuffelen is echter weinig sprake…

Huggy Wuggy is een griezelig blauw monster. Hoewel hij eruitziet als een knuffelbare pop, verandert hij in een kwaadaardig wezen met rijen vlijmscherpe tanden dat spelers door een verlaten speelgoedfabriek achtervolgt. Al in het begin van de game word je direct achterna gezeten en is het rennen voor je leven. Spring schachten in, spring van platform naar platform en kijk vooral niet achterom, want de hongerige tanden van Huggy Wuggy zitten je constant op je hielen. Als de eerste sprints eenmaal zijn afgerond komt het spel pas echt tot leven, want deze achtervolging houd je absoluut geen half uur vol. Het zuigt energie namelijk en laat je vooral onderbroeken wisselen van angst. Onder tijdsdruk presteren is namelijk het ergste wat er is voor veel mensen, zo ook voor mij. Na ‘n half uurtje spelen beginnen namelijk het platformen en puzzelen echt aan bod te komen. Cijfercodes zoeken, platformen laten bewegen en je zaklamp gebruiken. Maar het belangrijkste zijn de armen die je krijgt toegewezen gekregen. Zo kun je dingen vastpakken, maar ook duwen of bijvoorbeeld stroom geleiden vanuit reactoren. Je kunt zelfs met je ene hand hangen aan iets, om vervolgens als een Gorilla naar het volgende platform te bewegen en springen. Gedurende het spel begin je met een rode en blauwe hand. Je rode hand kan soms op een handscanner gezet worden die rood is, en visa versa. Wanneer je de groene hand krijgt wordt het interessanter. Met deze hand kun je een overload doen op objecten, waardoor ze bijvoorbeeld geactiveerd worden. Tegelijkertijd kun je met je andere hand weer andere objecten activeren waarmee je dus meerdere elementen tegelijkertijd in gang zet.

Puzzels zijn zo nu en dan uitdaging

De puzzelelementen van de game zijn het hoogtepunt, en misschien ook wel tegelijkertijd het dieptepunt. Deze puzzels zijn namelijk niet altijd een eitje, en zo nu en dan had ik zelfs de walkthrough-video’s van de PC-versie nodig. Soms spreken ze voor zich, en soms zijn ze een door in het oog. Gelukkig zijn er wel de hints die je kunt activeren wanneer je een bepaald geluidseffect hoort. Hierbij kun je een soort van blauwdruk-scanner activeren, waardoor je pijlen, cijfers en andere hints kunt zien op muren. Deze wijzen je gedeeltelijk de weg, maar zijn soms ook verwarrender dan dat ze helpen. Soms weet je namelijk niet of ze betrekking hebben op vorige acties, of dat ze ook daadwerkelijk nuttig zijn voor je volgende objective. De puzzels halen ook de spanning uit het spel, daar waar in het begin snelheid vereist is, is het puzzelen een stuk trager en tijdrovender.

Met in totaal zo’n 5 uurtjes aan gameplay en puzzelen ben je wel aardig door het spel heen. Kwalitatief is het spel meer dan in orde, al zijn de laadtijden wanneer je sterft soms wel wat tergend. De characters, waaronder Huggy Wuggy, maar ook zeker NPC’s die je tegenkomt, zijn uitermate gevarieerd uitgewerkt en zien er bijna letterlijk knuffelbaar uit. Ook de audio is sterk. De main soundtrack van het hoofdmenu zet direct de sfeer, en ook in-game is het opzwepende en zijn de harde geluidseffecten doeltreffend. Ook het level-design steekt er bovenuit, en voelen ruimtes soms wel wat meer van hetzelfde aan. Kleurige ruimtes worden wel afgewisseld met meer donkere area’s, waardoor hetgeen niet snel verveelt of eenzijdig aanvoelt. Soms is het wel even vechten met de controls. Het besturen van de handen is hierbij soms wat lastiger. Objecten vastgrijpen en vervolgens slepen, of juist van het ene object naar het andere overspringen en hangen werkt soms niet helemaal soepeltjes. Echter is het ook deels gewenning, en had ik er na een half uurtje minder problemen mee.

Poppy Playtime: Chapter 5 lijkt in het begin, als beginnende speler van deze saga, een game die je snel wilt neerleggen. De achtervolging die je direct confronteert met broekpoep-momenten zorgt voor een immense spanning, maar ebt al snel weg wanneer je begint aan het platformen en puzzelen. Het verhaal van de saga hoef je op zich niet te kennen om zomaar in een nieuw chapter in te stappen. Het verhaal is dan ook flinterdun. Kwalitatief is het spel best wel prima, al zijn er lichte irritaties soms bij de controls en de iets langere laadtijden. Als je liefhebber bent van platformen, met vooral ook enigszins uitdagende puzzelelementen, die ook weer niet TE diepgaan? Dan is dit een perfecte game voor jou. Houd je echter niet van opzwepende horror, dan zal dit spel je wellicht ook weer iets te ver gaan, al moet ik wel zeggen: Geef het spel een kans, en gooi het niet gelijk naast je neer. De sfeer, het design en de puzzels maken namelijk uiteindelijk heel veel goed!

Het bericht Poppy Playtime: Chapter 5 verscheen eerst op Evilgamerz.

Het is tegenwoordig de realiteit van de dag; Mensen die geblackmailed worden met foto’s, video’s en ander materiaal op het internet, waarmee ze volledig kapot gemaakt kunnen worden. Het is het grote nadeel toch wel van het internet, vooral nu ook AI opkomt en waarmee alles mogelijk lijkt. Het filmen van jezelf, alles gewoon open en bloot online gooien. Het oplichten en zwart maken van mensen haalt het ergste in mensen naar boven, maar is helaas wel een fulltime job geworden voor veel hackers. Zelfs met onschuldig materiaal, kan er tegenwoordig al van alles gedaan worden. Je moet dus ten alle tijden letten op wat je doet, en dat maakt Hacked: The Streamer je volledig duidelijk.

In deze game speel je als ‘PinkyPie’, een online game-streamer die spelletjes speelt en dat vervolgens op de live-stream gooit. Ze is verheugd met een nieuw sponsorcontract waardoor ze nog bekender kan worden, maar daarnaast ook nog eens haar leven kan bekostigen. Tijdens een normale avond streamen ontdekt ze echter een onverwacht bericht; Er zijn video’s van haar uitgelekt waarin erotische beelden met haar vriendje zijn te zien en welke de ‘hacker’ dreigt online te zetten in haar drukgezochte community. Het begint bij wat onschuldigere beelden maar als de hacker dreigt om al haar persoonlijke bestanden online te zetten, breekt de paniek toe. Gaat ze losgeld betalen? Wie heeft de beelden laten uitlekken? En wie ga je beschuldigen die erachter zit? Zijn je vrienden/collega’s misschien niet zo’n goede maatjes als dat het lijkt?

Aanwezig potentieel dat onbenut blijft

De game biedt een volledige filmervaring, met fotorealistische footage van het main character. Alles ziet er dus zeer gelikt uit en wordt begeleid door keuzes die je maakt. Dat is voor 99% de gameplay, alhoewel je weliswaar soms ook met je muis kunt klikken in een game of op je desktop PC. Daarnaast heb je ook nog het ‘Who is the Hacker’ gedeelte in het menu, waarin je verzamelde bewijzen kunt tracken van Ömer, Semih, Ali, Deniz, Bilge en Ahmet. Het zijn Turkse namen, gezien de game ook door een Turkse developer is ontwikkeld. Ook de voice-acting, dat vrij aardig Engels is, maar wat gebrekkig over komt, kan dan ook in het Turks gezet worden. Het maken van de keuzes leiden je door een wizard, die na het verlopen van het chapter inzichtelijk gemaakt worden, maar verder niet heel veel verschillende kanten weten te bieden. Het spel is weliswaar kort, met zo’n anderhalf uur aan keuzes maken, maar is vrij eenzijdig en veel van hetzelfde qua setting. Je kunt hier-en-daar de controle van je PC over laten nemen door één van je vrienden en je kunt ervoor kiezen om verwijten te maken naar bepaalde personen, of ze juist te vertrouwen.

Het potentieel in deze game is er zeker, want bij aanvang leek mij dit een best wel interessant complot te gaan worden, maar uiteindelijk blijkt de uitwerking wat minder te zijn. Je kunt het spel weliswaar opnieuw spelen met andere keuzes om alle vijf de eindes mee te maken, het verdenken kan zelfs op het eind direct gecorrigeerd worden, waardoor je eigenlijk al direct alle eindes gezien kunt hebben, maar echt een heel andere speelervaring biedt dit helaas niet. Het verhaal en setting zijn en blijven vrij plat, en komt niet echt tot leven, hoewel het acteerwerk vrij behoorlijk is en visueel de game er in alle opzichten erg strak uit ziet. De interactie met objecten voegt echt nul toe, gezien je al kunt zien welke objecten bijdragen aan het verhaal en welke niet.

Het bericht Hacked: The Streamer verscheen eerst op Evilgamerz.

Soms kun je games claimen waarvan je denkt; Ik weet het niet. Luna Abyss leek me precies zo’n game waar ik mijn twijfels over had. De gameplay en screenshots zagen er saai uit, maar niets is minder waar. Luna Abyss kon wel eens een verrassing zijn dit jaar voor de shooter-liefhebbers.

Je bent een gevangene die veroordeeld is tot het verkennen van een vervallen megastructuur diep onder het oppervlak van de namaakmaan Luna. Je taak is het terugvinden van vergeten technologie uit de Afgrond en de verloren kolonie die erdoor werd verzwolgen. Elke beweging die je maakt, wordt nauwlettend in de gaten gehouden door je kunstmatige gevangenbewaarder, Aylin. Deze eeuwenoude ruïnes zijn doordrenkt met angstaanjagende echo’s, die geheimen onthullen over de eens zo welvarende stad Greymont en haar verschrikkelijke lot. De Plaag. De leerstellingen van de Alvader. Het koor van het Collectief. De stemmen van de Afgrond roepen je; ze fluisteren vreemde boodschappen.

In de basis is Luna Abyss een extreem uitgebreide platformer, waarbij je eigenlijk voor meer dan de helft aan het platformen bent. De rest van de game is schieten, waarbij je weliswaar met slechts een paar wapens uit de voeten kunt, maar waarbij alles toch gevarieerd aanvoelt. Je kunt springen, rennen en later wordt dit uitgebreid met dashen, double-jumpen en je kunt zelfs vijanden overnemen. Het platformen is onverwacht leuk eerlijk gezegd, ondanks het feit dat je niet zo heel veel bijzonders doet. Het zit hem vooral in de positioneringen en het design van de omgevingen. Platformen staan 3 dimensionaal, schuin en je kunt zelfs objecten possessen waardoor je van positie kunt wisselen en jezelf weer kunt lanceren naar het volgende platform. Daarnaast kun je met je geweer bepaalde interacties doen, zoals kisten openen met upgrades, waaronder max health-upgrades en nieuwe skills.

DOOM 2.0

Het schieten werkt simplistisch ala DOOM. Veel komt er niet bij om de hoek kijken, maar je kunt wel gebruik maken van schilden die je kunt plaatsen bijvoorbeeld. Daarnaast hebben ook vijanden schilden die je enkel met de Schield Breaker kunt breken. Verder komt een soort van sniper in de vorm van de Monarch’s Lance, waarmee je weer bepaalde andere vijanden kunt kapot knallen. De mechanics maken gebruik van een soort van auto-aim waarmee je maar half hoeft te richten, maar toch biedt deze shooter de nodige uitdaging. Word het even te veel dan switch je naar de niet-dodelijke story-mode. Het spel bevat bosses en monsters, zoals de standaard Rawheads, de Mother-Eyes en de Celebrant. Het zijn geen inventieve vijanden, maar hebben wel iets robotisch en creepy, zoals meerdere ogen. De Death Candles zijn nog wel de meest irritante, gezien ze met meerderen naar je toe komen en vervolgens in je gezicht proberen te ontploffen, en dus veel damage doen. Het is moeilijk te omschrijven maar de actie voelt op de een of andere manier heerlijk aan. Het schieten is vloeiend met een hoog tempo, en door te dashen, jumpen en sliden is de actie van een hoog niveau. De vijanden sturen constant vele kogels op je af in de vorm van ronde bollen die in grote getalen aanwezig zijn en waar je jezelf zoveel mogelijk omheen moet manoeuvreren. Soms is dat simpelweg onmogelijk.

Het grijs, rood en zwart domineren als kleuren in deze game. Distortions, bliksem en gesteente zien er uitermate strak uit en het viel me eigenlijk wel op hoe scherp deze game is vormgegeven. Reflecties van water, glanzend staal en glimmende wapens, het ziet er allemaal uitermate goed uit en loopt ook nog eens als een tierelier. De gangen en buizen waar je soms met hoge snelheden in valt worden hier en daar begeleid door een kort laadschermpje, maar dat is het dan ook, want de framerate blijft zelfs op een base PS5 ongekend stabiel. De mythische muziek ondersteunt dit alles en werkt prima. De geluidseffecten zijn vrij standaard, maar daar valt verder weinig op aan te merken. Het past prima bij de actievolle gameplay.

Je kunt verder conversaties voeren met NPC’s al hebben keuzes daarbij weinig invloed. De dagen van gevangenschap gaan maar heel langzaam naar beneden en ondertussen zit ik al meer dan 10 uur in deze game gevangen genomen. Luna Abyss is verre van uniek qua shooter, maar toch voelen het platformen en schieten heerlijk en best wel verslavend aan. De extra elementen zoals double-jump, het genereren van platformen die weer verdwijnen na enkele seconden en het on-rails hangen aan een soort van achtbanen is allemaal al eens eerder getoond, maar brengt wel iets meer diepgang in het platformen. De chaos van rondvliegende ballen die je proberen kapot te maken, de in je gezicht ontploffende vijanden, de uitdaging en gameplay werken allemaal prima en dat op een zeer stabiele framerate. Houd je dus van een DOOM-achtige game, met vooral veel platformen en iets minder knallen, dan vinkt deze game alle checkboxes af.

Het bericht Luna Abyss verscheen eerst op Evilgamerz.

Supermassive Games heeft zichzelf uitstekend op de kaart gezet met The Dark Pictures Anthology. Het is dan ook tijd voor een nieuwe trilogie met games in deze franchise. Ditmaal gaan we een genre/kant op die mij uitstekend ligt. Ik las namelijk de film ‘The Thing’, een film die in mijn top 3 ooit te vinden zal zijn en mij goede herinneringen brengt. De film van regisseur John Carpenter gaat over een aantal onderzoekers op Antarctica die in aanraking komen met een buitenaardse levensvorm die eenieder kan imiteren (assimilation). Je weet dus niet of iemand echt mens is, of overgenomen is qua celstructuur en dus de vijand is. Het zorgt voor bloedstollende spanning waarbij niemand te vertrouwen is, en waarbij uiteindelijk het hele kamp in rook op gaat, letterlijk en figuurlijk. Heb je deze film nog niet gezien? Bij deze een tip dus. Echter, deze game heeft veel raakvlakken dus met die film uit 1982, maar speelt zich in de verre toekomst af. Eens kijken of de raakvlakken dan ook werken, of juist niet.

De aarde sterft en de tijd van de mensheid raakt op. Op 12 lichtjaar van huis biedt Tau Ceti f een sprankje hoop. Wanneer het kolonieschip Cassiopeia neerstort op de planeet, beseft de bemanning al snel dat ze niet alleen zijn. Opgejaagd door een buitenaards organisme dat zijn prooi perfect kan imiteren, moet de bemanning van de Cassiopeia hun achtervolgers te slim af zijn om levend thuis te raken. Terwijl ze vechten om te overleven, worden ze geconfronteerd met de moeilijkste keuze van allemaal: om zichzelf te redden, moeten ze mogelijk het leven van iedereen op aarde op het spel zetten, maar ook dat van hun reisgenoten. Het verhaal is in potentie een geweldig verhaal, maar de uitwerking is net wat minder helaas. Daar waar de spanning in bijvoorbeeld Alien of The Thing opgebouwd wordt en waarbij wantrouwen heerst, daar is dat in deze game een stuk minder het geval. Je weet eigenlijk al bij voorbaat wie je om wilt leggen en niet vertrouwt, en je weet ook al redelijk wanneer er iets gaat gebeuren. Het ‘assimilation’-proces en vooral het ‘wantrouwen’ mist. Het verhaal is daarnaast opgebouwd uit momenten en minder uit een aaneengesloten storyline. Je bent dus bepaalde situaties aan het beleven, maar echt een rode draad vindt er lang niet altijd plaats.

Turning Points

De gameplay in de game kent wel een rode draad want dat is anders dan we gewend zijn van Dark Pictures-games. In deze titel ben je namelijk veel aan het sneaken. In het begin voelt het alsof je een Assassin’s Creed-character aan het ontwijken en volgen bent, en later voelt het alsof je een on-track assimilatie aan het voorbij sluipen bent. De AI van de opponenten is zeer zwak, maar kan ook naar wens deels ingesteld worden qua gevoeligheid. Dan nog word je amper opgemerkt, terwijl je achter een stalen kist zit, op 50 cm afstand van de sluipmoordenaar. Het is soms lachwekkend, al wordt wel een bepaalde spanning opgebouwd door het sneak-element. Of het dan ook werkt is een beetje ja-en-nee eerlijk gezegd. Overtuigend is het echter nog niet. Naast dat bevat de game ook Turning Points, waarbij je bepaalde keuzes kunt rewinden, waarbij je dus kunt zien wat bepaalde andere keuzes tot gevolg zouden hebben. Het hele verhaal wordt echter niet aangepast, maar het chapter (8 in totaal) past zich aan. Soms zijn lichte keuzes van groot gevolg. Zonder al te veel te spoilen; De beslissing om een computer snel te rebooten, in plaats van te blijven zitten, had al snel de dood tot gevolg van één van de vijf speelbare karakters. Maar of je de één redt of de ander, blijft een interessante keuze, om daarna nog eens te herzien. Het rewinden is dan ook iets dat je meteen moet doen, zodat je het verhaal nog naar jouw wens kunt aanpassen. Dit 3 chapters later doen heeft een stuk minder effect. Verder kun je ook nog je Crew bekijken met daarbij enkele lichten eigenschappen, zoals symphatie, speelsheid en doordacht en ook zijn er geheimen die je kunt ontrafelen door computers, kladblokjes en tablets te doorzoeken in het spel, waar je ze ook allemaal tegen mag komen. In het algemeen is de gameplay vrij basaal, je kunt kruipen, rennen en interacties uitvoeren met bepaalde objecten, en dat is het dan ook wel redelijk. Echter, ten opzichte van eerdere Dark Pictures-games, ben je wel meer aan aan het lopen in plaats van, van cinematic naar cinematic aan het wandelen. Ook het aantal Quick-Time-Events is minder geworden ten opzichte van eerdere games, waarmee men dus iets meer richting gameplay aan het gaan is dan filmische ervaring.

Kwalitatief zijn we veel kwaliteit gewend van de Dark Pictures-franchise, en dat is ook nu weer het geval. Grafisch oogt het spel bijna subliem en uitermate realistisch, maar ook qua audio mag het spel er zeker wezen. De jump-scares zijn hier en daar tenenkrommend eng en ook de audio die door je DualSense heen geleid wordt, zoals krakend glas en communicatie met elkaar klinkt erg hoogwaardig. Je kunt overigens ook chatten met elkaar in de game, al voegt dat weinig toe en zijn de chats kort van stof, al zal men hiermee wat interessante side-details hebben willen toevoegen aan het verhaal. Een toegevoegde waarde is het helaas niet. Qua sfeer is het spel op zich best wel prima, maar de setting is wel erg eenzijdig. Het Antarctica van The Thing was gevarieerder, met de verschillende gebouwen en kamers. Ook de ‘bloedtest’, die in deze game net wat anders is in de vorm van een scanner, is het gewoon net niet, al zie je wel echt overgenomen elementen van John Carpenter’s film, zoals het één voor één testen van iedereen’s identiteit, waarbij iedereen zelfs over zichzelf twijfelt. In deze game voelt alles aardig het zelfde. Het staal, de computers, het glas, de vents, de deuren, het voelt allemaal erg hetzelfde aan en matigt de overall ambiance. Ook de UI is niet altijd even geslaagd. Keuzes zijn soms wat lastig leesbaar door de high-tech belichting en de sense-knop waarbij je door objecten heen bepaalde stroomkabels of vijanden kunt zien, maken het spel ook niet veel beter en realistischer eerlijk gezegd. In zowel performance als quality mode draait het spel overigens meer dan prima op een base PlayStation 5.

Vergelijkingsmateriaal misschien misleidend

Je moet ook niet alles te veel vergelijken met de inspiratie waaruit deze game is ontstaan. Het spel wordt vanaf chapter 6 een stuk beter moet ik zeggen, en creëert daar ook echt wat meer de elementen die ik hier boven wat meer mistte, maar briljant wordt het helaas nooit echt. Toch moet je echt morele risico’s nemen, die zo nu en dan veel vergen van de turning points-feature, waarbij je dus ook echt gokjes dient te nemen gebaseerd op weinig context. Dat maakt het dan wel weer een stuk interessanter. Ook het gore-element neemt drastische vormen aan, waarbij de imitatie-vormen deels hun ware aard tonen.

Toen ik hoorde dat Directive 8020 deels elementen uit The Thing met zich mee zou brengen, waaronder de assimilatie-processen en het wantrouwen, had ik torenhoge verwachtingen van het spel en was ik al verkocht. Echter, als je de aloude cult-classic vergelijkt met het verhaal en setting van deze game, dan kan het helaas nog veel leren van de science-fiction titel. De omgevingen in Directive 8020 voelen te eenzijdig aan, het ‘wie kan je vertrouwen?’-element is er eigenlijk veel te weinig en niet overtuigend genoeg en ook de echte horror ontbreekt een beetje. Hier-en-daar zie je wel wat bloederige tentakels voorbij komen, maar je weet eigenlijk wel al wat je moet denken over bepaalde karakters (of de duplicate ervan), en het zou juist ‘de charme’ zijn geweest als dat verrassingselement er wel meer was geweest qua wantrouwen in elkaar. Je kunt het spel natuurlijk alleen spelen of met elkaar, al voelde beide ervaringen aardig hetzelfde aan. Het terug kunnen spoelen naar gemaakte beslissingen is een goede toevoeging, en ontbrak in eerdere games vaak, waarbij je praktisch bijna weer een nieuwe playthrough moest gaan doen. Dat hoeft nu niet, al kun je vooral de resultaten per fragment bekijken, en verandert dus niet alsnog de gehele playthrough met terugwerkende kracht. Directive 8020 is uiteindelijk geen slechte game, zeker niet, ik heb me prima vermaakt, maar had nog veel meer potentieel in zich, mits men nog meer gekeken had naar diens inspiratiebronnen.

Het bericht Directive 8020 verscheen eerst op Evilgamerz.

Als reviewer moet je neutraal blijven, maar je mag natuurlijk altijd je klassiekers hebben en games waar je naar uitkijkt. MOUSE: P.I. For Hire was echter een game die ik al dik een jaar op de voet volg. Nu deze titel dan eindelijk uit is, kon ik niet wachten om de game te spelen. De verwachtingen waren dus torenhoog, maar kon de game dit ook daadwerkelijk waarmaken?

MOUSE: P.I. For Hire is een game die qua setting veel weg heeft van een oude Mickey Mouse-cartoon, en daar is het spel dan ook grotendeels op gebaseerd. Met de zwart-witte ondertonen, waarbij dus geen kleuren te zien zijn, oogt het spel als een klassieke cartoon uit de jaren 30. Je maakt kennis met privédetective Jack Pepper, een voormalig oorlogsheld die detective is geworden in een wereld waar gevaar zelfs in het kleinste muizenhol op de loer ligt. Je begint aan een relatief eenvoudige vermissingszaak die al snel escaleert tot een complex web van intrige, waarbij corruptie, ontvoering en moord aan de orde van de dag zijn. Wat begint als een vrij standaard shooter, vouwt zich al snel uit tot een vintage-game die misschien ook wel direct in de boeken kan als een game met meerdere gezichten. Je bent namelijk niet alleen maar aan het rondlopen en schieten, maar je kunt ook allerlei puzzels en minigames oplossen. Zo kun je sloten unlocken waarbij je door een mini-doolhofje moet zien te bewegen, waarbij je alle cilinders omhoog moet duwen. Ook heb je zelfs een minigame waarbij je een soort van honkbal met kaarten speelt, een erg verslavend spelletje waarbij het draait om het maken van punten door kaarten met bepaalde waarden in te zetten, waarbij vervolgens je een slag maakt, of de catcher juist wint.

Veelzijdig in zijn eenvoud

In het algemeen is MOUSE in ieder geval een casual shooter, waarbij je allerlei guns kunt gebruiken, waaronder een shotgun, Micer, Devarnisher en zelfs TNT die je kunt gooien. Ook kun je tonnen oppakken en gooien en dus laten ontploffen. Maar je kunt ook melee-attacks uitvoeren met je voeten en vechten met je blote vuisten. En als hoogtepunt kun je met je vingerpistool zelfs opponenten omleggen. Het spel kent een veelzijdige gameplay met mini puzzels en platforming, waarbij ook features worden unlocked, waaronder een double-jump, grappling hook en zweeftouw. De logica van de controls lijkt in het begin ver te zoeken, waarbij je kunt dodgen met de ene knop, een lamp kunt gebruiken met de D-pad en weer met een andere knop kunt kruipen. Het werkt echter vrij natuurlijk, en went gelukkig wel erg snel. Naast het schieten en rennen, merk je ook dat je interactief veel aan het zoeken bent naar hints die je helpen in je onderzoek. Deze ”clues” kun je vervolgens op een bord plaatsen, waarna ze een connectie met elkaar maken, en waarna je weer nieuwe main quests op je bord gegooid krijgt. Maar er zijn ook side-quests die je kunt uitvoeren zoals het maken van foto’s van een POI. In een world map kun je vervolgens met een auto’tje van het ene gebied naar het andere gebied rijden, wat op een speelse manier werkt moet ik zeggen en waarbij steeds meer gebieden vrijgespeeld worden. Het spel is vrij lineair wat betreft gameplay en omgevingen, maar al snel merk je dat de gebieden groter en gevarieerder worden naar mate het spel vordert. In totaal zijn er meer dan 20 gebieden waarin je los kunt gaan, waarmee het spel ook nog eens rond de 15 uren aan gameplay te bieden heeft, bijzonder gezien de relatief lage prijs van het spel (helft van een triple A-titel). Verder kent het spel diverse RPG-elementen, zoals de mogelijkheid om wapens te upgraden, geld uit te geven aan inventory-items en het verzamelen van allerlei comics en andere collectibles. Diep gaat het allemaal niet, maar het zijn wel subtiele toevoegingen die het spel gevarieerd houden en steeds boeiend weten te houden. Ook kun je soms mensen omkopen of doorgangen op een andere manier weten te forceren, waarmee de speler dus kan kiezen de makkelijke of moeilijke manier te kiezen om voorbij een bepaalde ”standaard” route te komen.

De gameplay op zichzelf is misschien niet direct uniek, de graphics zijn dit zeker wel. Grafisch is het spel niet eens zo subliem met omgevings-textures die zeker niet scherp zijn uitgewerkt, maar de characters met handgetekende klassieke animaties zijn dat zeker wel. Het spel komt echt tot leven hierdoor en geeft het een cartooneske stijl. Vooral de details doen het hem. Wanneer je een wapen krijgt komt er een geweldige animatie voorbij waarbij de gun volledig geïnspecteerd wordt. Maar ook tegenstanders die op verschillende manieren het loodje leggen zijn geweldig uitgebeeld. Afhankelijk van de gun kan zelfs het vel van de botten afvallen bij tegenstanders. Ook de variatie in de eindbazen die voorbij komen is treffend. De een kan je ontwijken en belagen met ontploffende tonnen en bij de ander moet je stroomschokken zien te ontwijken door juist te timen. Of schijn het licht op een geest om ze dood te maken. Verder kent het spel leuke referenties naar andere games, waaronder Fallout (de schermpjes waarbij de aloude Fallout laadschermpjes voorbij komen). Leuk zijn ook de bevredigende animaties die voorbij komen wanneer je een geheime collectible weet te vinden of wanneer je health genereert middels het openen van de dop van een toverdrankje. Ook de speelse geluidseffecten en soundtrack werken goed bij de game en worden nooit irritant. De voice-acting van de npc’s en het hoofdkarakter, jij dus, zijn ook van erg hoog niveau. In de performance mode draait het spel prima, alleen in de quality mode heeft een PlayStation 5 base console er aardig wat moeite mee hier en daar om de framerate hoog te houden. DualSense adaptive trigger features zijn er helaas niet.

Heeft de game MOUSE: P.I. For Hire ons dan helemaal niet teleurgesteld? Eigenlijk niet. Het spel kent een unieke grafische stijl, die niet eens direct zo hoogstaand is door de scherpte of kwaliteit, maar puur qua setting en ontbrekende kleurstelling, geweldig uit de verf komt. De gameplay voelt gewoon heerlijk aan, de mini RPG-elementen werken goed en de verschillende settings van de gebieden werken gewoon uitstekend. Uiteindelijk zal het spel na ‘n uur of 10 wel een beetje van hetzelfde aanvoelen en het neermaaien van tegenstanders is wat eenzijdig, maar verveelt eigenlijk ook weer nooit. Het spel kent ontzettend veel content gezien de relatief lage prijs, en wat mij betreft was zelfs een prijs van 60 Euro zeer gerechtvaardigd geweest. Deze titel kost echter iets meer dan de helft daarvan, en daarmee is dit eigenlijk voor iedere casual shooter-liefhebber een must-play waarover geen twijfel mag bestaan.

Het bericht MOUSE: P.I. For Hire verscheen eerst op Evilgamerz.

The Day I Became a Bird is een hartverwarmend en met zorg gemaakt avonturenspel met een verhaal. Het vertelt het tedere plot van een jonge jongen, Frank, op zijn prille ontdekkingsreis vol fladderende gevoelens, onschuldige zelfexpressie en oprechte vindingrijkheid. Een verhaal over snavels, veren en ontroerend vogelgezang. In dit speelbare verhaaltje voor het slapengaan volg je Frank door een stukje van zijn leven: fietsen naar school, rondrennen in het park, puzzels oplossen, herinneringen maken en nieuwe gevoelens ontdekken voor zijn klasgenootje Sylvia. Help Frank meer over haar te leren, haar interesses te ontdekken en uiteindelijk een plan te bedenken om haar aandacht te trekken.

De game speelt rustig en kan zowel met de controller als met keyboard gespeeld worden via de WASDE-combinatie. De E gebruik je zowel in-game als in de menu’s als activeer-button, en dat merk je al snel dat deze knop de belangrijkste is van het spel. Je pakt objecten op maar gebruikt de E ook interactief om dingen te activeren. Ook het leggen van legpuzzels gebeurt hiermee, waarbij je ook puzzelstukjes met de R-knop kunt draaien. In het spel kun je als karakter rondlopen, maar dus ook interactief omgaan met objecten. Zoek, vindt en gebruik, en daarmee is een groot deel van de gameplay eigenlijk wel al besproken.

Soms tegen het saaie aan

Zo nu en dan ben je naast het lopen ook bezig met het vliegen door ringen heen en het verzamelen van veren, of het inkleuren en knippen van een tekening. Uiteindelijk maak je zelfs je vogelpak waarmee je jezelf kunt laten omtoveren tot vogel. Vervolgens ga je naar school en is het afwachten hoe andere kinderen op je reageren. Hiermee wil de ontwikkelaar, zo lijkt het althans, impliceren dat sommige mensen en kinderen gewoon anders zijn, en dat dat geaccepteerd zou moeten worden. Dat is helaas niet altijd het geval.  Alles is op een zeer speelse manier ingevuld, waarbij het spel vooral gericht lijkt op het zeer jonge publiek. Ik als volwassenen vond de game eigenlijk tegen het saaie en te makkelijke aan. Je bent hier en daar wat click-time eventen en zo nu en dan moet je ook wat sneller bewegen richting bepaalde objecten, maar lastig wordt het absoluut nooit. De game is daarnaast ook nog eens kort, waarmee je na ‘n uur of 2 wel redelijk klaar bent met het spel. Het verhaal van de game is rustgevend, maar wordt nooit echt impactvol.

Op zich ziet alles er best wel aardig uit, en vooral teksten ogen scherp. Het is allemaal in een tekenachtige stijl neergezet met vegen aan kleuren, met hier en daar wat arceringen van de randen. Het spel kent een artistieke grafische stijl, die op zich wel bevalt, maar ook niet ongekend goed eruit ziet. Echter, op 4K mag het spel er best wel wezen eerlijk gezegd, en de getekende stijl oogt absoluut niet slecht. De zeer rustige achtergrondmuziek maakt dat het spel vooral zorgt voor ontspanning, het kruipt soms zelfs tegen het saaie aan. De vele puzzels die je aan het leggen bent zien er op zich prima uit en spelen op zich lekker weg, maar eigenlijk weet je bij God niet wat je nu precies aan het doen bent. De boekachtige prentjes die voorbij komen en je een beetje vertellen van het verhaal zijn niet al te boeiend, waarmee eigenlijk de game een beetje matig uit de verf komt. Echter, houd je van een simplistische game, zonder al te veel te hoeven nadenken, en een gameplay die nooit diep gaat, maar wel lekker simplistisch is vormgegeven, dan voel je je in deze game als een vogeltje in de lucht.

Het bericht The Day I Became a Bird verscheen eerst op Evilgamerz.

Het komt niet heel vaak voor dat ik afwijk van mijn standaard favoriete merken, ook al moet ik objectief zijn uiteraard, en dat ben ik ook zeker wel want ik sta open voor elk ander merk dat gewoon goed spul maakt. Samsung en AOC voeren echter in mijn huis veelal de boventoon en eigenlijk kom je nooit van een koude Kermis thuis daarmee, maar er zijn altijd merken die bepaalde voordelen kennen. Eén merk is toch wel Philips, dat bekend staat met haar TV’s wegens haar Ambilight. Het is iets dat voor velen ‘de keuze’ is en dan ook puur wegens die feature. Philips is al lang niet meer het welbekende TV-merk dat we kennen van vroeger in Nederland en dat nog altijd trots op het shirt van PSV staat, maar is inmiddels meer een merknaam, met een Chinese ondertoon, dat vooral gebruik maakt van de merknaam an sich. Wij gingen echter eens kijken wat dat allemaal nog waard is, en of men ook in de gameswereld nog altijd meekan met de top.

Ter review ontvingen wij de Philips Evnia Fast IPS Gaming monitor (27M2N5901A), een gaming monitor die draait op een resolutie 4K en 1080p. Voor de duidelijkheid, 4K is ook wel 3840×2160 pixels. Deze hoogste resolutie kan de monitor draaien op een verversingsnelheid van 160 Hz. Op full HD kan de monitor op 320 Hz draaien voor een ultrasoepele framerate. Hoe hoger uiteraard het aantal hertz, hoe hoger de verversingsnelheid en in feite ook de framerate in-game zal zijn, mits je videokaart dat allemaal aan kan, maar daar heeft mijn Nvidia Geforce RTX 4070 Super weinig moeite mee. Ja, er zijn al monitoren die 500 Hz ondersteunen, maar ter vergelijking, de AOC Q27 die we eerder nog reviewden haalt dit bij lange na niet. Op een gegeven moment komt ook de vraag naar voren, of het nog de moeite waard is om meer Hz te halen, net als het vraagstuk of 8K überhaupt nog de kosten waard zijn.

Hoge helderheid, redelijke zwartwaarden

Het scherm beschikt over een DisplayHDR 400 VESA-paneel, welke een uitermate hoge helderheid biedt door de HDR (High Dynamic Range) feature die aanwezig is. We kennen deze feature inmiddels ook wel uit games maar deze monitor biedt een hardware-matige compatibiliteit die een verbluffend hoog contrast weet neer te zetten. Hier zijn wel enige instellingen voor noodzakelijk en dat kan allemaal via de enkele knop die opmerkelijk genoeg aan de achterkant gepositioneerd is. Via het SmartImage-tabje kun je kiezen voor race, RTS, FPS, laagblauw en game-modi welke stuk-voor-stuk koude en warme kleurtonen weten neer te zetten. Rood is soms wel overdreven rood/oranje, en blauw kan soms extreem koud aanvoelen, dus het is een balans zoeken tussen beide. Ik ben persoonlijk meer van de tussenmaat, en houdt niet van dat overdreven rode of juist blauwe licht, maar wat direct opvalt is dat wit, echt helder wit is. Qua zwartwaarden doet het scherm het daarnaast beter dan zijn concurrenten van AOC bijvoorbeeld, maar echt volledige zwartwaarden weet het scherm niet neer te zetten, je blijft het lichtgevende paneel toch zien, wat toch minder is ten opzichte van bijvoorbeeld echte minileds die zich uitschakelen in de benodigde zones bij diverse TV’s, waarvan ik er zelf overigens ook eentje heb. Het scherm is 27 inch, ook niet onbelangrijk om te vermelden, wat neerkomt op 68.5 centimeter in z’n diagonaal en is een IPS-scherm met W-LED’s die het scherm belichten. De helderheid meet met HDR ingeschakeld een piekhelderheid van 450 cd/m2, wat hoog is en qua contrast biedt deze een verhouding van 1000:1, waarmee je dus extreem felle waarden kunt instellen die bijna pijn doen aan je ogen in het donker. Ook biedt het scherm een kijkhoek van bijna 180 graden, waardoor je echt vanuit elke mogelijke, zichtbare hoek het scherm uitstekend kunt waarnemen. Verder is er de ShadowBoost, welke donkere momenten nog beter en donkerder maakt, zonder dat overbelichting in de omgeving, zoals vuur bijvoorbeeld het hele scherm opvullen met licht, waardoor het donkere contrast vervaagt. Met de instelbare niveaus kun je de contrasten naar eigen wens instellen, wat op zich zeker wel meerwaarde biedt in bijvoorbeeld games met donkere gebieden.

Qua design is het scherm misschien een opvallende verschijning. De voet bestaat uit een witte poot met poten die uitrekken richting de zijkanten en zich naar voren toe bewegen. De blauwkleurige vlekken op het mat witte plastic oogt degelijk, maar moet je wel liggen. Het wit oogt een klein beetje goedkoop aan, en is op het scherm verder mat van kleur. De bezels zijn dun aan de zijkanten, en zijn enkel aan de onderkant wat dikker, waarmee je vooral veel scherm hebt en weinig zijkant. De voet oogt subtiel dun aan, maar is verder wel stabiel en het scherm voelt ook relatief zwaar aan met een dikke 6.5 kilogram aan gewicht. Je kunt het scherm 90 graden draaien en zowel verticaal als in de diepte verstellen zodat het qua hoogte en diepte perfect matcht met je zithoogte. Het wit moet je dus liggen zoals gezegd, en heeft niet mijn persoonlijke voorkeur, maar de wit meegeleverde kabels (displayport, HDMI, USB-C en voeding) passen in ieder geval wel bij elkaar qua kleurstelling. De achterkant kent een Ambiglow-feature, ook wel de Ambilight-achtige feature, welke deels hetzelfde werkt als de TV’s die we kennen. De lichtmodi kunnen ingesteld worden op ‘video volgen’, een kleurwave, sterrennacht en een statische modus, waarbij bepaalde snelheden en kleuren ingesteld kunnen worden, maar ik kreeg hetgeen niet aan de praat om de kleuren van mijn scherm te volgen zoals de TV’s kunnen. Na wat sleutelen met de software en de monitor zelf, werkte het wel een stuk beter, maar zo out-of-the-box als op TV is het helaas niet helemaal. Het zijn daarnaast redelijk statische bewerkingsmodi waarin de led’s aan de achterkant aangestuurd kunnen worden, al blijft het natuurlijk wel vet als er een muur achter de monitor staat waar de lichtjes tegenaan kunnen weerkaatsen. Qua stroomverbruik gebruikt de monitor tot 65 Watt, wat op zich vrij normaal is, en uiteraard onder dat van een TV-scherm ligt (wat vaak rond de 100 watt ligt).

Extra features

De monitor functioneert tijdens games geweldig en responsief en je kunt zelfs een crosshair instellen, al is dat ook mogelijk bij bijvoorbeeld concurrenten als AOC en het scherm kent tevens SmartResponse en SmartFrame, waarmee dynamisch in games bepaalde voordelen toegevoegd worden voor de speler. Het Smart Sniper systeem richt zich daarnaast meer op doelwitten, waarmee een extra venster getoond wordt linksboven welke tegenstanders weet uit te vergroten die in je field-of-view zitten. Daarmee merk je dus tegenstanders nog sneller op die zich in de verte begeven. In esports-titels zoals Counter-Strike 2 haal je met 320 Hz een duidelijk voordeel, mits je PC krachtig genoeg is om zulke hoge framerate te draaien. Tegelijkertijd zorgt de 4K-resolutie ervoor dat story-driven games er veel scherper uitzien dan op bijvoorbeeld 1440p. Met HDMI 2.1 is hij ook geschikt voor consoles zoals de PlayStation 5 en Xbox Series X, waardoor het een sterke allround keuze is, al vraagt het maximale eruit halen wel om stevige hardware.

Maar het scherm kent ook wat minpuntjes. Zo heb je de ingebouwde stereoluidsprekers, die op zich wel redelijk klinken, maar wel erg weinig inhoud met zich meebrengen wat betreft bass. Het klinkt allemaal erg hol, als op een badkamer, al is het nog altijd een stuk beter dan bij merken die ik eerder al eens heb benoemd. Waarom je echter dit geluid zou willen gebruiken blijft mij een raadsel; Je moet wel een erg lage verwachtingsstandaard hebben wil je dit kunnen waarderen. Een laptop genereert nog beter geluid hier en daar. Daarnaast is het instelmenu dat je via de achterkant van het scherm dus activeert, maar ook snelkoppelingen bevat door deze in een bepaalde richting te duwen (bv. hertz-modi instellen), wel erg ouderwets vormgegeven. De blauwgekleurde UI kent veel rare hoeken en menu’s die 3 niveaus diep kunnen gaan. De teksten zijn erg korrelig weergegeven, waarbij het meer lijkt alsof je in een DOS-achtig scherm aan het werken bent, een beetje matig uitgewerkt dus. De stoere look die men met de hoekige oppervlaktes wil neerzetten, werkt wat mij betreft averechts.

Tijdens thuiswerken net zo ideaal

Ook tijdens het werken werkt het scherm zeer naar behoren. Teksten zijn uitermate scherp op 4K (UHD) en ik stond er zelfs van te kijken hoe scherp de fonts op onze website zijn op een goed scherm als deze. Ook als tweede scherm aangesloten op een docking of laptop werkt het scherm prima en responsive. De monitor scoort hoog op prestaties en vloeiendheid. Met responstijden tot 1 ms en ondersteuning voor Adaptive Sync worden haperingen en tearing geminimaliseerd. Dit resulteert in een zeer soepele ervaring, vooral bij snelle games, maar dus ook bij browsen en ander desktop-werk, zoals het typen van deze review. Tot slot biedt de Evnia veel extra functionaliteit en gebruiksgemak. Denk aan een ingebouwde KVM-switch om meerdere apparaten te bedienen, USB-C met oplaadfunctie, en Ambiglow-verlichting voor extra sfeer, wat ik eerder al benoemde dus, maar vooral handig is bij een achtergrond/muur. Deze combinatie van connectiviteit en features maakt deze hardware niet alleen een gamingmonitor, maar ook geschikt voor multitasking en dagelijks gebruik. Bij hoog contrast en wit licht laat de helderheid zich flink gelden, en kan het zelfs bijna pijn doen aan de ogen van de felheid van het scherm. Op zich houd ik er wel van, maar met de verschillende instelmodi kun je alles rustig en leesbaar houden, wanneer gewenst.

De Philips Evnia 27M2N5901A is een monitor met veel plussen, en enkele minnen, maar welke ook persoonlijk kunnen zijn. De voet met blauwe vlekjes, het is niet helemaal mijn ding en de combinatie van plastic-, mat- en aluminium-ogend materiaal is nogal gevarieerd. Het wit is ook niet helemaal mijn ding, maar ik snap als je dit juist wel vet zult vinden. De hoge helderheid, de snelle responsetijden en de Ambiglow maken de monitor ‘cool’ en ook een monitor met gimmicks die andere monitoren niet met zich meedragen. De uitermate scherpe resolutie, de redelijke zwartwaarden en de extra features zoals ShadowBoost en DisplayHDR 400 maken de monitor premium. Daar tegenover staan dan weer het erg nostalgisch ogende instelinterface en het matige, holle geluid wat uit de monitor komt, maar goed; Die interface gebruik je even om in te stellen en het geluid laat je meestal wel uit de PC via externe speakers komen. De Philips Evnia 27M2N5901A is daarmee in ieder geval een prima monitor, die voor elke gamer en kantoorwerker een geweldige toevoeging vormt op je bureau. Met een prijs van iets meer dan 300 Euro bij diverse retailers is deze monitor zeker niet goedkoop, maar gezien zijn kwaliteit absoluut wel de investering waard.

Het bericht Philips Evnia 27M2N5901A verscheen eerst op Evilgamerz.

Soms zien je screenshots en denk je; Wat is dit in Godsnaam? PULMO is zo’n game die op het eerste gezicht heel apart oogt. Het spel kwam eerder al uit voor de PC en lanceert nu ook op de console. Wij gingen aan de gang met de PlayStation 5-versie, uitgegeven door Sometimes You, en gingen uit op ontdekking.

PULMO draait om het verkennen van menselijk gedrag. Je speelt tien minigames waarbij dit het tweede deel is van een trilogie. Het project draait om het menselijke gedrag, waarbij je geconfronteerd wordt met egoïsme, het wegduwen van mensen dichtbij je, en het in het zoeken naar uitwegen. De puzzels zijn kort, en draaien om mensen om je heen. In de eerste puzzel bijvoorbeeld, duw je iedereen van de rand af, en in een andere puzzel bevind je jezelf in een doolhof. In weer een andere doolhof loop je door zwaar vervuild (olie)water heen, waarbij je kopje onder gaat als je de verkeerde richting in loopt. En in een ander minigame loop je tegen de wind in, om niet weg gewaaid te worden. Dit alles wordt ondersteund door een Memory, waarbij een kort deel uit je geheugen opgehelderd wordt. Qua controls is de game zeer makkelijk. Je speelt beweegt namelijk enkel, en meer kun je ook niet doen. De game is daarmee dus simpel, en draait simpelweg om het oplossen van simpele, korte puzzels, als je ze überhaupt zo kunt noemen.

Bewust maken van iets onbewust

Het spel is qua gameplay verre van bijzonder en met slechts 10 minigames, die eigenlijk praktisch niet echt herspeelbaarheidswaarde bieden, ben je na een half uurtje al klaar met deze titel. In de spotlight blijven staan en lopen, bij paniek alle mensen voorbij rennen en voor je eigen hachje gaan, het spel kent een bepaald moreel waardoor je onbewust jezelf bewust wordt van een bepaalde manier van leven. We stoten zelf ook mensen wel eens af die we niet mogen. We zorgen er ook wel eens voor dat we in de kijkers staan. We zijn allemaal wel egoïstisch hier en daar en soms is het leven een doolhof. En soms wil je iemand wel een trap na geven. De minimalistische graphics in zwart-en-wit zijn eenvoudig, maar toch op een bepaalde manier uniek. De piano-muziek is daarnaast sfeervol en best wel emotioneel.

PULMO is zeer kort, maar ook voordelig qua prijs. Verwacht geen game die moeilijk is, verwacht ook geen game die vette gameplay biedt, maar je krijgt een game die iets doet met je eigen gedragscode. Mensen de afgrond induwen, kiezen voor jezelf en schijt hebben aan de medemens. Deze game brengt je een klein beetje zelfbewustzijn, wat veel mensen misschien ook wel eens goed zou doen. Meer dan dat is het helaas ook niet. Na het uitspelen kun je nog wat Memories bekijken, de soundtracks beluisteren en levels herspelen, maar echt de moeite waard is het dan allemaal niet meer, gezien alles erg lineair is. PULMO is wat mij betreft toch best wel het spelen waard geweest. Geef het dus de kans, het kost je maar eventjes en zet je aan het denken!

Het bericht PULMO verscheen eerst op Evilgamerz.

Machine Gun Fury is een 2D retro shooter gebaseerd op oude 80’s klassiekers zoals Mercs, Ikari Warriors en Commando. Retro arcade games hebben wel iets. Ze zijn makkelijk op te pikken omdat ze meestal maar een paar simpele knoppen nodig hebben om te spelen. Bij deze titel is dit eveneens zo. Gewapend met een stevig geweer kan je kiezen tussen drie personages: Suzi Uzi, Gunner Jimbo en Mini-Gun Floyd. In de eerste level word je al snel vanuit een helikopter gedropt en weet je al snel wat je te doen staat. Schiet alles wat beweegt zo snel mogelijk aan flarden.

Old School fun

Machine Gun Fury oogt heel old school. Het doet je meer denken aan het 8-bit tijdperk dan de latere 16-bit gerelateerde periodes. Dat is ok natuurlijk aangezien dit de richting is die de makers willen uitgaan. De soundtrack doet je eveneens denken aan oudere DOS-games van die tijd. Als controls heb je de joycon om te bewegen, B om te schieten, A om je granaten te gooien en X om een voertuig te gebruiken. Dit gaat behoorlijk, al moet je af en toe goed mikken om vooral de kleine soldaten te kunnen treffen. Tijdens het doorlopen van een level kan je upgrades en health vinden in allerlei obstakels. Granaten zijn heel doeltreffend tegen vijanden die zich achter een muur bevinden of op andere grotere infrastructuren.

Not always that easy

Op zich is de playthrough behoorlijk leuk, maar het is geen makkelijke game. Hoe simpel de controls ook zijn, je wordt vaak massaal belaagd door talloze vijanden die je bestoken van alle kanten. Vaak heb je dan net niet het ideale wapen waardoor je vaak beroep moet doen op je reflexen en aiming skills om heelhuids door moeilijke gebieden te geraken. Ik herinner me in de tweede level dat ik met een normaal geweer niet op turrets kon schieten die zich op een hoger platform begaven. Heb je geen granaten meer? Dan ben je hier ook genoodzaakt om door een kogelregen te rennen, hopend op het beste. Machine Gun Fury is een beetje teleurstellend qua innovatie. In zekere zin slaagt deze er wel in om een duidelijk omlijnde retro look te creëren, maar toch had ik een tikkeltje meer verwacht. De interface is nogal basic en saai en qua opmaak (vooral de in-game tekst) kon het ook hier net iets moderner gemaakt worden.

Paar verbeteringen

Er zijn wel wat zaken die deze game een betere playthrough konden geven. Omdat de game best moeilijk is, hadden de makers geen save points kunnen inschakelen in het midden van een level of iets dergelijks? Want hoe ver je ook raakt in een level, eens je het leven verliest begin je echt helemaal opnieuw. En dat kan best frustrerend worden na een tijdje (zeker als je net niet de boss kon verslaan). Ook vond ik het spijtig dat er geen soort van ‘dodge’ functie ingebouwd was. Ik herinner me een gelijkaardig soort game waarbij je kon rollen en hierdoor kogels kon ontwijken. Dit maakte de gameplay hiermee een pak interessanter. Er is in deze game ook geen optie om van wapen te kunnen wisselen tijdens het spelen, wat in sommige situaties ook zeer handig zou geweest zijn. Het zijn nu eenmaal zulke kleine aanpassingen die de game een pak beter hadden kunnen maken in het algemeen.

Leveldesign

Als je tot de verdere levels raakt, zal je wel zien dat het gameplay genre verandert. De eerste levels zijn top-down maar de verdere levels zijn dan weer side-scrolling. Leuk op zich, maar niet echt een zware verbetering ten opzichte van de klassiekers waarop dit gebaseerd is. Op zich houdt het je wel even zoet als je houdt van deze genres, maar echt memorabel wordt dit avontuur dan weer niet. Het geheel is hierdoor te basic om het echt als een verbeterde versie te zien van zijn voorganger uit de 80’s. Voor een prijs van 5.99 Euro (2.99 momenteel met korting) is het aan jou om te overwegen of dit de moeite is of niet.

Het bericht Machine Gun Fury verscheen eerst op Evilgamerz.

Vereerd voelde ik mij door alle bedankjes van Conner Rush in de game Project Songbird. Zo goed als alleen heeft deze bescheiden ontwikkelaar een nieuw project van stal gehaald genaamd Project Songbird. Aan het begin van het spel wil deze developer het helemaal naar je zin maken, om optimaal te kunnen genieten van het spel, waarbij de speler uitgebreid bedankt wordt voor het spelen van de game. Project Songbird is ook uitgegroeid tot best wel een bekende naam inmiddels, waarmee de verwachtingen dus hoog gespannen waren. Wij waren dan ook benieuwd waar we in terecht gingen komen.

In het spel speel je als Dakota, een muzikant die het succes een beetje naar het hoofd is geschoten, maar nu in een wak zit. Ze heeft geen creativiteit meer, haar fans krijgen niet wat ze willen en haar manager wil er ook bijna de stekker uit trekken. De chaos in haar huis zegt genoeg over haar staat van leven. Echter besluit ze na advies van haar manager om naar een verlaten plek in het bos te gaan, om daar tot rust te komen. Artiesten, kijk naar de film van Bruce Springsteen bijvoorbeeld, krijgen namelijk veel creativiteit wanneer ze even in de natuur terecht komen om daar even na te denken over hun koers. Niet altijd leidt dat tot succes, maar uiteindelijk kan de weg terug naar succes wel weer gevonden worden natuurlijk. Dat is ook in deze game de bedoeling. Maar om jezelf nu volledig te isoleren op een eiland zonder ook maar enige vorm van menselijkheid? Dat kan toch nooit goed gaan zou je zeggen…Wie dacht dat dat nu een goed idee zou zijn?

Realiteit of een droom?

Het spel bestaat uit een drietal chapters, waarbij je in het begin aankomt op het eiland met een roeibootje. Vervolgens ga je naar je ‘cabin’ in de Appalachian bossen met je laatste doos spullen en ga je wandelingen maken, muziek proberen te maken en zelfs nog een waterfilter vervangen voor schoon water. Je kunt in de omgeving vrij rondlopen, al lopen sommige paadjes dood en is je vrijheid op zich vrij beperkt. Alles lijkt nog vredig en chill te zijn, maar al snel hoor je allerlei geluiden om je cabin heen en vooral wanneer het donker is, gebeuren er de raarste dingen. Je wordt wakker en ineens lijkt iemand in je kamer staan. Is het echt of je verbeelding? Op een gegeven moment krijg je ook een bijl, waarmee je jezelf toegang kunt verschaffen tot afgesloten gebieden, maar je kunt ook de strijd aangaan in spookachtige poorten die leiden tot je engste dromen. Je hebt in het begin de beschikking tot een camera, waarmee je foto’s kunt maken, en welke je grappig genoeg ook kunt terug herleiden in je cabin, waar ze simpelweg op je tafel liggen. Ook heb je een geluidsmetertje waarmee je freaky omgevingsgeluiden kunt waarnemen. Vanaf chapter 2 krijg je een pistool en begint het echte werk, want zo nu en dan terwijl je lichte puzzels aan het oplossen bent, zoals op de piano letters vertaalt naar toetsaanslagen op het instrument, komen de meest duistere wezens op je af gerend. Je gear kun je upgraden, waarbij je bijl bijvoorbeeld meer damage doet, waarmee dus zeer lichte RPG-elementen zelfs aan de orde komen. Door allerlei spulletjes in de omgeving te verzamelen kun je deze upgrades verantwoorden en bekostigen, het stelt allemaal niet zo heel veel voor. Het gaat in deze game vooral om de sfeer, en die wordt wat mij betreft prima neergezet. Vooral de grote, zwarte ‘Groot’-achtige monsters die op je af komen maken indruk. Meest creepy waren toch wel de monsters die wanneer je weg van ze kijkt op je af komen stormen en weer stil staan als je ze in de ogen kijkt. De atmosfeer verandert naar beklemmende omgevingen zodra je de bossen verlaat en de gevarenzone inkomt, waarbij het constante geschreeuw je echt bij a in je broek laat poepen.

De game voelt qua gameplay een beetje stroef aan. Je kunt lopen, sneller lopen, bukken, jezelf beschermen met je bijl, direct omdraaien, maar bijvoorbeeld niet springen, of veel andere interacties doen. Alles gaat hierbij vrij langzaam en ook constant in first-person. De gameplay werkt op zich wel, maar is wat traag en voelt hier en daar wat clunky aan. Zo worden interacties met objecten soms wat moeilijk geregistreerd en ook het schieten is wat lastiger door de wat logge manier van spelen. Qua controls is het spel prima te volgen en is alles logisch, net als de graphics en audio, die meer dan behoorlijk zijn voor een game die gebouwd is door vrijwel een enkele persoon. Vooral van dichtbij zijn textures wat minder scherp en ook in de verte zie je dat bladeren van bomen wat minder scherp zijn en dat stenen wat lomp en wazig ogen, maar over het algemeen kan alles er prima mee door. De framerate laat soms te wensen  over maar dat wordt nog gepatched en is nooit dramatisch laag. Vooral de voice-casting is erg goed, en je merkt dat dit geen AI-gegenereerde troep is die niet realistisch over komt. Ook de songs die je hier en daar kunt afspelen zijn leuk gemaakt. Hetzelfde geldt voor de geluidseffecten; Als je in een kantoortje zit hoor je plots gebonk hier en daar, wat erop duidt dat je niet alleen bent. Vooral dat gevoel maakt het spel uitermate sfeervol en beangstigend. De AI is vrij standaard, met gescripte paden van vijanden, die alleen variabel reageren als ze je zien.

Project Songbird moet het echt hebben van de sfeer, van de geluidseffecten, en een beetje van het verhaal. Qua gameplay valt overal wel wat op aan te merken en de puzzels die je uitvoert zijn veelal gebaseerd op cijfertjes en codes omzetten naar interacties met objecten, wat ik persoonlijk wat saaitjes vond. Audiovisueel is het spel opmerkelijk sterk en vooral de claustrofobische sfeer waarbij je constant het gevoel hebt dat je niet alleen bent, maken het spel vooral vanaf Act II een ware thriller. Met zo’n 6 tot 7 uurtjes die ik gespeeld heb, komt het spel aardig tot zijn einde, waarmee je ook zeker niet mag klagen over de speelduur van het spel. Is Project Songbird dan een must-have? Nee, dat wellicht ook weer niet, maar het spel zal voor de liefhebbers ongetwijfeld genoeg waarmaken van haar beloftes. Houd je van een beangstigend avontuur die zonder jumpscares je evengoed weet te beklemmen, dan is dit een zeer goede keuze.

Het bericht Project Songbird verscheen eerst op Evilgamerz.

Balatro, het is nog altijd de vetste pokergame die ik heb gezien, waarbij je decks maakt en allerlei vette multipliers maakt die je score zo hoog mogelijk doen laten oplopen. Ik speel het spel heel af en toe nog altijd, maar ik had ook wel weer eens zien in een nieuwe pokergame, zonder daarbij echt geld in te hoeven zetten. Card Corner kwam dan ook langs, en ik was gelijk aangetrokken en ging kijken of dit ‘de nieuwe pokergame’ voor mij was.

Als je zegt Balatro, dan heb je het ook wel over een topgame. Dat is dit echter niet. Hier heb jij namelijk niet zozeer de touwtjes in handen. Er wordt namelijk constant een nieuwe hand gelegd, en de combo’s worden automatisch gemaakt door de game zelf. Het is dus niet aan jou om een three-of-a-kind te kiezen, of om een pair te kiezen, de game deelt en kiest de hoogste combo vanzelf. Het enige wat jij in feite doet, is verbeteringen aanbrengen aan je deck. Het is dan ook een deck-builder die je speelt. Je hebt de mogelijkheid om loot toe te voegen, welke lichte verbeteringen brengt, maar je kunt ook ‘buildings’ kopen, waarbij ook weer diverse multipliers aangekocht kunnen worden. Daarnaast kun je levelen, waardoor de chip multiplier of bonus loot slots toegevoegd worden die je weer kunt vullen. En je kunt je deck uitbreiden met nieuwe kaarten, waardoor er bijvoorbeeld 3 extra schoppen tweeën in het spel zijn. Dit maakt het aan elkaar rijgen van combinaties dus wat makkelijker. Je speelt in principe constant blinds met nieuwe kaarten die worden uitgedeeld (vijf kaarten). Hierbij zorgen de combo’s als Full House, Straight, Flush, High Card, noem maar op voor fishes die je wint. Een Blind is in principe een target dat je moet behalen binnen vijftien seconden bijvoorbeeld. Haal je dat, dan ga je naar het volgende Blind-niveau, en anders wordt de Blind gereset naar level 1. Hoe hoger de blind, hoe hoger de waardes die je kunt winnen qua fishes. Een pair kan op een hogere blind bijvoorbeeld 50.000 fishes opleveren, maar op blind 1 levert deze bijna niets op. Heel veel meer is het eigenlijk niet. Kaarten worden gedeelt, verdien chips en scoor multiplying decks waarmee je steeds sterker wordt in de runs. Maak de blind-reeks zo lang mogelijk en unlock nieuwe combinaties.

Het spel is puur bedoeld om tijdens je werk of andere activiteiten zoals het spelen van andere games in de achtergrond te draaien. Met je rechter muisknop kun je het spel plaatsen in het scherm waar je maar wilt, op de voorgrond of achtergrond. De game speelt zichzelf in principe dus, en je kunt het spel als een klein vakje rechtsonder in de hoek plaatsen. Je kunt ook full-screen spelen, en de resoluties aanpassen van een klein vakje (200x200px) tot een wat groter vakje (700x700px). Je kunt zelfs achtergronden vrijspelen. Wel oogt alles wat blurry en dus wazig. Of dit bewust is of onbewust, ik heb geen idee maar ik vind het zelf niet positief uitwerken. De audio van de game is op zich rustgevend, maar voegt ook niet heel veel toe. De game ziet er op zich best wel prima uit, en kent een soort van CRT-achtige bolling, waarmee alles wat ouderwetser en speelser aanvoelt.

Toen ik deze game zag, leek ik best wel onder de indruk te zijn van de gameplay. Echter valt het spel uiteindelijk een beetje tegen, maar gezien de zeer bescheiden prijs van een paar Euro’tjes, zul je jezelf geen buil vallen met deze titel. Echter ben je in principe gewoon niet zelf aan het spelen en ben je simpelweg alleen maar verbeteringen aan het aanschaffen om de runs steeds succesvoller te maken en te multiplien. De game kent verder zo goed als geen gameplay dus. Loot als flushes maken met vier kaarten ipv. 5, het zorgt ervoor dat het allemaal net ietsje makkelijker wordt, en op een gegeven moment heb je zoveel loot en verbeteringen, dat de scores je om de oren vliegen, een beetje ala Balatro. Echter kan de game zich qua amusement verder verre van meten met die andere genoemde titel, en dit is dan ook zeker geen game voor de fanatieke Pokeraars, want verstand hoef je er in feite niet echt van te hebben. Card Corner was dan ook een leuk op de achtergrond tijdverdrijf, maar ook niet veel meer dan dat.

Het bericht Card Corner verscheen eerst op Evilgamerz.