De PlayStation VR2 is Sony’s virtualreality-headset, speciaal ontworpen voor de PlayStation 5. In tegenstelling tot zijn voorganger gebruikt hij één enkele USB-C-kabel voor zowel stroom als videogegevens, wat de installatie eenvoudig houdt. Hij beschikt over een OLED-display met een resolutie van 2000 × 2040 per oog, ondersteunt framerates van 90 Hz en 120 Hz, en heeft een gezichtsveld van ongeveer 110 graden.

Het bericht Sony gooit ook laatste PSVR2 games van PlayStation Plus af verscheen eerst op Evilgamerz.

Gus moet de oven in

Je moet het lichaam van Gus, een overleden man van gemiddelde leeftijd met een snor en een kleurrijke blouse, ergens in een kamer te verstoppen voordat de politie binnenvalt. Een vies klusje, maar de game weet dit op zo’n geniale manier te verpakken dat het al snel aanvoelt als een absurde droom. Je moet Gus namelijk in de meest vreemde plekken verstoppen, en je hebt hier maar vier minuten de tijd voor.

Gus is geen stijf lichaam, maar een compleet stuurloze ragdoll. Zijn armen flapperen alle kanten op, zijn benen zwaaien oncontroleerbaar, en je zult veel moeite hebben om Gus ergens heen te kunnen slepen. Het verstoppen van een lichaam is zwaar werk en vraagt om een flinke hoeveelheid fysieke inspanning, gevloek en een glimlach over de vreemde situatie van dit alles. Voor de volle punten moet je ook alle sporen wissen: vingerafdrukken, persoonlijke spullen van Gus (zoals zijn zonnebril, ID en kam), en alles opgeruimd achterlaten. Dit voor elkaar krijgen binnen de tijd laat je flink zweten.

Krappe ruimte, grootse chaos

Ik had niet verwacht hoe intens deze game is. Ondanks dat levels maar vier minuten duren, stond het zweet al snel op mijn voorhoofd. Je moet snel schakelen, veel bukken en op creatieve wijze dingen combineren. Gus in een kast stoppen klinkt eenvoudig, maar probeer hem maar eens zó te vouwen dat z’n benen er niet uit steken. De combinatie van tijdsdruk, fysieke inspanning en onhandige fysica maakt dit één van de meest actieve VR-games die ik de laatste tijd heb gespeeld.

Waar de meeste VR-games je op één plek laten staan, is Hide The Corpse een roomscale-ervaring. Je moet bewegen, bukken, duwen en slepen. En dat vraagt dus ook ruimte. Ik had net genoeg plek voor m’n tv, maar het was krap. Heb je weinig ruimte, dan zul je deze game dus niet kunnen spelen. Dit zorgt er wel voor dat je lekker om Gus heen kunt bewegen terwijl je hem probeert op te pakken. Ik speelde de game in het begin eerst wat voorzichtig, maar al snel ga je het fysieke gevecht aan met Gus om bijvoorbeeld zijn hand op een scanner te krijgen. Als buitenstaander ziet het er flink vreemd uit als je deze game aan het spelen bent.

Stijl met een knipoog

Hide the Corpse ademt de jaren ’70: van de felle kleuren in de kamers tot de discofunk op de achtergrond. Gus zelf ziet eruit alsof hij zo uit een politieserie van vroeger is gestapt. De muziek is funky en fout op de juiste manier, en de voice-acting heeft dat typische over-the-top sausje dat perfect past bij de humor van het spel. De omgevingen zijn klein, maar sfeervol en goed afgewerkt. Of je nu in een woonkamer, garage of museum bent, overal vind je slimme verstopplekken en leuke details.

De politiegesprekken op de achtergrond maken het af en voeren de druk alleen maar op. Zo hoef je ook niet de hele tijd de klok in de gaten te houden. Je hoort als de politie in de buurt is om naar binnen te komen. De overgangen zijn goed doordacht. In plaats van bruut van scène te wisselen, gebruikt de game slimme zwarte omrandingen die niet alleen performance besparen, maar ook je focus op de actie houden. Het VR-element komt hier optimaal tot z’n recht.

Lachen en vloeken

Je zult hier flink moeten improviseren. Je kunt een plan hebben: “ik stop Gus in de kast, poets snel de tafel schoon en verstop zijn zonnebril in de vaas”. Maar de uitvoering is vaak lastiger dan je denkt. Gus heeft namelijk zo zijn eigen ideeën over hoe hij wil liggen. En terwijl jij probeert zijn hoofd in een kist te duwen, rolt zijn arm weer de andere kant op. Het kan frustrerend zijn, maar dit is ook de charme van de game.

Toch is de game niet oneerlijk. De besturing werkt goed, de physics zijn meestal logisch, en het is aan jou om er het beste van te maken. Je leert gaandeweg hoe je Gus het best kunt tillen (hint: bij zijn oksels tillen helpt) en welke verstopplekken echt werken. Elk level voelt als een kleine puzzel die je steeds iets beter leert doorgronden. Het unlocken van nieuwe gekke kostuums voor Gus geeft daarbij een extra motivatie om die perfecte score te halen.

Gek in VR

Hide The Corpse is precies het soort game dat VR nodig heeft: origineel, fysiek, humoristisch en puur gericht op fun. Het is geen game die je uren achter elkaar speelt, daar is het te intensief voor, maar het is wel een game waar je voor terugkomt. Nog een keer Gus in de kast proppen. Nog één keer proberen geen vingerafdrukken achter te laten. Je ziet dat je met een klein idee voor een game en een grote dosis creativiteit een unieke ervaring kunt neerzetten.

Het bericht Hide the Corpse verscheen eerst op Evilgamerz.

Alles draait om pure actie

Bij het opstarten valt meteen de minimalistische opzet op. De visuele stijl is vergelijkbaar met Superhot VR, maar dan iets minder stilistisch. In een simpele tutorial wordt alles snel uitgelegd en weet je binnen enkele seconden wat je moet doen. Geen lange uitleg, maar direct actie. De game bevat zestig uiteenlopende missies en deze duren vaak niet meer dan een minuut. Maar dit wil niet zeggen dat je de game in een uurtje hebt uitgespeeld. Zelfs op de laagste moeilijkheid kunnen de levels erg uitdagend zijn en kunnen er een groot aantal pogingen nodig zijn om succesvol een missie te voltooien. Laat staan een hoge score halen.

De kern van het spel zit in de lo-kill-motion mechanic. Dit laat je naar een vijand teleporteren die je hebt uitgeschakeld om daar meteen hun wapen over te nemen. Met meerdere vijanden slim achter elkaar geplaatst, kun je op deze manier een level voltooien. Deze aanpak houdt het tempo hoog en het zal in elke missie ook een verrassing zijn welk wapen je in milliseconden moet gebruiken om de volgende vijand uit te schakelen. Pistolen, shurikens, potloden, flessen, bijlen, machinegeweren, met vijftig verschillende wapens is er genoeg om mee te experimenteren.

Missies met een knipoog

De missies nemen de situaties die we al tientallen keren zijn tegenkomen in films en laat de speler die op een puzzelachtige manier oplossen. Gijzelaars moeten gered worden, VIP-doelen uitschakelen, ontsnappen terwijl een laser je doormidden probeert te snijden of een missie waar je langzaamaan valt door een trappengat. Er is hier redelijk wat variatie te vinden, maar niet elke missie is even duidelijk of makkelijk. Eén van de eerste missies waar je achter een kassa staat in een winkel om vervolgens een reeks gijzelaars en dieven tegen te houden, vraagt bijvoorbeeld om onmenselijke reactiesnelheden en er is geen ruimte voor fouten. Je zult goed moeten rondkijken welke wapens er zijn en of een ander pad een beter resultaat oplevert. Je kunt zelf kiezen welke vijand je uitschakelt en dit levert je een andere plek op waar vanuit je verder de reeks probeert te voltooien.

Het denkwerk zit hem dus niet alleen in de manier van uitschakelen, maar ook de volgorde en het beste wapen in de situatie. De hoge uitdaging op zelfs de makkelijkste stand levert al snel frustratie op. Je zult regelmatig vastlopen omdat je wel erg exact en snel moet zijn. Ik had dit niet erg gevonden als een tweede ronde nadat je de levels met iets meer gemak een keer al hebt doorlopen. Gelukkig biedt de game wel een creatieve oplossing. Je kunt power-ups selecteren die je het makkelijker of moeilijker maken. Elke power-up komt met een multiplier op je score. De positieve power-ups leveren natuurlijk een penalty op, maar de power-ups die het je moeilijker maken, kunnen je ook een bonus opleveren. Het is in sommige gevallen een kleine pleister voor de frustrerend moeilijke levels.

Leaderboards en verborgen tapes

Met de zestig korte levels kun je de game in een paar uur uitspelen, maar de missies hebben een hoge herspeelbaarheid. Je krijgt een rating na het voltooien en doordat een missie lekker kort is, heb je al snel de neiging om het nog een keer te proberen. De game bevat een online ranglijst voor de competitieve spelers, verborgen videotapes voor de verzamelaars en diverse moeilijkheidsopties voor de spelers die zich echt willen uitdagen. De minimalistische graphics zijn waarschijnlijk een slimme keuze met de snelle actie. Het helpt ook dat je niet hoeft te lopen, waardoor je in deze snelle VR game niet zo snel misselijk wordt. De wapens en effecten voelen goed aan en de soundtrack kleedt de boel netjes aan. Op de afwerking daarentegen is nog wel wat aan te merken. Zo gaat het menu vaak door objecten heen en kwam ik een paar keer vast te zitten aan het einde van een level. De grote hoeveelheid effecten tegelijk maakt het soms wel erg lastig om te zien wat je nou oppakt of wat er richting jou vliegt. Een game over scherm is dan helaas het resultaat zonder dat je echt weet wat er nou gebeurde.

Vendetta Forever laat zien dat iedereen een slechte actieheld kan zijn. Het is een actiegame met zestig missies die lang leuk blijft, zolang je het maar in korte sessies doet. Het is wel erg jammer dat de game regelmatig frustrerend moeilijk kan zijn en de mindere afwerking op bepaalde vlakken soms voor onduidelijkheid kan zorgen. De game zal geen Oscars winnen, maar dat is vaak ook niet het geval bij actiefilms.

Het bericht Vendetta Forever verscheen eerst op Evilgamerz.

Aan de soundtrack ligt het niet

Een game die draait om muziek moet natuurlijk een degelijke soundtrack bevatten. Metal: Hellsinger VR heeft flink wat bekende namen weten te strikken om toe te voegen aan de game. Componistenduo Two Feathers hebben een selectie liedjes gemaakt met zang van metaliconen Serj Tankian (System of a Down), Randy Blythe (Lamb of God), Alissa White-Gluz (Arch Enemy), en meer! Elk level in de game draait dan ook om een bepaald liedje en deze knallen lekker hard uit je speakers (of oordopjes). Hoe beter je presteert, hoe vetter en voller de soundtrack klinkt. Het heeft zeker wat magisch als de zang van bekende artiesten ineens begint te spelen terwijl je lekker bezig bent.

In Metal: Hellsinger VR stap je in de schoenen van de Unknown, een half demon die haar stem probeert terug te krijgen door de acht ringen van de hel te bewandelen. De game bevat redelijk wat uitleg om het verhaal te vertellen in de vorm van uitgebreide 2D animaties voordat je een level start. Stemacteurs Troy Baker en Jennifer Hale hebben zelfs hun stem verleend aan deze animaties. Maar hier begin je langzaamaan te merken dat de game oorspronkelijk geen VR titel is. Het bekijken van een cut scene van een paar minuten achter je bureau is geen probleem, maar in VR is het stilstaan en bekijken van een lange cut scene een saaie gebeurtenis. De makers weten blijkbaar van deze uitdaging, want er is een skip knop aanwezig.  Je mist hierdoor wel wat uitleg, maar het alternatief een beetje saai rondlopen is niet veel beter.

Knallen op de maat

De game bestuurt als je standaard FPS. Dit betekent dat dit niet de game is voor spelers die snel ziek worden in VR. Je gebruikt beide handen om diverse wapens in te zetten en de game begint met een zwaard en een vuurbal spugende schedel. De andere geweren zoals twee pistolen en een shot gun kun je vrijspelen. De wapens verschillen weinig en je zult al snel een favoriet hebben en deze de gehele game gebruiken. Het design en de keuzes van de verschillende wapens zijn vreemd te noemen. Het zwaard voelt namelijk totaal niet geschikt aan om op de ritme vijanden te raken. Feedback ontbreekt hier totaal en het voelt hier echt alsof je in de lucht staat te zwaaien. De schedel en geweren zijn een stukje beter en kun je veel beter op de maat afvuren, maar de VR interacties met deze wapens voelen erg matig aan. Je moet bijvoorbeeld de shotgun omhoog zwaaien op de maat voor een snelle reload. Na vele malen proberen krijg ik het nog steeds niet voor elkaar en dan probeer ik het nog geen eens op de maat voor elkaar te krijgen. De pistolen moet je opzij zwaaien en dit werkt helaas ook niet foutloos.

Je komt hierdoor minder goed in de flow, wat redelijk cruciaal is voor een ritme game. Je probeert hier namelijk de vele vijanden zonder fouten op de maat te raken. De vijanden straffen je meteen af als je een fout maakt, hierdoor voelt het succesvol zijn niet veel beter aan als er totaal naast zitten. De vijanden knipperen op de maat en hoe meer op de maat je bent met de muziek, hoe meer schade je kogels toedelen. Dit is een erg tof idee, maar de communicatie in de game is niet goed genoeg om je te laten weten of je echt goed bezig bent of ernaast zat. Je kunt ook een speciale aanval uitvoeren als je vijanden hebt afgezwakt. Je verwacht hier de vette Doom Glory Kills, maar in plaats word je naar de vijand geteleporteerd met een lullig klein effectje. Grafisch loopt de game ook flink achter en lijkt het op een game die al vele jaren oud is. De textures zijn wazig, de wapens bevatten weinig details en de effecten zijn erg eentonig. De cut-scenes in de levels zien er verschrikkelijk uit. De PSVR2 en de PS5 hebben veel meer te bieden.

Maar acht korte levels

De game Metal: Hellsinger VR had mijn volgende favoriete titel op de PSVR2 moeten worden. Op de maat van harde metal demonen afknallen zou supertof moeten zijn, maar het resultaat is erg matig. Visueel heeft de PSVR2 het meest moeten inleveren in vergelijking met de PC en Meta versie.  De game bevat bovendien maar een klein aantal levels waardoor je de game in een paar uur kunt uitspelen. De levels en wapens zijn niet echt inspirerend om elk level meerdere keren te spelen. Je merkt hier echt dat de game niet is begonnen als VR titel, de wapens en interacties werken totaal niet lekker. Visueel is dit ook één van de mindere games die ik de laatste tijd heb gespeeld. Het klonk zo goed, maar de uitvoering van Metal: Hellsinger VR kan echt wat autotune gebruiken.

Het bericht Metal: Hellsinger VR verscheen eerst op Evilgamerz.

Sugar Prince & Sugar Kingdom

In Sugar Mess volg je het avontuur van Sugar prins in het Sugar koninkrijk en worden de vele mini-games ingeleid met een kortverhaal via een pop-up kinderboek. Het boek en de interface zien er erg leuk en kleurrijk uit. Het helpt ook zeker dat de besturing lekker simpel is gehouden en het elementen gebruikt waar VR uitermate geschikt voor is. Je kiest een level door een poppetje op een plek te zetten, trek aan een label om verder te gaan, en trek je aan een hendel om tussen de twee moeilijkheden te schakelen. De stijl lijkt erg veel op Candy Crush en zal daardoor veel mensen aanspreken. Maar de vrolijke kleuren en uitstraling laat je wel afvragen of dit een game is voor volwassenen, kinderen of gamers. De gameplay zou hier het antwoord moeten geven.

De game bevat 3-4 verschillende mini-games, waar de meeste levels rondom schieten vanuit stilstand of een karretje draaien. De grootste verrassing is dan ook dat de game een paar puzzels en muzikale levels bevat waarbij je er lekker op los kunt jammen of even wat hersenkracht moet inzetten. De tutorials zijn hier lekker kort. Je leert een wapen oppakken en het magazijn aan te vullen door je andere hand te gebruiken. Er zijn twee power-ups die je tijdens de schietlevels kunt verdienen en inzetten. Een health boost en een raket die alle vijanden in de buurt uitschakelt. Timing is hier van belang om zoveel mogelijk vijanden tegelijk te raken. Spelers die al eens eerder een VR game gespeeld hebben, zullen hier niks nieuws vinden en de game zonder problemen oppakken. Je merkt dit dan ook meteen doordat je met hoge snelheid door alle levels heenvliegt en al snel het eerste bord uitspeelt.

Van makkelijk tot verveling

Je zou dan ook zeggen dat de game voornamelijk voor de jongere doelgroep is bedoeld. Maar het tweede (en laatste) bord zijn dezelfde levels maar dan een stuk moeilijker. Hier zul je flink je best moeten doen en de drie beschikbare wapens moet je upgraden en vrijspelen om überhaupt kans te maken. De eerste paar minuten ben je dan ook blij verrast met de kleuren en explosies, maar hoe langer je de game speelt hoe minder leuk het wordt. De snoepvijanden in verschillende vormen en maten voelen erg oneerlijk aan en dit komt voornamelijk door het ontwerp van de wapens. Je schiet hier namelijk kogels af met een boogje en de vijanden staan ver weg van de speler. Je mist hier constant en in de moeilijker levels schieten de wapens niet eens snel genoeg om alle vijanden aan te kunnen.

De muzikale levels en puzzels zijn leuke tussendoortjes, maar andere spellen hebben beiden veel beter gedaan. De paar eindbazen zijn ook simpel en vragen om weinig tactiek. Zelfs de arcadekast in het menu werkt net niet lekker. De ontwikkelaar heeft niet de tijd genomen om één van de spelelementen naar een hoger niveau te tillen. Waardoor het geheel erg gemiddeld aanvoelt. Het helpt ook niet dat de levels erg kort zijn en toch extreem lang aanvoelen doordat er weinig gebeurt. De schietlevels vanuit een karretje zijn hier een goed voorbeeld van, waar je regelmatig lange periodes zit te wachten voordat er een paar vijanden verschijnen.

Een vies snoepje

Sugar Mess – Let’s Play Jolly Battle VR is een tussendoortje waar je van zou willen genieten, maar het resultaat laat een vieze nasmaak achter. De visuele presentatie in het menu geeft je het gevoel dat je een hoop moois kunt verwachten, maar elke mini-game stelt extreem teleur. De wapens voelen niet lekker aan, de vijanden zijn oneerlijk en sommige levels zijn zelfs saai. De muzikale, eindbazen en puzzel levels zorgen niet voor de afwisseling in een game waar je alles na een uurtje al hebt gezien. Dit is niet de PSVR2 game die je wilt aanschaffen voor de gehele familie.

Het bericht Sugar Mess – Let’s Play Jolly Battle verscheen eerst op Evilgamerz.

Wat zit er in de doos?

Voor €59,99 krijgen we een klein, erg licht, zwart kastje met een stroomvoorziening en een klein boekje. Het uitpakken van de adapter is dan ook geen speciale aangelegenheid. Er zijn drie dingen die meteen opvallen. Een display 1.4 kabel ontbreekt en dat de usb A kabel permanent aan het kast zit bevestigd. Het ontbreken van een display kabel is waar online veel mensen over vallen, maar iedereen zijn setup is anders en als je de kabel al hebt of je desktop staat ergens in de hoek dan kun je de juiste lengte kabel regelen. Deze gedachte snijdt niet helemaal hout omdat de usb kabel aan het kastje een kleine 80cm lang is. Staat je desktop ver weg dan zul je juist voor de USB-kabel verlenging moeten regelen. Gaat de kabel kapot dan kun je ook een geheel nieuw kastje regelen. Het derde en laatste punt is dat er geen aan/uit knop aanwezig is, waardoor het kastje altijd aanstaat. Er zit een handig lichtje op om aan te geven of er stroom op het kastje staat en de status, maar dit zul je altijd te zien krijgen ook als je de PSVR2 niet gebruikt. Keuzes die we niet geheel begrijpen, maar gelukkig wel te overkomen zijn.

Het aansluiten is dan ook erg simpel. Je gooit er stroom aan, je verbindt de display kabel met je grafische kaart en je druk de usb c kabel van de PSVR 2 headset. Er is een gratis losse PSVR2 app op Steam beschikbaar die alles koppelt aan SteamVR, waar de meeste VR titels tegenwoordig direct of indirect gebruik van maken. Je zou verwachten dat de controllers verbinding maken met het kastje, maar je zult deze via bluetooth met de PC moeten verbinden. Nu is dit ook een punt waar online de ervaringen flink verschillen. Van controllers die niet willen pairen tot aan dode plekken waar één of beide controllers de bewegingen niet goed tracken. Hierdoor zijn sommige mensen genoodzaakt om een losse bluetooth module aan te schaffen. Gelukkig heb ik van al deze punten geen last gehad en kon ik in een paar minuten meteen aan de slag. Het instellen is vergelijkbaar met de Playstation 5. Je geeft op de grond de veilige ruimte om je heen aan en de hoogte en je kunt van start gaan. Het is dan ook helaas een 50/50 gok of alles meteen werkt en dat hadden we graag anders gezien.

Verlies en winpunten

De PSVR2 hardware weet goed te concurreren met de andere headsets die op dit moment op de markt zijn. De hardware is op de PC niet anders dan op de PS5. De prachtige OLED schermen zorgen voor een kleurrijke en gedetailleerde ervaring en de headset is redelijk licht en comfortabel. Door de kabel hoef je niet te rommelen met een extra batterij en heb je de snelste verbinding met je PC. Geluid gaat ook via de headset en dit zorgt er niet meteen voor dat je een extra headset nodig hebt. De meeste mogelijkheden van de controllers zijn aanwezig, de vingers tracking en de rumble, het werkt hier op PC ook als een trein. Maar je verliest wel een paar hoogtepunten: geen hoofdrumble, haptische feedback en eye-tracking. Dit waren en zijn nog steeds de killer features van de PSVR2 en waren deze wel aanwezig dan zou de reactie al een stuk positiever zijn. Mijn verwachting is dat dit door Sony of modders op een later punt tevoorschijn komt, maar op dit moment zul je het dan ook zonder deze functies moeten doen.

Naast dat het kastje erg minimaal is, is ook de software op Steam op dit moment het minimale wat nodig is om de headset op PC te gebruiken. Je kunt eigenlijk niks anders instellen dan je speelruimte en je opent de app dan ook niet zo snel meer als je alles hebt ingesteld. Het voelt aan alsof Sony dit product zo snel mogelijk de deur uit wilde hebben en ik hoop dan ook dat de ondersteuning hier dan ook niet ophoudt. Maar over het grootste winpunt hebben we het nog niet gehad en dat is de toegang tot een enorme nieuwe bibliotheek aan VR spellen. Dit vraagt natuurlijk nog wel om de aanschaf van dit soort titels en maakt het niet een simpele kleine aanschaf. De eerste game die veel mensen zullen spelen is Half Life: Alyx. De game ziet er op de PSVR2 echt schitterend uit en als alles op max kunt draaien dan is het de 60 euro zeker waard als je de game al eens eerder op een mindere headset hebt uitgespeeld.

Andere spellen en software

Maar naast de bekende VR titels als Beat Saber, Blades & Sorcery en A Fisherman’s Tale wat allemaal op Steam staat en dus zonder problemen werkt, was ik ook erg geïnteresseerd om te kijken als je wat meer de grenzen op zoekt. Zo zijn er er bijvoorbeeld tal van 3D videospelers op Steam en de meeste werken zonder problemen. De enige keer dat ik problemen had was dat de SteamVR app niet automatische opstartte en dit was door een manuele handeling ook weer snel opgelost. Er zijn ook manieren om Meta en Vive spellen te spelen (Revive), maar dit vraagt om meer programma’s, experimentatie en veel trial en error. Als je de headset alleen voor spellen wilt gebruiken die op Steam staan dan ben je de ideale gebruiker. Probeer je meer de grenzen op te zoeken dan merk je dat je hier en daar meer (kleine) obstakels begint tegen te komen en het product een stuk minder vloeiende ervaring weet te bieden.

Het is dan ook de vraag voor wie deze PC adapter is. Niet iedereen heeft naast een Playstation 5 een dikke PC staan. Je zult hier alsnog de spellen moeten aanschaffen en de meeste mensen die de spellen en hardware al hebben staan, zullen waarschijnlijk ook de beschikking hebben over een VR headset. Voor zestig euro kan het voor sommige mensen een goedkope upgrade zijn. Het zorgt er in ieder geval voor dat de headset naast de Playstation 5 de mogelijkheid heeft om een langer leven te krijgen. De eerste ervaring voor mij persoonlijk was, naast de rare kabelkeuzes, zonder problemen en een leuke manier om andere VR spellen uit te proberen. Maar het moment dat je nog meer hardware moet aanschaffen of je PC moet upgraden dan zal ik dit zeker niet voor de PSVR2 doen. Ik hoop dan ook dat extra functionaliteiten van de headset beschikbaar worden gemaakt met een toekomstige update, dit zou de zestig euro een no brainer maken en veel van de negativiteit rondom de adapter volledig laten verdwijnen.

Het bericht PSVR2 PC Adapter verscheen eerst op Evilgamerz.

Draaien en tappen

Ritmespellen vallen meestal in twee categorieën. Het probeert het maken van muziek zo dicht mogelijk te emuleren, zoals het spelen op een gitaar of een drumstel, of de speler op het juiste ritme te laten bewegen of tappen. Spin Rhythm XD combineert deze twee richtingen door de speler het gevoel te geven van twee soorten noten op het juiste moment te raken en te vangen. Je vangt de ronde noten op door een draaischijf heen en weer te bewegen en langwerpige noten moet je op het juiste moment raken. Dit zorgt ervoor dat iedereen de game met gemak oppakt, omdat je maar met twee acties te maken hebt. Links of rechts draaien en op het juiste moment op de X knop te drukken. Je zou verwachten met zo’n simpele opzet dat de game snel saai zou worden, maar het tegendeel is waar. Op de makkelijkste stand wordt er al mooi afgewisseld met de stroom aan noten en wanneer je op het juiste moment moet tappen. Verhoog je de moeilijkheid dan zal de game ook wat extra acties toevoegen zoals het vrij heen en weer bewegen van de schijf, het er naast tappen van een noot of op het juiste moment vasthouden en loslaten van een noot. Je kunt de Dualsense controller op verschillende manieren gebruiken. Zowel de analoge sticks, d-pad en de touchpad worden ondersteunt om de draaischijf te bewegen. Maar bezit je in een PSVR2 dan breng je een geweldige drumervaring naar je woonkamer en dit is bij verre de leukste manier om de game te spelen.

De draaischijf is een essentieel aspect van het spel omdat elk van de zestig liedjes die je hier kunt spelen maar twee kleuren noten bevatten: rode en blauwe. De draaischijf is opgedeeld in blauwe en rode segmenten en je hoeft de draaischijf dan ook maar minimaal te bewegen. Dit resulteert in een flow die veel andere muziekspellen niet zo snel bevatten. Het raken van een noot gebeurt dan ook op hetzelfde moment wanneer je een noot vangt en de game weet dit erg duidelijk uit te leggen met een tutorialnummer. Elke moeilijkheid gebruikt hetzelfde nummer en legt mooi de nieuwe acties uit. Voor VR bevat de game ook een groot aantal opties hoe je de game kunt besturen. Zo kun je zowel met je rechter of linker controller de draaischijf bewegen of kun je deze actie aan één van de twee controllers hangen. Experimenteer dan ook eerst flink met deze opties, want er zit er ongetwijfeld eentje tussen die je voorkeur heeft. De automatische wissel tussen links en rechts werkt wonderbaarlijk goed, waardoor dit al snel mijn favoriete optie is.

Flink spinnen

De draaischijf kun je ook lekker een draai geven waar de game zijn naam op heeft gebaseerd. Dit is in VR zo’n lekkere handeling naast het tappen dat je maar blijft spelen. Spin Rhythm XD is ook een stuk minder intensief dan een Beat Saber. Je kunt hier lekker rustig op de bank zitten en hoef je alleen je armen te bewegen. Het kan op de hogere moeilijkheidsoptie veel van je coördinatie vragen, maar je zult hier niet zo snel na een potje verhit en zwetend de game afsluiten. Zo kon ik hier met gemak een uurtje of twee achter elkaar de game spelen, wat bij maar weinig andere VR titels het geval is.  Visueel ziet de game er ook lekker vrolijk en kleurrijk uit, zonder dat je er misselijk van wordt. Dit verklaart allemaal waarom dit nu al mijn meest gespeelde VR game van het jaar is.

Het helpt ook zeker dat de game een groot aantal liedjes, opties, verzamelbare items en DLC bevat. De zestig liedjes van artiesten als Camellia, Anamanaguchi, Hyper Potions, Haywyre, Lena Raine, 2 Mello, Teminite, Tokyo Machine, Moe Shop, Au5, Meganeko en Akira Complex vallen voornamelijk onder elektronische muziek en je zult hier dus geen top 40 liedjes vinden. De twee DLC-pakketten, Monstercat en Chillpop voegen hier een paar andere stijlen aan toe en zijn speciaal voor de game gemaakt met elk tien nieuwe liedjes. Elk liedje is zo’n twee tot drie minuten lang, waardoor alles één keer spelen al een aantal uur zal duren. Probeer je hier ook nog eens de hoogste scores te halen en alles uit te spelen op de meerdere moeilijkheidsoptie dan bevat de game tientallen uren aan content. De interface van de muziekselectie geeft je ook een hoop opties om te filteren, zoals alleen het laten zien van je favoriete liedjes.

Kleuren, skins en effecten

De game bevat geen carrière modus, maar met het voltooien van elk liedje verdien je XP en kun jij je level verhogen en sleutels verdienen. Deze sleutels kun je uitgeven om nieuwe liedjes vrij te spelen en met elk level krijg je een hoop extra’s om de interface volledig aan te passen. Zo kun je de kleuren volledig customizen van de noten, het uiterlijk van de draaischijf of zelfs hoe de omgeving eruitziet. Dit alles zorgt ervoor dat de game een extreem hoge afwerking heeft. De makers hebben aan alles gedacht en de game bevat zelfs meerdere opties om muziek en de noten te synchroniseren. Het maakt namelijk uit hoever je van je speakers staat. Voor het perfect raken van de noten kan een paar milliseconden namelijk veel uitmaken. De hogere moeilijkheidsopties zijn ook lekker uitdagend en zal voor de meest competitieve speler genoeg uitdaging geven.

De kritiekpunten op de game zijn dan ook klein. De scoreborden zijn een beetje verstopt en moet je soms je scores uploaden door op een knop te drukken. De game wisselt niet automatisch naar de VR mode als jij je PSVR2 headset aanzet, waardoor je elke keer even op het hoofdmenu de optie moet selecteren. Na vijftien uur begint de game ook op te drogen met extra’s die je kunt vrijspelen. Gelukkig zijn er dan alsnog meerdere moeilijkheidsopties waar je de nummers op kunt uitspelen en is er de uitdaging om bij elk nummer een perfecte score te halen. Dit zijn eerder kritiekpunten die naar boven komen, omdat de game zo leuk is dat je juist op zoek gaat naar een reden om de game nog een keertje te spelen.

De nieuwe Beat Saber

Spin Rhythm XD is een tof muziekspel met een controller, maar een echte gamechanger voor de PSVR2. De game doet alles goed en bevat elke optie die je maar kunt bedenken om de game aan te passen naar jouw voorkeur. Het combineert het simpele vangen van twee kleuren noten met de complexiteit van het op het juiste ritme mee drummen. Het is met gemak lang te spelen en makkelijk te leren. Als je een PSVR2 hebt dan moet je deze game echt hebben.

Het bericht Spin Rhythm XD verscheen eerst op Evilgamerz.

Vier verschillende modi

Paint the Town Red VR bevat vier verschillende modi waar de speler meteen uit kan kiezen. De tutorial leidt je door de basisbeginselen en de besturing van het spel en geeft je de mogelijkheid om vrij te experimenteren. In Paint The Town Red VR ligt de focus op met je handen vechten en de vele voorwerpen en wapens die je kunt oppakken. Je zult hier dus flink met je armen staan te zwaaien om de vele vijanden bewusteloos te meppen. Met een knop kun je een schop uitdelen en veel van de voorwerpen in de levels, zoals stoelen, krukken en glazen, kun je allemaal oppakken en gebruiken als wapen. Dit spreekt voor zich en de game voegt iets meer tactiek toe door verdedigen toe te voegen. Door je handen voor je te houden kun je aanvallen namelijk weren. Met elke bewusteloze tegenstander vul je een meter die je de mogelijkheid geeft om een speciale aanval uit te voeren. Denk dan aan een schokgolf of een lichtstraal die enorme schade toedient. Het vechtsysteem is simpel, werkt zonder problemen en is bovendien ook nog eens een goede workout.

De scenario’s zijn op zichzelf staande levels, zoals bijvoorbeeld een bar, disco of gevangenis, waar je alle tegenstanders zo snel mogelijk probeert te verslaan. Je kunt op elk moment beginnen met vechten en het is dan ook verstandig om eerst even rond te kijken. De levels zijn niet heel groot, maar zitten vol met tientallen vijanden. Ze allemaal verslaan zonder zelf het loodje te leggen is nog een hele uitdaging en deze modus is dan ook een goede eerste oefening. Het is wel een gemiste kans dat je pas bij de laatste negen vijanden te zien krijgt hoeveel je er nog moet verslaan. Met in het eerste level meer dan zeventig vijanden heb je hierdoor weinig gevoel van progressie. Zonder extra modifiers bevatten de levels weinig wapens en zul je enigszins je vaardigheden moeten inzetten. De tientallen modifiers kunnen de scenario’s aanpassen door iedereen geweren of messen te geven. Erg leuk om even mee te experimenteren of als je even je frustraties kwijt wilt.

Voxels en explosies

In de Arena modus zul je een aantal golven moeten overleven, waar elke golf een andere soort of combinatie vijanden bevat. Het gemis van progressie in de scenario’s is bij deze modus hierdoor niet aan de orde. De grote diversiteit aan vijanden en obstakels maakt deze modus bovendien een stuk interessanter. Het is wel erg uitdagend, want ik heb maar een handvol keer het einde gehaald van deze modus. De grafische stijl van deze game is erg simpel en je zult de game dan ook niet moeten aanschaffen om andere mensen van de pracht en praal van VR te overtuigen. Wat de game wel erg goed doet is de impact en schade van wapens. De vijanden zijn namelijk opgebouwd uit voxels en je aanvallen resulteren in rondvliegende lichaamsdelen en heel veel bloed. Dit is één van de meest bloederige titels in lange tijd die ik heb gespeeld.

De Beneath modus biedt een roguelike-ervaring met zes verschillende soorten regio’s die je kunt verkennen, elk met hun eigen uitdagingen, vijanden en geheimen. In deze modus worden elke verdieping willekeurig gegenereerd en dit maakt deze modus lekker uitgebreid. De speler kan zelfs uit verschillende classes kiezen, zoals een Warlock met magische aanvallen of een logge Brawler die veel schade doet. Je kunt hier flink wat uurtjes insteken, maar de moeilijkheid houdt de game wat tegen. Doordat je zo wild staat te zwaaien is het nog een hele uitdaging om ver te komen. Er zijn naast de vele zombies ook een hoop andere vijanden aanwezig en kun je kamers vinden waar je upgrades kunt aanschaffen met het geld wat je onderweg hebt verzameld. En ondanks dat de grafische stijl niet erg gedetailleerd is, is er redelijk wat moeite gestoken om de omgevingen interessant te maken.

Weet wat je te wachten staat

De besturing in Paint the Town Red VR is intuïtief en de belangrijkste instellingen zijn aanwezig, zoals de hoogte aanpassen voor zittende spelers. De gehele game is een erg soepele ervaring op de PSVR2. Een leuk weetje is dat de muziek is gecomponeerd door de BAFTA bekroonde Jeff Van Dyck. De game doet verder weinig vernieuwends, maar weet wel een hoop content en mogelijkheden aan de speler aan te bieden. Het simpele vechtsysteem en visuele stijl zal niet voor iedereen zijn en de twee tientjes voelen hierdoor redelijk prijzig aan. Maar als je om de zoveel tijd even een half uurtje je agressie kwijt wilt dan is dit de game voor jou!

Het bericht Paint The Town Red VR verscheen eerst op Evilgamerz.

Met je armen lopen

In Stilt heeft de speler geen benen en springveren als armen. Je kunt lopen door je armen naast je te plaatsen en je armen als stelten te gebruiken. Wil je springen dan zul je jezelf moeten afzetten of je armen tegen de grond of muren aan moeten bewegen. Dit zorgt voor een erg unieke manier van bewegen en vraagt dan ook om wat oefening. Je wordt wakker in een ruimteschip en je moet hier uitstappen. Dat je moet uitstappen moet je zelf uitvogelen, net als hoe de speler zich voortbeweegt. De paar borden met uitleg volgen hierna en de eerste introductie met het spel is hierdoor minder soepel dan je zou verwachten. Het is zeker aan te raden om de game staand te spelen, want het rondlopen met je armen naast je lichaamis een stuk lastiger als je zit. Zittend spelen is mogelijk, maar het verandert je speelstijl in meer hoppen en springen. Het tutorial level is dan ook erg tof en je kunt al snel van punt A naar punt B bewegen zonder al te veel problemen.

De game bevat een reeks aan levels die je kunt bezoeken via een tussenwereld. In deze tussenwereld vind je diverse deuren en door cadeaus te verzamelen kun je nieuwe gebieden en levels vrijspelen. In het eerste gebied vind je vier levels en je zou verwachten dat het eerste level dan ook een makkie is om volledig uit te spelen. Maar dit is hier zeker niet het geval. Elk level bevat drie verschillende cadeaus die je moet vinden, moet je een aantal postzegels en een kroon verzamelen en moet je het einde binnen een bepaalde tijd bereiken om een level volledig uit te spelen. Dit vraagt in alle gevallen dat je een level meerdere keren moet spelen om alles te vinden. Val je in het water dan kun je tien postzegels inzetten om het nog een keer te proberen of in het slechtste geval moet je een level herstarten. De levels zitten goed in elkaar en je moet echt op ontdekking gaan om alles te vinden. Dit zien we graag. Het eerste level bevalt helaas al wel een enorme hoeveelheid stukken water en afgronden, waardoor je al snel een level moet herstarten. Dit zal onervaren VR spelers flink afschrikken, terwijl de rest van de levels juist zo tof zijn om te ontdekken.

Onnodig moeilijk

Gelukkig kun je tijdens het rondlopen in de levels ook diverse power-ups vinden. Deze power-ups zijn lekker creatief en maken het een stuk makkelijker om het einde van een level te halen. Enkele voorbeelden zijn een vlammenwerper, een propeller, tijdvertrager of een postzegelmagneet. Je kunt op elke arm een power-up actief hebben, waardoor er een grote hoeveelheid combinaties zijn. Sommige van deze power-ups zijn helaas wel nodig om bepaalde delen van een level te kunnen bereiken. Zo kwam ik vast te zitten nadat ik met een propeller op een platform terecht kwam en hier vervolgens in het water viel. Je zou dan denken dat je tien postzegels kunt inzetten om het nog een keer te proberen, maar helaas worden je power-ups afgenomen als je dit doet. Wil jij je power-ups behouden dan zul je 15 postzegels moeten inzetten. Dit voelt in veel gevallen erg streng aan en maakt het dat een speler minder snel zal experimenteren.

Gelukkig weet de game de speler een interessante reden te geven om door te spelen. In de tussenwereld zie je namelijk een enorm grote berg met een octopus. Deze kun je verslaan als je ver genoeg komt en ik merkte dat ik hierdoor toch elke keer weer een level probeerde te voltooien. Voor elk nieuw gebied heb je dan ook een bepaald aantal cadeaus nodig, waardoor je sneller elke hoek van een level afspeurt. Het helpt ook zeker dat de game er erg netjes uitziet en vooral erg soepel draait. Dit zorgt voor een aangename ervaring, zelfs met al het springen en bewegen. Je kunt hier veel instellen om de ervaring naar eigen wens aan te passen. Een klein verbeterpunt zou wel zijn dat je zicht niet geblokkeerd wordt door bomen of bosjes. De levels zitten hier namelijk vol mee en het komt regelmatig voor dat je zicht geblokkeerd word tijdens het springen en dat is wanneer je juist moet weten waar je terecht komt.

Vier multiplayer modi

De game bevat naast de grote hoeveelheid levels ook nog een multiplayer met vier verschillende modi. Deze heb ik helaas niet kunnen testen omdat er geen andere spelers online aanwezig waren. Maar wat ik gezien heb, ziet er erg interessant uit. En dit deel van de game zou ons in de toekomst nog wel eens kunnen verassen. De gekke besturing, de interactieve lobby, nette presentatie en de grote hoeveelheid mogelijkheden kunnen dit een hit maken onder streamers en spelers. Je kunt hier de kleur van je personage aanpassen en de game bevat opties om eigen lobbies te maken met codes. Erg tof en handig met een groepje vrienden.

Stilt is dan ook een erg vrolijke en kleurrijke VR platformer. De unieke besturing is snel op te pakken en zorgen voor nieuwe uitdagingen die we nog niet eerder hebben gezien. Elk level zul je meerdere keren moeten doorlopen en is er in elk level een hoop te ontdekken. Het is dan ook zo jammer dat de game erg uitdagend is en je om de haverklap in een afgrond kan vallen. Er is weinig ruimte voor fouten en ik had hier iets meer creatieve oplossingen gezien, zodat onervaren spelers ook van deze game kunnen genieten. Dit is in lange tijd weer een volwaardige PSVR2 game, die de mogelijkheden van VR mooi benut en ervaren VR spelers flink veel speelplezier weet te bieden. En zelfs met de hoge moeilijkheidsgraad is dit iets wat we alleen maar toejuichen.

Het bericht Stilt verscheen eerst op Evilgamerz.

De eerste mens met een baan

In de nabije toekomst heeft AI alles overgenomen en hoeven mensen niet meer te werken. Totdat je toevallig als eerste mens een loterij wint en je een baan aangeboden krijgt om als grensagent aan de slag te gaan. Het is echter niet zo makkelijk als het lijkt, want je moet de documenten analyseren en de robots controleren die door de beveiliging willen. Het begint makkelijk met het controleren van de vervaldatum of het soort robot, maar hoe verder je komt hoe meer checks je moet uitvoeren. Zo zul je de robots logo’s moeten bekijken of ze deze niet hebben aangepast en kun je ze alle kanten opdraaien, omdat de logo’s op diverse plekken verstopt kunnen zitten. Je zult verborgen opbergvakken moeten vinden en contraband moeten vernietigen. De game geeft je elke dag iets nieuws, waardoor je nooit het gevoel hebt dat je constant dezelfde acties moet uitvoeren. De makers proberen het je gelukkig ook niet te moeilijk te maken en weten ze een mooie balans te vinden zodat je elke keer het gevoel hebt dat je de robots te slim af bent.

Border Bots VR bevat een groot aantal hulpmiddelen en elk heeft een eigen manier om ze gebruiken. Je kunt een 3D printer gebruiken om de robotmodellen te vergelijken en kun je bijvoorbeeld met een granaat kijken of een robot vlambaar is. Je zult dit echter moeten doen onder tijdsdruk, want elk ronde heb je maar een paar minuten. Het is even wennen hoe je de controles uitvoert en sommige gevallen helpt het enorm als je de modellen weet te onthouden. Dit scheelt een 3D print maken. Elke dag die je succesvol voltooid, geeft je een handvol credits. Met deze credits kun jij je eigen appartement uitbreiden met een hele hoop mooie extras of bijvoorbeeld een set nieuwe handschoenen.

In je appartement

Het appartement zorgt dan ook voornamelijk voor een plek om je voortgang te zien en het gekke, verhaal waar deze game vol mee zit, mee te krijgen. En dit is dan ook het onderdeel waar je vaak het gevoel hebt dat je veel moet wachten. Tussen elke dag heb je een video-uitzending die je moet bekijken en kun je met de diverse robots in je appartement praten. Deze zijn net aan de lang kant, waardoor je een beetje doelloos aan het rondlopen bent. Er moet wel gezegd worden dat de presentatie en humor in deze game lekker werkt. De robots en zelfs de andere mensen in de game die je videobellen hebben elk hun eigen karakter en grapjes. Het voelt hierdoor als een veel grotere game aan dan als je alleen maar in een hokje controles had moeten uitvoeren.

De visuele stijl is dan ook cartoonachtig met felle en vrolijke kleuren en het werkt hier perfect. Je komt dan ook een hoop gekke robots tegen. De degelijke voice-acting zorgen ervoor dat de robots veel van elkaar verschillen. Je hoort ook de vele geluiden van bijvoorbeeld auto’s die langs je appartement vliegen die de wereld meer leven inblaast. De afwerking kan helaas hier en daar wel beter. Het is soms redelijk moeilijk bewegen in je kleine hokje. De vele voorwerpen die je kunt oppakken, reageren niet in alle gevallen zoals je zou verwachten en doen de meeste objecten in je appartement niks. Hier en daar zie je ook gaten in de wereld, met name als je robots afkeurt en er een groot gat onder ze verschijnt.

Papers, Please in VR

Border Bots VR is dan ook een erg leuke game geïnspireerd door Papers, Please. Maar waar Papers, Please erg grauw en serieus is, zoekt Border Bots VR de kleurrijke en grappige kant op. Dit geeft het een frisse ervaring en de grote hoeveelheid acties die je kunt doen werken in veel gevallen zonder al te veel problemen. De game is met vijf uur redelijk lang en elk minuut in deze vijf uur is anders en verrassend. Als je de game hebt uitgespeeld, heb je helaas weinig redenen om de game nog een keer te spelen. Al met al een erg leuke VR ervaring met een hoop humoristische verrassingen.

Het bericht Border Bots VR verscheen eerst op Evilgamerz.

Modelbouwtreinen

De presentatie van Toy Trains VR zit ijzersterk in elkaar en zorgt er meteen voor dat je de game ingezogen wordt. Je begint in een donkere kamer en je ziet een touwtje met een ring vanaf het plafond hangen. Je trekt hieraan en dit blijkt het touwtje te zijn van een lamp. Voor je liggen een paar dozen met daaronder een modeltrein set. Je gooit de dozen weg en je ziet een klein poppetje die vrolijk tegen je begint te praten. Dit volkje, die zich de Railies noemen, vragen je om te helpen met het verbinden van huizen en gebouwen via een treinbaan. De besturing is erg intuïtief en in deze eerste paar minuten weet de game je de volledige besturing zonder enige instructies uit te leggen. Het trekken aan touwtjes activeert of opent elementen en het vastpakken van elementen zul je nodig hebben om de treinbanen aan te leggen.

Het eerste level legt je dan ook de basis uit. Met de triggers op de Sense-controllers trek je de benodigde stukken spoor, treinen en wagons uit een papieren handleiding en zet je deze op het bord voor je neer.  Dit is dan ook lekker veel bewegen met je armen en zorgt voor een erg tactiele ervaring. In elk level heb je een bouwput die je met alle omliggende gebouwen moet verbinden via de treinbanen. De verwoording hier is het grootste kritiekpunt op deze game, omdat het er eerst op lijkt dat je simpelweg banen aan het neerleggen bent om de huizen heen. Maar als het eenmaal duidelijk is dat de spoorbanen langs een gebouw en de bouwput moeten liggen om een level succesvol te voltooien, is het met volle stoom vooruit.

Tien verschillende levels

Elk level is een ander bord wat de uitdaging bepaalt voor het level. Met elk bord krijg je toegang tot een nieuw stuk rail of bouwmateriaal, maar zelfs het eerste level met een handvol stukken rails is al lekker uitdagend en kan op diverse manieren voltooid worden. Je hebt veel vrijheid om zelf het juiste antwoord te vinden en doordat er geen tijdslimieten zijn of scores voor het aantal stukken rails dat je gebruikt, heb je nooit het gevoel dat de game het je onnodige moeilijk probeert te maken. De vormgeving en belichting helpen hier ook zeker. De borden en omgeving zien er erg aantrekkelijk uit en de muziek zorgt voor erg rustgevende ervaring.

De game geeft met elk level ook veel overzicht. Je krijgt niet meteen alle gebouwen te zien die je moet verbinden met het centrale punt. Elk level heeft een paar fases waar er bij elke fase een paar gebouwen bij komen. Dit zorgt ervoor dat je elke keer een mooie focus hebt en je af en toe wat van je banen moet verplaatsen om zo ruimte te creëren voor de nieuwe gebouwen. Dit blijft gelukkig tot een minimum en het voelt nooit dat de game je het extra moeilijk probeert te maken. De nieuwe elementen, zoals een brug of een tunnel zorgen ervoor dat je de levels op steeds meer manieren kunt oplossen. Elk element wordt ook voorafgegaan door een korte tutorial, waardoor je altijd exact weet hoe je deze nieuwe elementen het beste kunt inzetten.

Kort maar krachtig

Het tiende en laatste level is dan ook het grootste level en je zult hier meerdere complexe banen moeten maken. Hier begint de game wel wat grenzen op te zoeken die het vooral voor een zittende speler wat lastig maken. Je hebt erg lange armen nodig om elementen te plaatsen aan de achterkant van het bord. Gelukkig kun je met twee knoppen de hoogte instellen, waardoor je zo altijd het overzicht houdt en je iets makkelijker verdere elementen kunt oppakken. Als je het spel hebt uitgespeeld, krijg je een leuk en grappig einde te zien. Dit einde zul je waarschijnlijk al na twee uur te zien krijgen en dit is zowel een compliment als een kritiekpunt. Veel spelers zullen deze game in één sessie uitspelen, omdat de game werkt als een trein. Het is helaas wel aan de korte kant voor een game van rond de twee tientjes. Ondanks de prijs is Toy Trains een VR titel die ik iedere VR speler zou aanraden en ik hoop dat de makers met nog meer levels komen.

Het bericht Toy Trains VR verscheen eerst op Evilgamerz.

Goden en mythologische wezens

Towers & Powers start goed met een kleurrijke artstijl. De game neemt de Griekse mythologie en voegt er een hoop andere monsters aan toe. Elk van de vijftien levels, die deze game rijk is, speelt zich af op een eiland en het is aan jou om je pantheon te beschermen. De wezens komen uit diverse portalen en ze zullen je pantheon proberen te bereiken via de aangegeven paden. Als god kun je diverse torens, soldaten en obstakels bouwen om dit te voorkomen. De game plaatst de speler op een enkele plek waar je het gehele eiland mooi kunt overzien. Dit zorgt voor een erg rustige VR ervaring omdat je minimaal hoeft te draaien en je op een enkele plaats blijft staan. De muziek is bovendien tof en het ziet er allemaal erg leuk uit. Het zorgt voor een aangename en goede eerste indruk.

De game houdt het qua gameplay simpel. Met een gelimiteerd aantal plekken voor je torens zul je nooit overweldigd worden door de grote hoeveelheid keuzes. Normaal is het plaatsen van een toren definitief, maar hier heb je de mogelijkheid om je torens op elk moment te verplaatsen. Dit wordt zelfs van je verwacht omdat je met name in het begin niet genoeg torens zult hebben om de vijanden van alle kanten te kunnen tegenhouden. Het soort toren wordt bepaald door het type soldaat die je erin plaatst. Met vier verschillende soldaten houdt het spel het wederom simpel. Een boer, bijvoorbeeld, resulteert in een kruisboogtoren en een monnik in een bommenwerper. Je kunt deze combineren waardoor er een klein beetje tactiek zit in de torens die je kunt bouwen. Combineer je een boer met een monnik verkort dit de tijd tussen het lanceren van de bommen. Het snel verplaatsen zonder extra kosten maakt het mogelijk om snel te handelen naar je tegenstanders en het geeft je de kans om eventuele fouten in het begin te herstellen zonder een level te herstarten. Dit alles zorgt voor een erg frisse ervaring.

Toveren en gooien

Wanneer je de game opstart, krijg je de kans om een kleine introductie te spelen. Hier legt een satyr je de spelelementen uit. Voor een groot deel is dit genoeg om je de eerste levels met succes te voltooien. Hier wordt even snel uitgelegd dat je naast het plaatsen van torens ook nog de mogelijkheid hebt om magie uit te voeren en bollen uit de lucht te grijpen om deze op het speelveld te gooien. Deze bollen kunnen vijandelijke wezens vertragen, verwonden of je eigen obstakels herstellen. Het is zelfs mogelijk om grote kanonskogels van Vikingschepen te pakken en deze richting de vijanden te gooien. Dit zorgt ervoor dat de ervaring een stuk actiever is dan je zou verwachten en het in het in veel gevallen loont om je acties snel en precies uit te voeren. Gooi je een kanonskogel naast de vijanden, dan zul je helaas dertig seconden moeten wachten voor een nieuwe kogel. Dit is een erg leuke toevoeging en dit is iets wat VR alleen mogelijk maakt.

Je krijgt in het eerste level ook uitgelegd dat je bepaalde bewegingen kunt maken met je handen. Doe je dit succesvol dan kun je bepaalde spreuken, zoals een regen van meteoren, oproepen. Hier wordt alleen even vergeten wanneer je dit dan kunt uitvoeren. In de eerste volgende levels is het namelijk niet mogelijk om deze spreuken uit te voeren. De game is sowieso minuscuul met de uitleg van de fijnere elementen van de game. Zo moet je op zoek gaan naar wat het voordeel is van sommige combinatie soldaten en wat de verschillende bollen allemaal doen. Je wordt ook beloond met 1-3 sterren aan het eind van een level. Dit hangt samen met de hoeveelheid hartjes die je overhoudt, maar het is niet duidelijk of je een perfecte score moet neerzetten of een paar hartjes kunt verliezen. Een level duurt al snel 15 minuten of langer en voor de spelers die graag alles volledig uitspelen is het flink gokken wat je nu moet doen om de drie sterren te halen.

Een goede uitdaging

Towers & Powers kan flink uitdagend zijn, maar je hebt altijd het gevoel dat je tactisch een fout hebt gemaakt of sneller had kunnen reageren. De paar kleine minpunten die de game bevat zoals het erg schaars zijn met informatie en een gelimiteerd aantal soldaten en torens vallen in het grote geheel flink mee. De game ziet er leuk uit, is makkelijk op te pakken en voegt zelfs een paar nieuwe elementen toe aan het tower defense genre. Het genre werkt uitstekend in VR en dit is dan ook zeker een aanrader om je PSVR2 voor af te stoffen.

Het bericht Towers & Powers verscheen eerst op Evilgamerz.

Op zoek naar spinnen

In Kill It With Fire VR bezoek je negen verschillende locaties waar een groot aantal spinnen verstopt zitten. Deze spinnen zul je eerst moeten vinden door spullen op te pakken, lades en kasten te openen en goed te luisteren. Het moment dat er dan een spin tevoorschijn springt, is het aan de speler om deze te verpletteren. Dit doe je door de vele objecten die om je heen te vinden te zijn in te zetten als knuppels en projectielen. De eerste paar keer dat dit gebeurt, schiet je meteen in de stress doordat de spin alle kanten op beweegt en je de spin zo snel mogelijk deze probeert te raken. Het geluid doet hier veel en zorgt ervoor dat je echt de paniek voelt om deze spin met al je vaardigheden te verslaan. Raak je de spin met een welgemikte worp dan kun je vervolgens op zoek naar de volgende spin. Het doel van deze game is dan ook niet ingewikkeld en verandert tijdens de gehele game niet. De game geeft de speler een klembord met een lijstje taken die je moet voltooien. Zo weet je altijd wat er van je verwacht wordt en zijn er een hoop geheime taken te vinden die je ook kunt voltooien in de diverse levels.

Het oppakken van voorwerpen werkt dan ook erg netjes in deze game. Je kunt snel en gemakkelijk lades opentrekken en boeken naar de spinnen gooien. Maar de besturing is helaas niet perfect. De game speelt veel met hoogtes waardoor je de ene keer voorwerpen van een hoge plank moet pakken en de andere keer lades direct op de grond. Dit maakt het een lastige game om zittend te spelen. Je moet regelmatig de hurkknop indrukken om overal bij te kunnen en dit gaat niet zo soepel en snel als je zou willen. Ga je staan dan is dit probleem iets minder, maar je merkt wel dat je erg vaak ongemakkelijk laag lades moet opentrekken. Vind je een spin dan zal deze zo snel mogelijk beginnen met rennen. De lades werken hier wederom de speler tegen. Het kan zijn dat de spin blijft hangen in de lade en er niet uitkomt. Dit maakt het dan onmogelijk om de spin te raken en je zult dan moeten wachten om de spin nog een keer te vinden. Dit zorgt ervoor dat de game erg onafgewerkt aanvoelt en het echt moet hebben van de gekke humor.

Een dosis humor

Deze game is dan ook totaal niet serieus bedoelt en zowel de grafische stijl als de gameplay maken die snel duidelijk. De game heeft een erg simpele en cartoony stijl waardoor de spinnen voor de meeste mensen totaal niet eng zullen zijn. Het helpt ook zeker dat je pistolen, machinegeweren en vlammenwerpers kunt inzetten om de spinnen te bestrijden. De PSVR2 versie draait erg soepel en alles ziet er erg scherp uit, maar de game mist flink wat detail door de gekozen stijl. Met name de vlammenwerper en het vuureffect zorgen ervoor dat de game er minder goed uitzien. De grappige taken die je worden voorgeschoteld zorgen ervoor dat elke locatie van woonkamer tot boerderij iets fris te bieden heeft en de game er niet de gehele tijd hetzelfde uitziet. Het gooien en kapot maken van de vele voorwerpen om je heen is grappig zeker als je iemand anders de game ziet spelen.

De physics van de voorwerpen is hier een belangrijk onderdeel, maar de game maakt het hier niet waar. Je gooit met diverse voorwerpen zoals, grote flatscreen televisies en boeken, die elke een ander gewicht zouden moeten hebben. Maar helaas voelen de voorwerpen elk even zwaar aan en gooi je alles met hetzelfde gemak richting de vele spinnen. Het slopen van de omgeving is dan ook een leuke bijkomstigheid. Je probeert alles op te pakken, weg te gooien en kapot te maken. De diverse wapens die je vindt werken allemaal zoals je zou verwachten. Je kunt hier lekker precies mikken en de game beloont je dan ook zeker als je met een klein aantal kogels alle spinnen weet te raken.

In de woonkamer

Kill It With Fire VR probeert een volledige game te maken uit een simpel idee: het verpletteren van spinnen. Helaas merk je dat je na een paar levels je interesse begint te verliezen door de herhalende gameplay. De extra opdrachten zijn leuk, maar zorgen er niet voor dat je alsnog meerdere malen hetzelfde moet doen. De matige graphics, physics en besturing werken deze game dan ook flink tegen en de nieuwe PSVR2 hardware kan dit helaas niet verbloemen. Dit is een VR game die leuk was als één van de eerste VR games, maar nu valt het tegen als je het vergelijkt met de nieuwere VR titels op de markt.

Het bericht Kill It With Fire VR verscheen eerst op Evilgamerz.

Lekker uitdagend

In Gazzlers sta je op de laatste wagon van een trein die met hoge snelheid door verschillende omgevingen rijdt. In elk gebied kom je een aantal golven vijanden tegen die je moet verslaan om het eind te bereiken. Je hebt een pistool in je rechterhand en een schild in je linkerhand. Het schieten spreekt voor zich en door de snelle en scherpe tracking van de PSVR2 is het lekker makkelijk om de vijanden te raken. Je zult ook met je linkerhand regelmatig moeten herladen en hier zit dan ook de uitdaging. Je kunt jezelf niet verdedigen terwijl je herlaadt. Je kunt ook eenmalig een health pack oppakken met je linkerhand om wat leven terug te verdienen. De eerste golf vijanden is nog te doen, maar je komt er al snel achter dat dit geen makkelijke game is. Het game-over scherm laat zien hoever je bent gekomen en hoeveel schroot je hebt verdiend. Schroot kun je inzetten om upgrades aan te schaffen om het zo wat makkelijker te maken om verder te komen. Gazzlers is dan ook een traditionele roguelite. Je speelt een ronde, verzamelt schroot en zet deze in voor upgrades. De eerste ronde verdien je een paar honderd stukken schroot en voor de eerste upgrade heb je 5000 schrootstukken nodig. Er is dus flink wat moeite voor nodig om je eerste upgrade te verdienen.

Maar als je weet door te zetten, merk je dat je met elke poging een stukje beter wordt in het raken van de vele vijanden en het inzetten van je schild. Na elke golf krijg je ook de keuze uit twee of drie tijdelijk willekeurige upgrades. Dit kan iets meer schade zijn aan voertuigen of upgrades die volledig het gebruik van je wapens aanpassen. Zo kun je lasers inzetten, raketten afvuren of je pistool uitbreiden met drie extra magazines. De upgrades hebben elk hun eigen zeldzaamheid, waardoor je met wat mazzel een betere upgrade tegenkomt. Met elke golf komen er ook steeds meer verschillende vijanden en voertuigen bij, waardoor het elke keer fris blijft. Auto’s, vrachtwagens, motors, vliegtuigen en nog veel meer verschillende voertuigen zorgen ervoor dat je van klein tot groot iets te raken hebt. De upgrades tussen de golven door zijn een stuk interessanter dan de upgrades die je kunt aanschaffen met het schroot wat je verdient. Zo mist het gevoel dat je echt veel sterker wordt met elke upgrade. Je pistool voelt en schiet nog steeds hetzelfde aan het begin van elke ronde en dat is toch wel erg jammer.

Heel veel explosies

De game ziet er erg leuk uit met het getekende stijltje en dit maakt de game erg goed leesbaar. Er zou een risico zijn dat met alle explosies op het scherm je het overzicht verliest, maar dat is hier zeker niet aan de orde. De extra ballonnen met schroot die in de lucht hangen, vallen met de vele afleidingen bijvoorbeeld erg goed op. De game heeft ook een lekkere rock-‘n-roll soundtrack die niet te snel in herhaling valt. De Gazzlers schreeuwen er ook op los, waardoor de presentatie erg dik in orde zit. De game draait bovendien supersoepel met minimale laadtijden en haperingen. De haptische feedback is aanwezig voor de wapens op de controllers, maar de haptische feedback op de headset is minimaal aanwezig.

De game kun je zowel zittend als staand spelen. Zittend heb je wel een nadeel, je kunt namelijk veel moeilijker de kogels ontwijken. Staand kun je mooi bukken en je bovenlichaam bewegen, waardoor je niet zo snel je schild in hoeft te zetten. Na een paar uur begin je helaas al wel te merken dat je van herhaling moet houden. Met elke poging begin je bij dezelfde golf in hetzelfde gebied, waardoor je de eerste paar golven wel kunt dromen. De upgrades die je nodig hebt tussendoor vragen dan ook om flink wat grinden om genoeg vrij te spelen. Dit is dan ook het grootste minpunt. Ik had liever gezien dat je iets meer keuze had waar je begon, zodat de omgeving er in ieder geval iets anders uitziet. Of dat je iets sneller de upgrades verdient. Als je de grotere eindbazen tegenkomt en een nieuwe bioom dan heb je er al flink wat uurtjes inzitten.

Toch een aanrader!

Gazzlers kost twee tientjes en biedt flink wat speelplezier als je het niet erg vindt om elke keer door hetzelfde level te spelen. De game ziet er erg tof uit en geeft de speler een explosief avontuur met een grote hoeveelheid verschillende vijanden, wapens en upgrades. Om alles vrij te spelen zul je flink wat uurtjes in deze titel moeten steken. Dit is dan ook de perfecte game om tussendoor even op te pakken en een erg leuke toevoeging aan het PSVR2 spellenaanbod.

Het bericht Gazzlers verscheen eerst op Evilgamerz.

Origami dieren

In Paper Beast ontdekt de speler de vreemde wereld in zeven verschillende hoofdstukken. Elk hoofdstuk komt met zijn eigen puzzels, wezens en omgevingen. De game neemt een grote gok door geen uitleg, instructies of hulp te geven aan de speler. Je zult langzamerhand moeten ontdekken hoe de wereld werkt. Het doel hier is om de speler volledig mee te slepen en de eerste paar minuten zijn hier een goed voorbeeld van. De speler start in een kleine ruimte met een radio omringd door gordijnen. De speler kan de wereld om zich heen beïnvloeden door te richten en voorwerpen te verslepen. Door de radio te bewegen gaat deze aan en je komt er daardoor al snel achter dat je ook de gordijnen weg kunt trekken. Dit onthult langzaam de surrealistische woestijnwereld om je heen. Je hebt geen idee wat je vervolgens moet doen, maar een krab gemaakt uit papier komt ineens tevoorschijn. Je probeert hem op te pakken om vervolgens erachter te komen dat je de gehele tijd onder een grote papieren giraf stond. Dat zijn twee wow-momentje in korte tijd zonder dat je echt weet wat je aan het doen bent. De game zit vol met dit soort momenten en weet de speler mooi te verleiden de goede kant op te gaan. De giraf ziet er interessant uit en je volgt deze om te zien wat er verderop te beleven is.

Naast het oppakken van voorwerpen en wezens kun je hier ook heel veel met physics spelen. Zand en water kun je beïnvloeden door bijvoorbeeld het zand of water weg te schuiven of te pompen. Water zal bevriezen of smelten in de buurt van warmte of kou en is het mogelijk om ballen klei groter te maken door deze van een heuvel af te laten rollen. Je zult hier dus moeten spelen met je omgeving zonder dat je een grote hoeveelheid opties voorgeschoteld krijgt. De origami wezens kun je ook verleiden met planten of zul je moeten bevrijden uit een plakkerig goedje. In veel gevallen weten deze wezens je mooi te sturen door ze te volgen. Door het gebrek aan uitleg kan het dus nog wel eens voorkomen dat je even vastzit en niet weet wat je nou moet doen om verder te komen. Geduld en blijven experimenteren is hier belangrijk. Ben je een speler die graag geholpen wordt met je volgende stap dan kan dit een frustrerende ervaring zijn. Maar weet je door te zetten dan is de beloning erg groot.

Een grote verbetering

Door de upgrade naar de PS VR2 ziet deze prachtige game er nog scherper en kleurrijker uit. Met name de HDR-ondersteuning maakt een groot verschil, waardoor de kleuren echt van het scherm afspatten. Dichtbij hebben de objecten en wezens veel meer detail gekregen, maar bij de omgevingen is de upgrade minder duidelijk zichtbaar. Als je de game rustig doorloopt dan zal je in drie uurtjes klaar zijn en dat is niet erg lang. Gelukkig krijg je toegang tot een Sandbox modus na het uitspelen van de zeven hoofdstukken. Hier kun je van bovenaf spelen met de wereld en wezens. Dit laat nog beter de physics in deze wereld zien en is leuk om even mee te spelen. Met de enhanced edition is de sandbox nog groter geworden en is het aantal wezens en bomen omhooggegaan.

De soundtrack in deze game is ook echt een lichtpuntje. Elk groot moment wordt bijgestaan door geweldige muziek. De game zit bomvol wow-momenten en hoewel de puzzels vaak in kleinere omgevingen te vinden zijn, weet de game toch goed te spelen met schaal. Na een uurtje zul je onder andere een luchtballon ontdekken waardoor je mooi de gehele wereld kunt bekijken. De combinatie van de beelden en de audio zorgen samen voor een waar spektakel. De eerste helft van de game is het sterkst omdat alles dan nieuw, fris en spannend is. Het tweede deel schotelt op sommige momenten vergelijkbare puzzels voor, waardoor je veel beter weet wat je moet doen. De game stopt dan ook op het juiste moment.

Een unieke ervaring

Paper Beast Enhanced Edition is een echt kunstwerk. Elk moment in de game komt direct uit een schilderij van Salvador Dali komt. De simpele interacties met de vreemde wereld zorgen voor frisse puzzels die zelfs regelmatig uitdagend kunnen zijn. De speler wordt weinig geholpen, waardoor het echt een meeslepende ervaring is. Maar dit zorgt er ook voor dat je soms even vast komt te zitten. De soundtrack is ijzersterk en de visuele upgrade is zichtbaar met name bij de voorwerpen dichtbij. De prijs is dan ook het grootste minpunt. Met drie uur en 25 euro is de game zeker niet goedkoop. De extra sandbox modus is leuk, maar zal deze tijd niet veel verlengen. Gelukkig kunnen PS VR1 eigenaren de game upgraden voor 5 euro, waardoor je zeker de game nog een keer moet uitproberen. Paper Beast is een echte aanrader en de tip is dan ook om lekker de tijd te nemen en van elke minuut volledig te genieten.

Het bericht Paper Beast Enhanced Edition verscheen eerst op Evilgamerz.

Jake & Mia

Twee antropologen maken de reis naar het Amazonewoud om in contact te komen met één van de inheemse stammen. Je zet je kamp op met een groot aantal spullen die je beschermen van het gevaar in de jungle. De volgende ochtend is Mia verdwenen en moet Jake op zoek naar zijn collega. Aan het begin kun je kiezen of je voorkeur uitgaat naar het verhaal of dat je liever volledig focust op het overleven. De game bevat een groot aantal moeilijkheidsstanden waardoor je zelfs met minimale survivalvaardigheden het einde van de game kunt bereiken. De tip hier is dan wel om de game niet op de makkelijkste moeilijkheid te spelen. Hier verlies je haast alle gevaren waar je voor moet oppassen in de jungle en dat maakt de game echt een stuk minder interessant. De game weet goed gebruik te maken van de gesprekken tussen de twee hoofdpersonages en je zult regelmatig via een walkietalkie contact opnemen. En hoewel de niet VR versie zich afspeelt in een grote openwereld, is de VR versie erg rechtlijnig. De jungle is zo vormgegeven dat je niet fout kunt lopen. Er zijn delen die wat meer paden bevatten, maar al met al zul je niet zo snel de weg kwijtraken. Je zult ook altijd je volgende opdracht in je notitieboekje terug kunnen vinden, zodat je altijd weet waar je heen moet.

In dit boekje staat naast je volgende opdracht ook alle hints en tips die je in de loop van de game ontdekt. Hier staat bijvoorbeeld uitgelegd hoe je een kampvuur maakt en welke voorwerpen je de juiste materialen opleveren. De game geeft je al snel veel mogelijkheden en met de grote hoeveelheid voorwerpen, materialen en gereedschappen is het erg handig dat je hints en tips snel kunt terugvinden. Je wilt bijvoorbeeld niet per ongeluk een giftige plant opeten. Een groot minpunt is dan weer wel dat veel van de opdrachten voor een lange tijd vol in het midden van je scherm constant aanwezig zijn. Dit maakt het wat moeilijker om je echt over te geven in de game. Gelukkig verdwijnt dit wel naarmate je verder de jungle in loopt. Als je eenmaal wat verder loopt en je iets minder houvast hebt, begint de game toch wel pittig te worden.

Goed rondkijken

De PSVR2 versie zou de meest gedetailleerde versie moeten zijn en de grafische details vallen ondanks de upgrade flink tegen. Horizon VR: Call of the Mountain heeft de lat erg hoog gelegd voor omgevingen met bomen, bergen en vijanden en Green Hell VR ziet er hierdoor erg matig uit. De game gebruikt ook weinig van de nieuwe technieken en mogelijkheden van het platform. Het spel gebruikt geen eye-tracking om de detaillevels omhoog te gooien op het scherm waar je kijkt. We hebben hier zelfs met laadtijden te maken, terwijl de game veel kleiner in schaal is. Dit hoeft geen groot probleem te zijn zolang de gameplay niet van de grafische details afhangt. Helaas lopen er vaak spinnen en schorpioenen rond die je in veel gevallen pas ziet nadat je bent gestoken of gebeten. Als de graphics hier van een wat hoger niveau waren, kon je deze gevaren iets makkelijker spotten. Ook is het titelscherm na je introductie ook een video die je in VR space bekijkt. Dit maakt het dat deze port naar de PSVR2 wat goedkoop aanvoelt.

De gameplay daarentegen heeft een hoop moois te bieden en houd je lekker bezig in VR. Je komt hier alle dingen tegen die VR in veel gevallen zo tof maken. Je hebt een horloge met een kompas, tijd en andere handige informatie. Je draagt een grote rugzak, waardoor je een grote hoeveelheid spullen kunt verzamelen. Het maken van nieuwe voorwerpen zoals bijvoorbeeld een bijl werkt wonderbaarlijk simpel. Je neemt een tak en een steen en door ze bij elkaar te houden, maak je een bijl. Elk stapje vooruit voelt dan ook echt verdiend. Het maken van een bed, boog of een medicijn voor je wonden is allemaal een stapje die het overleven wat makkelijker maakt. Het voelt erg vindingrijk aan en je leert door dingen uit te proberen. Eet zoveel mogelijk verschillende dingen, zodat je weet of dit je in de toekomst kan helpen. Je zult hier niet volledige vrijheid hebben en je moet in veel gevallen wel het juiste stuk gereedschap moeten gebruiken.

De nacht is hel

De game bevat een dag- en nachtcyclus, waardoor je met name ’s nachts flink in de problemen komt. De jungle is echt donker, waardoor het maken van een fakkel of een vuur noodzakelijk is. De game weet hier echt goed het gevoel over te brengen hoe het zou zijn om vast te zitten in de jungle. De audio doet hier een hoop en je hoort om je heen een hoop dieren en andere geluiden. Een groot gemis is dan ook dat je niet overal kunt saven. Je kunt alleen bij een kamp of bed je voortgang opslaan. Speel je de game in korte sessies dan kan het nog wel eens lastig zijn om een savepunt te vinden. Dit is jammer want je wilt nog wel eens graag dingen uitproberen en hierdoor ben je meer bewust bezig om niet te ver vanaf een savepunt te lopen.

Green Hell VR is hiermee een port van een wat oudere survival game met een hoop interessante ideeën. De PSVR2 versie maakt helaas geen gebruik van de mogelijkheden en krachten van de PSVR2 of de PS5 en dit is een groot gemis. Hoewel de game een hoop leuke gameplay elementen bevat, wordt de speler weinig vrijgelaten in een game die draait om ontdekking. Grafisch is de game erg matig, de audio doet daarentegen echt zijn best om een tof gevoel over te brengen en slaagt hier op sommige momenten in. Ben je op zoek naar een toffe survivalgame op de PSVR2 dan is dit helaas niet de beste game om aan te schaffen.

Het bericht Green Hell VR verscheen eerst op Evilgamerz.

Quill en zijn oom

Moss: Book II gaat direct verder waar het eerste deel ophield en volgt de dappere muis, Quill, die zijn wereld probeert te redden van een groep slechteriken genaamd de Arcane. Quill is samen met zijn oom op zoek naar een paar stukken glas om te voorkomen dat deze in de verkeerde handen vallen. Je begint net als in het eerste deel in een grote kathedraal met een groot boek voor je. Door te bladeren door de pagina’s wordt er een groot deel van het verhaal en de achtergrond verteld. Moss is een game die je zittend speelt en het zittend lezen van een mooi geanimeerd boek is dan ook een erg toffe ervaring. De pagina’s, cathedraal en illustraties zijn super mooi vormgegeven. Dit zorgt ervoor dat je met veel enthousiasme aan het avontuur begint. De PSVR2 versie voegt geen nieuwe content toe, maar zet volledig in op de technische mogelijkheden van de hardware. De game draait nu in 4K, 90fps en alle textures, licht en effecten bevatten nu meer detail dan ooit te voren. Voor deze verbeteringen alleen al is het waard om de game nogmaals te doorlopen.

De game wordt voor een groot deel gedragen door schattige heldin, Quill, door een enorme sloot aan animaties. De afwerking van deze game is extreem hoog en een groot deel van het werk zit in de animaties. Quill springt en klimt op vele verschillende manieren soepel over obstakels, kijkt en gebaart naar de speler en een high five geven met een kleine muis blijft enorm schattig. Haar lange oren bewegen mooi mee met de bewegingen en afhankelijk van haar emoties verandert de positie van haar oren en haar houding. In de vijf uur dat de game lang is, zul je al snel een bond vormen met de heldin en zijn er een paar hoogtepunten zowel halverwege als aan het eind die groots, emotioneel en episch in beeld gebracht worden.

Puzzelen, springen en klimmen

De hoge detail stopt niet bij de heldin, maar is ook te vinden in de vele gedetailleerde omgevingen die je zult bezoeken. Als toeschouwer zit je er elke keer mooi naast of middenin en wordt er dankbaar gebruik gemaakt van diepte en compositie. Dit is een game die geweldig laat zien wat er mogelijk is als je echt kijkt naar de mogelijkheden van VR en de krachten 100% probeert te benutten en te benadrukken. De extra kracht van de Playstation 5 met de PSVR2 zorgen ervoor dat de game nu echt tot zijn recht komt en de wereld is een genot om in rond te kijken. De afwerking hier is wederom groot en een leuk detail is bijvoorbeeld dat jij jezelf terug kunt zien in de reflectie van het water door naar beneden te kijken.

In de diverse omgevingen zoals bossen, ijslandschappen en kastelen zul je Quill besturen zoals we kennen van menig ander 3D platformer. Je hebt een spring en aanval knop en door op R1 te drukken kun je hendels omzetten. De game weet een erg mooie balans te vinden qua moeilijkheid. Je moet even nadenken om de puzzels op te lossen, zonder dat je heel lang vast zit. Dit houdt lekker de snelheid erin en een mooie focus op het verhaal. De gevechten zijn niet al te moeilijk en doordat je maar met één knop moet werken, gaat het vooral om de juiste timing. In het eerste deel had je maar één wapen, hier heb je dit keer de beschikking over drie verschillende wapens met elk hun eigen mogelijkheden in de gevechten en de puzzels. Je wisselt hier zelfs een deel met een oude bekende en kun je bovendien bladeren laten groeien of bruggen maken door bepaalde planten aan te raken.

De ultieme versie

In de verschillende levels zijn er een groot aantal voorwerpen verstopt die je kunt verzamelen. Je zult hier goed moeten rondkijken om niks te missen en het is zeker erg leuk om de game nog een keer te doorlopen om alles wat je gemist hebt te verzamelen. Het helpt dan ook dat het hier nu mogelijk is om beide controllers te gebruiken. Je kunt dus zowel met links als met rechts voorwerpen oppakken. Dit maakt de puzzels nog leuker om op te lossen, omdat je bijvoorbeeld tegelijk vijanden op knoppen kunt schuiven en platformen kunt draaien, terwijl je tegelijk Quill bestuurt. Dit werkt wonderbaarlijk soepel en de enige keren dat het minder goed werkt, is dat je redelijk ver naar voren moet leunen om iets te pakken of per ongeluk Quill in een afgrond stuurt omdat je die niet had gezien.

Na vijf uur non-stop spelen zag ik de aftiteling al. Moss: Book II is één van de VR games die je moet ervaren en met name op de PSVR2. De game is groter en uitgebreider dan het eerste deel, maar ik had toch gehoopt dat de game iets langer was. De game weet op alle vlakken een glimlach op je gezicht te toveren. Het verhaal is emotioneel en meeslepend, de afwerking is extreem hoog en visueel is het een groot spektakel. De gameplay is niet al te ingewikkeld en dit maakt het ook een echte aanrader voor de wat jongere speler. Het is niet een game die je speelt voor de uitdaging, het is een echte ervaring en eentje die ik alleen maar kan aanraden.

Het bericht Moss: Book II verscheen eerst op Evilgamerz.

Een simpele unboxing

De eerste indruk met de PSVR2 set is simpel en mogelijk zelfs een beetje teleurstellend. Voor de prijs verwacht je een enorme doos of gehele ervaring, maar het tegendeel is waar. De doos is kleiner dan de Playstation 5 console en het uitpakken is binnen een paar seconden gebeurd. De twee Sense controllers, headset, oordopjes, extra USB oplaadkabel en wat documentatie is alles wat er in de doos te vinden is. Het enige onderdeel wat nodig is om in elkaar te zetten, zijn de oordopjes. Deze zijn optioneel en klik je lekker handig in de headset en als de oordopjes te klein of te groot zijn, zijn er nog twee andere maten aanwezig. Vervolgens ben je klaar om de headset aan te sluiten via de vaste enkele USB C kabel. De console herkent meteen dat je de headset voor de eerste keer aansluit en vraagt of je de headset wilt aanzetten via de power knop. De controllers komen opgeladen aan, maar het eerste gemist is toch een laadstation. Playstation vraagt een extra 50 euro voor een oplaadstation en dit zorgt toch wel net voor die afwerking die je zou verwachten. Dit had onderdeel moeten zijn van de basis set. Dit maakt net het verschil tussen een net opgeruimd mediameubel en een chaos van vele kabels.

De headset past perfect bij het vormgeving van de Playstation 5 en ziet er in mijn ogen zelfs een stuk beter uit dan zijn voorganger. Het is nog steeds wel een hoop plastic, maar de plastic voelt erg degelijk aan en de afwerking is van erg hoge kwaliteit. Alles voelt degelijk aan en je hebt niet het gevoel dat je hier extreem voorzicht mee moet zijn. De controllers zijn mogelijk de grootste aanpassing als we de setup vergelijken met de eerste generatie. De ongemakkelijke Move controllers met de gekleurde ballen zijn gelukkig weg. De nieuwe controllers lenen erg veel van de standaard controllers en ook qua knoppen lay-out hoeven we weinig nieuws te leren. De triggers zijn lekker groot en voelen sterk aan en de knoppen zitten allemaal op plekken waar je ze zou verwachten. De bandjes, zodat je de controllers niet op de grond vallen als je ze loslaat, zitten voor gemonteerd en voelen zeker niet goedkoop aan. Qua afwerking is er nergens op bespaard.

Eén kabel als enige compromis

Bij het laadstation heeft Playstation de balletje zeker laten vallen, maar waar dat zeker niet het geval is, is het opzetten en instellen van de headset. De PSVR 2 is bij verre de gemakkelijkste set om op te zetten en super vriendelijk als je nog eens wisselt van staand, zittend of van diverse plekken op de bank. Er wordt stap voor stap netjes uitgelegd hoe alles in zijn werk gaat. De eerste stap is zelfs om te checken of je woonkamer goed genoeg verlicht is door de set omhoog te houden.  Het plaatsen van de headset, het vastzetten en nog belangrijker hoe je ogen gepositioneerd moeten zijn in verhouding met de rest van de headset, zijn allemaal binnen een paar minuten geregeld. De positie van je ogen is het onderdeel wat het meeste uitmaakt en doe je dit niet goed dan zul je een extreem wazige eerste ervaring hebben. Gelukkig bevat de set eye-tracking waardoor het systeem je meteen laat weten of de set op de juiste manier op je hoofd zit. Bij de eerste versie maakte dit iets minder uit, maar na een paar keer de set op en af te hebben gedaan merk je al snel wat de beste positie is voor jezelf. Vervolgens zul je wat oefeningen moeten doen om het eye-tracking te kalibreren en kun je meteen je speelruimte instellen. Dit is wederom een onderdeel wat hier erg makkelijk werkt, in het verleden moest je nog wel eens met camera’s of markers werken. Je scant door rond te kijken in je woonkamer en de eerste inschatting van waar je wel en niet kunt staan, zal in veel gevallen goed zijn. Je kunt zelfs door met de controllers delen van je vloer toevoegen of verwijderen door ze aan te wijzen. Deze speelruimte zal het systeem dan gebruiken om je te laten weten wanneer je te dicht in de buurt komt van een bank/muur en je dus niet je handen ergens tegenaanstoot of nog erger valt.

De headset is nog wel verbonden via een kabel met de Playstation 5 en dit is dan qua hardware dan ook zeker de enige compromis. Het verbonden zijn met de Playstation 5 zorgt er juist voor dat de vele functies in de headset aanwezig zijn. De headset kan volledig leunen op de volle kracht van de Playstation 5 en het verbonden zijn via deze enkele kabel van 4.5 meter is in mijn ogen dan ook geen probleem. Wat wel jammer is om te zien dat de kabel niet verwijderd kan worden en dus ook niet vervangen. Ook mis ik hier een soort van slimme magnetische verbinding. In het geval dat je te hard aan de kabel trekt, zul je ook de gehele Playstation 5 meenemen. Als we verder kijken dan de kabel dan heeft Sony een hoop moois weten te verpakken in de headset. Technologie die in sommige gevallen nergens anders te vinden is. De haptische feedback in zowel de controllers en de headset zorgen ervoor dat je nog meer voelt en verbonden bent met de spellen. De eye-tracking werkt zonder hapering en heeft twee enorme voordelen. Ten eerste kun je kijken naar knoppen in het menu en ze zo kiezen en ten tweede wordt alle detail in de onderdelen waar je naar kijkt gestopt. Dit zorgt in het geval van een Horizon Call of the Mountain voor een enorme hoop detail en kleuren. Het fysieke wieltje wat nu aanwezig is, waarmee je de afstand tussen de lenzen kunt instellen, was een groot gemis op de eerste versie.

4K en betere controllers

Het beeld biedt een kijkhoek van 110 graden en met een 4K OLED display, 2,000 x 2,040 pixels per oog en 90-120Hz refresh rate beginnen we nu echt de kant op te gaan dat je de pixels niet meer ziet. De kleuren knallen letterlijk af op je oogballen. Je hebt nog steeds wel het gevoel dat je door een gat kijkt, maar dit is eigenlijk het onderdeel waar je het snelst aan gewend raakt, je kijkt zoveel mogelijk vooruit. De set is lekker licht en de twee extra knoppen aan de onderkant kunnen gebruikt worden om als je aan het spelen bent snel je kamer in zwart-wit te kunnen zien. Deze knoppen had ik graag iets groter gezien, want nu ben je regelmatig met één vinger aan het zoeken naar het knopje. De headset is ook aan de lichte kant, waardoor je het met gemak een paar uurtjes achter elkaar kunt ophebben. De oordopjes zijn degelijk, maar als je echt volledig wilt wegduiken in een VR wereld zul je toch echt een grotere koptelefoon moeten opzoeken. Je zult dan wel de set met de kabel moeten aansluiten (op de PSVR2), want de Playstation 5 ondersteund geen bluetooth. De televisie wordt ook meteen gebruikt als extra scherm, zodat toeschouwers ook gewoon mee kunnen kijken wat jij ziet. Dit is een onderdeel wat soms wat extra stappen nodig had, maar dit werkt hier meteen zonder problemen.

De positie van de controllers wordt bepaald door de headset zelf, waardoor je dus geen camera’s nodig hebt. Je kunt ze daardoor ook altijd lekker makkelijk terugvinden omdat ze ook in VR te zien zijn. De controller kan zelfs voelen waar jij je vingers hebt geplaatst, dit maakt het mogelijk om ook te wijzen of nog meer die connectie te krijgen met wat je op het scherm ziet omdat je handen er niet als dode 3D modellen bijhangen. Bij de trigger heb je maar één enkele knop de andere knop is verplaatst naar de plek van je duim en dit werkt wonderbaarlijk natuurlijk. De controllers hebben net als de headset haptische feedback waardoor je alles kunt ‘voelen’. De ring om de controllers zijn redelijk groot. Dit maakt het erg comfortabel, maar kan er nog wel eens voor zorgen dat je per ongeluk de twee controllers tegen elkaar stoot.

A must-buy?

De grote vraag is dan natuurlijk weet de PSVR2 de VR wereld op zijn kop te zetten. Het is een vraag die we op dit moment nog niet zo goed kunnen beantwoorden. Het is een mooi compleet plaatje en bevat alle functionaliteiten en meer die je zou verwachten. Je kunt zelfs zeggen dat dit het meest complete en beste set is op de markt voor deze prijs. Het gebrek van een laadstation is op te lossen en de vaste USB kabel is op dit moment een groot pluspunt. De controllers zijn de beste op de markt en de haptische feedback voegt enorm veel toe. Het zal dan ook flink gaan afhangen van de software en dit is waar het geheel nog een beetje vroeg aanvoelt. PSVR 1 bibliotheek wordt niet ondersteunt, je kunt hem niet aan je PC hangen, zijn er geen VR chat kanalen en de set komt niet standaard met een demo game geleverd (Astro Bot?). Dit zorgt ervoor dat de hardware nu volledig leunt op Horizon Call of the Mountain en de vele ports van bestaande VR titels. Op dit moment kun je dus nog zeker even wachten. Het is nu aan de ontwikkelaars om de meeste vette ervaringen te bouwen. Aan de hardware ligt het niet.

Het bericht Playstation VR 2 verscheen eerst op Evilgamerz.

Er is ook een VR Mode voor Resident Evil 4 in ontwikkeling. Deze PlayStation VR2-content komt als gratis DLC beschikbaar voor de opzienbarende remake van Resident Evil 4. Later volgt hierover meer informatie.

Resident Evil 4 is nu verkrijgbaar voor pre-orders in aanloop naar de snel naderende lancering op 24 maart 2023 voor PlayStation 5, PlayStation 4, Xbox Series X|S en Steam.

Resident Evil Village VR Mode verhoogt de intensiteit van het bekroonde achtste hoofddeel in de Resident Evil-franchise. De DLC ondersteunt de volledige verhalende campaign over de aangrijpende reis van Ethan Winters om Rose, zijn ontvoerde dochter, te redden. Dit avontuur is nu spannender dan ooit, doordat de Resident Evil Village VR Mode optimaal gebruikmaakt van de geavanceerde functies van PlayStation VR2 om spelers levensecht naar het dorp te verplaatsen. Bereid je voor om de wereld direct door de ogen van Ethan te zien, vol verbluffende details, dankzij het 4K HDR-scherm en de eye-trackingtechnologie van de nieuwe headset. De sfeer wordt nog verder verbeterd door 3D-audio-effecten die diepte aan de omgeving toevoegen en wijzen op de verschrikkingen die spelers om elke hoek wachten.

De ervaring krijgt een diepere dimensie dankzij de functies van PlayStation VR2 Sense. De nieuwe controllers laten spelers als nooit eerder met hun omgevingen communiceren via natuurlijke bewegingen die worden weerspiegeld door de bewegingen van Ethan op het scherm. Dankzij deze intuïtieve besturingsvorm kunnen spelers vijandelijke aanvallen blokkeren door hun handen op te tillen, vuurwapens met realistische bewegingen herladen en een kaart omhoog houden tijdens het verkennen van omgevingen. Daarnaast kunnen spelers wapens met twee handen gebruiken, voorwerpen in Ethans jas opbergen en terugpakken en andere intuïtieve bewegingen gebruiken om acties uit te voeren, zoals het openen van deuren en het genezen van wonden met medicijnflesjes.

Resident Evil Village VR Mode biedt ook toegang tot de VR Tutorial en Shooting Range die de nieuwe VR gameplay-systemen demonstreren en spelers ruimte bieden hun schietkunst te oefenen.

Het bericht Gratis Resident Evil Village VR Mode maakt de ervaring angstwekkend echt op PS VR2 verscheen eerst op Evilgamerz.

Het bericht Sony toont ontwerp van PlayStation VR2-headset verscheen eerst op Evilgamerz.